Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

1 Sztuka Staro ż ytnej Grecji Sztuka staro ż ytnej Grecji powsta ł a i rozwija ł a si ę po upadku kultury myke ń skiej, spowodowanym w g ł ównym stopniu.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "1 Sztuka Staro ż ytnej Grecji Sztuka staro ż ytnej Grecji powsta ł a i rozwija ł a si ę po upadku kultury myke ń skiej, spowodowanym w g ł ównym stopniu."— Zapis prezentacji:

1 1 Sztuka Staro ż ytnej Grecji Sztuka staro ż ytnej Grecji powsta ł a i rozwija ł a si ę po upadku kultury myke ń skiej, spowodowanym w g ł ównym stopniu najazdem Dorów. Za czas jej trwania przyjmuje si ę okres od ok p.n.e. do I w. p.n.e., czyli do czasu podboju staro ż ytnej Grecji przez Rzymian. Jednak wraz z podbojem rzymskim, nie sko ń czy ł si ę definitywnie okres sztuki greckiej. Arty ś ci nadal tworzyli, ale przede wszystkim na potrzeby kolekcjonerów rzymskich. Najcz ęś ciej ich dzie ł a by ł y kopiami znanych wcze ś niej dzie ł greckich. Dzi ę ki tej dzia ł alno ś ci znamy wygl ą d wielu rze ź b, których orygina ł y zagin ęł y lub zosta ł y zniszczone. Sztuka grecka (m.in. w ł a ś nie dzi ę ki kopiom) wywar ł a przeogromny wp ł yw na rozwój sztuki rzymskiej. Jednak wraz ze zmianami politycznymi sko ń czy ł a si ę jej samodzielno ść. Czas trwania sztuki greckiej dzielony jest na nast ę puj ą ce okresy rozwoju:

2 2 Okres archaiczny Okres archaiczny to najstarszy z trzech etapów rozwoju sztuki w rejonie basenu Morza Egejskiego. Pocz ą tki si ę gaj ą najazdu Dorów na Peloponez w XII wieku p.n.e. i wi ą zanego z nim upadku kultury myke ń skiej. Wydarzenia ko ń cz ą ce ten pierwszy okres zwi ą zane s ą z pocz ą tkiem II wojny perskiej, a ś ci ś lej z bitw ą pod Salamin ą oraz zniszczeniem Aten w 480 p.n.e. Okres archaiczny dzielony jest umownie na cztery mniejsze przedzia ł y czasowe, które nosz ą nazwy: okres ciemny okres wczesnoarchaiczny okres dojrza ł ego archaizmu okres pó ź nego archaizmu

3 3 Okres klasyczny Okres klasyczny to drugi z etapów, na które zazwyczaj dzieli si ę czas trwania i rozwoju sztuki na terenach zamieszkanych przez ludy greckie, czyli na obszarach nale żą cych do basenu Morza Egejskiego. Jako wydarzenie rozpoczynaj ą ce ten okres przyjmowana jest data bitwy pod Salamin ą (480 p.n.e.) a wydarzenia ko ń cz ą ce go wi ą zane s ą z dat ą ś mierci Aleksandra Macedo ń skiego w 323 p.n.e., po której nast ą pi ł stopniowy podzia ł jego imperium. Ten przedzia ł czasu umownie dzielony jest na trzy etapy, okre ś lane jako: okres wczesnoklasyczny ( p.n.e.), zwi ą zany przede wszystkim z rozpocz ę t ą po II wojnie perskiej odbudow ą Aten okres klasyczny, zwi ą zany z dzia ł alno ś ci ą Peryklesa okres pó ź noklasyczny, obejmuj ą cy czas po zako ń czeniu wojen peloponeskich i w łą czenia Grecji do imperium Aleksandra Wielkiego.

4 4 Okres hellenistyczny Okres hellenistyczny, to ostatni w dziejach umowny czas trwania i rozwoju sztuki starożytnej Grecji. Daty określające jego ramy to rok śmierci Aleksandra Macedońskiego w 323 p.n.e. i rok 30 p.n.e., w którym nastąpił podbój ostatniego, niezależnego państwa hellenistycznego, jakim w tym czasie był Egipt.Aleksandra Macedońskiego323 p.n.e.30 p.n.e. Podboje Aleksandra Wielkiego rozszerzyły terytorialny zasięg oddziaływania sztuki greckiej. Jednocześnie, wiele z podbitych państw już wcześniej posiadało bogate tradycje kulturowe (np. starożytny Egipt, Mezopotamia, Persja). Wzajemne przenikanie się elementów greckich i orientalnych a także w późniejszym okresie italskich, zdecydowało o dalszych kierunkach rozwoju sztuki hellenistycznej. Wielu jej twórców wywodziło się z tradycyjnych ośrodków artystycznych greckich, czerpiąc z bogatej spuścizny poszukiwało nowych form wyrazu pełniej odpowiadających nowym realiom. Wraz z ekspansją terytorialną powstały nowe ośrodki, miejscowe tradycje wywierały wpływ na działających w nich artystów.Aleksandra Wielkiego greckiejstarożytny EgiptMezopotamiaPersja italskichgreckich W nauce nastąpił rozwój nauk przyrodniczych i filozofii. Zainteresowanie człowiekiem i jego rozwojem od niemowlęctwa do później starości w sztuce zaowocowało licznymi portretami przedstawicieli wszystkich ras, warstw społecznych, ludzi zdrowych, kalekich i starców. Przedstawienia na reliefach i obrazach zamiast neutralnego tła otrzymały bogate pejzaże. Idealizacja została zastąpiona tendencjami naturalistycznymi a klasyczna harmonia ustąpiła miejsca ekspresji i kontrastowi piękna i brzydoty.reliefachpejzażeIdealizacja naturalistycznymiklasycznaharmoniaekspresji

5 5

6 6 Kolumny w porz ą dku Doryckim Porz ą dek dorycki (styl) – jeden z najbardziej znanych porz ą dków architektonicznych czasów staro ż ytnych. Charakteryzuje si ę on ci ęż kimi proporcjami, surowo ś ci ą i monumentalizmem. Walory artystyczne ust ę powa ł y w nim miejsca funkcjonalizmowi. Architektura dorycka wywodzi si ę prawdopodobnie z budownictwa drewnianego. Wiele dekoracyjnych szczegó ł ów w budownictwie kamiennym imituje elementy drewniane, np. tryglif nad ka ż d ą kolumn ą w budownictwie drewnianym pe ł ni ł rol ę ochrony czo ł a belki stropowej, umieszczane pod okapem regulae - na ś laduj ą deseczki, guttae to imitacja drewnianych ko ł ków łą cz ą cych konstrukcje. Kolumna w porz ą dku doryckim nie posiada bazy,a jej g ł owica ma bardzo prosty kszta ł t; jak gdyby okr ą g ł ej sp ł aszczonej poduszki, na której spoczywa kwadratowa p ł yta. Taki rodzaj kolumn pojawi ł si ę w Grecji najwcze ś niej ju ż w VII w. p.n.e

7 7 Kolumny w porz ą dku Jo ń skim Porz ą dek jo ń ski to jeden z trzech podstawowych porz ą dków architektonicznych wyst ę puj ą - cych w architekturze staro ż ytnej Grecji. Ma dwie odmiany: attyck ą i ma ł oazjatyck ą, ró ż ni ą ce si ę przede wszystkim detalami bazy i belkowania. Powsta ł w Azji Mniejszej na prze ł omie VII i VI w. p.n.e. pod wp ł ywem budownictwa ludów Wschoduporz ą dków architektonicznycharchitekturze staro ż ytnej GrecjiAzji MniejszejVIIVI w. p.n.e.

8 8 Kolumny w porz ą dku Korynckim Porz ą dek koryncki – jeden z trzech podstawowych porz ą dków architektonicznych wyst ę puj ą cych w architekturze staro ż ytnej Grecji. Rozwin ął si ę jako odmiana porz ą dku jo ń skiego na prze ł omie V i IV w. p.n.e.

9 9 Akropol ate ń ski Akropol ate ń ski (nw.gr. Ακρό π ολη Αθηνών, od akropolis = górne miasto) to po ł o ż one w Atenach wapienne wzgórze o wysoko ś ci wzgl ę dnej 90 m (157 m n.p.m.). By ł ufortyfikowanym wzgórzem, na którym ju ż w czasach myke ń skich zbudowano cytadel ę. W okresie pó ź niejszym Akropol sta ł si ę miejscem kultu. Ś wi ą tynie zbudowane w okresie archaicznym zosta ł y zniszczone podczas wojen perskich. Podczas odbudowy zainicjowanej przez Peryklesa powsta ł tu kompleks ś wi ą ty ń : Partenon, Erechtejon, Apteros, sanktuarium Artemidy Brauronia i Propyleje. Zniszczone rze ź by, elementy starszych budowli zosta ł y u ż yte przy poszerzaniu tarasu w kierunku po ł udniowym (odnaleziono je podczas prac archeologicznych rozpocz ę tych w latach siedemdziesi ą tych XVIII wieku, w tzw. "gruzowisku perskim"). Perykles odbudow ę Akropolu powierzy ł Fidiaszowi. W pracach uczestniczyli tak ż e inni wielcy architekci greccy: Iktinos, Mnesikles i Kallikrates.

10 10 Ceramika malowana Ceramika malowana zajmowa ł a szczególnie wa ż ne miejsce w wytwórczo ś ci artystycznej staro ż ytnych Greków, a ż po IV wiek p.n.e.. By ł a elementem kultury greckiej, wyró ż niaj ą cym j ą spo ś ród innych kultur - w ż adnej innej cywilizacji staro ż ytnej malunki dekoruj ą ce naczynia nie posiada ł y takiego bogactwa motywów i tak wysokiego poziomu artystycznego (zob. sztuka staro ż ytnej Grecji). Twórcy greckich malunków wazowych pozostali zazwyczaj jednak nieznani. Nadaje im si ę wi ę c imiona zwi ą zane z namalowanymi przez nich scenami (np. Malarz Amazonki), z miejscem znalezienia wazy (np. Malarz z Dipylonu), z nazwiskiem archeologa – odkrywcy wazy (np. Malarz Hirschfelda), czy miejscem, w którym wystawiona jest waza jak w przypadku Malarza Berli ń skiego. Jednymi z niewielu twórców, których imi ę jest znane, s ą Eksekias i Sofilos.

11 11 Erechtejon Ś wi ą tyni ę wzniesiono na cze ść Erechteusza, jednego z pierwszych w ł adców ate ń skich. Wybudowana na miejscu wcze ś niejszych kultów m.in. Zeusa Hypatosa, herosa Butesa. Pierwsza ś wi ą tynia zosta ł a zniszczona podczas wojen perskich (480 p.n.e.), odbudowana jako prostylos w porz ą dku jo ń skim w latach 421 p.n.e.–406 p.n.e. W VI wieku ś wi ą tyni ę zamieniono na ko ś ció ł chrze ś cija ń ski, a nast ę pnie u ż ywany by ł przez Turków jako harem. W XVII-XIX wieku popad ł w ruin ę, a w latach poddano go rekonstrukcji.

12 12 Ś wi ą tynia Ateny Nike Ś wi ą tynia Ateny Nike ( Ś w. Nike Apteros, Ś w. Nike Bezskrzyd ł ej, Ś w. Nike) – niewielka ś wi ą tynia w typie attycko-jo ń skiego tetrastylosu na Akropolu, na prawo od Propylejów, w po ł udniowo- zachodniej cz ęś ci wzgórza. Ś wi ą tyni ę postawiono w V w p.n.e., cho ć jej zal ąż ki si ę gaj ą okresu archaicznego. Projektantem by ł prawdopodobnie Kallikrates. Oddawano tam kult Atenie Zwyci ę skiej. Najlepiej zachowana ś wi ą tynia jo ń ska, dwukrotnie rekonstruowana.

13 13 Propylom Propylon (gr. przedsionek) – w architekturze starogreckiej monumentalna brama wznoszona na prostym planie, o jednym przej ś ciu. Uwa ż ana jest za prototyp i nierozwini ę t ą form ę propylei, ró ż ni ą c ą si ę od nich mniejszymi wymiarami i liczb ą przej ść (propyleje mia ł y ich pi ęć ). Propylon wyst ę powa ł g ł ównie w architekturze przedgreckiej i okresu myke ń skiego, spotykamy go np. w Troi II, w cytadeli w Tirynsie czy te ż w Pa ł acu Nestora w Pylos.

14 14 Ś wi ą tynia Zeusa Olimpijskiego Świątynia Zeusa Olimpijskiego, Olimpejon (gr. Ναός του Ολυμπίου Διός) – świątynia w starożytnych Atenach, ukończona w 131 roku n.e. przez cesarza rzymskiego Hadriana. Jej budowa rozpoczęła się jednak o wiele wcześniej, bo już w 2. połowie VI wieku p.n.e. za czasów Pizystrata – powstały wówczas fundamenty pod ogromny (107,7 m na 42,9 m) dipteros dorycki. Prace przerwano jednak po obaleniu syna Pizystrata – Hippiasza. Budowla, wzniesiona później według zmodyfikowanego planu, liczyła 104 marmurowe kolumny i była największą świątynią w starożytnej Grecji. We wnętrzu na polecenie Hadriana umieszczono dwa posągi – jeden przedstawiał Zeusa (kopia posągu z Olimpii), a drugi samego cesarza. Do naszych czasów zachowało się jedynie 15 kolumn, pozostałe zaś leżą przewrócone na ziemi. Posągi zaginęły. Ruiny świątyni znajdują się na wydzielonym terenie stanowiska archeologicznego w centrum współczesnych Aten

15 15 Odeon Heroda Attyka Odeon Heroda Attyka gr. Ωδείο Ηρώδου του Αττικού – odeon w Atenach, uwa ż any za najwi ę kszy i najwspanialszy z odeonów staro ż ytnych. Zbudowany zosta ł na po ł udniowo-zachodnim stoku Akropolu ate ń skiego w 161 przez Heroda Attyka, który w ten sposób uczci ł pami ęć ukochanej ma łż onki, Aspasii Regilli. Odeon posiada ł 32 rz ę dy widowni, gdzie mog ł o zasi ąść od 5 do 6 tysi ę cy widzów. Wzniesiono go w stylu teatrów rzymskich. Scena o szeroko ś ci 35 m mia ł a trzy kondygnacje. Okr ą g ł a orchestra o ś rednicy ok. 19 m wy ł o ż ona by ł a szachownic ą z bia ł ego i czarnego marmuru. Ca ł y budynek, dla lepszej akustyki, przykryty by ł dachem z drewna cedrowego. W staro ż ytno ś ci odbywa ł y si ę w nim konkursy muzyczne i rozmaite przedstawienia. Znakomita akustyka obiektu wykorzystywana jest i wspó ł cze ś nie. Corocznie odbywaj ą si ę tutaj spektakle i koncerty w ramach Festiwalu Ate ń skiego, przyci ą gaj ą cego artystów z ca ł ego ś wiata. Wyst ę powali tu m.in.: Montserrat Caballé, Luciano Pavarotti, Plácido Domingo, Maria Callas, a z polskich artystów – Zbigniew Preisner z prapremier ą Requiem dla mojego przyjaciela oraz Jan Garbarek z zespo ł em. Poza koncertami odeon jest zamkni ę ty – mo ż na obejrze ć go tylko z lotu ptaka

16 16

17 17 Hefajstejon Hefajstejon – ś wi ą tynia po ś wi ę cona Hefajstosowi i Atenie, patronom rzemios ł a, znajduj ą ca si ę w dzielnicy Keramejkos ponad agor ą u stóp Akropolu w Atenach. Ś wi ą tynia zosta ł a zbudowana w porz ą dku doryckim ok. 445 p.n.e.-425 p.n.e. Przez d ł ugi czas ś wi ą tyni ę opisywano i znano jako Thesejon lub Tezejon. B. Sauer ustali ł jej prawdziwych patronów. Pomy ł ka by ł a spowodowana dekoracj ą ś wi ą tyni - jej metopy ozdobione zosta ł y scenami ilustruj ą cymi czyny Heraklesa i Tezeusza.

18 18 Igrzyska pytyjskie Igrzyska pytyjskie – igrzyska panhelle ń skie organizowana w Delfach ku czci boga Apollina, drugie co do wa ż no ś ci po igrzyskach olimpijskich wydarzenie o charakterze religijno- sportowym w staro ż ytnej Grecji. Nazwa igrzysk wywodzi si ę od ś wi ę tego w ęż a Delf, Pytona. Podobno ustanowi ł je sam Apollin dla upami ę tnienia swojego zwyci ę stwa nad Pytonem.

19 19 Kuros Kuros (stgr. κο ῦ ρος - m ł odzieniec) - typ pos ą gu w sztuce staro ż ytnej Grecji, przedstawiaj ą cy stoj ą cego, nagiego m ł odego m ęż czyzn ę z falistymi w ł osami i zagadkowym u ś miechem (archaiczny u ś miech), z r ę koma zawsze opuszczonymi wzd ł u ż cia ł a i lew ą nog ą wysuni ę t ą lekko do przodu. Ten typ pos ą gu by ł charakterystyczny dla drobnej i monumentalnej sztuki greckiej okresu archaicznego (oko ł o p.n.e.).

20 20 Diadumenos Diadumenos - rze ź ba Polikleta, obok Doryforosa najbardziej znana rze ź ba tego artysty, przedstawiaj ą ca Kanon w klasycznej rze ź bie greckiej. G ł owa Diadumenosa Jest to pos ą g nagiego m ęż czyzny z opask ą wokó ł g ł owy, maj ą cy 1,86 metra wysoko ś ci. Zosta ł wykonany ok. 420 roku p.n.e. Posta ć opiera si ę na prawej nodze wysuni ę tej do przodu, r ę ce s ą podniesione do góry. Rze ź ba znana jest z pó ź niejszych kopii.

21 21 Fidiasz Fidiasz (stgr. Φειδίας Pheidias, ok. 490 p.n.e. - ok. 430 p.n.e.) – rze ź biarz grecki, uwa ż any za najwybitniejszego przedstawiciela greckiej rze ź by staro ż ytnej okresu klasycznego. Syn Charmidesa z Aten, ucze ń Hageladesa z Aten i Hegiasa z Argos. Przyjaciel i doradca Peryklesa. Kierowa ł pracami rze ź biarskimi na Akropolu ate ń skim (447 p.n.e p.n.e.); pó ź niej dzia ł a ł w Olimpii. Wywar ł decyduj ą cy wp ł yw na rozwój greckiej rze ź by monumentalnej.

22 22 Grupa Laokoona Grupa Laokoona – starożytna rzeźba, będąca według części badaczy dziełem greckim z okresu hellenistycznego, według innych – rzymską kopią hellenistycznego oryginału. W związku z tymi wątpliwościami datowanie dzieła jest różne i rozciąga się między II wiekiem p.n.e. a I wiekiem n.e. Istnieje także hipoteza, uznająca Grupę Laokoona za fałszerstwo autorstwa Michała Anioła]. Obecnie rzeźba znajduje się w Muzeach Watykańskich (Museo Pio-Clementino). Grupa Laokoona jest jednym z najsłynniejszych i najbardziej kontrowersyjnych dzieł greckich]. Stanowiła wielokrotnie przedmiot studiów i inspiracji innych twórców, podziwiających jej realizm i ekspresję. Nawiązywali do niej zarówno pisarze i teoretycy, tacy jak Gotthold Ephraim Lessing, autor tekstu Laokoon (1766), jak i malarze, np. Tycjan, któremu przypisywana jest karykatura Grupy Laokoona, w której zamiast ludzi przedstawione są małpy, czy El Greco, autor obrazu Laokoon ( ).

23 23 Nike z Samotraki Nike z Samotraki – marmurowa rze ź ba z okresu hellenistycznego z III lub II wieku p.n.e.. Posta ć Nike ma 2,40 m wysoko ś ci, a ze skrzyd ł ami 3,28 m. Jej twórc ą by ł prawdopodobnie Pytokritos z Rodos. Uwa ż a si ę, ż e mog ł a by ć symbolem zwyci ę stw odniesionych przez Rodyjczyków w wojnie z Antiochem III. Prawdopodobnie znajdowa ł a si ę na dziobie jakiego ś okr ę tu. Zosta ł a odnaleziona w 1863 roku na greckiej wyspie Samotraka przez francuskiego archeologa- amatora Charlesa Champoiseau.

24 24 PREZENTACJĘ WYKONAŁA PAULINA PIETRUSIAK


Pobierz ppt "1 Sztuka Staro ż ytnej Grecji Sztuka staro ż ytnej Grecji powsta ł a i rozwija ł a si ę po upadku kultury myke ń skiej, spowodowanym w g ł ównym stopniu."

Podobne prezentacje


Reklamy Google