Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

TECHNICZA KONCEPCJA SIECI SZLAKU PN SZLAKIEM ZABYTKOWYCH KO Ś CIO Ł ÓW POWIATU STARGARDZKIEGO ORAZ GMIN PYRZYCE, RECZ, WARNICE CZ ĘŚĆ III GMINY RECZ, DOBRZANY,

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "TECHNICZA KONCEPCJA SIECI SZLAKU PN SZLAKIEM ZABYTKOWYCH KO Ś CIO Ł ÓW POWIATU STARGARDZKIEGO ORAZ GMIN PYRZYCE, RECZ, WARNICE CZ ĘŚĆ III GMINY RECZ, DOBRZANY,"— Zapis prezentacji:

1 TECHNICZA KONCEPCJA SIECI SZLAKU PN SZLAKIEM ZABYTKOWYCH KO Ś CIO Ł ÓW POWIATU STARGARDZKIEGO ORAZ GMIN PYRZYCE, RECZ, WARNICE CZ ĘŚĆ III GMINY RECZ, DOBRZANY, I Ń SKO Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa Inwestuj ą ca w Obszary Wiejskie Projekt wspó ł finansowany ze ś rodków Unii Europejskiej w ramach dzia ł ania Wdra ż anie Projektów Wspó ł pracy w zakresie operacji polegaj ą cej na przygotowaniu projektów wspó ł pracy, obj ę tego PROW na lata Instytucja zarz ą dzaj ą ca Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

2 LGD – Wiejska Inicjatywa Rozwoju LGD - Dobre Inicjatywy Regionu LGD - Ziemi Pyrzyckiej

3 Aby zachwyca ć ci ę urokami zabytków nie trzeba udawa ć si ę w dalekie podró ż e, gdy ż ka ż da kraina posiada swoje w ł asne skarby które s ą s ł owami historii. Owe s ł owa to dziedzictwo kulturowe, które s ą dobrem wspólnym wszystkich mieszka ń ców. Na substancj ę zabytkow ą sk ł adaj ą si ę najró ż niejsze obiekty architektoniczne: zamki, ko ś cio ł y, pa ł ace, klasztory, czy dawne cha ł upy. My prezentujmy zabytkowe ko ś cio ł y, z obszaru dzia ł ania trzech stowarzysze ń : Lokalna Grupa Dzia ł ania – Dobre Inicjatywy Regionu (Dobrzany, I ń sko, Recz), WIR – Wiejska Inicjatywa Rozwoju( Chociwel, Kobylanka, Marianowo, Stara D ą browa, Stargard Szczeci ń ski, Sucha ń ), Lokalna Grupa Dzia ł ania Ziemia Pyrzycka( Dolice, Pyrzyce, Warnice). Ko ś cio ł y s ą nieod łą cznym elementem krajobrazu ka ż dej wsi, mia ł y wi ę cej szcz ęś cia ni ż np. pa ł ace, dworki. Wynika to mi ę dzy innymi z tego, ż e ś wi ą tynie by ł y, s ą i b ę d ą dobrem znacznej grupy ludzi, która u ż ytkuje dany obiekt, uto ż samia si ę z nim i dba o niego. Ko ś cio ł y, które znajduj ą si ę na trasie nie tylko zachwycaj ą swym wdzi ę kiem, ale nak ł aniaj ą równie ż do refleksji, nad przesz ł o ś ci ą, jak i przysz ł o ś ci ą, warto o nich pami ę ta ć oraz je eksponowa ć.

4 Obszar dzia ł ania Stowarzyszenia Lokalnej Grupy Dzia ł ania – Dobre Inicjatywy Regionu, z siedzib ą w Dobrzanach, skupia teren trzech gmin: Dobrzany, I ń sko i Recz. W jego granicach rozsiane s ą zabytkowe ko ś cio ł y, których zabytkowe pi ę kno nie jest powszechnie znane. Przypadkowi tury ś ci zachwyca ć si ę mog ą interesuj ą cymi walorami, które one prezentuj ą. Niniejszy materia ł ma za zadanie poinformowa ć zainteresowanych, o licznych skarbach, które kryj ą si ę w miejscowo ś ciach wspomnianego powy ż ej obszaru. Nale żą do niego zabytki architektury sakralnej – ko ś cio ł y. Prezentuj ą one ró ż ne style architektury, cz ęść z nich zosta ł a powa ż nie nadw ą tlona przez czas. W opisie uwzgl ę dniono równie ż zabytkowe wyposa ż enie obiektów oraz ich krótki opis historyczny.

5 Lubieniów- Ko ś ció ł p.w. Ś w. Józefa (XIV w.) Pomie ń - Ko ś ció ł p.w. Niepokalanego Serca Marii (XV w.) Recz- Ko ś ció ł p.w. Chrystusa Króla (XIV w.) Sicko- Ko ś ció ł p.w. Mi ł osierdzia Bo ż ego (XIX w.) S ł utowo- Ko ś ció ł p.w. Przemienia Pa ń skiego (XV/XVI w.) Sokoliniec- Ko ś ció ł p.w. Ś w. Józefa (XIX w.) Sulibórz- Ko ś ció ł p.w. Ś w. Wojciecha (XV w. [XIII w. ?]) Ż eliszewo- Ko ś ció ł p.w. Narodzenia NMP (XIX w.) GMINA RECZ

6 GMINA RECZ TRASA SZLAKU MIEJSCE OZNAKOWANIA D Ł UGO ŚĆ TRASY -52 KM

7 Bia ł a- Ko ś ció ł p.w. Matki Boskiej Bolesnej (XV w.) Bytowo- Ko ś ció ł p.w. Ś w. Wojciecha (XVII w.) Dobrzany- Ko ś ció ł p.w. Ś w. Micha ł a Archanio ł a (XVII w.) Dolice- Ko ś ció ł [XIX w. nieu ż ywany] K ę pno- Ko ś ció ł p.w. Ś w. Józefa (XIX w, - Wie ż a dzwonna XVIII w.) Krzemie ń - Ko ś ció ł p.w. Wniebowzi ę cia NMP (XIX w.) Lutkowo- Ko ś ció ł p.w. Chrystusa Króla (pocz. XX w.) Odargowo- Ko ś ció ł p.w. Przemienia Pa ń skiego (XV w.) Ognica- Ko ś ció ł p.w. Ś w. Piotra i Paw ł a (XVII w.) Szadzko- Ko ś ció ł [XVI w. ruina] GMINA DOBRZANY

8 Ciemnik- Ko ś ció ł p.w. Ś w. Stanis ł awa BM (XVIII w.) Czerty ń - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Bart ł omieja (XIX w.) Linówko- drewniana wie ż a ko ś cielna Storkowo- Ko ś ció ł p.w. MB Ró ż a ń cowej (XIX w.) Studnica- wie ż a ko ś cielna – kamienno ryglowa (XVII w.) Ś cienne - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Teresy od Dzieci ą tka Jezus (XVII w.) - Kaplica cmentarna (XIX w.) GMINA I Ń SKO

9 GMINA DOBRZANY I I Ń SKO TRASA SZLAKU MIEJSCE OZNAKOWANIA D Ł UGO ŚĆ TRASY -82KM

10 Lubieniów zosta ł wymieniony w ź ród ł ach pisanych ju ż w1237 roku. W 1284 roku miejscowo ść zosta ł a podzielona mi ę dzy Wedlów i Liebienów. Ś redniowieczny Lubieniów, by ł wsi ą stosunkowo du żą. Po bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku miejscowo ść ta zosta ł a zniszczona w wyniku dzia ł a ń zbrojnych, prowadzonych przez Polsk ę. W po ł owie XVI wieku wspó ł w ł a ś cicielami wsi byli: Joachim von Güntersberg, Joachim von Beneckendorf, von Golzowie. W latach w ł a ś ciciel: Hans Ernest von Goltz, nast ę pnie Adam von Wreech. Na pocz ą tku XIX wieku maj ą tek nale ż a ł do von Stulpnaagel. Od 1852 roku do G. Kreischa.Wed ł ug ź róde ł pisanych ko ś ció ł w miejscowo ś ci Lubieniów istnia ł ju ż w 1 po ł owie XIV wieku. W nast ę pnym stuleciu zosta ł przebudowany. Dostawiono równie ż wie żę. Ś ciany korpusu, w XIX wieku doczeka ł y si ę kolejnej przebudowy. Po 1945 roku ś wi ą tynia by ł a nieu ż ywana i popad ł a w ruin ę. Odbudowano j ą w 1 po ł owie lat 70. Korpus nawowy tej salowej, bez architektonicznie wyodr ę bnionego prezbiterium, ś wi ą tyni osadzony zosta ł na kamiennych ł awach i wzniesiony na planie prostok ą ta. Jego ś ciany wykonane zosta ł y z warstw, a otwory okienne opracowane ceg łą ceramiczn ą. Dolne kondygnacje wie ż y równie ż zosta ł y zbudowane z kamienia, górne z ceg ł y. Ko ś ció ł filialny pw. ś w. Józefa le ż y na terenie parafii Brzeziny. Lubieniów - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Józefa (XIV w.)

11 Pomie ń zosta ł wspomniany po raz pierwszy w 1354 roku. Wiadomo ż e w 1545 roku wie ś nale ż a ł a do Wedlów z I ń ska. W kolejnych wiekach miejscowo ść przechodzi ł a z r ą k do r ą k. Ko ś ció ł filialny pw. NMP w Pomieniu pochodzi z 2 po ł owy XVII wieku. Zlokalizowany jest w ś rodku wsi. Korpus nawowy wzniesiono na planie nieregularnego prostok ą ta. Ś ciany jego i wie ż y zbudowano z nieobrobionych g ł azów narzutowych. Otwory okienne i drzwiowe wykonane z ceg ł y. Ceglany szczyt wschodni korpusu, tak jak górna kondygnacj ę wie ż y, zdobi ą blendy. Wie żę wzniesiono na planie zbli ż onym do kwadratu. Pierwotnie wewn ą trz wie ż y by ł a konstrukcja drewniana. Wie ź ba dachowa ś wi ą tyni jest krokwiowo-j ę tkowa. Ko ś ció ł w miejscowo ś ci Pomie ń mo ż na zaliczy ć do obiektów salowych, jednonawowych, bez architektonicznie wyodr ę bnionego prezbiterium. Do zabytkowego wyposa ż enia ś wi ą tyni nale żą barokowe, wykonane z drewna, zdobione rze ź bami i malowid ł ami ambona i o ł tarz z XVIII wieku jak i równie ż barokowa, wykonana z piaskowca, zdobiona reliefami p ł yta nagrobna z ko ń ca XVIII wieku. Warto zwróci ć uwag ę na, pochodz ą ce z 1696 roku, drzwi. Pomie ń - Ko ś ció ł p.w. Niepokalanego Serca Marii (XV w.)

12 Ko ś ció ł parafialny pw. Chrystusa Króla w Reczu, rozpocz ę to budowa ć w latach Najprawdopodobniej zlokalizowano go na miejscu starszej ś wi ą tyni, która sp ł on ęł a w po ż arze miasta, w 1340 roku. Ś wi ą tynia pierwotnie by ł a pw. ś w. Katarzyny. W XV wieku obiekt by ł przebudowywany, a w 1859 roku by ł restaurowany. Ko ś ció ł zosta ł zlokalizowany w centrum miasta, w zachodniej pierzei rynku. Posadowiono go na kamiennym cokole i zbudowano z ceg ł y. Ś wi ą tynia za ł o ż ona na planie prostok ą ta zbli ż onego do kwadratu, w uk ł adzie trójnawowym, czteroprz ę s ł owym z dwuprz ę s ł owym prezbiterium zamkni ę tym trójbocznie. W nawie g ł ównej sklepienie jest gwie ź dziste a w nawach bocznych krzy ż owo- ż ebrowe. Wn ę trze ko ś cio ł a, na nawy dziel ą g ł adkie, o ś mioboczne filary. Recz - Ko ś ció ł p.w. Chrystusa Króla (XIV w.) Natomiast wi ęź ba dachowa o konstrukcji p ł atwiowo-kleszczowej. Charakterystyczna jest jednakowa wysoko ść naw korpusu z naw ą prezbiterium, którego dach mimo tego jest ni ż szy. Korpus nawy, od wschodu, zwie ń czono trójk ą tnym szczytem, podobnie zakrysti ę od strony po ł udniowej. Elewacje korpusu nawowego i prezbiterium opi ę te przeporami, pomi ę dzy którymi znajduj ą si ę wysokie ostro ł ukowe okna. Wie ż a zosta ł a wzniesiona na ż ucie kwadratu. Pokrywa j ą czterospadowy dach. Ko ś ció ł w Reczu posiada niezwykle interesuj ą ce wyposa ż enie. Na pierwszy plan wysuwa si ę o ł tarz g ł ówny. Jego powstanie datuje si ę na lata Jest renesansowy, wykonany z drewna, bardzo bogato zdobiony. Powsta ł w Choszcznie, w warsztacie Michaela Hintzena.

13 Ambona powsta ł a w 1696 roku z drewna. Równie ż jest renesansowa i bardzo bogato zdobiona. Wyj ą tkowym zabytkiem jest wapienna, pó ź noroma ń ska, z po ł owy XIII wieku, chrzcielnica. W ko ś ciele znajduje si ę jeszcze jedna, znacznie m ł odsza, neogotycka, chrzcielnica. Powsta ł a pod koniec XIX wieku z wyboru ceramicznego. Warto zwróci ć uwag ę na renesansowy, wykonany z drewna, zdobiony snycerk ą, prospekt organowy z po ł owy XIX wieku. Równie ż fotel z ko ń ca XIX stulecia, ż eliwny, odlewany, pó ź noklasyczny krzy ż o ł tarzowy z po ł owy XIX wieku. Z po ł owy XVI wieku pochodzi drewniany i polichromowany krucyfiks. Zwiedzaj ą c ko ś ció ł w Reczu, mo ż na zauwa ż y ć wiele p ł yt i tablic nagrobnych. S ą to: wapienna tablica nagrobna Lorentza Thomasa z 1635 roku, wapienna tablica nagrobna Paula Thomasa, wykonana po 1663 roku, wapienna p ł yta nagrobna Johanna Möllera, wykonana po 1603 roku, p ł yta nagrobna Joachima Misbacha i Anny Marii Thomas-Langenhardt, wykonana z wapienia w 1646 roku i wapienna tablica nagrobna Margarity Misbach z 1635 roku. Do interesuj ą cych elementów nale ż y te ż pó ź nobarokowe epitafium z 1746 roku. Warto zwróci ć uwag ę na dwa ś wieczniki z XIX wieku. Pierwszy, o ł tarzowy jest neobarokowy, metalowy i z ł ocony. Drugi, wisz ą cy, mosi ęż ny, mo ż na zaliczy ć do neobarokowych. Drzwi do zakrystii wraz z zawiasami, pochodz ą z XVII wieku. Ko ś ció ł wyposa ż ony jest w a ż 3 dzwony, wszystkie spi ż owe. Pierwszy z 1502 roku, drugi z 1567 roku i trzeci z 1593 roku.

14 Wie ś ze ś redniowiecznym rodowodem. Po raz pierwszy wspomniana w 1303 roku W 1650 roku w ł a ś cicielem Sicka by ł Bogislaw Friedrich von Damitz, nast ę pnie w 1652 r., Dawid Brunschweig. W po ł owie XIX wieku wie ś liczy ł a 698 mieszka ń ców, w 1865 roku, 746 mieszka ń ców, w 1933 roku, 577 mieszka ń ców. W Sicku ko ś ció ł wzniesiono oko ł o 1900 roku. Wcze ś niej w tej miejscowo ś ci istnia ł ko ś ció ł, najprawdopodobniej ryglowy, który rozebrano poniewa ż by ł w z ł ym stanie. Podobno podczas trwania krucjat do Prus, proboszcz w tym ko ś ciele, po odprawieniu mszy namawia ł miejscowe rycerstwo do odkupienia swych niecnych czynów w ł a ś nie w takiej wyprawie. Ś wi ą tynie, na prze ł omie XIX i XX wieku, ufundowali mieszka ń cy gminy protestanckiej z Sicka przy pomocy mecenatu pa ń stwowego. Posadowiono j ą na rzucie prostok ą ta, na fundamentach z kamieni granitowych. Z tego samego materia ł u wzniesiono mury obwodowe, a tak ż e niewielkiej ilo ś ci cegie ł. Po 1945 roku ko ś ció ł by ł nie u ż ytkowany i popad ł w ruin ę. Odbudowano go dopiero w latach Mo ż na zaliczy ć go do obiektów neogotyckich, jednonawowych z p ł ytk ą apsyd ą zako ń czon ą trzema bokami. W elewacji zachodniej, pod daszkiem znajduj ą si ę ostro ł ukowe blendy, a w przyziemiu, równie ż ostro ł ukowy portal. Wej ś cie do wn ę trza obiektu w elewacji po ł udniowej, tak ż e o ł uku ostrym. Okna ko ś cio ł a s ą ostro ł ukowe. Na naro ż ach ś wi ą tyni umieszczono filary i sterczyny na nich. Ko ś ció ł filialny pw. Mi ł osierdzia Bo ż ego w Sicku znajduje si ę w parafii Warnice. Sicko - Ko ś ció ł p.w. Mi ł osierdzia Bo ż ego (XIX w.)

15 S ł utowo to wie ś o metryce ś redniowiecznej. W ź ród ł ach pisanych wzmiankowana po raz pierwszy w 1337 roku. Od po ł owy XIV stulecia miejscowo ść nale ż a ł a do rodziny von Wedel. Przy ko ń cu wieku XVII miejscowo ść obj ął we w ł adanie ród von Blankensee. W 1828 roku wie ś kupi ł Franz Heinrich Haken. W 1928 roku mieszka ł o tu 228 osób, w 1933 roku, 338 osób.Ko ś ció ł filialny pw. Przemienienia Pa ń skiego w S ł utowie wzniesiono na prze ł omie XV i XVI wieku. Dokonano tego dzi ę ki fundacji rodziny von Wedel. Jest to ś wi ą tynia salowa bez architektonicznie wyodr ę bnionego prezbiterium. Korpus rozmieszczony jest na rzucie prostok ą ta, natomiast wie ż na planie zbli ż onym do kwadratu. Szczyt wschodni zbudowany z ceg ł y gotyckiej, zdobi ą go blendy a poni ż ej w ś cianie zachowa ł y si ę okna o ł uku pe ł nym. Naro ż niki przy tym szczycie opi ę te s ą uko ś nymi przyporami. Ś ciany korpusu nawowego, tak jak i wie ż y, z kamienia polnego. Dwa portale prowadz ą ce do wn ę trza ś wi ą tyni s ą pe ł no ł ukowe. Wi ęź b ę dachow ą zbudowano z drewna. Ca ł y ko ś ció ł pokryty jest dachówk ą ceramiczn ą. Ko ś ció ł w S ł utowie zlokalizowany jest na terenie parafii Recz. S ł utowo - Ko ś ció ł p.w. Przemienia Pa ń skiego (XV/XVI w.)

16 Wie ś po raz pierwszy zosta ł a wspomniana w XV stuleciu. Od XVI wieku znajdowa ł a si ę w granicach dóbr rodu von Güntersberg. W 2 po ł owie XVIII stulecia miejscowo ść posiada ł a rodzina von Wedel. W 1817 roku, dobra kupi ł Karol Krystian Hoffmüler. Przy ko ń cu lat 30 XX wieku, wie ś liczy ł a 300 mieszka ń ców. Z Sokoli ń cem wi ąż e si ę pewna legenda jakoby w tej miejscowo ś ci schroni ł a si ę pewna wied ź ma. Dowiedziawszy si ę o tym komtur z Recza, przys ł a ł rycerzy którzy zniszczyli wiosk ę. Dom czarownicy zosta ł wielokrotnie spalony. Za ka ż dym razem p ł on ął dziwnym ogniem. Sokoliniec - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Józefa (XIX w.) By ł o wtedy s ł ycha ć p ł acz, j ę ki i histeryczny ś miech. W XV wieku, prawdopodobnie za spraw ą rodu von Güntersberg powsta ł ko ś ció ł w miejscowo ś ci Sokoliniec. Oko ł o po ł owy XIX stulecia rozebrano go oprócz wie ż y. Obecn ą ś wi ą tyni ę wzniesiono w 1889 roku prawdopodobnie z fundacji rodziny von Hoffmüller. Jest to kamienno ceglana, salowa z pi ę cioboczn ą apsyd ą, ś wi ą tynia, któr ą pokrywa dwuspadowy dach. Wzniesiono j ą, na ł awach fundamentowych z kamienia. Szczyt wschodni zbudowano z ceg ł y, a naro ż niki ś cian zwie ń czono sterczynami. Sciany, obj ę tej przyporami pi ę ciobocznej apsydy, równie ż s ą z ceg ł y. Otwory okienne nawy s ą pe ł no ł ukowe. Ko ś ció ł filialny pw. ś w. Józefa le ż y na terenie parafii Wapnica.

17 Wie ś powsta ł a ju ż w XIII wieku, ma wi ę c metryk ę ś redniowieczn ą. W roku 1714 miejscowo ść nale ż a ł a do Adama Matza von Wedla. Zabudowa wsi uleg ł a niemal doszcz ę tnemu zniszczeniu podczas po ż aru w 1748 roku. Przy ko ń cu XVIII stulecia Wedlowie sprzedali swój maj ą tek Zimmermanom. Liczba mieszka ń ców: 1809 roku – 278, 1859 roku – 445. W 1832 roku maj ą tek kupi ł Albert Mätzke. W 1878 roku kupi ł go von Rebe. W latach 20 XX stulecia maj ą tek kupi ł a rodzina Büttner.Ko ś ció ł filialny pw. ś w. Wojciecha BM wzniesiono w XIII wieku z fundacji rodziny von Wedel. Z przekazów ź ród ł owych wiadomo ż e pierwszym proboszczem by ł Johan Schröder. Pod koniec XIX stulecia ś wi ą tyni ę odnowiono. Sulibórz - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Wojciecha (XV w. [XIII w. ?]) Przebudowano wówczas otwory okienne i wej ś cie ś ciany pó ł nocnej. Podczas trwania dzia ł a ń zbrojnych, zwi ą zanych z II wojn ą ś wiatow ą, ko ś ció ł zosta ł zniszczony. Ż o ł nierze rosyjscy mieli trzyma ć w nim konie. W 1992 roku rozpocz ę to jego remont. Po ś wi ę cono go 24 V 1997 roku. Przypuszcza si ę, ż e pod ś wi ą tyni ą znajduje si ę krypta. Ś ciany tego atrakcyjnego obiektu zbudowano z kamieni. W ś cianie wschodniej pozosta ł y pierwotne otwory okienne, które tak jak portale s ą ostro ł ukowe. Nad wej ś ciem zachodnim, zauwa ż alna jest okr ą g ł a wn ę ka. Niestety nie zachowa ł o si ę cenne wyposa ż enie, le żą cej na terenie parafii Recz, ś wi ą tyni w Suliborzu. Nale ż a ł do niego barokowy o ł tarz z 1694 roku, a tak ż e dwa cynowe lichtarze i misa chrzcielna z 1693 roku, któr ą ufundowa ł a Ewa von Schöning.

18 Wie ś wymienia si ę w ź ród ł ach ś redniowiecznych z 1296 roku, jako Zedentorp. Wtedy to miejscowo ść otrzyma ł y cysterki z Recza. Po kasacji zakonu w 1552 roku, wie ś wesz ł a w sk ł ad domeny pa ń stwowej w Reczu. W 2 po ł owie XIX wieku prawdopodobnie na miejscu starszego ko ś cio ł a zbudowano nowy. W 1937 roku w Ż eliszewie mieszka ł o 220 mieszka ń ców. Ko ś ció ł filialny pw. Narodzenia NMP wzniesiono w 3 ć wierci XIX wieku, w miejscu starszej ś wi ą tyni, która wymieniana by ł a w ź ród ł ach pisanych, ju ż w XIII wieku. Posadowiono go na fundamentach z kamieni granitowych, natomiast mury wzniesiono z cegie ł. Przed II wojn ą ś wiatow ą dokonano remontu obiektu. Wzmocniono wówczas belki stropu, wymieniono stolark ę drzwiow ą oraz wykonano nowe ł awki. Korpus pokryty zosta ł dachem dwuspadowym. Od strony wschodniej wie ń czy go szczyt schodkowy. W naro ż ach umieszczono filary, za ś wie ż a wmurowana jest w ś rodkow ą parti ę fasady, wyodr ę bniony z niej jest tylko szczyt. Przykrywa j ą sto ż kowy he ł m. Portal w fasadzie, tak jak okna, po 3 w ś cianie pó ł nocnej i po ł udniowej jest ostro ł ukowy. Przygl ą daj ą c si ę ko ś cio ł owi, mo ż na zauwa ż y ć blendy, które równie ż s ą o ł uku ostrym. W ś cianach bocznych apsydy znajduj ą si ę dwa otwory okienne. Wewn ą trz ś wi ą tyni zachowa ł a si ę ceramiczna posadzka u ł o ż ona we wzory. Ż eliszewo - Ko ś ció ł p.w. Narodzenia NMP (XIX w.)

19 Miejscowo ść Bia ł a powsta ł a w ś redniowieczu za spraw ą cysterek z Marianowa. Wi ąż e si ę z ni ą pewien pomorski ludowy ż art, jakoby w tej miejscowo ś ci zebrali si ę wszyscy ł obuzy, a g ł upcy, którzy s ą w Stargardzie pochodz ą w ł a ś nie z tej wsi. Ko ś ció ł filialny pw. MB Bolesnej w Bia ł ej, to budowla z 2 po ł owy XV wieku. Za g ł ówny budulec, podczas wznoszenia ś wi ą tyni, pos ł u ż y ł y kamienie polne i ceg ł y. Jest on obiektem salowym, wzniesionym na planie prostok ą ta. Wschodni szczyt ś wi ą tyni zdobi ą ostro ł ukowe i koliste blendy. W XIX wieku dokonano zmian w wygl ą dzie ko ś cio ł a, otwory okienne zosta ł y poszerzone i w ca ł o ś ci przemurowane. Wyd ł u ż ono ś cian ę zachodni ą i wyd ł u ż ono naw ę, w kierunku zachodu. Zmian dokonano równie ż w wygl ą dzie portalu po ł udniowego, który pierwotnie by ł ostro ł ukowy. Ś wi ą tynia nie posiada wie ż y. Odlany z br ą zu dzwon, z 1925 roku, zainstalowany jest w wolnostoj ą cej dzwonnicy, z pocz ą tku XX wieku. Ko ś ció ł w Bia ł ej posiada zabytkowe wyposa ż enie. Nale ż y do niego drewniana ambona z ko ń ca XVI stulecia, zdobiona malowid ł ami Ewangelistów i Chrystusa Ukrzy ż owanego. Obiekt ten jest, niestety, niekompletny, gdy ż nie zachowa ł si ę baldachim. Tak ż e drewniana chrzcielnica, równie ż z ko ń ca XVI wieku, która swoim stylem nawi ą zuje do ambony. Umieszczone na niej malowid ł a przedstawiaj ą Chrystusa Pasterza i uskrzydlone g ł ówki putti. Obecnie ko ś ció ł w Bia ł ej znajduje si ę parafii D ł ugie. Bia ł a - Ko ś ció ł p.w. Matki Boskiej Bolesnej (XV w.)

20 Bytowo - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Wojciecha (XVII w.) W ś redniowieczu Bytowo by ł o wsi ą le żą c ą na pograniczu Pomorza z Now ą Marchi ą.W roku 1336 margrabia Brandenburgii, do której Nowa Marchia nale ż a ł a, zezwoli ł rycerzom z rodziny von Güntersberg wznie ść w Bytowie zamek. Jednak ju ż dwa lata pó ź niej nakazuje go rozebra ć. Widocznie Güntersbergowie z margrabi ą si ę poró ż nili. Do dzi ś po ł o ż enie tego zamku w terenie jest nierozpoznane. Ko ś ció ł w Bytowie wzniesiono na pocz ą tku XVII wieku. Pos ł u ż ono si ę kamieniem polnym i ceg łą. Ś wi ą tynia powsta ł a na rzucie prostok ą ta. Na pocz ą tku XX stulecia ko ś ció ł znajdowa ł si ę na terenie parafii w Krzemieniu a w jego wyposa ż eniu znajdowa ł si ę kielich mszalny z pierwszej po ł owy XVII wieku i dwa pó ź nogotyckie dzwony. Pomi ę dzy 1906 a 1910 rokiem wschodnia cz ęść korpusu zosta ł a przed ł u ż ona i zamkni ę ta trójboczn ą ś cian ą. W tym okresie, od po ł udnia, powsta ł a kaplica z krypt ą i lo żą kolatorsk ą. Wie ż jest pó ź niejsza, przebudowano j ą w po ł owie XIX stulecia. Obecni do interesuj ą cego wyposa ż enia nale ż y, pochodz ą cy z XVIII wieku, pó ź nobarokowy, wykonany z drewna o ł tarz, dwa dzwony i stolarka wn ę trza ś wi ą tyni (schodyi parapet lo ż y kolatorskiej, ł awy, chór muzyczny).

21 Pierwsza wzmianka o Dobrzanach pochodzi z 1336 roku. Miasto powsta ł o w pobli ż u zamku Szadzko, który sta ł na stra ż y Ksi ę stwa Pomorskiego. Nieopodal przebiega ł a granica z Now ą Marchi ą, która wchodzi ł a w sk ł ad Brandenburgii, a okresowo Zakonu Krzy ż ackiego. Dlatego okolice Dobrzan, w dawnych czasach, nie nale ż a ł y do spokojnych. Mimo to, z czasem osada rozwija ł a si ę. Wkrótce zbudowano w miasteczku ko ś ció ł. Jednak ju ż w roku 1598, za spraw ą Joachima von Wedel, wzniesiono now ą ś wi ą tyni ę, któr ą dosi ę ga ł y p ł omienie szalej ą cych po ż arów. W 1630 i 1683 roku obiektowi uda ł o si ę przetrwa ć, natomiast po ż ar z 1781 roku doprowadzi ł do kompletnej destrukcji. Ko ś ció ł parafialny pw. ś w. Micha ł a Archanio ł a zlokalizowany jest w po ł udniowo-wschodniej cz ęś ci Dobrzan. Ś wi ą tynia jest budynkiem salowym na rzucie prostok ą ta. Obiekt zosta ł wzniesiony w latach , wed ł ug projektu s ł ynnego architekta Dawida Gilly. Przylegaj ą ca od strony zachodniej wie ż a o rzucie prostok ą ta, zwie ń czona jest trójk ą tnym naczó ł kiem. Dobrzany - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Micha ł a Archanio ł a (XVII w.)

22 Pod koniec XVIII wieku by ł a w przebudowie. Do zabytkowego wyposa ż enia ś wi ą tyni nale ż y neobarokowy o ł tarz z prze ł omu XIX i XX wieku dzwon z 1925 roku odlany z br ą zu i mechanizm zegarowy z 1899 roku. W zbiorach Dzia ł u Historycznego Muzeum w Stargardzie przechowywany jest kielich mszalny z 1605 roku.

23 Dolice (Gm. Dobrzany) Miejscowo ść Dolice zosta ł a za ł o ż ona przez Johanna Martina Schoel i Johanna Rudolfa Steinbecka, w latach Pocz ą tkowo mieszkali w niej koloni ś ci, pochodz ą cy z ziem pomorskich, na zachód od Odry. Ko ś ció ł w Dolicach zosta ł wzniesiony w 1896 roku. Zbudowano go na rzucie prostok ą ta, na osi pó ł noc-po ł udnie. Jest to obiekt salowy. Od strony pó ł nocnej znajduje si ę pi ę cioboczna przesklepiona apsyda, natomiast od po ł udnia, na rzucie kwadratu, zlokalizowana jest wie ż a, któr ą przykrywa strzelisty he ł m z iglic ą. Po II wojnie ś wiatowej ko ś ció ł pe ł ni ł funkcj ę cerkwi prawos ł awnej. Obecnie ś wi ą tynia jest nie u ż ytkowana. Dolice - Ko ś ció ł [XIX w. nieu ż ywany]

24 Ś wi ą tynia w miejscowo ś ci K ę pno wybudowana zosta ł a w XIX wieku, z kamienia polnego i ceg ł y. Warto jednak wiedzie ć, ż e miejscowo ść ta ma ś redniowieczn ą metryk ę. Mia ł a zosta ć wymieniona ju ż w przekazie pochodz ą cym z 1400 roku.Ludowe podania opowiadaj ą o miejscu w okolicy K ę pna zwanym Reitfurt. Kiedy zbli ż ali si ę do niego podró ż ni, mia ł im si ę ukazywa ć diabe ł. Pewnego razu, kiedy jeden z podró ż nych, w ę druj ą cy w nocy zbli ż y ł si ę do tego miejsca, a na wie ż y ko ś cio ł a wybi ł a pó ł noc, ukaza ł mu si ę ko ń. W ę drowiec dosiad ł go i pojecha ł do Chociwla. Wierzchowiec by ł bardzo kapry ś ny i nie chcia ł s ł ucha ć swojego pana. Kiedy je ź dziec krzykn ął na konia, by ten galopowa ł. Rumak odpowiedzia ł : Czy ty wiesz, ż e na diable jedziesz?. Kiedy zegar na wie ż y w Chociwlu wybi ł pierwsz ą godzin ę, ko ń nagle znikn ął. Ko ś ció ł w K ę pnie jest salowy na planie prostok ą ta. Najstarsz ą cz ęś ci ą jest wie ż a, która pochodzi z XVIII stulecia. Jest ona konstrukcj ą ryglow ą. Przykrywa j ą barokowy he ł m z latarni ą. Do zabytkowego wyposa ż enia nale ż y drewniana ambona z ko ń ca XIX wieku i mosi ęż ny ś wiecznik, wisz ą cy z prze ł omu XIX i XX wieku, który zosta ł przerobiony na ż yrandol elektryczny. Godny uwagi jest równie ż dzwon, odlany z br ą zu z ko ń ca XV wieku, który nie jest zainstalowany na wie ż y, tylko w dzwonnicy, stoj ą cej na dzia ł ce przyko ś cielnej. Ko ś ció ł filialny pw. ś w. Józefa w K ę pnie le ż y na terenie parafii Dobrzany. K ę pno - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Józefa (XIX w, Wie ż a dzwonna XVIII w.)

25 W 1296 roku cysterki, z klasztoru w Reczu, otrzyma ł y przywilej korzystania z dobrodziejstw rzeki Iny, w okolicach Krzemienia, a tak ż e monopol na budow ę m ł yna w tym rejonie. Jest wi ę c to wie ś o metryce ś redniowiecznej. G ł ównym budulcem, z którego wzniesiono oko ł o 1830 roku ko ś ció ł w Krzemieniu jest kamie ń polny i ceg ł y. Do ś wi ą tyni mo ż na si ę dosta ć przez ostro ł ukowy portal, znajduj ą cy si ę od strony po ł udniowej. Okna nawy równie ż s ą ostro ł ukowe. W pocz ą tkach XX stulecia, w kierunku zachodnim, przed ł u ż ona zosta ł a nawa. Wówczas wzniesiono tak ż e, przykryt ą czterospadowym dachem, wie żę. Krzemie ń - Ko ś ció ł p.w. Wniebowzi ę cia NMP (XIX w.) W ko ś ciele s ą dwa zabytkowe cynowe lichtarze, z oko ł o 1747 roku, natomiast na wie ż y zainstalowane s ą dwa dzwony, pierwszy br ą zowy z 1902 roku, a drugi ż eliwny z 1924 roku. Ko ś ció ł filialny pw. Wniebowzi ę cia NMP w Krzemieniu znajduje si ę w parafii Dobrzany.

26 Lutkowo jest jedn ą z miejscowo ś ci która powsta ł a za spraw ą dzia ł alno ś ci cysterek z Marianowa. Posiada ona bogat ą histori ę. W pocz ą tkach XX wieku, by ł a to bardzo rozwini ę ta wie ś. Ko ś ció ł filialny pw. Chrystusa Króla w Lutkowie, jest budowl ą z 1907 roku. Postawiono go na miejscu starszego. Ś wi ą tynia jest obiektem salowym, ceglanym, na kamiennej podmurówce. Zosta ł a wzniesiona na rzucie prostok ą ta. Od pó ł nocy z bry ł y wydzielona jest empora. Drewniany strop kolebkowy przykrywa naw ę, natomiast od wschodu znajduje si ę pi ę cioboczna apsyda. Okaza ł a wie ż a, przylegaj ą ca od zachodu, wznosi si ę na planie prostok ą ta. Zdobi ą j ą pojedyncze szczyciki rozcz ł onkowane dwiema blendami zamkni ę tymi trójlistnie. Wie ż e zwie ń cza smuk ł y he ł m om formie wielobocznego ostros ł upa. Lutkowo - Ko ś ció ł p.w. Chrystusa Króla (pocz. XX w.) W ko ś ciele mo ż na obejrze ć zabytkowe wyposa ż enie. Nale ż y do niego zespó ł zabytków drewnianych z oko ł o 1907 roku: ambona, o ł tarz, prospekt organowy, empora, ł awki i stolarka drzwiowa. Bardzo przyci ą gaj ą uwag ę malowid ł a ś cienne i witra ż e. Z tego okresu równie ż pochodzi mosi ęż ny ś wiecznik wisz ą cy. Na wie ż y zainstalowane s ą a ż trzy dzwony, jeden br ą zowy i dwa ż eliwne. Obecnie ko ś ció ł znajduje si ę w parafii D ł ugie.

27 Pocz ą tki istnienia miejscowo ś ci Odargowo s ą niezwykle tajemnicze. Pierwsze przekazy ź ród ł owe o niej do dzi ś budz ą wiele kontrowersji. U progu II wojny ś wiatowej mieszka ł o tu 298 mieszka ń ców. W Odargowie ko ś ció ł wybudowano w 2 po ł owie XV stulecia z kamienia polnego i ceg ł y. Jest to obiekt salowy wzniesiony na rzucie prostok ą ta. Od strony wschodniej, na szczycie mo ż na zauwa ż y ć siedem smuk ł ych ostro ł ukowych blend. Po tej stronie ko ś cio ł a dwa okna s ą ostro ł ukowe. Pozosta ł e natomiast by ł y przemurowywane w XVIII i XIX wieku i w rezultacie otrzyma ł y kszta ł t prostok ą ta. Portal po ł udniowy jest ostro ł ukowy. W po ł owie XIX stulecia dostawiono do ko ś cio ł a wie żę, któr ą przykrywa he ł m z latarni ą. Da zabytkowego wyposa ż enia nale ż y drewniana empora z 2 po ł owy XIX wieku, któr ą zdobi czterna ś cie malowide ł z 1 ć wierci XVII wieku a tak ż e br ą zowy dzwon z 1934 roku. Na szczególn ą uwag ę zas ł uguje o ł tarz i ambona. Zosta ł y one przywiezione do Odargowa po II wojnie ś wiatowej, ze zniszczonego wówczas ko ś cio ł a w Szadzku. O ł tarz z 1596 jest drewniany. Renesansowy, bardzo bogato zdobiony malowid ł ami i p ł askorze ź bami. Ambona, równie ż drewniana z 1598 roku, nawi ą zuje stylem do o ł tarza. Jest bardzo bogato zdobiona malowid ł ami, p ł askorze ź bami i ornamentami. Ko ś ció ł filialny pw. Przemienienia Pa ń skiego w Odargowie znajduje si ę w parafii Dobrzany. Odargowo - Ko ś ció ł p.w. Przemienia Pa ń skiego (XV w.)

28 Miejscowo ść powsta ł a ju ż w ś redniowieczu. Nale ż a ł a ona do zespo ł u wsi okolic s ł ynnego zamku Szadzko. Na pocz ą tku XX wieku we wsi mieszka ł o 302 mieszka ń ców. Ko ś ció ł filialny pw. ś w. Piotra i Paw ł a Ap. w Ognicy zosta ł wzniesiony oko ł o roku 1600 z kamienia polnego i ceg ł y. Jak wi ę kszo ść tego typu obiektów, zosta ł wzniesiony na rzucie prostok ą ta. Szczyt wschodni ś wi ą tyni zdobi ę pe ł no ł ukowe blendy. Natomiast otwory okienne, tak jak portale – po ł udniowy i zachodni, s ą o ł uku pó ł eliptycznym. Neogotyck ą wie żę dostawiono dopiero w 2 po ł owie XIX wieku. W 1959 roku zniszczeniu uleg ł a zdobiona oprawa po ł udniowego portalu. Do zabytkowego wyposa ż enia nale ż y drewniany barokowy o ł tarz z 1772 roku, drewniana ambona, równie ż barokowa z 1735 roku, drewniana chrzcielnica z oko ł o 1600 roku obecnie przechowywana w koszu ambony. Tak ż e cynowy lichtarz i br ą zowy dzwon z 1925 roku. Ko ś ció ł znajduje si ę w parafii Dobrzany. Ognica - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Piotra i Paw ł a (XVII w.)

29 Miejscowo ść Szadzko kojarzona jest ze s ł ynnym w dziejach Pomorza zamkiem, który zosta ł zbudowany w pocz ą tkach XIV wieku. Pierwsza wzmianka ź ród ł owa o nim pochodzi z 1336 roku. Rozgrywa ł y si ę tu znacz ą ce bitwy, przybywa ł y równie ż wa ż ne osobisto ś ci. Z pobliskim jeziorem Szadzko wi ąż e si ę pewna legenda. W okolicach szadzkiego zamku mieszka ł ogrodnik, którego córka by ł a narzeczon ą le ś nika, który mieszka ł po drugiej stronie jeziora. Pewnego razu, kiedy le ś nik szed ł do swej ukochanej powiedzia ł Dom mojej narzeczonej le ż y tak blisko. Diabe ł powinien zbudowa ć mi most przez jezioro, a ja za to odda ł bym mu swoj ą dusz ę. I oto pojawi ł si ę diabe ł. Zawar ł uk ł ad z le ś nikiem, ż e zbuduje mu most przez jezioro zanim zapieje pierwszy kogut. Za to m ęż czyzna odda mu swoj ą dusz ę. Diabe ł z najbli ż szego wzgórza zacz ął bra ć ogromne masy ziemi i budowa ć most. Przestraszony le ś nik opowiedzia ł wszystko swojej ukochanej. Ta wymy ś li ł a jak oszuka ć diab ł a. Zacz ęł a pia ć swoim pi ę knym g ł osem i klaska ć w r ę ce. Wtem koguty z pobliskich zagród rozpocz ęł y pia ć. To uratowa ł o le ś nika. Kiedy diabe ł us ł ysza ł kogucie ś piewy ze z ł o ś ci rzuci ł bry łą ziemi w jezioro. Tak powsta ł a wyspa obok pó ł wyspu na jeziorze Szadzko.Szadzki ko ś ció ł obecnie jest w ruinie. Zbudowany zosta ł oko ł o roku 1600 z kamienia polnego i ceg ł y. Fundatorami budowy byli Joachim i Kordula von Wedel, którzy zostali pochowani w krypcie. By ł to obiekt salowy na rzucie prostok ą ta. W XVIII i XIX wieku przebudowywano go, natomiast wie ż a zosta ł a dostawiona w 1784 roku. Po II wojnie ś wiatowej ś wi ą tynia popad ł a w ruin ę. Cz ęść zabytkowego wyposa ż enia (o ł tarz i ambona) zosta ł a przeniesiona do ko ś cio ł a w Odargowie, za ś kielich i trybularz przechowywane s ą w Muzeum Narodowym w Szczecinie. Szadzko - Ko ś ció ł [XVI w. ruina]

30 Wie ś Ciemnik le ż a ł a na pograniczu ksi ę stwa pomorskiego i Nowej Marchii. Nie by ł a to dla jej mieszka ń ców dobra lokalizacja, gdy ż pomi ę dzy Pomorzem i Brandenburgi ą dochodzi ł o do wielu konfliktów. W roku 1587 dwie kobiety z tej miejscowo ś ci Schulzowa i Tetzlaffowa, by ł y s ą dzone za czary i skazane na spalenie. Wyroku dokonano w Szadzku. Podczas wyprawy Stefana Czarnieckiego na Pomorze w 1657 roku Ciemnik zosta ł podpalony. Ko ś ció ł filialny pw. ś w. Wojciecha w Ciemniku jest obiektem salowym na planie prostok ą ta. Zosta ł on odbudowany niemal od podstaw, oko ł o 1930 roku po po ż arze, natomiast w 1993 roku zosta ł przebudowany. Otwory okienne w ś cianach od pó ł nocy i po ł udnia s ą prostok ą tne. Na zachodnim szczycie umieszczona jest dzwonnica, któr ą przykrywa he ł m. Ś wi ą tynia wyposa ż ona jest w dwa zabytkowe ż eliwne dzwony z 1897 roku. Ko ś ció ł w Ciemniku znajduje si ę w parafii I ń sko. Ciemnik - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Stanis ł awa BM (XVIII w.)

31 Wie ś Czerty ń powsta ł a jeszcze w ś redniowieczu. W 1337 roku, z niewiadomych przyczyn zosta ł a opuszczona. Od 1354 roku miejscowo ść przesz ł a w posiadanie s ł ynnego rodu von Wedel. U progu II wojny ś wiatowej w Czertyniu mieszka ł o 269 mieszka ń ców. Ko ś ció ł filialny pw. ś w. Bart ł omieja w Czertyniu zosta ł wzniesiony w 1889 roku. Jest on obiektem neogotyckim, salowym na rzucie prostok ą ta. W jego wschodniej ś cianie umieszczone s ą ostro ł ukowe otwory okienne. Od po ł udnia znajduje si ę przedsionek z ostro ł ukowym portalem, natomiast od strony zachodniej przylega drewniana, szkieletowa dzwonnica, zbudowana w miejscu dawnej wie ż y po 1966 roku.. Ś wi ą tyni ę wzbogaca zabytkowa neogotycka chrzcielnica, z ko ń ca XIX wieku. W dzwonnicy umieszczone s ą dwa zabytkowe dzwony. Pierwszy br ą zowy z 1608 roku i drugi ż eliwny z 1921 roku. Ko ś ció ł w Czertyniu znajduje si ę w parafii I ń sko. Czerty ń - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Bart ł omieja (XIX w.)

32 W ś redniowieczu Linówko by ł o wsi ą graniczn ą mi ę dzy Pomorzem i Brandenburgi ą. Wraz z miejscowo ś ci ą D ł ugie le ż a ł y po stronie brandenburskiej, natomiast Bia ł a, Kozy i Lutowu zlokalizowane by ł y ju ż po stronie pomorskiej. Z Linówkiem swoje losy zwi ą za ł a rodzina von Mellentin, która posiada ł a swoje dobra w tej okolicy a ż do II wojny ś wiatowej. Ko ś ció ł filialny pw. MB Ró ż a ń cowej w Linówku jest budowl ą XX - wieczn ą. Oko ł o 1976 roku w miejsce dawnego, XVII – wiecznego, postawiono now ą naw ę. Historyczna pozosta ł a jedynie wie ż a. Znajduje si ę po zachodniej stronie korpusu. Powsta ł a na prze ł omie XVII i XVIII wieku. Jest ona wolnostoj ą ca, szkieletowa. Pokrywa j ą strzelisty he ł m. Linówko - drewniana wie ż a ko ś cielna Do zabytkowego wyposa ż enia ś wi ą tyni nale żą : srebrny i poz ł acany kielich z prze ł omu XIX i XX wieku, patena równie ż srebrna i poz ł acana z pocz ą tku XX wieku oraz ż eliwny dzwon z 1911 roku. Ko ś ció ł w Linówku znajduje si ę w parafii D ł ugie.

33 Storkowo od najdawniejszych czasów zwi ą zane by ł o z rodzinami von Wedel i von Schmiedeberg. W okolicach tej miejscowo ś ci istnia ł a tama i m ł yn, z których ko ż y ś ci czerpali Schmiedebergowie. Pod koniec XVIII wieku maj ą tek kupili Zimmermanowie. W 1939 roku mieszka ł o tu 160 mieszka ń ców. Ko ś ció ł parafialny pw. MB Ró ż a ń cowej w Storkowie zbudowano w po ł owie XIX wieku. Wzniesiono go na planie prostok ą ta. Otwory okienne, tak jak portal zachodni, s ą pe ł no ł ukowe. Od zachodu z dachu wyrasta dzwonnica nakryta sto ż kiem. Zabytkowe wyposa ż enie stanowi drewniana ambona z oko ł o 1620 roku, drewniana szafa z pocz ą tku XX wieku, poz ł acany kielich z 1895 roku, ż eliwny krzy ż o ł tarzowy z prze ł omu XIX i XX wieku, oraz br ą zowy dzwon z 1857 roku. Storkowo - Ko ś ció ł p.w. MB Ró ż a ń cowej (XIX w.)

34 Z pobliskim jeziorem o takiej samej nazwie wi ążę si ę pewna legenda. Otó ż pewien m ł odzian kocha ł si ę w szlachciance, która mieszka ł a w pobliskim zamku. Ta jednak na ś miewa ł a si ę z jego uczucia. Zrozpaczony kochanek pope ł ni ł samobójstwo. Wpierw jednak przekl ął niedosz łą ukochan ą. Wówczas zamek poch ł on ęł o jezioro a dusza kobiety nie zazna ł a spokoju. Kl ą tw ę mo ż e zrzuci ć raz na sto lat m ęż czyzna który poca ł uje ukazuj ą cego si ę ducha kobity. Kilkukrotnie znajdywali si ę ś mia ł kowie, jednak rezygnowali kiedy twarz dziewczyny zamienia ł a si ę w wizerunek w ęż a. Ko ś ció ł filialny pw. Trójcy Przenaj ś wi ę tszej w Studnicy powsta ł po II wojnie ś wiatowej, w miejscu starszej ś wi ą tyni. Historyczna pozosta ł a jedynie wie ż a. Zlokalizowana ona jest od zachodniej strony nawy. Powsta ł a w XIX wieku na planie kwadratu. U podstaw z kamienia i ceg ł y, wy ż ej konstrukcja szachulcowa. Przykrywa j ą o ś mioboczny b ę ben nakryty cebulastym he ł mem. Studnica - wie ż a ko ś cielna – kamienno ryglowa (XVII w.) Ju ż w 1337 roku Studnia zosta ł a wymieniona jako wie ś opuszczona. Musia ł a wi ę c powsta ć du ż o wcze ś niej przed t ą dat ą. Od oko ł o 1348 roku swoje lenno posiada ł a tu rodzina von Borne która, w tych okolicach otrzyma ł a prawo budowy zamku. W 1499 roku ju ż ca ł a wie ś nale ż a ł a do tego rodu. Do zabytkowego wyposa ż enia nale żą dwa ż eliwne lichtarze, z ko ń ca XIX wieku oraz br ą zowy dzwon z oko ł o 1660 roku. Ko ś ció ł w Studnicy znajduje si ę w parafii Storkowo.

35 Pocz ą tki miejscowo ś ci Ś cienne ton ą w mroku przesz ł o ś ci. Z pewno ś ci ą pierwsi mieszka ń cy korzystali z dobrodziejstw pobliskiego jeziora. Wiadomo, ż e w 1420 roku z tej wsi pochodzili s ą dzeni w Chociwlu ch ł opi. Mieszka ł a tu rodzina rycerska von Petersdorf, a w XV wieku swoje lenno posiadali te ż von Schmiedeberg. Warto wiedzie ć, ż e na pocz ą tku XX wieku, we wsi funkcjonowa ł a kaplica baptystów. U progu II wojny ś wiatowej miejscowo ść ta, by ł a jedn ą ze znaczniejszych w okolicy. W 1939 roku mieszka ł o tu a ż 534 mieszka ń ców. Ko ś ció ł filialny pw. ś w. Teresy od Dzieci ą tka Jezus w Ś ciennym powsta ł na prze ł omie XVII i XVIII wieku. By ł a to budowla szachulcowa. Jednak w 1932 roku i latach 50 i 60 XX wieku ś wi ą tyni ę przebudowywano. Natomiast w latach 80 sp ł on ęł a szkieletowa wie ż a. Ko ś ció ł w Ś ciennym znajduje si ę w parafii I ń sko. Ś cienne - Ko ś ció ł p.w. Ś w. Teresy od Dzieci ą tka Jezus (XVII w.) Kaplica cmentarna (XIX w.)

36 DZI Ę KUJEMY

37 Do celów dzia ł alno ś ci Lokalnej Grupy Dzia ł ania – Stowarzyszenie WIR – Wiejska Inicjatywa Rozwoju, nale ż y wspieranie rozwoju obszarów wiejskich i promowanie ich. Na obszar dzia ł alno ś ci LGD sk ł adaj ą si ę tereny sze ś ciu gmin (Chociwel, Kobylanka, Marianowo, Stara D ą browa, Stargard Szczeci ń ski i Sucha ń ),które znajduj ą si ę w rozleg ł ym powiecie stargardzkim. Dziedzictwo kulturowe jest pi ę knym, ale niekiedy trudnym tematem. Nale ż y do niego zabytkowa substancja sakralna, której nie brakuje w granicach terenu dzia ł alno ś ci LGD. Znajomo ść tych zasobów historyczno- kulturowych nie jest równomierna. Znaczna cz ęść ko ś cio ł ów rozsiana jest po mniejszych miejscowo ś ciach, zlokalizowanych w ró ż nych zakamarkach obszaru LGD. Obiekty te nie s ą jedynie budynkami. Nale żą one do pomników historii, które mog ą wiele powiedzie ć o dziejach nie tylko swoich, ale i ludzi. Niniejszy materia ł ma za zadanie zaprezentowa ć najciekawsze ko ś cio ł y, do których na pewno warto dotrze ć i do ś wiadczy ć pi ę kna, które prezentuj ą.


Pobierz ppt "TECHNICZA KONCEPCJA SIECI SZLAKU PN SZLAKIEM ZABYTKOWYCH KO Ś CIO Ł ÓW POWIATU STARGARDZKIEGO ORAZ GMIN PYRZYCE, RECZ, WARNICE CZ ĘŚĆ III GMINY RECZ, DOBRZANY,"

Podobne prezentacje


Reklamy Google