Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt."— Zapis prezentacji:

1 Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt Z FIZYKĄ, MATEMATYKĄ I PRZEDSIĘBIORCZOŚCIĄ ZDOBYWAMY ŚWIAT !!! jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Program Operacyjny Kapitał Ludzki 2007-2013 CZŁOWIEK – NAJLEPSZA INWESTYCJA

2 DANE INFORMACYJNE Nazwa szkoły Zespół Szkół w Lubięcinie ID grupy: 98/23_P_G1 Kompetencja: Przedsiębiorczość Temat projektowy: Moje miasto Semestr/rok szkolny: IV 2011/2012

3 Spis treści 1.Wstęp 2. Adres naszej strony 3.Nasza strona 4. Chełmek 5. Konotop 6. Lipiny 7. Lubięcin 8. Stany 9. Bibliografia

4 WSTĘP 1. W związku, z tym że wszyscy uczestnicy projektu pochodzą z małych miejscowości, postanowiliśmy iż nie opiszemy jednej, a wszystkie wsie, z których pochodzą osoby biorące udział w projekcie. Dlatego na naszej stronie znajdziecie informacje dotyczące wielu miejscowości, a nie tylko jednej. Każdy z nas, chciał swoją małą ojczyznę przedstawić jak najlepiej.

5 Wstęp 2. Naszą pracę rozpoczęliśmy od analizy i prześledzenia gdzie i jak możemy utworzyć naszą stronę internetową np. WordPress, Google, bloger.pl. Nawiązaliśmy współpracę ze szkolnym informatykiem panem Janem Freitagiem, który polecił nam pracę w WordPressie i dlatego tam utworzyliśmy naszą stronę – Moje miasto.

6 CO TO JEST WORDPRESS ? WordPress – system zarządzania treścią stosowany głównie do obsługi blogów. Napisany jest w języku PHP, wykorzystuje bazę danych MySQL. Rozpowszechniany jest na licencji GNU General Public License i jest dostępny za darmo. WordPress jest rozwijany przez firmę Automattic.

7 HISTORIA WORDPRESS Nazwa WordPress została zasugerowana przez Christine Selleck. Zgodnie z przyjętą konwencją, nazwy kolejnych edycji to nazwiska znanych muzyków jazzowych. WordPress jest oficjalnym następcą systemu blogowego b2/cafelog.

8 HISTORIA WORDPRESS Do wersji 3.0 WordPress umożliwiał instalację tylko jednego serwisu lub blogu na stronie. Równolegle istniała odmiana będąca platformą blogową – WordPress Multi-User (WPMU). Wordpress umożliwia obsługę większej liczby serwisów na tej samej bazie SQL.

9 W wersji 2.2 wprowadzono obsługę kontrolek w szablonach, przedtem dostępną w formie osobnej wtyczki. Z kolei wersja 2.3 została zmodyfikowana tak, aby obsługiwać tagi bez użycia wtyczek. Dodatkowo modyfikacje obejmują pełne wsparcie dla standardu Atom 1.0oraz informacje o dostępności zaktualizowanych wtyczek.

10 Wersja 2.5 to modyfikacja panelu administracyjnego oraz dalsze optymalizowanie aplikacji, zaś wersja 2.6 otrzymała możliwość zapisu kolejnych wersji artykułów. W wersji 2.7 ponownie zmodyfikowano panel administracyjny, tym razem we współpracy z dziesiątkami tysięcy użytkowników wersji testowej i po wysłuchaniu uwag społeczności skupionej wokół WordPress. W wersji 2.8 wprowadzono kilkaset poprawek w kodzie.

11 W wersji 3.0 zintegrowano dwie linie rozwojowe (WordPress oraz WPMU) w jedną, rezygnując w ten sposób z podziału na wersję standardową i platformę blogową. Dodatkowo w wersji 3.0 jako nowy standardowy temat wprowadzono szablon "Twenty Ten" zastępując znany od wersji 1.5 niebieski motyw graficzny "Kubrick".

12 ADRESY NASZYCH STRON: Adres naszej strony projektowej: www.lubiecin.wordpress.com

13 NASZA STRONA

14

15

16

17

18

19

20 Chełmek Dworskie założenie chełmskie składa się z dw ó ch dwor ó w, kiedyś połączonych, budynku folwarcznego oraz parku. Budynki są ustawione względem siebie pod kątem prostym. Dw ó r I najprawdopodobniej zbudowano w poł. XVI wieku dla rodziny von Dyherrn, zaś Dw ó r II (oficynę) pod koniec XVII bądź na pocz. XVIII w. i połączono ze starsza siedzibą. Na pocz. XVII w. majątek przechodzi w ręce rodziny von Kottwitz. Adam Melchior von Kottwitz sprzedaje Chełmek w 1758 roku Friedrichowi von Sch ö naich – Carolath. W 1841 r. dw ó r ponownie zmienia właściciela, zostaje sprzedany kupcowi z Głogowa Karlowi Heinrichowi Germershausen, kt ó ry po dw ó ch latach odsprzedał go księciu Acerenza Pignatelli. W XIX w. budynek zostaje gruntownie przebudowany. Około roku 1860 należy do rodziny hrabiego von Rothenburg i pozostaje w jej rękach do 1930 r. W 1 poł. XX w. rozebrano budynek łączący dw ó r z oficyną.

21 Konotop Konotop wzmiankowany jest już w średniowieczu. Tradycyjny przekaz głosi, że nazwa miejscowości wywodzi się od mokradła, w kt ó rym topiły się konie. Zmodyfikowana wersja tej opowieści twierdzi, że nazwa Konotop to imię wodnika, kt ó ry zamieszkiwał okoliczne bagna i wciągał do nich przejeżdżających kupc ó w. W istocie przepływająca opodal rzeka Obrzyca (nazywana także Leniwą Obrą lub Gniłą Obrą) mogła w średniowieczu tworzyć niebezpieczne rozlewiska. średniowieczu Najprawdopodobniej pierwsza osada powstała tu w XIII wieku. Już w 1308roku istniał miejscowy kości ó ł św. Anny. W XV wieku wieś należała do rycerskiego rodu von Zabel/Zabeltitz. Ich posiadłością był r ó wnież pobliski Otyń. Imienna wzmianka o właścicielu Konotopu pochodzi z 1451 r. – wspomniany jest Sigismund von Zabeltitz. Jako że członkowie rodu Zabeltitz byli rycerzami- rabusiami (z niem. Raubritter), to najprawdopodobniej oni, wzorem innych raubritter ó w, wznieśli murowaną siedzibę rycerską, kt ó ra wymieniana jest w źr ó dłach z połowy XVI wieku. Za swoją zb ó jecką działalność dw ó ch członk ó w rodu zostało skazanych na śmierć przez księcia głogowskiego Jana II. Konotop znajdował się w rękach Zabel ó w do roku 1482. XIII wieku 1308roku XV wieku von ZabelZabeltitz Otyń 1451 Sigismund von Zabeltitz XVI wieku Jana II 1482

22 Konotop Na początku XVI wieku nowym panem Konotopu został Balthasar von L ö bell, a następnieWolff von Dyherrn (w 1572)roku. Najprawdopodobniej w XVI w. wzniesiony został renesansowydw ó r o charakterze obronnym (otoczony fosą). Pierwszy kości ó ł zbudowany w Konotopie najprawdopodobniej uległ zniszczeniu (pożar?), gdyż źr ó dła wspominają o budowie kościoła w połowie XVI w. Wkr ó tce po zakończeniu budowy został przejęty przez protestant ó w i znajdował się w ich rękach w okresie 1550 – 1654. W trzech kryptach świątyni grzebano właścicieli majątku, w kaplicach bocznych zachowały się renesansowe i barokowe płyty grobowe oraz epitafia. Jesienią 2010 r. kilka epitafi ó w zostało skradzionych. XVI wieku Balthasar von L ö bellWolff von Dyherrn 1572 renesansowy fosą protestant ó w 1550 1654 kryptach Około 1576 Konotop przeszedł we władanie Sigismunda von Kottwitz, spokrewnionego z Wolffem Dyherrnem (szwagier?). W końcu XVI w. przy kościele wzniesiono drewnianądzwonnicę, do kt ó rej dzwon ufundowała Anna von Kottwitz w 1595. Dzwonnica i dzwon (bogato pokryty inskrypcjami) odlany w pracowni Georga Wielda w Żytawie (Zittau) istnieją do dziś. Adam Wenzel von Kottwitz rozpoczął w 1693 r. gruntowną przebudowę dawnego renesansowego dworu, ukończoną w grudniu 1696 r. Na jego miejscu powstała barokowarezydencja, z powodu bagnistości terenu posadowiona na osadzonych w gruncie dębowych palach. Budowla była zwr ó cona frontem ku wschodowi i posiadała dwa skrzydła między kt ó rymi umiejscowiono ogr ó d. Zachowano fosę, kt ó rą rozbudowano i wkomponowano w założenie parkowe. 1576 Sigismunda von Kottwitzdzwonnicę Anna von Kottwitz 1595 Georga Wielda ŻytawieZittau Adam Wenzel von Kottwitz 1693 1696 barokowa

23 Konotop Aby podnieść rangę miejscowości, właściciele uzyskali dla Konotopu prawa miejskie. Cesarz J ó zef I w 1706 nadał miejscowości herb i stosowne przywileje. Uwzględniając nazwę i legendarny przekaz, w herbie umieszczono konia zanurzonego do połowy w wodzie. Mimo uzyskania praw miejskich i dogodnego położenia między szlakami handlowymi, Konotop nigdy nie rozwinął się w większy ośrodek. Także jego zabudowa zachowała cechy wiejskie. W 1706 do kościoła dobudowano prezbiterium, nadając mu cechy barokowe. W 1742zbudowano w Konotopie zb ó r ewangelicki, nazywany w źr ó dłach Bethaus (Friedenskirche). Na polecenie Adama Heinricha von Kottwitzotwarto w Konotopie, w 1790, szkołę ewangelicką. Pod koniec XVIII wieku ludność miasteczka liczyła 831 os ó b. W XVIII- wiecznym Konotopie pr ó cz założenia pałacowo-parkowego znajdował się folwark, szkoła, szpital (ze względ ó w epidemiologicznych umiejscowiony na obrzeżach), dwa domy parafialne, młyn wodny i 3 wiatraki (identyczne zachowały się w pobliskim Lubięcinie). W tym czasie miejscowość podzielona była na dwie części – miejską i dominialną. J ó zef I 1706 herb 1706 prezbiterium 1742 zb ó r ewangelicki Adama Heinricha von Kottwitz 1790 XVIII wieku folwark Lubięcinie

24 Konotop Zniszczenia okresu napoleońskiego oraz przejście miasta pod panowanie pruskie przyczyniły się do zmiany statusu prawno- ekonomicznego Konotopu. Prawo Prus uzależniało posiadanie praw miejskich od spełnienia licznych warunk ó w i obowiązk ó w, na kt ó re Konotopu nie było stać. W efekcie Konotop utracił prawa miejskie. W drugiej połowie XVIII w. nastąpiły liczne zmiany właścicieli wsi. Od1788 władali nią kolejno von Luckowie, von Rothenburgowie (do 1811), von Falkenhaynowie, von Kalckreuthowie i Foersterowie (od 1845). WXIX wieku infrastruktura części wiejskiej wyglądała następująco: browar, gorzelnia, 2 folwarki i 2 wiatraki, plac ó wka poczty kr ó lewskiej, 67 dom ó w. Część wiejską zamieszkiwało 476 ludzi. Część dominialna obejmowała: 2 wiatraki, 4 kuźnie, 3 piekarnie, 4 zakłady krawieckie, folwark, pałac i 62 domy. Część tę zamieszkiwało 471 ludzi (w tym 34 katolik ó w). Majątek ziemski obejmował r ó wnież okoliczne folwarki:Marienhof (obecnie Marianki), Mesche (obecnie Mesze) i Heinrichau (obecnie Strumiany). napoleońskiego pruskie1788 von Luckowie von Rothenburgowie 1811 von Falkenhaynowie von Kalckreuthowie Foersterowie 1845XIX wieku browar gorzelnia Marianki Mesze Strumiany

25

26 Konotop Rządy rodziny Foerster ó w przyczyniły się do rozwoju gospodarczego. W ich dobrach obejmujących około dwa tysiące hektar ó w ziemi, z czego 1500 ha stanowiły lasy, 375 ha grunty orne i 125 ha łąki, rozpoczęto meliorację łąk oraz wydobycie torfu. Zadbano o budowę nowych zabudowań gospodarczych, między innymi w folwarku przypałacowym wybudowano gorzelnię (istnieje do dziś). W folwarku zamontowano r ó wnież prasę do torfu napędzaną silnikiem parowym. Foersterowie nakazali także przebudowę pałacu, w kt ó rym zmieniono dachy i wystr ó j wnętrz. Odnowiono i przebudowano także założenie pałacowo-parkowe. Wzdłuż brzeg ó w fosy założono park angielski, na jego terenie postawiono nieistniejącą już altanę ineoklasycystyczne okazałe mauzoleum grobowe (obecnie niemal zupełnie zdewastowane), w kt ó rym pochowani byli członkowie rodzinyFoerster ó w i skoligaconych z nimi Graeff ó w. Gł ó wny zarys założenia parkowego przetrwał do dziś (aleje spacerowe, kanały boczne fosy, ślady po parkowych rzeźbach). W 1885 r. otwarto w Konotopie szkołę katolicką. W latach 1893-1894 zbudowano z czerwonej cegły okazały gmach sądu obwodowego (Amtsgericht) i aresztu. Był to sąd pierwszej instancji podlegający organizacyjnie Sądowi Krajowemu w Głogowie. Działalność sądu w Konotopie obejmowała 37 miejscowości w powiecie zielonog ó rskim i 3 w powiecie kożuchowskim. W 1900wieś liczyła 1073 mieszkańc ó w. Ostatnim przed II wojną światową właścicielem majątku był od 1922 r. Kurt Adalbert Lothar Foerster. Z jego inicjatywy, w okresie międzywojennym odnowiono obie istniejące w Konotopie świątynie. W latach 70-tych XX w. kilka rzeźb z kościoła katolickiego trafiło do Muzeum Lubuskiego w Zielonej G ó rze, gdzie są eksponowane do dziś. altanęneoklasycystyczneFoerster ó w Graeff ó w 1885 18931894 sądu obwodowego 1900 II wojną światową 1922 Kurt Adalbert Lothar Foerster Muzeum Lubuskiego w Zielonej G ó rze

27 Konotop Ożywienie gospodarcze wsi nastąpiło na początku XX wieku dzięki budowie linii kolejowych. W 1906 r. uruchomiono linię łączącą Konotop z Wolsztynem, zaś w 1908 r. wieś uzyskała połączenie kolejowe z Nową Solą. W 1915 r. otwarto tor z Konotopu do Sulechowa. Opr ó cz dużej stacji kolejowej zbudowano tu r ó wnież parowozownię pomocniczą z dwustanowiskową halą oraz wieżę ciśnień, a w opodal stacji założono składnicę drewna. Regularnie pociągi osobowe i towarowe kursowały przez Konotop do lat dziewięćdziesiątych XX w., kiedy to z powodu nierentowności zlikwidowano linie pasażerskie. Między1993 a 1994 r. kolejowy ruch pasażerski na trasach Wolsztyn-Sulech ó w i Wolsztyn-Nowa S ó l przez Konotop prowadziła pierwsza niepaństwowa firma kolejowa w Polsce - Lubuska Kolej Regionalna. Niestety firma ta szybko zbankrutowała i pociągi osobowe przestały kursować. Składy towarowe będące własnością firmy PKP Cargo jeździły z Wolsztyna do Konotopu do czasu likwidacji tutejszej składnicy drewna w 2004 r. Obecnie na stację w Konotopie wjeżdżają tylko muzealne składy osobowe ze skansenu parowoz ó w w Wolsztynie. Linia do Sulechowa została zdewastowana (kradzieże szyn) i na początku XXI wieku częściowo rozebrana. XX wieku linii kolejowych 1906 1908 1915 stacji kolejowej parowozownię pomocniczą wieżę ciśnień pociągi1993 1994 Lubuska Kolej Regionalna PKP Cargo 2004 skansenu parowoz ó w w Wolsztynie XXI wieku

28

29 Konotop Pod koniec II wojny światowej, miejscowa ludność obawiając się nadciągającej Armii Czerwonej w styczniu 1945 r. rozpoczęła ewakuację na zach ó d. Po wkroczeniu radzieccy żołnierze splądrowali zabudowania dworskie i dopuścili się na pozostałych jeszcze w Konotopie Niemcach rabunk ó w i gwałt ó w. 1945 Po wojnie w majątku ziemskim utworzono PGR, nastawiony w gł ó wnej mierze na produkcję mleka. W latach osiemdziesiątych dla rozwijającego się PGR-u postawiono w okolicy cmentarza trzy wielkopłytowe bloki mieszkalne. W folwarku przypałacowym uruchomiono gorzelnię pracującą na potrzeby Polskiego Monopolu Spirytusowego. Niestety wspaniały pałac przy zabudowaniach folwarcznych został zdewastowany i przez kilkadziesiat lat pozostawał w ruinie (jeszcze w 2010 r. widoczne były w ruinach pozostałości zdobień, lokalizacja sal kominkowych). W sierpniu 2010 r. pozostałości pałacu zostały przez obecnego właściciela terenu rozebrane. Po II wojnie światowej dewastacji uległy r ó wnież niemieckie pomniki na dw ó ch gł ó wnych placach wsi (żołnierzy poległych w wojnie z Francją w latach 1870-1871 oraz żołnierzy poległych w I wojnie światowej). Budynek małego szpitala działającego do 1945 r. przekazano po wojnie polskim repatriantom na potrzeby mieszkaniowe. Podobny los spotkał ewangelicki budynek parafialny. Kości ó ł ewangelicki zaś rozebrano. PGR

30 Konotop W ramach tworzenia ruchu sp ó łdzielczego utworzono (opodal kościoła katolickiego) Sp ó łdzielnię K ó łek Rolniczych. Szkoła podstawowa imienia Marii Skłodowskiej-Curie w okresie powojennym zajmowała dwa budynki. Młodsze klasy uczyły się w dawnym, poniemieckim budynku szkolnym opodal kt ó rego ulokowano także przedszkole. Klasy starsze uczyły się w budynku sądu. Przejściowo miała tu r ó wnież siedzibę zaoczna rolnicza zasadnicza szkoła zawodowa. Przy dawnym budynku sądu zbudowano salę gimnastyczną i prowadzący do gł ó wnego gmachu łącznik mieszczący szatnię, gabinet dyrektora i bibliotekę szkolną. Pod koniec XX w. wybudowano na obrzeżach parku nowy abudynek szkoły, w kt ó rym znalazło miejsce r ó wnież przedszkole. Budynki dawnego przedszkola oraz młodszych klas szkolnych zostały sprzedane osobie prywatnej. W 2006 r. na fasadzie budynku szkoły (dawnego sądu) została wywieszona tablica upamiętniająca 300-lecie nadania praw miejskich Konotopowi. Od 1 września 2007 r. w Konotopie istnieje gimnazjum, kt ó re wraz ze szkołą podstawową oraz przedszkolem działa ono w ramach Zespołu Plac ó wek Oświatowych w Konotopie. Marii Skłodowskiej-Curie 2006 2007 Zespołu Plac ó wek Oświatowych w Konotopie W miejscowości znajduje się stanica wodna zbudowana w latach 70. XX w. oraz boisko do gry w piłkę nożną. Od 1957 r. w Konotopie istniał Ludowy Zesp ó ł Sportowy Błękitni koncentrujący się na piłce nożnej. Jego miejsce w połowie lat 90. zajął klub sportowy Mieszko Konotop w ramach kt ó rego istnieje drużyna piłkarska oraz sekcja tenisa stołowego. We wsi działa r ó wnież Koło Gospodyń Wiejskich. 1957 Ludowy Zesp ó ł Sportowy Błękitni Mieszko Konotop

31 Lipiny Wieś Lipiny (niem. Lippen) założono prawdopodobnie u schyłku XIII stulecia. W 1315 r. w wyniku głodu zmarła połowa mieszkańc ó w wsi. Po podziale księstwa głogowskiego w 1360 r. Lipiny znalazły się w kr ó lewskiej (czeskiej) części, kt ó ra już rok p ó źniej została wydzierżawiona Nickelowi von Rechenbergowi. Według tradycji już w 1416 r. znajdował się tu kości ó ł podległy parafii w Lubięcinie. W 1506 r. Lipiny wchodziły w skład rozległych d ó br ziemskich Hansa von Rechenberga. Po 1561 r. wieś włączona została do posiadłości ziemskich Fabiana von Sch ö naicha. Jego spadkobierca Georg von Sch ö naich ufundował w Lipinach nowy kości ó ł – ok. 1612 r. W tym czasie prawdopodobnie założono miejscowy folwark. W 1671 r. wzmiankowano we wsi pierwszy wiatrak, w 1741 r. drugi, w 1783 r. było ich trzy. W połowie XVIII stulecia otwarto w Lipinach szkołę ewangelicką – budynek spłonął w wielkim pożarze wsi w 1781 r. W 1800 r. rozebrano miejscowy kości ó ł (prawdopodobnie budowla był zniszczona przez pożar, kt ó ry strawił budynki parafialne).

32 Lipiny Dwa lata p ó źniej stanęła we wsi drewniana dzwonnica, na kt ó rej zawieszono dzwon z 1748 r. Podczas kampanii napoleońskich pod Lipinami doszło do potyczki wojsk francuskich z oddziałami rosyjskimi – 1813 r. W 1845 r. wieś wchodziła w skład majoratu Carolath – Beuthen, liczyła 111 dom ó w i 872 mieszkańc ó w (22 katolik ó w). We wsi znajdował się folwark, owczarnia, szkoła ewangelicka i 5 wiatrak ó w – w składzie lipińkich d ó br ziemskich znajdował się r ó wnież folwark Marienthal (Marian ó wek) – 12 dom ó w i 110 mieszkańc ó w. W 1886 r. oddano do użytku nowy budynek szkoły. W 1926 r. wieś liczyła 710 mieszkańc ó w, a dzierżawcą majątku był Herman Karnetzki. W 1947 r., w ramach przeprowadzonej przez władze polskie operacji pacyfikacyjnej Bieszczad (akcja Wisła), przesiedlono do Lipin dużą grupę ludności łemkowskiej. W latach 80.XX w. staraniem ludności pochodzenia łemkowskiego stanęła we wsi cerkiew.

33 Lubięcin Lawbenczuk (1446) Lubentz (1580) Liebenzig (1791) Kochanowo Wielkie (1946) Pierwsze wzmianki o wsi pojawiły się w 1372 r., dotyczyły one miejscowej parafii, kt ó rej powstanie datuje się na początek XIII wieku. Według tradycji pierwszy kości ó ł parafialny p.w. św. Katarzyny (wybudowany na wzniesieniu miedzy jeziorami – Lubięcińskim i Kochanowo) miał powstać ok. 1201 r. W czasie wojny trzydziestoletniej świątynia spłonęła. Na początku XVIII w. wzniesiono nową, murowaną budowle. W XIX w. kości ó ł ponownie przebudowano. W tym okresie obiekt pełnił już role kościoła cmentarnego. Po 1945 r. przez pewien czas pełnił też funkcję kościoła parafialnego, opuszczony ok. 1948 r. popadł w ruinę. W latach 80 XX w. budowlę wyremontowano i zabezpieczono. Wsp ó łcześnie nieczynny. Średniowieczne dzieje Lubięcina są prawie nieznane – w 1446 r. wzmiankowany jest właściciel majątku Nesmewschil. W XVI w. Lubięcin należał do rodziny von Dyherrn, w XVII stuleciu do rodu von Stosch. P ó źniej majątek ziemski, podobnie jak pobliska posiadłość w Chełmku, zmieniał właścicieli. Prawdopodobnie w końcu XVII stulecia wybudowano przy miejscowym folwarku siedzibę właścicieli, kt ó rej istnienie wzmiankowano w XVIII w. (obiekt nie zachował się). Na początku XVIII w. właścicielem majątku był David Heinrich von Kottwitz. W 1765 r. wzmiankuje się rodzinę von Sch ö naich z Siedliska. W latach 1742-1747 wybudowano we wsi drugi kości ó ł. Barokową świątynię p.w. Serca Jezusowego przeznaczono dla ludności protestanckiej. Przebudowana w 1862 r., w rękach protestant ó w pozostawała do 1945 r. – wsp ó łcześnie kości ó ł parafialny. W 1791 r. w Lubięcinie wzmiankowano dwa kościoły – katolicki i ewangelicki, 2 domy parafialne, szkołę katolicką (otwartą w 1742 r.), siedzibę pańską, 2 folwarki, 2 karczmy, 10 gospodarstw kmiecych, 12 zagrodnik ó w, 36 komornik ó w, 2 młyny wiatrowe. Wieś zamieszkiwało 426 os ó b. a

34 Lubięcin Do majątku ziemskiego należał folwark Teich (wsp ó łcześnie Stawy) z 7 zabudowaniami. Na przełomie XVIII i XIX w. wybudowano w Lubięcinie 4 młyny wietrzne – obecnie zachowały się 3 obiekty, najstarszy pochodzi z 1817 r. W 1841 r. książę Louis von Sch ö naich sprzedał Lubięcin wraz z Chełmkiem Karlowi Germershausen, ten dwa lata p ó źniej odsprzedał majątek księciu Acerenza Pignatelli. Około 1860 r. posiadłość znalazła się w składzie państwa stanowego Nietk ó w (Polnische Nettkow) rodziny Hohenzollern-Hechingen, potem von Rothenburg. W 1828 r. otwarto w Lubięcinie szkołę ewangelicką. Budynek z dwiema izbami lekcyjnymi, mieszkaniem dla nauczyciela i organisty wzniesiono w latach 1827-1829. W 1844 r. posiadłość ziemska obejmowała miejscowy folwark z 3 wiatrakami i gospodarstwami (folwarkami) Luschevolwerk (Lech ó w) i Teichvolwerk (Stawy). Wieś zamieszkiwało 733 osoby w 92 domostwach. Po 1848 r. ukształtował się podział wsi na dwie części – p ó łnocna należała do majątku ziemskiego, w południowej znajdowały się wolne gospodarstwa chłopskie. W 2 połowie XIX w. właściciele majątku rozbudowali folwark (specjalizował się w hodowli owiec), przy kt ó rym uruchomiono gorzelnię (1880 r.) W 1885 r. zabudowania wsi strawił wielki pożar. W 1907 r. przez Lubięcin przeprowadzono linię kolejową relacji Nowa S ó l – Wolsztyn, kt ó ra funkcjonowała do lat 90 XX w. Budowa linii kolejowej umożliwiła rozw ó j pobliskiemu tartakowi. Na początku XX stulecia nastąpił rozw ó j urbanistyczny wsi. Nowe zabudowania powstawały gł ó wnie wzdłuż drogi do Konotopu. Zabudowa Lubięcina połączyła się w tym czasie z zabudową Chełmka i osady Wikar ó wka (obecnie część Lubięcina). Wzniesiono budynek poczty, restaurację z salą taneczną, remizę strażacką i kuźnię. W 1937 r. miejscowa posiadłość ziemska znajdowała się w rękach Wilhelma Isenberga, kt ó ry ponadto zarządzał folwarkami Adelheidsdorf, Lusche i Teich.

35 Lubięcin Po 1945 r. w zabudowaniach folwarku utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne, kt ó re funkcjonowało do lat 90 XX w., wsp ó łcześnie część gospodarstwa znajduje się w rękach prywatnych. W latach 1970-1974 zakład rolny w Lubięcinie wzni ó sł trzy czterorodzinne pracownicze bloki mieszkalne. W latach 60 rozbudowano tartak, kt ó ry od lat 80 był filią zielonog ó rskich zakład ó w meblowych, w 2000 r. zakład przejęła prywatna sp ó łka. Od 1945 r. funkcjonuje w Lubięcinie szkoła, od 1946 r. – przedszkole. W 1960 r. wzniesiono drugi budynek szkolny, kt ó ry następnie rozbudowano w latach 1990 – 1991, rok p ó źniej na potrzeby sali gimnastycznej adaptowano wiejską świetlicę. W wyniku reformy szkolnej w 1999 r. utworzono przy szkole gimnazjum.

36 Lubięcin W latach 60 doposażona w nowoczesny sprzęt gaśniczy została drużyna Ochotniczej Straży Pożarnej (funkcjonująca od 1947 r.), w 1990 r. rozbudowana została remiza. W latach 50 działało w Lubięcinie stałe kino. W latach 1962- 1963 wzniesiono we wsi sklep spożywczy i gospodarstwa domowego. Nowoczesny pawilon handlowy oddano do użytku w 1976 r. W końcu lat 60 w ramach czyn ó w społecznych wybudowano we wsi ośrodek zdrowia. W połowie lat 80 w zabytkowym młynie uruchomiony został lokal gastronomiczny z salą taneczną. Po powodzi w 1997 r. wzniesiono we wsi kilka dom ó w dla powodzian. W 2000 r. w Lubięcinie zamieszkiwało 725 os ó b, znajdowało się 108 gospodarstw rolnych (wraz ze Stawami i Radosławicami), funkcjonowało 18 zakład ó w usługowo-produkcyjnych, w tym dwa zakłady branży drzewnej, 16 punkt ó w handlowych, restauracja i punkt gastronomiczny.

37 Przyborów Ślady osadnictwa na tym terenie sięgają czas ó w epoki brązu. Przeprowadzone w latach 60. XX w. badania archeologiczne wykazały istnienie w okolicy zwartego osadnictwa na przestrzeni ok. 600 lat. Odkryto m.in. wielkie cmentarzysko ciałopalne kultury łużyckiej (ok.1300 – 600 lat p.n.e). Wieś Przybor ó w (niem. Tschiefer) powstała w średniowieczu. Pierwsze wzmianki o miejscowości pojawiły się w 1295 r. – allodium (własność rycerska) Clemensa und in Pzriborow. Kolejne informacje o Przyborowie pojawiły się dopiero w końcu XVI w. Po roku 1589 Przybor ó w razem z wsiami Modrzyca i Koserz weszedł w skład nowosolskiej domeny solnej. Odtąd do podstawowych obowiązk ó w mieszkańc ó w należało dostarczanie drewna do warzelni soli w Nowej Soli. W Przyborowie utworzono kr ó lewski rewir leśny, kt ó remu podlegały lasy między Stanami, Lipinami i Siedliskiem. Świadczenia na rzecz warzelni obejmowały r ó wnież transport rzeczny. Usługi przewozowe zdominowały zajęcia ludności wsi do końca XIX w. W 1750 r. w posiadaniu mieszkańc ó w były 4 statki (barki) i 4 łodzie. Przy miejscowości znajdowała się przeprawa promowa, kt ó ra do czasu wybudowania stałego mostu w Nowej Soli (1871 r.) obsługiwała miasto. W okresie wojen napoleońskich ludność wsi zatrudniono do remontu mostu na starorzeczu Odry i budowy przepraw dla wojsk (w 1814 r. przeprawiały się tutaj powracające z Francji do Polski oddziały Księstwa Warszawskiego). Prawdziwą plagą nawiedzającą Przybor ó w były powodzie. Z większych należy wymienić te z lat 1565, 1625, 1736, 1872, 1903 i ostatnią z 1997 r. Po powodzi w 1903 r. rozpoczęto budowę wał ó w przeciwpowodziowych, wcześniej (poł. XIX w.) przeprowadzono prace melioracyjne – budowa kanału Kopalnica. W 1783 r. wzmiankowano we wsi 4 młyny, cztery lata p ó źniej otwarto szkołę ewangelicką.

38 Przyborów W 1845 r. Przybor ó w podlegał domenie kr ó lewskiej Neusal z – Sagan – liczył 1297 mieszkańc ó w (397 katolik ó w), 141 dom ó w, posiadał dwie szkoły wyznaniowe (katolicką otwarto w 1820 r.), we wsi mieścił się kr ó lewski rewir leśny, funkcjonowały 4 wiatraki, cegielnia i niewielki folwark. Część mieszkańc ó w zajmowała się nadal transportem rzecznym (10 barek), inni znaleźli zatrudnienie w Nowej Soli. W 1926 wieś zamieszkiwało 1030 os ó b, a miejscowy folwark był w posiadaniu nadleśniczego Bogdta. W 1936 r. zmieniono nazwę miejscowości z Tschiefer na Zollbrűcken (przyp. cło mostowe). Zmiana ta mogła być związana z lokalizacją we wsi komory celnej pobierającej opłaty za korzystanie z mostu w Nowej Soli lub z prowadzoną przez władze hitlerowskie akcją likwidacji słowiańsko brzmiącego nazewnictwa. Przed wybuchem II wojny światowej w okolicy Przyborowa wybudowano pas umocnień polowych. W czasie działań wojennych miejscowość nie poniosła większych strat, zniszczeniu uległ tylko most na Starej Odrze.

39 Stany – most, na którym kręcono sceny w filmie Czterej pancerni i pies Najstarsze dzieje nadodrzańskiej wsi Stany (niem. Aufhalt) są nieznane. Pierwsze wzmianki o miejscowości pojawiają się dopiero w 1740 r. Jednak powstanie wsi należy datować co najmniej o dwa wieki wcześniej. W pobliżu wsi funkcjonowania przeprawa promowa, kt ó rą umieszczono na mapach już na pocz. XVII w. Przeprawa ta odgrywała znaczącą rolę w okresie wojny trzydziestoletniej, kiedy to w jej pobliżu zlokalizowano warowny ob ó z wojskowy (prawdopodobnieszwedzki), kt ó rego relikty zachowały się do dnia dzisiejszego. W połowie XVIII w. wieś była podzielona, p ó łnocna część należała do państwa stanowego Carolath – Beuthen (własność rodu von Sch ö naich), część południowa stanowiła własność kr ó lewską. W 1844 r. w części kr ó lewskiej miał swoją siedzibę rewir leśny, część ludności trudniła się przewoźnictwem (8 łodzi lub barek) i tkactwem. Wieś zamieszkiwało 281 os ó b (56 katolik ó w) w 36 domach. R ó wnież mieszkańcy książęcej części wsi byli właścicielami barek. W tej części wsi około 1800 r. wzniesiono klasycystyczny dw ó r – karczmę, kt ó ra należała do sołtysa. Budowla pełniła funkcję gospody do 1945 r.

40 Stany W latach 60. XX w. zrujnowany budynek w części wyremontowano i zaadaptowano do cel ó w sakralnych. Do połowy lat 90. XX w., kiedy wybudowano w Stanach kości ó ł, mieściła się tam kaplica. W 1876 r. w pobliżu wsi rozpoczęto budowę umocnień przeciwpowodziowych. Po katastrofalnej powodzi w 1903 r. wały podwyższono i przedłużono. W latach 1903 – 07 przeprowadzono w pobliżu linię kolejową. W 1907 r. między Nową Solą a Wolsztynem otwarto połączenie kolejowe, most tej linii znajduje się w Stanach(8 km na p ó łnoc od Nowej Soli). Położony jest na otwartym i r ó wninnym terenie. Najbliższe garnizony znajdowały się w znacznie oddalonych od siebie miejscowościach (Sulech ó w, Głog ó w) z tego właśnie powodu zdecydowano, iż przeprawę tę należy odpowiednio ufortyfikować. Prawdopodobne jest, że do poniesienia koszt ó w budowy władze wojskowe zmusiły towarzystwo kolejowe, od czego uzależniły swoją zgodę na zbudowanie most ó w i innych instalacji, do sfinansowania ich odpowiedniego umocnienia.

41 Stany W sąsiedztwie mostu zbudowano dwa zespoły obronne blokhauz ó w kolejowych na przycz ó łkach mostowych. Jeden na zachodnim brzegu odry, a drugi na wschodnim. Z powodu wysokiego stanu w ó d gruntowych i okresowych wylew ó w rzeki blokhauzy ulokowano na wale przeciwpowodziowym, a dokładniej w miejscu przecięcia się wał ó w z nasypem linii kolejowej. Zastosowanie dw ó ch kondygnacji nadziemnych spowodowało wyniesienie blokhauz ó w nad okoliczny teren, co znacznie poprawiło pole obserwacji i ostrzału okolicznego terenu. Usytuowanie budowli na wale przeciwpowodziowym stały się dobrą ochroną dla jednostek piechoty i artylerii obsadzającej umocnienia polowe na wypadek zagrożenia. Na wszystkich kondygnacjach blokhauz ó w znajdowały się liczne otwory strzelnicze przeznaczone dla karabin ó w. Dzięki nim można było prowadzić skuteczną, okrężną obronę przed ewentualnym napadem spieszonych lub konnych oddział ó w wroga.

42 Stany Wjazd na most kolejowy zabezpieczały wybudowane naprzeciwległych przycz ó łkach zespoły obronne. Pojedynczy zesp ó ł, składał się z dw ó ch blokhauz ó w, pomiędzy kt ó rymi możliwa była piesza komunikacja. Odbywała się ona na dw ó ch poziomach: nadziemny – na poziomie mostu i podziemny – za pomocą poterny łączącej blokhauzy. Pomiędzy budowlami znajdowało się przęsło mostowe z linią kolejowa. By zapewnić obronę podejścia do budowli, na przedpolu montowano metalowe kraty forteczne, kt ó re z czasem uzupełniono gęstymi zasiekami z drutu kolczastego. Mocowania i fundamenty, a raczej ich pozostałości pozwalają na stwierdzenie, iż wschodni jak i zachodni wjazd na most był zamknięty metalowymi bramami w formie krat. Dobrze wypalona, pełna cegła była podstawowym surowcem budowlanym tych obiekt ó w. Pojedynczy blokhauz posiadał dwie kondygnacje. Skuteczną ochronę przed pociskami karabinowymi stanowiły ściany o jednolitej budowie dla każdego poziomu.

43 Stany Pierwsza kondygnacja została założona na planie prostokąta, posiada dziewięć otwor ó w strzelniczych. Spełniała ona funkcję socjalno – bojowa. W środku cztery pomieszczenia, z kt ó rych największe (2,7 x 3,2 m) to izba sypialno – wypoczynkowa posiadająca 4 strzelnice. Izba była wyposażona m. In. w składane prycze, mocowane jednym bokiem do pionowo osadzonego w stropie i posadzce metalowego kątownika. W posadzce jednego z narożnik ó w usytuowano podręczny magazyn amunicji. Natomiast w posadzce przeciwległego narożnika znajduje się pionowy szyb prowadzący do podziemnego korytarza o długości około 12 m łączącego dwie budowle. Wejście z przyziemia na kondygnację naziemną było możliwe za pomocą metalowej drabiny umocowanej obok wejścia do poterny. W jednej ze ścian znajduje się otw ó r wejściowy prowadzący do pozostałych izb.

44 Stany Wejście zamykano drewnianymi drzwiami. Funkcje pozostałych pomieszczeń( niewielki przedsionek z jedną strzelnicą i przejściami do dw ó ch, przeciwległych izb)nie są określone. Możemy jednak, przypuszczać, że w jednym z nich znajdowała się latryna, w drugim zaś, studnia głębinowa. Druga kondygnacje wznosiła się ok. 3 metr ó w nad koroną wału przeciwpowodziowego i została założona na planie nieforemnego ośmioboku. pełniła funkcję bojową, posiada 11 strzelnic i otw ó r wejściowy wyprowadzony na most za pomocą metalowej kładki, kt ó rej nawierzchnię pokrywały grube deski. Wejście było zamykane masywnymi, drewnianymi, dwuskrzydłowymi drzwiami, kt ó re zaopatrzono w przeziernik obserwacyjny.

45 Stany Obecnie blokhauzy kolejowe są jedną z wielu atrakcji fortyfikacyjnych przebiegającego obok ż ó łtego szlaku turystycznego. W ich pobliżu na terenie zalewowym, przed wałem przeciwpowodziowym znajdują się żelbetowe schrony bojowe i bierne wchodzące w skład niemieckiej linii obronnej Oderstellung. Zadaniem tych budowli obronnych opr ó cz zatrzymania nacierających wojsk nacierającego przeciwnika była r ó wnież ochrona ważnego strategicznego mostu kolejowego. Tak się jednak nie stało. 3 lutego 1945 r. o godzinie 6.00 Niemcy wysadzili środkowe przęsło mostu by uniemożliwić przeprawy radzieckim jednostkom. Po zakończeniu II wojny światowej most kolejowy został odbudowany w pierwotnej postaci(1955). Wschodni zesp ó ł blokhauz ó w został rozebrany po 1945 r. co związane było z likwidacją umocnień na wschodnim brzegu, kt ó ry w tym okresie nie był zagrożony.

46

47 Bibliografia www.wikipedia.pl www.google.pl www.WordPress.com

48 Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt Z FIZYKĄ, MATEMATYKĄ I PRZEDSIĘBIORCZOŚCIĄ ZDOBYWAMY ŚWIAT !!! jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Program Operacyjny Kapitał Ludzki 2007-2013 CZŁOWIEK – NAJLEPSZA INWESTYCJA


Pobierz ppt "Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt."

Podobne prezentacje


Reklamy Google