Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Wiązania chemiczne Zakład Chemii Medycznej Pomorskiej Akademii Medycznej.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Wiązania chemiczne Zakład Chemii Medycznej Pomorskiej Akademii Medycznej."— Zapis prezentacji:

1 Wiązania chemiczne Zakład Chemii Medycznej Pomorskiej Akademii Medycznej

2 2 Wiązania chemiczne Wiązanie atomowe, czyli kowalencyjne, powstaje w wyniku uwspólnienia dwóch elektronów o spinie przeciwnym, po jednym od każdego atomu Wiązanie jonowe powstaje w wyniku przyciągania elektrostatycznego odmiennych ładunków Siły Van der Waalsa - mają one głównie charakter elektrostatyczny

3 3 Budowa cząsteczki wody Nieregularny tetraedr Hybrydyzaja 2sp 3 Kąt między atomami wodoru a tlenem = 105 o Jest dipolem

4 4 Właściwości cząsteczki wody Charakter polarny Duże napięcie powierzchniowe Silne wzajemne powinowactwo między cząsteczkami

5 5 Wiązanie wodorowe Atom wodoru staje się wspólny dla dwóch innych atomów Donor wodoru – atom, z którym wodór jest ściśle związany Akceptor wodoru – drugi atom biorący udział w tworzeniu wiązania

6 6 Wiązanie wodorowe – O – H …… N – – N – H …… O – tlen – donor wodoru azot – donor wodoru azot – akceptor wodoru tlen – akceptor wodoru W wiązaniach wodorowych, w organizmach żywych: donorem wodoru jest atom tlenu lub atom azotu kowalencyjnie związany z atomem wodoru akceptorem wodoru jest tlen lub azot

7 7 Wiązanie wodorowe woda tlen i grupa amidowa grupa karbonylowa i amidowa

8 8 Wiązanie wodorowe Słabe wiązania wodorowe - tworzące je atomy nie są ułożone w linii prostej O O – H - między cząsteczkami wody

9 9 Wiązanie wodorowe Silne wiązania wodorowe - tworzące je atomy ułożone są w linii prostej H O – H ….... O CH 3 – CH 2 – O – H …….. O H R R N – H ….... O = C C = O ……. H – N R` R```

10 10 Wiązanie wodorowe

11 11 Wiązanie wodorowe – wpływ wody W środowisku niepolarnym N – H …….. O = C W środowisku polarnym (w wodzie) H N – H ……. O O – H ……… O = C H H

12 12 Wiązanie koordynacyjne Tworząca je para elektronów pochodzi od jednego atomu – donoru Akceptor uzupełnia ostatnią powłokę elektronową do konfiguracji najbliższego gazu szlachetnego Donor uzyskuje ładunek dodatni, akceptor uzyskuje ładunek ujemny

13 13 Wiązanie koordynacyjne Donorami elektronów są atomy lub jony z przynajmniej jedną wolną parą elektronów, np. azot, tlen siarka, jon chlorkowy. Akceptorami zazwyczaj są jony wodoru oraz atomy mające lukę oktetową.

14 14 Związki kompleksowe sfera zewnętrzna wewnętrzna K 4 [Fe(CN) 6 ] jon centralny ligandy

15 15 Związki kompleksowe Jon centralny: – kationy metali: żelaza, kobaltu, niklu, manganu oraz platynowce, miedziowce i cynkowce – niemetale, które tworzą jony kompleksowe będące resztami kwasów tlenowych sfera zewnętrzna wewnętrzna K 4 [Fe(CN) 6 ] jon centralny ligandy

16 16 Związki kompleksowe - ligandy Ligandy - skoordynowane z atomem centralnym podstawniki: atomy, grupy atomów lub jony ujemne. Otaczają one atomy centralne i dostarczają przynajmniej jedną wolną parę elektronów. Ligandy są połączone z jonem centralnym za pomocą wiązania koordynacyjnego. W ligandach dawcami elektronów najczęściej są atomy azotu, tlenu, siarki i węgla. sfera zewnętrzna wewnętrzna K 4 [Fe(CN) 6 ] jon centralny ligandy

17 17 Związki kompleksowe Jon kompleksowy może być kationem, anionem lub cząsteczką obojętną. Jeżeli część związku kompleksowego złożonego z jonu centralnego i ligandu jest obdarzona ładunkiem, czyli jest jonem, to sferę zewnętrzną tworzą proste jony o przeciwnym znaku. sfera zewnętrzna wewnętrzna K 4 [Fe(CN) 6 ] jon centralny ligandy

18 18 Związki kompleksowe – liczba koordynacyjna Liczbę przyłączonych par elektronowych, która najczęściej odpowiada liczbie podstawników przypadających na jon centralny nazywamy liczbą koordynacyjną.

19 19 Związki kompleksowe - liczba koordynacyjna Wartość liczby koordynacyjnej zależy od: stosunków przestrzennych możliwości jonu centralnego do przyjęcia par elektronowych na wolne wewnętrzne podpowłoki d Liczba koordynacyjna przyjmuje najczęściej wartości 2, 4 lub 6.

20 20 Związki kompleksowe – nomenklatura (1) liczbę ligandów określamy za pomocą przedrostków greckich chlorek heksaakwachromu(III) [Cr(H 2 O) 6 ]Cl 3 nazwy ligandów anionowych mają końcówkę -o, np. tiosiarczan – tiosiarczano heksacyjanożelazian(III) potasu K 3 [Fe(CN) 6 ] rodniki węglowodorowe mają ogólnie przyjęte skróty Me- metyl, Et – etyl, Ph – fenyl bromek tri(etylenodiamino)platyny(IV) [Pt(NH 2 EtNH 2 ) 3 ]Br 4 tetrafenyloboran(III) potasu K[B(Ph) 4 ]

21 21 Związki kompleksowe – nomenklatura (2) stopień utlenienia atomu centralnego zaznacza się cyfrą rzymską, w nawiasie, na końcu nazwy, np. siarczan tetraaminomiedzi(II) [Cu(NH 3 ) 4 ]SO 4 kompleksy o ładunku ujemnym (aniony kompleksowe) mają do nazwy anionu centralnego dodaną końcówkę –an np. tetrachloromiedzian(II) potasu K 2 [CuCl 4 ] w kompleksach kationowych i zawierające obojętne cząstki podajemy nie zmienioną nazwę pierwiastka np. chlorek tetraakwadichlorochromu(III) [Cr(H 2 O) 4 Cl 2 ]Cl

22 22 Związki kompleksowe – w przyrodzie Do najważniejszych z nich zaliczamy kompleks żelazo – porfirynowy. Jest on obecny w hemie hemoglobiny i mioglobiny hemoglobina kompleks żelazo-porfirynowy łańcuch polipeptydowy

23 23 Budowa hemu reszta histydyny O

24 24 Związki kompleksowe – w przyrodzie Witamina B12 jon centralny – kobalt, chlorofil – jon centralny magnez białka transportujące metale ceruloplazmina (miedź), syderofilina (żelazo).

25 25

26 26 Związki kompleksowe w medycynie cis-platyna cis-[Pt(NH 3 ) 2 Cl 2 ] (lek przeciwnowotworowy) kardiolit [Tc(CNR) 6 ] + (lek do badania serca) auranofina [Au(PEt 3 )(ttag)] + ttag = tetra-O-acetylotioglukoza (lek przeciwgościowy ) Cl I H 3 N – Pt – Cl I NH 3 CH 3 I R=CH 2 -C-OCH 3 I CH 3 CNR I Tc I CNR RNC OAc AcO O CH 2 S Au P I Et – Et Et I

27 27 Związki kompleksowe w medycynie Cl H 2 O Cl - H 2 O H + OH I I I H 3 N – Pt – H 2 O H 3 N – Pt – H 2 O H 3 N – Pt – H 2 O I I I NH 3 NH 3 NH 3 aktywne formy cis-platyny + DNA komórki nowotworowej addukty cis-platyna-DNA +2++ Cl I H 3 N – Pt – Cl I NH 3 Cl I H 3 N – Pt – Cl I H 3 N dyfuzja pasywna przez błonę komórkową H 2 O Cl - krew żylna cytoplazma cis-platyna Cl I H 3 N – Pt – Cl I NH 3

28 28 Związki kompleksowe – chelaty Ligandy zawierające więcej niż jedną parę elektronów, występujących w różnych atomach tej samej cząsteczki nazywamy ligandami chelatującymi związki organiczne zawierające tlen, azot lub siarkę ligandy mogą być cząsteczkami obojętnymi lub anionami ligandy tworzą z kationem centralnym związki pierścieniowe najtrwalsze są kompleksy pięcio- lub sześcioczłonowe w chelatach mogą występować wiązania jonowe i kowalencyjne

29 29 Związki kompleksowe – chelaty związek chelatowy kationu metalu z ligandem organicznym ma charakter związku organicznego kompleksy chelatowe mogą być cząsteczkami obojętnymi, anionami lub kationami Ligandy – donory dwóch par elektronów: H H :O: :O: :O: H I I H ll C – C :N – C – C – N : C :O: :O: H I I H :O: :O: H H.. jon węglanowy jon szczawianowy etylenodiamina..

30 30 Związki kompleksowe - EDTA kwas etylenodiaminotetraoctowy

31 31 Związki kompleksowe - EDTA

32 32 Ca-EDTA Gd-EDTA Co-EDTA

33 33

34 34


Pobierz ppt "Wiązania chemiczne Zakład Chemii Medycznej Pomorskiej Akademii Medycznej."

Podobne prezentacje


Reklamy Google