Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pierwsze filmy hiszpańskie poruszały przeważnie tematykę lokalną. Były to głównie dokumenty, przedstawiające między innymi słynne walki z bykami – korridy,

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Pierwsze filmy hiszpańskie poruszały przeważnie tematykę lokalną. Były to głównie dokumenty, przedstawiające między innymi słynne walki z bykami – korridy,"— Zapis prezentacji:

1

2

3 Pierwsze filmy hiszpańskie poruszały przeważnie tematykę lokalną. Były to głównie dokumenty, przedstawiające między innymi słynne walki z bykami – korridy, obrazy nawiązujące do hiszpańskiego folkloru i kultury narodowej oraz ich legendarnych postaci. W „nurcie folklorystycznym” prym wiódł Ricardo de Baños. Zrealizował on w 1906 roku, na podstawie romantycznego dramatu José Zorrilli, film „Don Juan Tenorio”. Bilans pierwszego filmowego dwudziestolecia wypadł w Hiszpanii bardzo pomyślnie. Do 1920 roku założono około 1000 kin. Kino hiszpańskie lat 20. sięgało chętnie po inspiracje do tradycyjnych hiszpańskich zarzueli (formy musicalu) oraz przedstawień operowych. Jednym z najpopularniejszych i najbardziej uznanych reżyserów tego okresu był aktor i reżyser Florián Rey, twórca słynnej „Buntowniczki” (1924). Jeden z najważniejszych filmów, zrealizowanych przez hiszpańskich twórców, surrealistyczny, krótkometrażowy, „Pies andaluzyjski”, powstał w 1928 roku poza granicami kraju. Zrealizowali go we Francji Luis Buñuel i Salvador Dali.

4 Pierwszym i niezbyt udanym hiszpa ń skim filmem d ź wi ę kowym była „Tajemnica Puerta del Sol” w re ż yserii Francisco Elfasa. Zrealizowany w technologii jeszcze mniej zaawansowanej ni ż, wykorzystywany wówczas do nagrywania d ź wi ę ku, system Phonofilm, rozczarował twórców. Kolejne lata nie przyniosły w tej kwestii przełomu. Podczas gdy w Stanach Zjednoczonych i w Europie udoskonalano system d ź wi ę kowy, hiszpa ń scy filmowcy w dalszym ci ą gu tworzyli obrazy pomy ś lane jako filmy nieme, a dopiero pó ź niej synchronizowali je z d ź wi ę kiem. Tak wła ś nie powstały, mi ę dzy innymi: „Piłka no ż na, miło ść i walki byków” (1929) i „Przekl ę ta wioska” (1930) Floriána Reya. Pierwsze filmy d ź wi ę kowe przeznaczone dla szerokiej hiszpa ń skiej widowni nie były jednak realizowane przy u ż yciu hiszpa ń skiej technologii. Swoj ą ekspansj ę na rynki europejskie prowadziły wówczas Stany Zjednoczone, wyst ę puj ą ce z pomysłem „produkcji mi ę dzynarodowych”. Hiszpa ń scy re ż yserzy i aktorzy przyje ż d ż ali do Hollywood, by realizowa ć hiszpa ń skie wersje angielskoj ę zycznych produkcji. Scenariusz pozostawał ten sam, zmieniała si ę tylko obsada i j ę zyk. Nietrudno si ę domy ś li ć, ż e filmy te, chocia ż technicznie doskonałe (w porównaniu do dost ę pnych Hiszpanom technologii), traciły to, co w filmie specyficzne – koloryt lokalny.

5 W 1932 roku zało ż ono Orphea Studios w Barcelonie – pierwsz ą w Hiszpanii wytwórni ę d ź wi ę kow ą. W nast ę pnym roku funkcjonowa ć zacz ę ła tak ż e wytwórnia Estudios Cinema Español S.A. (ECESA) poło ż ona w mie ś cie Aranjuez na południe od Madrytu. W kolejnych latach otwierano nast ę pne studia. Do najwa ż niejszych nale ż ały: Compaña Industrial Film Español S.A. (CIFESA) Zało ż ona przez Vincente Casanov ę w 1933 roku szybko wyrosła na jedn ą z najbardziej znacz ą cych wytwórni hiszpa ń skich. Zrealizowano w niej, mi ę dzy innymi: „Zalotnika mamy” (1934) Floriána Reya oraz „W drodze do Kairu” (1934) Benito Perojo.

6 Wybuch wojny domowej w 1936 roku (działania wojenne oraz zniszczenie ośrodków produkcyjnych) zatrzymał produkcję filmową w Hiszpanii. Swobodnie rozwijać się mogły tylko te gatunki, które nie wymagały szczególnie rozwiniętej infrastruktury filmowej – dokument i kronika filmowa. W kinach pokazywano także, cieszące się ogromnym powodzeniem, obrazy, które zdołano zrealizować przed rozpoczęciem wojny domowej. Zakończenie wojny w 1939 roku nie wskrzesiło hiszpańskiej kinematografii. Twórcy, którzy opowiedzieli się po stronie republikanów, wyemigrowali z kraju lub zostali zamordowani. Studia filmowe w ogromnej części nie nadawały się do użytku. Zorganizowano sprawny aparat cenzury. Zakazano pokazywania filmów niehiszpańsko-języcznych. Rząd wpływał na przemysł filmowy, akceptując i finansując tylko te produkcje, które swą wymową wspierały narzuconą w kraju ideologię. Jednym z bardziej znamiennych filmów tego okresu był „ Wyścig ”, zrealizowany w 1941 roku przez Saenza de Heredię, do którego scenariusz napisał sam generał Franco (pod pseudonimem „ Jaime de Andrade ”). „Wyścig” zrealizowany został w wytwórni CIFESA, uznawanej za prawie oficjalną wytwórnię działającą na usługach reżimu.

7

8 W 1947 roku władze Hiszpanii ufundowały Szkołę Filmową (Instituto de Investigaciones y Experiencias Cinematograficas: IIEC), która, jak na ironię, wykształciła wielu młodych, związanych z opozycją, reżyserów. Wśród nich znaleźli się, między innymi: Luis García-Berlanga („Witaj nam, Mr. Marshall”, 1953; „Gdzie jest profesor Hamilton?”, 1956), Juan Antonio Bardem („Śmierć rowerzysty”, 1955; „Główna ulica”, 1956) oraz Carlos Saura („Chuligani”, 1960). Lata 50. w historii hiszpańskiej kinematografii były okresem łączenia się kilku, opartych na neorealizmie, tendencji. Dużą popularnością cieszyły się wówczas religijne i pseudoreligijne produkcje, z księżmi w rolach głównych, nawiązujące do ideologicznego fetyszu Katolickiej Hiszpanii. Powstały, między innymi: „ Matka Boska Fatimska ” (1951) i „ Wojna Boża ” (1953) Rafaela Gila, „ Judasz ” (1952) Ignacio Iquino, „ Marcelino, chleb i wino ” (1953) Ladislao Vajdy.

9 Kino hiszpańskie lat 60. znane jest jako kino odkryć, otwarcia. Za sprawą nowego Ministra Informacji i Turystyki, Manuela Fragi, zelżała bowiem cenzura, a roczna produkcja osiągnęła w 1966 roku rekordową liczbę 174 filmów. Luis Buñuel wrócił do Hiszpanii z dwudziestopięcioletniej emigracji i wyreżyserował, nagrodzony Złotą Palmą w Cannes, dramat „ Viridiana ” (1961). Coraz większe uznanie zyskiwały też niezależne, artystyczne produkcje Carlosa Saury – „ Lament dla bandyty ” (1964), „ Mrożony peppermint ” (1967), „ Stres we troje ” (1968).

10 Hiszpańską kinematografię lat 70., ostatnich lat dyktatury Franco, zdominowali twórcy antyreżimowi: Carlos Saura („ Ogród rozkoszy ”, 1970; „ Anna i wilki ”, 1973; „ Kuzynka Angelica ”, 1974), Jose Luis Borau („ Kłusownicy ”, 1975), Victor Erice („ Duch roju ”, 1973), Basilio Martin Patino („ Piosenki po wojnie ”, 1971). Po śmierci Franco w dalszym ciągu tworzyli: Carlos Saura, Manuel Gutiérrez Aragón i Jaime de Armiñán. Próbowano dokonać historycznej rewizji wojny domowej i jej następstw, krytykowano reżim i społeczeństwo.

11 Specyficzny nastrój, humor hiszpańskich filmów do dziś ma swoich wielbicieli na całym świecie. Świadczą o tym sukcesy najważniejszych twórców – Pedro Almodovara, Santiago Segury, Fernando Trueby, Alejandro Amenábara. hiszpanskiego-kina/ hiszpanskiego-kina/


Pobierz ppt "Pierwsze filmy hiszpańskie poruszały przeważnie tematykę lokalną. Były to głównie dokumenty, przedstawiające między innymi słynne walki z bykami – korridy,"

Podobne prezentacje


Reklamy Google