Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

duża grupa minerałów glinokrzemianowych (gromada krzemianów) o różnym składzie chemicznym, właściwościach i postaci kryształów. Uwodnione glinokrzemiany.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "duża grupa minerałów glinokrzemianowych (gromada krzemianów) o różnym składzie chemicznym, właściwościach i postaci kryształów. Uwodnione glinokrzemiany."— Zapis prezentacji:

1

2 duża grupa minerałów glinokrzemianowych (gromada krzemianów) o różnym składzie chemicznym, właściwościach i postaci kryształów. Uwodnione glinokrzemiany sodu i wapnia, w rzadszym stopniu baru, strontu, potasu, magnezu, manganu.

3 pochodzi z gr. dzeo = wrzeć (kipieć), zein = gotować i lithos = kamień (skała) co oznacza "wrzące kamienie" i nawiązuje do cechy charakterystycznej tej grupy: pod wpływem ogrzewania zawarta w nich woda "wrze" = "pieni się" pokrywając powierzchnię pęcherzykami (efekt uwalniania zawartej w zeolitach wody).

4 Szwedzki chemik i mineralog. W 1756r jako pierwszy odkrył zeolit i nazwał stilbit.

5 Stilbit (Desmin) – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów. Jest minerałem pospolitym. Nazwa pochodzi od gr. stilbe = połysk; nazwa desmin od gr. desme = wiązka (snop) i nawiązuje do snopowych skupień tego minerału.

6 Układ krystalograficzny: jednoskośny Twardość: 3,5-4 Gęstość: 2,1-2,2 Rysa: biała Barwa: biała, żółtawa, czerwona, brunatna Przełam: nierówny Połysk: szklisty, diamentowy, na powierzchniach łupliwości – perłowy Łupliwość: dobra i bardzo dobra, niewyraźna – dwukierunkowa Tworzy skupienia zbite, ziarniste, blaszkowe, kuliste, groniaste, promieniste, snopkowe. Prawidłowo wykształcone kryształy są spotykane w druzach. Często tworzą zbliźniaczenia (kryształy przyjmują pseudorombową postać). Spotykane są też bliźniaki krzyżowe. Jest kruchy i przezroczysty.

7 W pustakach i szczelinach zasadowych skał magmowych, głównie w zasadowych wulkanitach. Pojawiają się także w geodach, granitowych i pustkach łupków krystalicznych oraz w niektórych żyłach kruszcowych.

8 Miejsca występowania: Indie, Australia, Wielka Brytania, Kanada, USA, Brazylia, Włochy, Szwajcaria. W Polsce – pospolity w próżniach granitów strzegomskich i strzelińskich, w melafirach, gnejsach hornfelsowych okolic Niemczy, łupkach krystalicznych Ciechanowic i okolic Jeleniej Góry. Spotykany w żyłach hydrotermalnych przecinających granity.

9 Zeolity to obszerna grupa uwodnionych glinokrzemianów szkieletowych Na, Ca, Ba, Sr, K, Mn, Mg, w których w wolnych kanałach strukturalnych występują drobiny H 2 O (tzw. woda zeolitowa) oraz kationy jedno lub dwuwartościowe. Do grupy tej należy około 50 minerałów m.in. mezolit, thomsonit, goanardyt, epistilbit, ferrieryt, laumontyt, yugawa ralit, gmelinit, analcym, z czego zaledwie 15 występuje pospolicie.

10 Me 2/n O * Al. 2 O 3 * xSiO 2 * zH 2 O gdzie: Me –poza sieciowy kation metaliczny, n – wartościowość kationu, x –stosunek molowy SiO 2 /Al 2 O 3

11 Pod względem morfologicznym dzielą się na kilka grup: z.włókniste (natrolit, mezolit, skolecyt, thomso nit, gonnardyt, mordenit, ferrieryt, laumontyt), z.płytkowe (heulandyt, klinoptilolit, stilbit), z.kostkowe (gismondyt, phillipsyt, harmotom, yugawaralit, gmelinit, chabazyt). Do zeolitów zaliczany jest też analcym – minerał bardzo podobny do skaleniowców (pod względem składu chemicznego oraz postaci).

12

13

14

15 Wyróżnia się trzy typy kanałów jakie posiadają sita molekularne: a)system nie przenikających się kanałów o jednakowych rozmiarach; b) dwuwymiarowe systemy kanałów; c) trójwymiarowy układ przecinających się kanałów.

16 -Mają znaczenie naukowe (jako wskaźnik warunków i charakteru przeobrażeń skał metamorficznych) i kolekcjonerskie. -Ze względu na specyficzne cechy strukturalne zeolity wykorzystywane są w charakterze sit molekularnych, umożliwiających osuszanie rozpuszczalników oraz rozdział różnych mieszanin i substancji. -Stosowane są jako substancja osuszająca, mają zastosowanie do oczyszczania gazów i ścieków – doskonale wychwytują jony ołowiu, cynku, miedzi, rtęci oraz promieniotwórcze izotopy strontu i cezu.

17 -Mają zastosowanie w różnych działach przemysłu chemicznego – przy produkcji proszków do prania (jako składnik zmiękczający wodę), przy produkcji nawozów mineralnych. -Stosowane są również do zmiękczania wody wodociągowej. -W przemyśle spożywczym – dodatek do paszy dla zwierząt. -W petrochemii. -Stanowią doskonały surowiec do wyrobu cementu, lekkich kruszyw i papieru. -Używane jako wkład filtracyjny w filtrach akwariowych, ze względu na neutralizowanie szkodliwego amoniaku i fosforanów.

18 Układ krystalograficzny: krystalizują we wszystkich układach (w regularnym: analcym) Twardość: od 3 do 5,5 Gęstość: od 2,1 do 2,3 (niższa od gęstości innych glinokrzemianów) Rysa: biała – wszystkie zeolity Barwa: najczęściej białe, bezbarwne, szare, żółtawe, czerwone Przełam: zazwyczaj nierówny, rzadko muszlowy Połysk: zmienny – szklisty na ścianach kryształów, perłowy na powierzchniach łupliwości, tłusty na powierzchni przełamu; zeolity włókniste mają połysk jedwabisty Łupliwość: niewyraźna do doskonałej; część zeolitów nie ujawnia łupliwości Łatwo rozpuszczają się w kwasie solnym, przechodząc w galaretowatą krzemionkę (cecha diagnostyczna) Podczas ogrzewania do temperatury około 400 °C oddają zawartą w nich wodę bez zniszczenia struktury kryształów. Proces ten jest odwracalny – umieszczenie w wilgotnym środowisku powoduje jego ponowne uwodnienie a utracone kationy mogą zostać zastąpione innymi. Pod tym względem zeolity zachowują się odmiennie od innych uwodnionych minerałów. Minerały tej grupy budową i składem chemicznym przypominają skalenie (glinokrzemiany sodu i potasu), ale są uwodnione. Luki strukturalne pozostawione przez cząsteczki wody mogą być wypełnione przez inne cząsteczki lub jony. Woda dostając się lub opuszczając strukturę zeolitu powoduje wymianę jonów zawartych w roztworze na jony minerałów (ze względu na tę właściwość zeolity wytwarza się metodą syntezy i stosuje do uzdatniania wody).

19 Są to typowe adsorbenty mikroporowate, w których struktura porowata jest ściśle uporządkowana. Typowe dla adsorbentów mikroporowatych podwyższenie energii adsorpcji prowadzi do gwałtownego wzrostu adsorpcji par w zakresie małych ciśnień względnych stąd ich wysoka zdolność adsorpcji w przypadku małych stężeń substancji adsorbowanej. Jako adsorbenty zeolity odznaczają się ponadto dwoma cennymi cechami: selektywność (specyficzność) adsorpcji i własności sitowo – molekularne.

20 dehydratyzacja zeolitów – większość zeolitów ulega procesowi odwodnienia bez zmiany swojej struktury krystalicznej, ale zlokalizowane w kanałach zeolitu i otoczone w formie uwodnionej cząsteczki wody kationy mogą migrować w inne miejsca lokalizacji. Dehydratyzacja może być pełna lub częściowa; przemiany zeolitów w warunkach podwyższonej temperatury i ciśnienia – warunki takie powoduje zmiany strukturalne zeolitu, reakcje wymiany jonowej w zeolitach –zmieniając w zeolitach kationy sodu na kationy o innych wielkościach można wpływać na własności sitowo-molekularne tych adsorbentów; dealuminowanie zeolitów – zeolity o wysokiej zawartości krzemu są odporne na wysokie temperatury i wysoką kwasowość środowiska oraz odznaczają się dużą pojemnością sorpcyjną w stosunku do węglowodorów, a słabo adsorbują wodę. Metoda otrzymywania takich zeolitów polega na modyfikacji wysokokrzemowych zeolitów przez: obróbkę kwasami, obróbkę substancjami, które z kationami glinu tworzą związki kompleksowe obróbkę warstwy zeolitu parą wodną w podwyższonej temperaturze dodatku wzorników - dużych kationów tetraalkiloamoniowych np. (CH3)4N+) zamiast Na+. Szkielet glinokrzemianowy kondensuje naokoło tego dużego kationu, który potem jest usuwany chemicznie lub przez termolizę.

21


Pobierz ppt "duża grupa minerałów glinokrzemianowych (gromada krzemianów) o różnym składzie chemicznym, właściwościach i postaci kryształów. Uwodnione glinokrzemiany."

Podobne prezentacje


Reklamy Google