Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Globalizacja i późna nowoczesność (społeczeństwo ponowoczesne) (WDS 2012/2013 nr 14)

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Globalizacja i późna nowoczesność (społeczeństwo ponowoczesne) (WDS 2012/2013 nr 14)"— Zapis prezentacji:

1 Globalizacja i późna nowoczesność (społeczeństwo ponowoczesne) (WDS 2012/2013 nr 14)

2 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 1. Przykład: przemiany ideologii pracy (1): de-naturalizacja pracy - praca jako zawód w społeczeństwie nowoczesnym (rynkowym, kapitalistycznym): praca nie jest nie związana z naturalnym (ekologicznym) rytmem życia i natury, lecz ze zmianami na rynku; wymaga nauki zawodu (szkolenia i specjalistycznej wiedzy), dyscypliny (czas pracy) i pracy (zaangażowania); podział na pracujących i nie pracujących zostaje oparty na zatrudnieniu i kwalifikacjach (kryteria ekonomiczne); miejskość (urbanizacja) pracy i rola wymiany dóbr/usług; społeczne znaczenie miejsca pracy: pewność zatrudnienia, przeświadczenie o długim trwaniu zawodu i wykonywanej pracy w biografii jednostkowej; praca a biurokratyzacja życia społecznego – społeczeństwo kontraktu (rutyna pracy).

3 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 2. Przykład (cdn.): przemiany ideologii pracy (2): de-materializacja pracy - praca jako dobro rzadkie w społeczeństwie postnowoczesnym; praca skoncentrowana na operowaniu abstraktami, informacjami oraz ideami (usługami) niż na produkcji (wytwarzaniu); zmiany społecznego charakteru pracy - płynne granice między czasem pracy a czasem nie-pracy, koncentracja na produkcji rynkowej (na rzecz konsumpcji). elastyczny system zatrudnienia (praca w projektach): ludzie rdzenia i stałe zatrudnienie (specjaliści, ważni dla firmy); ludzie peryferii (praca czasowa, niskopłatna, odtwórcza i zamykająca drogi awansu): różowe kołnierzyki, praca tymczasowa - Mcpraca, prace śmieciowe (ang. junk jobs), pracujący biedni. de-materializacja pracy przyczynia się do indywidualizacji jednostki i jej wyzwolenia z uwarunkowań klasowych i zawodowych.

4 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 3. Nowoczesność i ponowoczesność: nowoczesność jako przyspieszenie, skupienie się na teraźniejszości (jako czegoś odmiennego od przeszłości), znaczenie wiedzy (nauki) i Europy; ponowoczesność (późna nowoczesność): zerwanie jednoliniowości oraz finalności rozwojowej - docenienie innych punktów widzenia na rozwój niż zachodni; brak wielkich meta-narracji kulturowych i ideologicznych (typu: marksizm, liberalizm); podkreślenie roli wielu źródeł wiedzy oraz szczególnie wpływu władzy /władza rozproszona: rozstrzyga ona, że ten kto produkuje wiedzę, ustala też prawdę. dominacja przekonania o warunkowości wszystkiego, decydującej roli sytuacji i lokalności, wzrost wymiaru psychologicznego, np. emocji.

5 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 4. Ponowoczesność ( późna nowoczesność, druga nowoczesność): społeczeństwo postindustrialne (Daniel Bell, Alain Touraine, John Naisbitt): gospodarka: przejście od przemysłu do usług (trzeci sektor), społeczeństwo klasy usługowej (R. Dahrendorf); wzrost technologii intelektu (high–tech; przetwarzanie bardziej informacji niż surowców i energii); zdobywanie kwalifikacji staje się centralnym elementem systemem wartości jednostki oraz jej życia codziennego. nacisk na ochronę środowiska naturalnego (ruch ekologiczny); koncepcje mówiące o nowym porządku społecznym - posthistoria i postcywilizacja; zaufanie, ryzyko (społeczeństwo ryzyka), poczucie ciągłych zmian (Z. Bauman, płynna nowoczesność), nowe technologie informatyczne (społeczeństwo sieci).

6 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 5. Cechy kulturowe charakterystyczne społeczeństwa ponowoczesnego: pluralizm wartości i norm (społeczeństwo pluralistyczne) - z jednej strony osłabienie tradycyjnych więzi i przymusów społecznych, a z drugiej strony wzrost przestrzeni osobistej (indywidualizacja): przesunięcie na skali wartości od autorytatywności (obowiązek, odpowiedzialność, ofiarność, uległość) do wartości zindywidualizowanych (osobiste spełnienie, intensywność doznań, sukces, wolność, samorealizacja); kult różnorodności i kreowanie inności (życie jako stany teraz); dominacja przynależności z wyboru i na określony czas; słabnięcie wartości uniwersalnych: Peter Berger – dominuje kultura miękka – tworzymy własną tożsamość moralną na własna rękę, indywidualna tożsamość moralna jest tylko naszą tożsamością; akcentowanie dobra i interesu jednostki a nie dobra (interesu) ogółu (społeczeństwo indywidualistyczne).

7 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 6. Anthony Giddens - koncepcja późnej nowoczesności: żyjemy w fazie radykalizacji nowoczesności, a jej cechy to: zaufanie, ryzyko, nieprzejrzystość i globalizacja; 1) zaufanie – do abstrakcyjnych systemów wiedzy, które nie są zrozumiałe dla wszystkich (skomplikowane), a są konieczne do życia; 2) ryzyko- pojawienie się w odczuciach potocznych poczucia ryzyka: jest ono nowe jakościowo (niepewność co do skutków podejmowanych działań); jego cechy to uniwersalizacja (może dotknąć każdego), globalizacja (dotyka wielkie segmenty populacji), instytucjonalizacja (pewne organizacje są z natury bardziej ryzykowne, np. rynki finansowe) oraz zwrotny charakter (efekt bumerangowy); w wymiarze subiektywnym - zmiany świadomości ryzyka (wrażliwość i poczucie niedostatków wiedzy).

8 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 7. Anthony Giddens – koncepcja późnej nowoczesności (cdn.): 3) nie przejrzystość nowoczesności (jej niepewny i płynny charakter) - źródła niepewności to najczęściej: błędy konstrukcyjne i operatorów; nieuchronność nieplanowanych i żywiołowych skutków; refleksyjność wiedzy społecznej – społeczne skutki ciągłego namysłu nad życiem społecznym; zwiększona rola indywidualnych wyborów tam, gdzie były one regulowane dotychczas tradycją. 4) globalizacja - rozszerzenie sieci relacji społecznych i gospodarczych w skali globu: rozchodzenie się czasu i przestrzeni (globalizacja daje możliwości budowy nowych form lokalności); łączenie intymności i bezosobowości (dzięki nowym technologiom można utrzymywać intymne kontakty w układzie globalnym).

9 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 8. Ulrich Beck - globalizacja a ryzyko (społeczeństwo ryzyka): ryzyko a druga nowoczesność: oznacza ona globalizację instytucji nowoczesnych oraz wyzwolenie się z tradycji i obyczaju; tam, gdzie post-moderniści widzą chaos tam jest przede wszystkim ryzyko i niepewność. rozumienie ryzyka - brak przestrzennych, czasowych i społecznych granic zagrożenia: ryzyko jest tworzone przez człowieka (przy pomocy wiedzy i techniki): ryzyko związane ze środowiskiem naturalnym; ryzyko zdrowotne. globalizacja przyczynia się do tworzenia społeczeństwa ryzyka i z tym są związane wyzwania dotyczące pojawienia się: glokalnych państw drugiej nowoczesności; nowych ruchów społecznych.

10 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 9. Koncepcja społeczeństwa ryzyka: społeczeństwo ryzyka jako nowa forma organizacji społeczeństwa (jest przeciwstawiane społeczeństwu klasowemu); stare społeczeństwo klasowe: zasada organizacji to kolektywizacja plus rodzina, główne forma nierówności to pozycje klasowe, a spory dotyczą rzadkich zasobów (bogactwa), projekty utopijne są skierowane na eliminację niedoborów; nowe społeczeństwo ryzyka: zasadą społecznej organizacji jest indywidualizacja jednostki plus refleksyjność, główną formą nierówności stają się pozycje ryzyka, spór dotyczy potencjalnych zagrożeń i niechcianych szkód, a projekty utopijne są nakierowane na eliminację ryzyka; społeczeństwo ryzyka rodzi obecnie: konieczność globalnej - politycznej kontroli nad poziomami ryzyka ekologicznego (emisji zanieczyszczeń przemysłowych); wyłanianie się wspólnot łączących ludzi o podobnych położeniach wobec ryzyka (często ponad granicami państwowymi).

11 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 10. Postmodernistyczne wyzwania dla socjologii – Zygmunt Bauman (1925): krytyka nowoczesności, a jej przedmiotem krytyki jest : zdominowanie życia społecznego przez racjonalistyczny funkcjonalizm i uniwersalizm, wiedzę naukową, optymizm poznawczy i wiarę w postęp, metanarracje (wielkie powieści) przynoszące wewnętrzny porządek, linearne pojmowanie historii (ma ona swój sens i logikę). społeczeństwo ponowoczesne – punkty główne: konsumpcja, obieg informacji, brak społecznego przywiązania (ludzie jako koczownicy), wzrost potęgi mediów, zmiana natury władzy (ona nie rządzi, lecz uwodzi obywateli przy pomocy mediów), zanik metanarracji i jednolitego kanonu kultury, kryzys społecznych tożsamości, społeczeństwo przestaje być widziane jako całość.

12 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 11. Zygmunt Bauman – koncepcja płynnej nowoczesności (późnej nowoczesności): płynna nowoczesność jest kontynuacją i jednocześnie przeciwstawieniem się nowoczesności (społeczeństwo jako proces); konsumpcja jako nowe społeczne powołanie – zamiast etyki pracy to imperatywem stało się indywidualne poszukiwanie przyjemnych wrażeń; nacisk na życie tu i teraz (niechęć do planów i odłożonej gratyfikacji); nowoczesne Ja (tożsamość jednostki) jest mniej stabilne i zakotwiczone, bez długotrwałych zobowiązań (poczucie fragmentaryczności i epizodyczności); brak zaufania do wielkich projektów rozwojowych; niebezpieczeństwa po-nowoczesności: autonomizacja seksu, kryminalizacja biedy, re-stratyfikacja społeczna.

13 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 12. Termin globalizacja (globalność, globalizm): stopniowe rozszerzanie w skali globu podziału pracy, wymiany rynkowej i powiązań między wszystkimi społecznościami ludzkimi; zwiększanie tempa przepływu techniki, dóbr, usług, kapitału, siły roboczej, środków komunikacji, informacji w skali światowej; globalizacja rodzi kurczenie się świata, jak i jednocześnie narastanie całościowej jego wizji (globalizacja jako przestrzeń globalna). główne konteksty ujmowania (definiowania) globalizacji (procesów): gospodarczy (umiędzynarodowienie procesów gospodarczych); polityczny (wspólne problemy - wspólna odpowiedź); społeczno-kulturowy (od strony społeczeństwa): glokalizacja – adaptacja globalnych idei i działań do lokalnych warunków (nacisk w kierunku autonomii lokalnej i regionalnej tożsamości kulturowej).

14 Nowoczesność i późna nowoczesność (WDS 2012/2013 nr 14) 13. Główne punkty sporne o rozumienie globalizacji: jak stara (tradycyjna) jest globalizacja?: globalizacja a historyczne tworzenie systemu światowego (daty – symbole 1492, 1648, 1815, 1892, 1919, 1945, 1989); postawy wobec globalizacji (spór o globalizację idealną i realną); czy globalizacja jest rzeczywiście tak globalna (powszechna)?: globalizacja jako projekt i stan rzeczy; nierówności a podziały globalne. nie/bezpieczeństwo globalizacji ze względu na wzrost roli technologii informatycznych: zbyt dużo zbieranych informacji oraz zbyt łatwy do nich dostęp dla instytucji państwowych i komercyjnych w celu politycznego i gospodarczego wykorzystania (słabnie ochrona prywatności).


Pobierz ppt "Globalizacja i późna nowoczesność (społeczeństwo ponowoczesne) (WDS 2012/2013 nr 14)"

Podobne prezentacje


Reklamy Google