Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt."— Zapis prezentacji:

1 Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt Z FIZYKĄ, MATEMATYKĄ I PRZEDSIĘBIORCZOŚCIĄ ZDOBYWAMY ŚWIAT !!! jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Program Operacyjny Kapitał Ludzki CZŁOWIEK – NAJLEPSZA INWESTYCJA

2 DANE INFORMACYJNE Nazwa szkoły Zespół Szkół w Lubięcinie ID grupy: 98/23_P_G1 Kompetencja: Przedsiębiorczość Temat projektowy: Moje miasto Semestr/rok szkolny: IV 2011/2012

3 Spis treści 1.Wstęp 2. Adres naszej strony 3.Nasza strona 4. Chełmek 5. Konotop 6. Lipiny 7. Lubięcin 8. Stany 9. Bibliografia

4 WSTĘP 1. W związku, z tym że wszyscy uczestnicy projektu pochodzą z małych miejscowości, postanowiliśmy iż nie opiszemy jednej, a wszystkie wsie, z których pochodzą osoby biorące udział w projekcie. Dlatego na naszej stronie znajdziecie informacje dotyczące wielu miejscowości, a nie tylko jednej. Każdy z nas, chciał swoją małą ojczyznę przedstawić jak najlepiej.

5 Wstęp 2. Naszą pracę rozpoczęliśmy od analizy i prześledzenia gdzie i jak możemy utworzyć naszą stronę internetową np. WordPress, Google, bloger.pl. Nawiązaliśmy współpracę ze szkolnym informatykiem panem Janem Freitagiem, który polecił nam pracę w WordPressie i dlatego tam utworzyliśmy naszą stronę – Moje miasto.

6 CO TO JEST WORDPRESS ? WordPress – system zarządzania treścią stosowany głównie do obsługi blogów. Napisany jest w języku PHP, wykorzystuje bazę danych MySQL. Rozpowszechniany jest na licencji GNU General Public License i jest dostępny za darmo. WordPress jest rozwijany przez firmę Automattic.

7 HISTORIA WORDPRESS Nazwa WordPress została zasugerowana przez Christine Selleck. Zgodnie z przyjętą konwencją, nazwy kolejnych edycji to nazwiska znanych muzyków jazzowych. WordPress jest oficjalnym następcą systemu blogowego b2/cafelog.

8 HISTORIA WORDPRESS Do wersji 3.0 WordPress umożliwiał instalację tylko jednego serwisu lub blogu na stronie. Równolegle istniała odmiana będąca platformą blogową – WordPress Multi-User (WPMU). Wordpress umożliwia obsługę większej liczby serwisów na tej samej bazie SQL.

9 W wersji 2.2 wprowadzono obsługę kontrolek w szablonach, przedtem dostępną w formie osobnej wtyczki. Z kolei wersja 2.3 została zmodyfikowana tak, aby obsługiwać tagi bez użycia wtyczek. Dodatkowo modyfikacje obejmują pełne wsparcie dla standardu Atom 1.0oraz informacje o dostępności zaktualizowanych wtyczek.

10 Wersja 2.5 to modyfikacja panelu administracyjnego oraz dalsze optymalizowanie aplikacji, zaś wersja 2.6 otrzymała możliwość zapisu kolejnych wersji artykułów. W wersji 2.7 ponownie zmodyfikowano panel administracyjny, tym razem we współpracy z dziesiątkami tysięcy użytkowników wersji testowej i po wysłuchaniu uwag społeczności skupionej wokół WordPress. W wersji 2.8 wprowadzono kilkaset poprawek w kodzie.

11 W wersji 3.0 zintegrowano dwie linie rozwojowe (WordPress oraz WPMU) w jedną, rezygnując w ten sposób z podziału na wersję standardową i platformę blogową. Dodatkowo w wersji 3.0 jako nowy standardowy temat wprowadzono szablon "Twenty Ten" zastępując znany od wersji 1.5 niebieski motyw graficzny "Kubrick".

12 ADRESY NASZYCH STRON: Adres naszej strony projektowej:

13 NASZA STRONA

14

15

16

17

18

19

20 Chełmek Dworskie założenie chełmskie składa się z dw ó ch dwor ó w, kiedyś połączonych, budynku folwarcznego oraz parku. Budynki są ustawione względem siebie pod kątem prostym. Dw ó r I najprawdopodobniej zbudowano w poł. XVI wieku dla rodziny von Dyherrn, zaś Dw ó r II (oficynę) pod koniec XVII bądź na pocz. XVIII w. i połączono ze starsza siedzibą. Na pocz. XVII w. majątek przechodzi w ręce rodziny von Kottwitz. Adam Melchior von Kottwitz sprzedaje Chełmek w 1758 roku Friedrichowi von Sch ö naich – Carolath. W 1841 r. dw ó r ponownie zmienia właściciela, zostaje sprzedany kupcowi z Głogowa Karlowi Heinrichowi Germershausen, kt ó ry po dw ó ch latach odsprzedał go księciu Acerenza Pignatelli. W XIX w. budynek zostaje gruntownie przebudowany. Około roku 1860 należy do rodziny hrabiego von Rothenburg i pozostaje w jej rękach do 1930 r. W 1 poł. XX w. rozebrano budynek łączący dw ó r z oficyną.

21 Konotop Konotop wzmiankowany jest już w średniowieczu. Tradycyjny przekaz głosi, że nazwa miejscowości wywodzi się od mokradła, w kt ó rym topiły się konie. Zmodyfikowana wersja tej opowieści twierdzi, że nazwa Konotop to imię wodnika, kt ó ry zamieszkiwał okoliczne bagna i wciągał do nich przejeżdżających kupc ó w. W istocie przepływająca opodal rzeka Obrzyca (nazywana także Leniwą Obrą lub Gniłą Obrą) mogła w średniowieczu tworzyć niebezpieczne rozlewiska. średniowieczu Najprawdopodobniej pierwsza osada powstała tu w XIII wieku. Już w 1308roku istniał miejscowy kości ó ł św. Anny. W XV wieku wieś należała do rycerskiego rodu von Zabel/Zabeltitz. Ich posiadłością był r ó wnież pobliski Otyń. Imienna wzmianka o właścicielu Konotopu pochodzi z 1451 r. – wspomniany jest Sigismund von Zabeltitz. Jako że członkowie rodu Zabeltitz byli rycerzami- rabusiami (z niem. Raubritter), to najprawdopodobniej oni, wzorem innych raubritter ó w, wznieśli murowaną siedzibę rycerską, kt ó ra wymieniana jest w źr ó dłach z połowy XVI wieku. Za swoją zb ó jecką działalność dw ó ch członk ó w rodu zostało skazanych na śmierć przez księcia głogowskiego Jana II. Konotop znajdował się w rękach Zabel ó w do roku XIII wieku 1308roku XV wieku von ZabelZabeltitz Otyń 1451 Sigismund von Zabeltitz XVI wieku Jana II 1482

22 Konotop Na początku XVI wieku nowym panem Konotopu został Balthasar von L ö bell, a następnieWolff von Dyherrn (w 1572)roku. Najprawdopodobniej w XVI w. wzniesiony został renesansowydw ó r o charakterze obronnym (otoczony fosą). Pierwszy kości ó ł zbudowany w Konotopie najprawdopodobniej uległ zniszczeniu (pożar?), gdyż źr ó dła wspominają o budowie kościoła w połowie XVI w. Wkr ó tce po zakończeniu budowy został przejęty przez protestant ó w i znajdował się w ich rękach w okresie 1550 – W trzech kryptach świątyni grzebano właścicieli majątku, w kaplicach bocznych zachowały się renesansowe i barokowe płyty grobowe oraz epitafia. Jesienią 2010 r. kilka epitafi ó w zostało skradzionych. XVI wieku Balthasar von L ö bellWolff von Dyherrn 1572 renesansowy fosą protestant ó w kryptach Około 1576 Konotop przeszedł we władanie Sigismunda von Kottwitz, spokrewnionego z Wolffem Dyherrnem (szwagier?). W końcu XVI w. przy kościele wzniesiono drewnianądzwonnicę, do kt ó rej dzwon ufundowała Anna von Kottwitz w Dzwonnica i dzwon (bogato pokryty inskrypcjami) odlany w pracowni Georga Wielda w Żytawie (Zittau) istnieją do dziś. Adam Wenzel von Kottwitz rozpoczął w 1693 r. gruntowną przebudowę dawnego renesansowego dworu, ukończoną w grudniu 1696 r. Na jego miejscu powstała barokowarezydencja, z powodu bagnistości terenu posadowiona na osadzonych w gruncie dębowych palach. Budowla była zwr ó cona frontem ku wschodowi i posiadała dwa skrzydła między kt ó rymi umiejscowiono ogr ó d. Zachowano fosę, kt ó rą rozbudowano i wkomponowano w założenie parkowe Sigismunda von Kottwitzdzwonnicę Anna von Kottwitz 1595 Georga Wielda ŻytawieZittau Adam Wenzel von Kottwitz barokowa

23 Konotop Aby podnieść rangę miejscowości, właściciele uzyskali dla Konotopu prawa miejskie. Cesarz J ó zef I w 1706 nadał miejscowości herb i stosowne przywileje. Uwzględniając nazwę i legendarny przekaz, w herbie umieszczono konia zanurzonego do połowy w wodzie. Mimo uzyskania praw miejskich i dogodnego położenia między szlakami handlowymi, Konotop nigdy nie rozwinął się w większy ośrodek. Także jego zabudowa zachowała cechy wiejskie. W 1706 do kościoła dobudowano prezbiterium, nadając mu cechy barokowe. W 1742zbudowano w Konotopie zb ó r ewangelicki, nazywany w źr ó dłach Bethaus (Friedenskirche). Na polecenie Adama Heinricha von Kottwitzotwarto w Konotopie, w 1790, szkołę ewangelicką. Pod koniec XVIII wieku ludność miasteczka liczyła 831 os ó b. W XVIII- wiecznym Konotopie pr ó cz założenia pałacowo-parkowego znajdował się folwark, szkoła, szpital (ze względ ó w epidemiologicznych umiejscowiony na obrzeżach), dwa domy parafialne, młyn wodny i 3 wiatraki (identyczne zachowały się w pobliskim Lubięcinie). W tym czasie miejscowość podzielona była na dwie części – miejską i dominialną. J ó zef I 1706 herb 1706 prezbiterium 1742 zb ó r ewangelicki Adama Heinricha von Kottwitz 1790 XVIII wieku folwark Lubięcinie

24 Konotop Zniszczenia okresu napoleońskiego oraz przejście miasta pod panowanie pruskie przyczyniły się do zmiany statusu prawno- ekonomicznego Konotopu. Prawo Prus uzależniało posiadanie praw miejskich od spełnienia licznych warunk ó w i obowiązk ó w, na kt ó re Konotopu nie było stać. W efekcie Konotop utracił prawa miejskie. W drugiej połowie XVIII w. nastąpiły liczne zmiany właścicieli wsi. Od1788 władali nią kolejno von Luckowie, von Rothenburgowie (do 1811), von Falkenhaynowie, von Kalckreuthowie i Foersterowie (od 1845). WXIX wieku infrastruktura części wiejskiej wyglądała następująco: browar, gorzelnia, 2 folwarki i 2 wiatraki, plac ó wka poczty kr ó lewskiej, 67 dom ó w. Część wiejską zamieszkiwało 476 ludzi. Część dominialna obejmowała: 2 wiatraki, 4 kuźnie, 3 piekarnie, 4 zakłady krawieckie, folwark, pałac i 62 domy. Część tę zamieszkiwało 471 ludzi (w tym 34 katolik ó w). Majątek ziemski obejmował r ó wnież okoliczne folwarki:Marienhof (obecnie Marianki), Mesche (obecnie Mesze) i Heinrichau (obecnie Strumiany). napoleońskiego pruskie1788 von Luckowie von Rothenburgowie 1811 von Falkenhaynowie von Kalckreuthowie Foersterowie 1845XIX wieku browar gorzelnia Marianki Mesze Strumiany

25

26 Konotop Rządy rodziny Foerster ó w przyczyniły się do rozwoju gospodarczego. W ich dobrach obejmujących około dwa tysiące hektar ó w ziemi, z czego 1500 ha stanowiły lasy, 375 ha grunty orne i 125 ha łąki, rozpoczęto meliorację łąk oraz wydobycie torfu. Zadbano o budowę nowych zabudowań gospodarczych, między innymi w folwarku przypałacowym wybudowano gorzelnię (istnieje do dziś). W folwarku zamontowano r ó wnież prasę do torfu napędzaną silnikiem parowym. Foersterowie nakazali także przebudowę pałacu, w kt ó rym zmieniono dachy i wystr ó j wnętrz. Odnowiono i przebudowano także założenie pałacowo-parkowe. Wzdłuż brzeg ó w fosy założono park angielski, na jego terenie postawiono nieistniejącą już altanę ineoklasycystyczne okazałe mauzoleum grobowe (obecnie niemal zupełnie zdewastowane), w kt ó rym pochowani byli członkowie rodzinyFoerster ó w i skoligaconych z nimi Graeff ó w. Gł ó wny zarys założenia parkowego przetrwał do dziś (aleje spacerowe, kanały boczne fosy, ślady po parkowych rzeźbach). W 1885 r. otwarto w Konotopie szkołę katolicką. W latach zbudowano z czerwonej cegły okazały gmach sądu obwodowego (Amtsgericht) i aresztu. Był to sąd pierwszej instancji podlegający organizacyjnie Sądowi Krajowemu w Głogowie. Działalność sądu w Konotopie obejmowała 37 miejscowości w powiecie zielonog ó rskim i 3 w powiecie kożuchowskim. W 1900wieś liczyła 1073 mieszkańc ó w. Ostatnim przed II wojną światową właścicielem majątku był od 1922 r. Kurt Adalbert Lothar Foerster. Z jego inicjatywy, w okresie międzywojennym odnowiono obie istniejące w Konotopie świątynie. W latach 70-tych XX w. kilka rzeźb z kościoła katolickiego trafiło do Muzeum Lubuskiego w Zielonej G ó rze, gdzie są eksponowane do dziś. altanęneoklasycystyczneFoerster ó w Graeff ó w sądu obwodowego 1900 II wojną światową 1922 Kurt Adalbert Lothar Foerster Muzeum Lubuskiego w Zielonej G ó rze

27 Konotop Ożywienie gospodarcze wsi nastąpiło na początku XX wieku dzięki budowie linii kolejowych. W 1906 r. uruchomiono linię łączącą Konotop z Wolsztynem, zaś w 1908 r. wieś uzyskała połączenie kolejowe z Nową Solą. W 1915 r. otwarto tor z Konotopu do Sulechowa. Opr ó cz dużej stacji kolejowej zbudowano tu r ó wnież parowozownię pomocniczą z dwustanowiskową halą oraz wieżę ciśnień, a w opodal stacji założono składnicę drewna. Regularnie pociągi osobowe i towarowe kursowały przez Konotop do lat dziewięćdziesiątych XX w., kiedy to z powodu nierentowności zlikwidowano linie pasażerskie. Między1993 a 1994 r. kolejowy ruch pasażerski na trasach Wolsztyn-Sulech ó w i Wolsztyn-Nowa S ó l przez Konotop prowadziła pierwsza niepaństwowa firma kolejowa w Polsce - Lubuska Kolej Regionalna. Niestety firma ta szybko zbankrutowała i pociągi osobowe przestały kursować. Składy towarowe będące własnością firmy PKP Cargo jeździły z Wolsztyna do Konotopu do czasu likwidacji tutejszej składnicy drewna w 2004 r. Obecnie na stację w Konotopie wjeżdżają tylko muzealne składy osobowe ze skansenu parowoz ó w w Wolsztynie. Linia do Sulechowa została zdewastowana (kradzieże szyn) i na początku XXI wieku częściowo rozebrana. XX wieku linii kolejowych stacji kolejowej parowozownię pomocniczą wieżę ciśnień pociągi Lubuska Kolej Regionalna PKP Cargo 2004 skansenu parowoz ó w w Wolsztynie XXI wieku

28

29 Konotop Pod koniec II wojny światowej, miejscowa ludność obawiając się nadciągającej Armii Czerwonej w styczniu 1945 r. rozpoczęła ewakuację na zach ó d. Po wkroczeniu radzieccy żołnierze splądrowali zabudowania dworskie i dopuścili się na pozostałych jeszcze w Konotopie Niemcach rabunk ó w i gwałt ó w Po wojnie w majątku ziemskim utworzono PGR, nastawiony w gł ó wnej mierze na produkcję mleka. W latach osiemdziesiątych dla rozwijającego się PGR-u postawiono w okolicy cmentarza trzy wielkopłytowe bloki mieszkalne. W folwarku przypałacowym uruchomiono gorzelnię pracującą na potrzeby Polskiego Monopolu Spirytusowego. Niestety wspaniały pałac przy zabudowaniach folwarcznych został zdewastowany i przez kilkadziesiat lat pozostawał w ruinie (jeszcze w 2010 r. widoczne były w ruinach pozostałości zdobień, lokalizacja sal kominkowych). W sierpniu 2010 r. pozostałości pałacu zostały przez obecnego właściciela terenu rozebrane. Po II wojnie światowej dewastacji uległy r ó wnież niemieckie pomniki na dw ó ch gł ó wnych placach wsi (żołnierzy poległych w wojnie z Francją w latach oraz żołnierzy poległych w I wojnie światowej). Budynek małego szpitala działającego do 1945 r. przekazano po wojnie polskim repatriantom na potrzeby mieszkaniowe. Podobny los spotkał ewangelicki budynek parafialny. Kości ó ł ewangelicki zaś rozebrano. PGR

30 Konotop W ramach tworzenia ruchu sp ó łdzielczego utworzono (opodal kościoła katolickiego) Sp ó łdzielnię K ó łek Rolniczych. Szkoła podstawowa imienia Marii Skłodowskiej-Curie w okresie powojennym zajmowała dwa budynki. Młodsze klasy uczyły się w dawnym, poniemieckim budynku szkolnym opodal kt ó rego ulokowano także przedszkole. Klasy starsze uczyły się w budynku sądu. Przejściowo miała tu r ó wnież siedzibę zaoczna rolnicza zasadnicza szkoła zawodowa. Przy dawnym budynku sądu zbudowano salę gimnastyczną i prowadzący do gł ó wnego gmachu łącznik mieszczący szatnię, gabinet dyrektora i bibliotekę szkolną. Pod koniec XX w. wybudowano na obrzeżach parku nowy abudynek szkoły, w kt ó rym znalazło miejsce r ó wnież przedszkole. Budynki dawnego przedszkola oraz młodszych klas szkolnych zostały sprzedane osobie prywatnej. W 2006 r. na fasadzie budynku szkoły (dawnego sądu) została wywieszona tablica upamiętniająca 300-lecie nadania praw miejskich Konotopowi. Od 1 września 2007 r. w Konotopie istnieje gimnazjum, kt ó re wraz ze szkołą podstawową oraz przedszkolem działa ono w ramach Zespołu Plac ó wek Oświatowych w Konotopie. Marii Skłodowskiej-Curie Zespołu Plac ó wek Oświatowych w Konotopie W miejscowości znajduje się stanica wodna zbudowana w latach 70. XX w. oraz boisko do gry w piłkę nożną. Od 1957 r. w Konotopie istniał Ludowy Zesp ó ł Sportowy Błękitni koncentrujący się na piłce nożnej. Jego miejsce w połowie lat 90. zajął klub sportowy Mieszko Konotop w ramach kt ó rego istnieje drużyna piłkarska oraz sekcja tenisa stołowego. We wsi działa r ó wnież Koło Gospodyń Wiejskich Ludowy Zesp ó ł Sportowy Błękitni Mieszko Konotop

31 Lipiny Wieś Lipiny (niem. Lippen) założono prawdopodobnie u schyłku XIII stulecia. W 1315 r. w wyniku głodu zmarła połowa mieszkańc ó w wsi. Po podziale księstwa głogowskiego w 1360 r. Lipiny znalazły się w kr ó lewskiej (czeskiej) części, kt ó ra już rok p ó źniej została wydzierżawiona Nickelowi von Rechenbergowi. Według tradycji już w 1416 r. znajdował się tu kości ó ł podległy parafii w Lubięcinie. W 1506 r. Lipiny wchodziły w skład rozległych d ó br ziemskich Hansa von Rechenberga. Po 1561 r. wieś włączona została do posiadłości ziemskich Fabiana von Sch ö naicha. Jego spadkobierca Georg von Sch ö naich ufundował w Lipinach nowy kości ó ł – ok r. W tym czasie prawdopodobnie założono miejscowy folwark. W 1671 r. wzmiankowano we wsi pierwszy wiatrak, w 1741 r. drugi, w 1783 r. było ich trzy. W połowie XVIII stulecia otwarto w Lipinach szkołę ewangelicką – budynek spłonął w wielkim pożarze wsi w 1781 r. W 1800 r. rozebrano miejscowy kości ó ł (prawdopodobnie budowla był zniszczona przez pożar, kt ó ry strawił budynki parafialne).

32 Lipiny Dwa lata p ó źniej stanęła we wsi drewniana dzwonnica, na kt ó rej zawieszono dzwon z 1748 r. Podczas kampanii napoleońskich pod Lipinami doszło do potyczki wojsk francuskich z oddziałami rosyjskimi – 1813 r. W 1845 r. wieś wchodziła w skład majoratu Carolath – Beuthen, liczyła 111 dom ó w i 872 mieszkańc ó w (22 katolik ó w). We wsi znajdował się folwark, owczarnia, szkoła ewangelicka i 5 wiatrak ó w – w składzie lipińkich d ó br ziemskich znajdował się r ó wnież folwark Marienthal (Marian ó wek) – 12 dom ó w i 110 mieszkańc ó w. W 1886 r. oddano do użytku nowy budynek szkoły. W 1926 r. wieś liczyła 710 mieszkańc ó w, a dzierżawcą majątku był Herman Karnetzki. W 1947 r., w ramach przeprowadzonej przez władze polskie operacji pacyfikacyjnej Bieszczad (akcja Wisła), przesiedlono do Lipin dużą grupę ludności łemkowskiej. W latach 80.XX w. staraniem ludności pochodzenia łemkowskiego stanęła we wsi cerkiew.

33 Lubięcin Lawbenczuk (1446) Lubentz (1580) Liebenzig (1791) Kochanowo Wielkie (1946) Pierwsze wzmianki o wsi pojawiły się w 1372 r., dotyczyły one miejscowej parafii, kt ó rej powstanie datuje się na początek XIII wieku. Według tradycji pierwszy kości ó ł parafialny p.w. św. Katarzyny (wybudowany na wzniesieniu miedzy jeziorami – Lubięcińskim i Kochanowo) miał powstać ok r. W czasie wojny trzydziestoletniej świątynia spłonęła. Na początku XVIII w. wzniesiono nową, murowaną budowle. W XIX w. kości ó ł ponownie przebudowano. W tym okresie obiekt pełnił już role kościoła cmentarnego. Po 1945 r. przez pewien czas pełnił też funkcję kościoła parafialnego, opuszczony ok r. popadł w ruinę. W latach 80 XX w. budowlę wyremontowano i zabezpieczono. Wsp ó łcześnie nieczynny. Średniowieczne dzieje Lubięcina są prawie nieznane – w 1446 r. wzmiankowany jest właściciel majątku Nesmewschil. W XVI w. Lubięcin należał do rodziny von Dyherrn, w XVII stuleciu do rodu von Stosch. P ó źniej majątek ziemski, podobnie jak pobliska posiadłość w Chełmku, zmieniał właścicieli. Prawdopodobnie w końcu XVII stulecia wybudowano przy miejscowym folwarku siedzibę właścicieli, kt ó rej istnienie wzmiankowano w XVIII w. (obiekt nie zachował się). Na początku XVIII w. właścicielem majątku był David Heinrich von Kottwitz. W 1765 r. wzmiankuje się rodzinę von Sch ö naich z Siedliska. W latach wybudowano we wsi drugi kości ó ł. Barokową świątynię p.w. Serca Jezusowego przeznaczono dla ludności protestanckiej. Przebudowana w 1862 r., w rękach protestant ó w pozostawała do 1945 r. – wsp ó łcześnie kości ó ł parafialny. W 1791 r. w Lubięcinie wzmiankowano dwa kościoły – katolicki i ewangelicki, 2 domy parafialne, szkołę katolicką (otwartą w 1742 r.), siedzibę pańską, 2 folwarki, 2 karczmy, 10 gospodarstw kmiecych, 12 zagrodnik ó w, 36 komornik ó w, 2 młyny wiatrowe. Wieś zamieszkiwało 426 os ó b. a

34 Lubięcin Do majątku ziemskiego należał folwark Teich (wsp ó łcześnie Stawy) z 7 zabudowaniami. Na przełomie XVIII i XIX w. wybudowano w Lubięcinie 4 młyny wietrzne – obecnie zachowały się 3 obiekty, najstarszy pochodzi z 1817 r. W 1841 r. książę Louis von Sch ö naich sprzedał Lubięcin wraz z Chełmkiem Karlowi Germershausen, ten dwa lata p ó źniej odsprzedał majątek księciu Acerenza Pignatelli. Około 1860 r. posiadłość znalazła się w składzie państwa stanowego Nietk ó w (Polnische Nettkow) rodziny Hohenzollern-Hechingen, potem von Rothenburg. W 1828 r. otwarto w Lubięcinie szkołę ewangelicką. Budynek z dwiema izbami lekcyjnymi, mieszkaniem dla nauczyciela i organisty wzniesiono w latach W 1844 r. posiadłość ziemska obejmowała miejscowy folwark z 3 wiatrakami i gospodarstwami (folwarkami) Luschevolwerk (Lech ó w) i Teichvolwerk (Stawy). Wieś zamieszkiwało 733 osoby w 92 domostwach. Po 1848 r. ukształtował się podział wsi na dwie części – p ó łnocna należała do majątku ziemskiego, w południowej znajdowały się wolne gospodarstwa chłopskie. W 2 połowie XIX w. właściciele majątku rozbudowali folwark (specjalizował się w hodowli owiec), przy kt ó rym uruchomiono gorzelnię (1880 r.) W 1885 r. zabudowania wsi strawił wielki pożar. W 1907 r. przez Lubięcin przeprowadzono linię kolejową relacji Nowa S ó l – Wolsztyn, kt ó ra funkcjonowała do lat 90 XX w. Budowa linii kolejowej umożliwiła rozw ó j pobliskiemu tartakowi. Na początku XX stulecia nastąpił rozw ó j urbanistyczny wsi. Nowe zabudowania powstawały gł ó wnie wzdłuż drogi do Konotopu. Zabudowa Lubięcina połączyła się w tym czasie z zabudową Chełmka i osady Wikar ó wka (obecnie część Lubięcina). Wzniesiono budynek poczty, restaurację z salą taneczną, remizę strażacką i kuźnię. W 1937 r. miejscowa posiadłość ziemska znajdowała się w rękach Wilhelma Isenberga, kt ó ry ponadto zarządzał folwarkami Adelheidsdorf, Lusche i Teich.

35 Lubięcin Po 1945 r. w zabudowaniach folwarku utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne, kt ó re funkcjonowało do lat 90 XX w., wsp ó łcześnie część gospodarstwa znajduje się w rękach prywatnych. W latach zakład rolny w Lubięcinie wzni ó sł trzy czterorodzinne pracownicze bloki mieszkalne. W latach 60 rozbudowano tartak, kt ó ry od lat 80 był filią zielonog ó rskich zakład ó w meblowych, w 2000 r. zakład przejęła prywatna sp ó łka. Od 1945 r. funkcjonuje w Lubięcinie szkoła, od 1946 r. – przedszkole. W 1960 r. wzniesiono drugi budynek szkolny, kt ó ry następnie rozbudowano w latach 1990 – 1991, rok p ó źniej na potrzeby sali gimnastycznej adaptowano wiejską świetlicę. W wyniku reformy szkolnej w 1999 r. utworzono przy szkole gimnazjum.

36 Lubięcin W latach 60 doposażona w nowoczesny sprzęt gaśniczy została drużyna Ochotniczej Straży Pożarnej (funkcjonująca od 1947 r.), w 1990 r. rozbudowana została remiza. W latach 50 działało w Lubięcinie stałe kino. W latach wzniesiono we wsi sklep spożywczy i gospodarstwa domowego. Nowoczesny pawilon handlowy oddano do użytku w 1976 r. W końcu lat 60 w ramach czyn ó w społecznych wybudowano we wsi ośrodek zdrowia. W połowie lat 80 w zabytkowym młynie uruchomiony został lokal gastronomiczny z salą taneczną. Po powodzi w 1997 r. wzniesiono we wsi kilka dom ó w dla powodzian. W 2000 r. w Lubięcinie zamieszkiwało 725 os ó b, znajdowało się 108 gospodarstw rolnych (wraz ze Stawami i Radosławicami), funkcjonowało 18 zakład ó w usługowo-produkcyjnych, w tym dwa zakłady branży drzewnej, 16 punkt ó w handlowych, restauracja i punkt gastronomiczny.

37 Przyborów Ślady osadnictwa na tym terenie sięgają czas ó w epoki brązu. Przeprowadzone w latach 60. XX w. badania archeologiczne wykazały istnienie w okolicy zwartego osadnictwa na przestrzeni ok. 600 lat. Odkryto m.in. wielkie cmentarzysko ciałopalne kultury łużyckiej (ok.1300 – 600 lat p.n.e). Wieś Przybor ó w (niem. Tschiefer) powstała w średniowieczu. Pierwsze wzmianki o miejscowości pojawiły się w 1295 r. – allodium (własność rycerska) Clemensa und in Pzriborow. Kolejne informacje o Przyborowie pojawiły się dopiero w końcu XVI w. Po roku 1589 Przybor ó w razem z wsiami Modrzyca i Koserz weszedł w skład nowosolskiej domeny solnej. Odtąd do podstawowych obowiązk ó w mieszkańc ó w należało dostarczanie drewna do warzelni soli w Nowej Soli. W Przyborowie utworzono kr ó lewski rewir leśny, kt ó remu podlegały lasy między Stanami, Lipinami i Siedliskiem. Świadczenia na rzecz warzelni obejmowały r ó wnież transport rzeczny. Usługi przewozowe zdominowały zajęcia ludności wsi do końca XIX w. W 1750 r. w posiadaniu mieszkańc ó w były 4 statki (barki) i 4 łodzie. Przy miejscowości znajdowała się przeprawa promowa, kt ó ra do czasu wybudowania stałego mostu w Nowej Soli (1871 r.) obsługiwała miasto. W okresie wojen napoleońskich ludność wsi zatrudniono do remontu mostu na starorzeczu Odry i budowy przepraw dla wojsk (w 1814 r. przeprawiały się tutaj powracające z Francji do Polski oddziały Księstwa Warszawskiego). Prawdziwą plagą nawiedzającą Przybor ó w były powodzie. Z większych należy wymienić te z lat 1565, 1625, 1736, 1872, 1903 i ostatnią z 1997 r. Po powodzi w 1903 r. rozpoczęto budowę wał ó w przeciwpowodziowych, wcześniej (poł. XIX w.) przeprowadzono prace melioracyjne – budowa kanału Kopalnica. W 1783 r. wzmiankowano we wsi 4 młyny, cztery lata p ó źniej otwarto szkołę ewangelicką.

38 Przyborów W 1845 r. Przybor ó w podlegał domenie kr ó lewskiej Neusal z – Sagan – liczył 1297 mieszkańc ó w (397 katolik ó w), 141 dom ó w, posiadał dwie szkoły wyznaniowe (katolicką otwarto w 1820 r.), we wsi mieścił się kr ó lewski rewir leśny, funkcjonowały 4 wiatraki, cegielnia i niewielki folwark. Część mieszkańc ó w zajmowała się nadal transportem rzecznym (10 barek), inni znaleźli zatrudnienie w Nowej Soli. W 1926 wieś zamieszkiwało 1030 os ó b, a miejscowy folwark był w posiadaniu nadleśniczego Bogdta. W 1936 r. zmieniono nazwę miejscowości z Tschiefer na Zollbrűcken (przyp. cło mostowe). Zmiana ta mogła być związana z lokalizacją we wsi komory celnej pobierającej opłaty za korzystanie z mostu w Nowej Soli lub z prowadzoną przez władze hitlerowskie akcją likwidacji słowiańsko brzmiącego nazewnictwa. Przed wybuchem II wojny światowej w okolicy Przyborowa wybudowano pas umocnień polowych. W czasie działań wojennych miejscowość nie poniosła większych strat, zniszczeniu uległ tylko most na Starej Odrze.

39 Stany – most, na którym kręcono sceny w filmie Czterej pancerni i pies Najstarsze dzieje nadodrzańskiej wsi Stany (niem. Aufhalt) są nieznane. Pierwsze wzmianki o miejscowości pojawiają się dopiero w 1740 r. Jednak powstanie wsi należy datować co najmniej o dwa wieki wcześniej. W pobliżu wsi funkcjonowania przeprawa promowa, kt ó rą umieszczono na mapach już na pocz. XVII w. Przeprawa ta odgrywała znaczącą rolę w okresie wojny trzydziestoletniej, kiedy to w jej pobliżu zlokalizowano warowny ob ó z wojskowy (prawdopodobnieszwedzki), kt ó rego relikty zachowały się do dnia dzisiejszego. W połowie XVIII w. wieś była podzielona, p ó łnocna część należała do państwa stanowego Carolath – Beuthen (własność rodu von Sch ö naich), część południowa stanowiła własność kr ó lewską. W 1844 r. w części kr ó lewskiej miał swoją siedzibę rewir leśny, część ludności trudniła się przewoźnictwem (8 łodzi lub barek) i tkactwem. Wieś zamieszkiwało 281 os ó b (56 katolik ó w) w 36 domach. R ó wnież mieszkańcy książęcej części wsi byli właścicielami barek. W tej części wsi około 1800 r. wzniesiono klasycystyczny dw ó r – karczmę, kt ó ra należała do sołtysa. Budowla pełniła funkcję gospody do 1945 r.

40 Stany W latach 60. XX w. zrujnowany budynek w części wyremontowano i zaadaptowano do cel ó w sakralnych. Do połowy lat 90. XX w., kiedy wybudowano w Stanach kości ó ł, mieściła się tam kaplica. W 1876 r. w pobliżu wsi rozpoczęto budowę umocnień przeciwpowodziowych. Po katastrofalnej powodzi w 1903 r. wały podwyższono i przedłużono. W latach 1903 – 07 przeprowadzono w pobliżu linię kolejową. W 1907 r. między Nową Solą a Wolsztynem otwarto połączenie kolejowe, most tej linii znajduje się w Stanach(8 km na p ó łnoc od Nowej Soli). Położony jest na otwartym i r ó wninnym terenie. Najbliższe garnizony znajdowały się w znacznie oddalonych od siebie miejscowościach (Sulech ó w, Głog ó w) z tego właśnie powodu zdecydowano, iż przeprawę tę należy odpowiednio ufortyfikować. Prawdopodobne jest, że do poniesienia koszt ó w budowy władze wojskowe zmusiły towarzystwo kolejowe, od czego uzależniły swoją zgodę na zbudowanie most ó w i innych instalacji, do sfinansowania ich odpowiedniego umocnienia.

41 Stany W sąsiedztwie mostu zbudowano dwa zespoły obronne blokhauz ó w kolejowych na przycz ó łkach mostowych. Jeden na zachodnim brzegu odry, a drugi na wschodnim. Z powodu wysokiego stanu w ó d gruntowych i okresowych wylew ó w rzeki blokhauzy ulokowano na wale przeciwpowodziowym, a dokładniej w miejscu przecięcia się wał ó w z nasypem linii kolejowej. Zastosowanie dw ó ch kondygnacji nadziemnych spowodowało wyniesienie blokhauz ó w nad okoliczny teren, co znacznie poprawiło pole obserwacji i ostrzału okolicznego terenu. Usytuowanie budowli na wale przeciwpowodziowym stały się dobrą ochroną dla jednostek piechoty i artylerii obsadzającej umocnienia polowe na wypadek zagrożenia. Na wszystkich kondygnacjach blokhauz ó w znajdowały się liczne otwory strzelnicze przeznaczone dla karabin ó w. Dzięki nim można było prowadzić skuteczną, okrężną obronę przed ewentualnym napadem spieszonych lub konnych oddział ó w wroga.

42 Stany Wjazd na most kolejowy zabezpieczały wybudowane naprzeciwległych przycz ó łkach zespoły obronne. Pojedynczy zesp ó ł, składał się z dw ó ch blokhauz ó w, pomiędzy kt ó rymi możliwa była piesza komunikacja. Odbywała się ona na dw ó ch poziomach: nadziemny – na poziomie mostu i podziemny – za pomocą poterny łączącej blokhauzy. Pomiędzy budowlami znajdowało się przęsło mostowe z linią kolejowa. By zapewnić obronę podejścia do budowli, na przedpolu montowano metalowe kraty forteczne, kt ó re z czasem uzupełniono gęstymi zasiekami z drutu kolczastego. Mocowania i fundamenty, a raczej ich pozostałości pozwalają na stwierdzenie, iż wschodni jak i zachodni wjazd na most był zamknięty metalowymi bramami w formie krat. Dobrze wypalona, pełna cegła była podstawowym surowcem budowlanym tych obiekt ó w. Pojedynczy blokhauz posiadał dwie kondygnacje. Skuteczną ochronę przed pociskami karabinowymi stanowiły ściany o jednolitej budowie dla każdego poziomu.

43 Stany Pierwsza kondygnacja została założona na planie prostokąta, posiada dziewięć otwor ó w strzelniczych. Spełniała ona funkcję socjalno – bojowa. W środku cztery pomieszczenia, z kt ó rych największe (2,7 x 3,2 m) to izba sypialno – wypoczynkowa posiadająca 4 strzelnice. Izba była wyposażona m. In. w składane prycze, mocowane jednym bokiem do pionowo osadzonego w stropie i posadzce metalowego kątownika. W posadzce jednego z narożnik ó w usytuowano podręczny magazyn amunicji. Natomiast w posadzce przeciwległego narożnika znajduje się pionowy szyb prowadzący do podziemnego korytarza o długości około 12 m łączącego dwie budowle. Wejście z przyziemia na kondygnację naziemną było możliwe za pomocą metalowej drabiny umocowanej obok wejścia do poterny. W jednej ze ścian znajduje się otw ó r wejściowy prowadzący do pozostałych izb.

44 Stany Wejście zamykano drewnianymi drzwiami. Funkcje pozostałych pomieszczeń( niewielki przedsionek z jedną strzelnicą i przejściami do dw ó ch, przeciwległych izb)nie są określone. Możemy jednak, przypuszczać, że w jednym z nich znajdowała się latryna, w drugim zaś, studnia głębinowa. Druga kondygnacje wznosiła się ok. 3 metr ó w nad koroną wału przeciwpowodziowego i została założona na planie nieforemnego ośmioboku. pełniła funkcję bojową, posiada 11 strzelnic i otw ó r wejściowy wyprowadzony na most za pomocą metalowej kładki, kt ó rej nawierzchnię pokrywały grube deski. Wejście było zamykane masywnymi, drewnianymi, dwuskrzydłowymi drzwiami, kt ó re zaopatrzono w przeziernik obserwacyjny.

45 Stany Obecnie blokhauzy kolejowe są jedną z wielu atrakcji fortyfikacyjnych przebiegającego obok ż ó łtego szlaku turystycznego. W ich pobliżu na terenie zalewowym, przed wałem przeciwpowodziowym znajdują się żelbetowe schrony bojowe i bierne wchodzące w skład niemieckiej linii obronnej Oderstellung. Zadaniem tych budowli obronnych opr ó cz zatrzymania nacierających wojsk nacierającego przeciwnika była r ó wnież ochrona ważnego strategicznego mostu kolejowego. Tak się jednak nie stało. 3 lutego 1945 r. o godzinie 6.00 Niemcy wysadzili środkowe przęsło mostu by uniemożliwić przeprawy radzieckim jednostkom. Po zakończeniu II wojny światowej most kolejowy został odbudowany w pierwotnej postaci(1955). Wschodni zesp ó ł blokhauz ó w został rozebrany po 1945 r. co związane było z likwidacją umocnień na wschodnim brzegu, kt ó ry w tym okresie nie był zagrożony.

46

47 Bibliografia

48 Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt Z FIZYKĄ, MATEMATYKĄ I PRZEDSIĘBIORCZOŚCIĄ ZDOBYWAMY ŚWIAT !!! jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Program Operacyjny Kapitał Ludzki CZŁOWIEK – NAJLEPSZA INWESTYCJA


Pobierz ppt "Publikacja jest współfinansowana przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego Prezentacja jest dystrybuowana bezpłatnie Projekt."

Podobne prezentacje


Reklamy Google