Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Metody analityczne ( dokładne metody numeryczne ) Ludwik Antal - Numeryczna analiza pól elektromagnetycznych –W4.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Metody analityczne ( dokładne metody numeryczne ) Ludwik Antal - Numeryczna analiza pól elektromagnetycznych –W4."— Zapis prezentacji:

1 Metody analityczne ( dokładne metody numeryczne ) Ludwik Antal - Numeryczna analiza pól elektromagnetycznych –W4

2 2 Najbardziej zadowalającym rozwiązaniem problemu polowego jest rozwiązanie analityczne. W większości praktycznych przypadków nie można uzyskać takiego rozwiązania i zachodzi konieczność posłużenia się rozwiązaniem przybliżonym. Współcześnie znaczenie rozwiązania analitycznego polega na tym, że można nim sprawdzić jakość metody numerycznej użytej do rozwiązania przybliżonego.

3 3 Najczęściej używane w rozwiązywaniu problemów EM metody analityczne to: (1) metoda rozdzielenia zmiennych (Fouriera) (2) odbić zwierciadlanych (3) metoda odwzorowań konforemnych (wiernokątnych) (4) metoda superpozycji potencjału magnetycznego (5) metody całkowe

4 4 Metoda rozdzielenia zmiennych Metoda rozdzielenia zmiennych polega na zastąpieniu funkcji dwóch lub trzech zmiennych przez iloczyn lub sumę iloczynów funkcji zależnych tylko od jednej zmiennej: Zróżniczkowanie takiego równania i podstawienie do np. równania falowego prowadzi do trzech równań różniczkowych rzędu drugiego o współczynnikach stałych. Każde z tych równań zależy tylko od jednej zmiennej. Rozwiązując te równania znajdujemy funkcje X,Y,Z, które podstawiamy do równania wyjściowego. Wykorzystując warunki na granicy środowisk znajdujemy stałe całkowania i ostateczne rozwiązanie problemu.

5 5 Różniczkujemy H mx i dzielimy przez X n Y n Z n Równanie falowe w metalu w układzie prostokątnym Składniki równania zależą tylko od jednej zmiennej i spełniają równanie tylko wtedy gdy są stałe. Równanie skalarne dla składowej x

6 6 Otrzymujemy trzy równania różniczkowe liniowe rzędu drugiego Zakładając Otrzymamy

7 7 Podstawiając te wyrażenia do wyjściowej funkcji i eliminując niepotrzebne stałe znajdujemy ostateczne rozwiązanie. Żadna z wielkości pola nie może wzrastać do nieskończoności przy wzroście odległości. Dlatego C 8n = 0. Pozostałe stałe wyznaczamy z warunków na powierzchniach granicznych badanego obszaru. Rozwiązanie takie dotyczy również równania Laplacea ( 2 V = 0), jeżeli podstawimy = 0.

8 8 Równanie falowe we współrzędnych cylindrycznych We współrzędnych cylindrycznych nie można wyodrębnić oddzielnych równań skalarnych dla poszczególnych składowych pola. Jednak w wielu przypadkach praktycznych można przyjąć, że istnieje symetria osiowa wektorów pola tzn.

9 9 wówczas otrzymujemy układ równań skalarnych quasi-trójwymiarowych Rozwiązujemy je przy pomocy podstawienia i postępowania analogicznego jak w układzie prostokątnym. z r

10 10 Zakładając zależność pola od jednej zmiennej (r) tzn. przyjmując otrzymujemy dwa typy równań Bessela dla E mr i E m dla E mz Rozwiązania ogólne mogą mieć postać gdzie I(p), N(p) – funkcje Bessela pierwszego i drugiego rodzaju

11 11 y x z a a I1I1 I 1 p1p1 p2p2 Dotyczy pola magnetostatycznego lub elektrostatycznego w obszarze zajętym przez środowiska o różnych lecz stałych przenikalnościach. W środowisku 1 równolegle do powierzchni z=0 biegnie przewód p 1 z prądem stałym I 1. W obliczeniach pola w obszarze 1 zakłada się, że w całej przestrzeni jest 1 i dodatkowy przewód p 2 z prądem I 1 ułożony symetrycznie względem usuniętej powierzchni granicznej. W obliczeniach pola w obszarze 2 zakłada się, że w całej przestrzeni jest 2 i tylko przewód p 1 z prądem I 1. i znajduje się z warunków na granicy środowisk Metoda odbić zwierciadlanych

12 12 Tak więc Gdy Więc pole w obszarze 2 nie występuje, powierzchnia z = 0 jest ekwipotencjalna i odbicie zwierciadlane jest idealne. Dla dowolnego układu prądów w środowisku liniowym można użyć ogólnego rozwiązania dla potencjału wektorowego.

13 13 a = = y 1 2 I y A B I I I a y A B I I A B I I -a a) y A B I I A B I I a A B I I a y A B I I A B I I A B I I A B I I Gdy przewód z prądem znajduje się między dwoma środowiskami to powstają odbicia wielokrotne od obu powierzchni granicznych. W ich wyniku otrzymuje się nieskończone ciągi przewodów z prądem I w obszarze o przenikalności 0.

14 14 Zespolony potencjał skalarny i wektorowy Jeżeli przyjmiemy to każdemu punktowi z =x+iy ze zbioru Z przyporządkowuje się punkt (lub kilka punktów) w =u+iv ze zbioru W (odwzorowanie Z na W). Jeśli w =f(z) jest różniczkowalna, to wyrażone nią odwzorowanie ma następującą własność: dwie linie przecinające się w Z pod kątem przekształcają się w linie przecinające się w W pod takim samym kątem. Odwzorowanie takie nazywa się wiernokątnym lub konforemnym. Metoda odwzorowań konforemnych (zmienne zespolone)

15 15 Twierdzenie: jeżeli w obszarze W zadana jest funkcja V k (w) zmiennej zespolonej w = u+iv spełniająca równanie Laplacea, oraz jeśli istnieje funkcja w(z) = u(x;y) + iv(x;y) odwzorowująca Z na W, to V k (z) przedstawia potencjał zespolony w obszarze Z. Metoda odwzorowań konforemnych polega na znalezieniu takiej funkcji f (z), która złożony układ zadany, przekształca w układ prosty, w którym obliczenie pola magnetycznego nie nastręcza trudności.

16 16 Etapy rozwiązania: – znajduje się funkcję w=f(z) odwzorowującą zadany układ na płaszczyźnie Z w układ prostszy na płaszczyźnie W, – na liniach granicznych układów przypisuje się zadane wartości potencjału, – w układzie W znajduje się funkcję potencjału zespolonego V k (w) i oblicza poszukiwane wielkości np. strumień magnetyczny, – za pomocą funkcji w=f(z) transponuje się otrzymane wyniki do pola na płaszczyźnie Z.

17 17 Przykład: funkcja w = sin z Układy przekształcane przez w = sin z w pasmo między dwiema płaszczyznami: a a y

18 18 Przekształcenie pierścienia na pasmo R1R1 R2R2 y x Podstawiając otrzymuje się v u h -2 Np.

19 19 y x v u h -2 v1v1 v2v2 Wirnik maszyny elektrycznej jest zwykle przesunięty mimośrodowo względem osi stojana. Szczelina jest więc nierównomierna co utrudnia obliczenia analityczne. Można jednak taką strukturę zastąpić pasmem, korzystając z funkcji: R1R1 R2R2

20 20 Metoda równań całkowych Gdy nieznane są warunki na granicy środowisk, gdyż ich ostateczny opis zależy od odpowiedzi środowiska na znane pierwotne pole wymuszające, obliczenia wykonuje się zazwyczaj metodą równań całkowych. Zagadnienie sprowadza się do równania całkowego Fredholma rzędu drugiego o postaci: gdzie: y(x) - funkcja poszukiwana, g(x) - funkcja dana, K(x,s) - jądro równania całkowego, - parametr liczbowy, rzeczywisty lub zespolony. Metoda równań całkowych

21 21 Jeżeli spełnione są warunki: g(x) jest całkowalne w (a,b) max [K(x,s)] 1/[ (b-a)] a x,s b to równanie całkowe ma jedno i tylko jedno rozwiązanie w przedziale (a,b) w postaci sumy jednostajnie zbieżnego szeregu Neumana: gdzie:

22 22 Rozwiązanie zagadnienia metodą sum skończonych polega na zastąpieniu całki w równaniu całkowym odpowiednią sumą, posługując się dowolnym wzorem całkowania numerycznego np.: Następnie równanie całkowe sprowadza się do układu równań algebraicznych liniowych: Wartość nieznaną i odrzucamy i otrzymujemy rozwiązanie w postaci liczb y(x i ) w punktach węzłowych x i.

23 23 Przybliżone metody wariacyjne Podstawowym zagadnieniem rachunku wariacyjnego jest wyznaczenie takich niewiadomych funkcji u i (x, y) (ekstremali), żeby całka I pewnej kombinacji tych funkcji i ich pochodnych przybierała wartość ekstremalną. Całka I nazywana jest funkcjonałem. Największe znaczenie ma funkcjonał typu: a poszukiwana funkcja u(x, y) jest ciągła wraz ze swoimi pochodnymi w obszarze i przybiera na granicy C obszaru zadane wartości. gdzie: Przybliżone metody wariacyjne

24 24 Rozwiązaniem zagadnienia wariacyjnego jest równanie Eulera. Do bezpośredniego znajdowania ekstremum funkcjonału stosuje się przybliżoną metodę Ritza oraz jej rozwinięcia, Kantorowicza i Galerkina. W metodach tych omija się rozwiązywanie równań różniczkowych przez poszukiwanie kombinacji liniowych ciągu funkcji, które od razu ekstremalizują funkcjonał. Celem metody Ritza jest znalezienie takiego zbioru kombinacji liniowych dowolnie dobranego ciągu liniowo niezależnych w przedziale (0,C) funkcji

25 25 by funkcja u realizowała minimum funkcjonału. Funkcja spełnia przy tym warunki brzegowe zadane dla funkcji u pozostałe funkcje przybierają wartości zerowe na granicy C obszaru. Zagadnienie sprowadza się więc do wyznaczenia n współczynników ekstremalizujących funkcjonał, wyrażony jako funkcja tych współczynników Współczynniki a k wyznaczamy z warunku istnienia ekstremum funkcjonału I Wyrażenie stanowi układ n równań o n niewiadomych.

26 26


Pobierz ppt "Metody analityczne ( dokładne metody numeryczne ) Ludwik Antal - Numeryczna analiza pól elektromagnetycznych –W4."

Podobne prezentacje


Reklamy Google