Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Wprowadzenie Zachowania samobójcze (myśli samobójcze, próby samobójcze, samobójstwa dokonane) odzwierciedlają ogólne problemy zdrowia publicznego tej.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Wprowadzenie Zachowania samobójcze (myśli samobójcze, próby samobójcze, samobójstwa dokonane) odzwierciedlają ogólne problemy zdrowia publicznego tej."— Zapis prezentacji:

1

2 Wprowadzenie Zachowania samobójcze (myśli samobójcze, próby samobójcze, samobójstwa dokonane) odzwierciedlają ogólne problemy zdrowia publicznego tej grupy społecznej. W latach w wielu krajach świata (np.: Stanach Zjednoczonych, Australii) nastąpił relatywnie największy (3-krotny) wzrost liczby samobójstw wśród osób w grupie wiekowej lat. W Polsce wzrost liczby samobójstw (o 30%) w grupie wiekowej poniżej 19 roku życia odnotowano w okresie późniejszym (lata ). Rocznie około 200 osób do 19 roku życia popełnia samobójstwo, a ponad 360 podejmuje próby samobójcze.

3 Wprowadzenie – c.d. Śmierć dziecka jest zjawiskiem niezwykle trudnym do zaakceptowania, zaś śmierć samobójcza aktem, który budzi niedowierzanie, szok i protest. Według większości autorów dzieci nie mają poczucia własnej nieśmiertelności, która dla nich jest czymś przejściowym i odwracalnym. Intelektualne opanowanie pojęcia śmierci rozwija się dosyć późno, pod koniec 1011 roku życia, a nawet później. Rozwój ten ma 4 fazy od całkowitego zaprzeczenia śmierci do zrozumienia, że jest ona ostatecznym końcem życia. Ta ostatnia faza przypada zwykle na okres dorastania, kiedy to dziecko staje się zdolne do intelektualnego opanowania filozoficznych metafizycznych oraz biologicznych aspektów śmierci.

4 Wprowadzenie – c.d. Wczesne kontakty z chorobami i śmiercią, dramatyczne zdarzenia w rodzinie i szkole oraz stopień rozwoju emocjonalnego i intelektualnego determinują powstawanie w umyśle dziecka pojęcia śmierci. Następujące czynniki mogą mieć znaczenie dla samobójstwa dziecka: - ucieczka od sytuacji traumatycznej, - wołanie o pomoc, pojawiające się po nieudanych próbach porozumiewania się z najbliższymi oraz - chęć połączenia się ze zmarłą, bliską osobą ( ten czynnik jest związany z magicznym myśleniem dziecka) motywami samobójstwa dziecka mogą być: - reakcja ucieczki, pojawiająca się w sytuacji nie do zniesienia, zwykle z elementami samotności i desperacji, - prymitywna reakcja krótkiego spięcia. np. w sytuacji zagrażającej kary ze strony rodziców lub nauczycieli czy kompromitacji oraz chęć wywarcia wrażenia na kimś bliskim. W tym przypadku zwykle chodzi o próbę samobójczą o charakterze demonstracyjnym i teatralnym.

5 Zagadnienia ogólne – c.d. Zwiększone zainteresowanie próbami samobójczymi u młodzieży wynika z faktu, że coraz więcej ludzi młodych usiłuje popełnić samobójstwo. Takie spostrzeżenia dokonuje się między innymi na podstawie porównania liczby konsultowanych przypadków młodzieży i dorosłych zamierzających popełnić samobójstwo. Próby te to w przeważającej liczbie przypadków tzw. wołanie o pomoc w przeciwieństwie do tzw. prób bilansowych, na podłożu psychotycznym itp., występujących u osób dorosłych. Przeciętne wskaźniki dokonanych samobójstw młodzieży (od 15 do 16 roku życia) w ciągu ostatnich kilkunastu lat wynosiły ok. 120 przypadków rocznie, a w wieku od 17 do 20 roku życia ok. 350 przypadków rocznie.

6 1) celem samobójstwa jest poszukiwanie rozwiązania problemu, 2) zadaniem pozbawienie siebie świadomości, aby nie myśleć, 3) bodźcem wywołującym ból psychiczny nie do zniesienia, 4)stresorem wywołującym są sfrustrowane potrzeby psychiczne, 5) wewnętrzną postawą jest ambiwalencja wobec życia, 6) stanem emocjonalnym poczucie bezradności i beznadziejności, 7) stanem poznawczym zawężenie horyzontów, 8) rodzajem działania ucieczka, 9) formą interpersonalnego komunikowania się przekazanie komuś zamiaru samobójczego. Cechy charakterystyczne dla wszystkich samobójstw( wg E. Shneidman a)

7 Motywacje samobójstwa - środowisko społeczne i rodzinne, - osobowość, jej dojrzałość i system wartości, - tolerancję na sytuacje trudne i stresy, - siłę postaw i mechanizmów obronnych, - sytuację, która wyzwala tendencje samobójcze. Można także analizować motywację, biorąc pod uwagę tylko bezpośredni powód, który do samobójstwa doprowadził. Ten ostatni w łańcuchu przyczyn, subiektywnie najważniejszy czynnik, który wyzwolił zachowanie suicydalne, jest najczęściej przysłowiową kroplą przepełniającą naczynie. Błaha przyczyna może stanowić subiektywnie ciężkie przeżycie.

8 Trzy typy samobójstw 1. Samobójstwa prawdziwe, których intencją jest pozbawienie siebie życia. 2. Samobójstwa rzekome, w których śmierć jest tylko dopuszczona, a nie wybierana, 3. Gesty samobójcze, w których człowiek boi się śmierci, nie chce umierać, ale chce przez ten gest coś uzyskać.

9 Typ pierwszy samobójstwa Rodzi się najczęściej podczas kryzysu egzystencjalnego. Czasem rozwija się powoli, kiedy zabraknie motywacji do życia, a uprzednio nic dramatycznego się nie wydarzyło. Dotychczas uznawany i akceptowany system wartości zostaje poddawany surowej ocenie krytycznej i brakuje motywacji. by się nim dalej kierować. Statystycznie rzecz biorąc, są one najczęściej popełniane przez samotnych mężczyzn w wieku powyżej 50 lat lub też przez samotnych nastolatków. Do ich popełnienia stosowane są tak gwałtowne środki, jak zastrzelenie się czy powieszenie.

10 Typ drugi samobójstwa samobójstwo jest motywowane przez kryzys, kiedy utracony został jakiś cel, wartość albo nastąpiła nagła utrata czegoś, co dawało poczucie bezpieczeństwa, co stanowiło najważniejszy motyw życia. Spowodowało to poczucie beznadziejności i bezradności. Samobójstwo jest raczej reakcją na tę bezradność i beznadziejność albo jest próbą ucieczki przed nią. Przykład może stanowić ośmioletni chłopiec: utracił matkę, ojca nie zna, nikt z krewnych nie chce go zabrać do siebie, ma przed sobą dom dziecka. W depresji rzuca się pod samochód. Uratowany i zapytany o motywację odpowiada: bo ja jestem sam na świecie. Poczucie bezradności i beznadziejności jest tak silne, że w śmierci dostrzegł ukojenie.

11 Gesty samobójcze Na uwagę zasługuje nie tyle motyw dla jakiego te gesty są podejmowane, ale to, że za gestami kryje się osobowość niezrównoważona i mało dojrzała. Wiele gestów samobójczych zakończyło się śmiercią, ale zostało popełnionych przez osoby, które w istocie nie miały zamiaru pozbawić się życia. Określane są one także jako usiłowania. Najczęściej są popełniane przez młodych ludzi uwikłanych w konflikty interpersonalne. Ich,metodą jest zwykle zatrucie lekami, a ich działanie jest często impulsywną reakcją na przeżywany stres. Usiłowania samobójstwa kończą się zgonem najczęściej na skutek pomyłki albo błędnych kalkulacji. Może to być na przykład utrata kontroli nad przyjmowaną dawką leku, albo niespełnione oczekiwania wiązane z rychłym nadejściem pomocy. Osoba usiłująca popełnić samobójstwo nie tyle chce umrzeć, co wywołać reakcję na swoje działanie. Ktoś, kto próbuje zwrócić na siebie uwagę poprzez usiłowanie samobójstwa, jest rzeczywiście chory i wymaga należytej troski.

12 Samobójstwa popełniane dla zastraszenia otoczenia Są one swego rodzaju śmiertelną bronią Zabiję się, jeżeli ode mnie odejdziesz. Z tego typu zachowaniami mamy często do czynienia w przypadku patologicznych relacji międzyludzkich. Osoby próbujące tego rodzaju szantażu zwykle nie spełniają gróźb pozostając ze swym strachem i poczuciem winy.

13 Francja: dzieci bawią się w... niedotlenienie mózgu Szukając nowych doznań, francuskie dzieci bawią się w duszenie, gdyż niedotlenienie mózgu wywołuje takie efekty jak narkotyki. W ten sposób we Francji co roku ginie kilkanaście osób. Problem dotyczy całej Europy, ale to w kraju nad Sekwaną gra w duszenie stała się plagą. Podduszają się nie tylko nastolatki, ale i dzieci z podstawówek. Często nastolatki duszą się nawzajem. Wcześniej robią kilka szybkich przysiadów i głębokich wdechów i wydechów, a następnie kolega ściska szyję dłońmi lub zaciska na niej szal. Duszony nie oddycha, ma zaciśnięte tętnice, przez co do mózgu nie dopływa krew. Niedotlenienie mózgu wywołuje wówczas halucynacje podobne do efektów po zażyciu narkotyków. Zdarza się, że dla tych doznań podduszają się również same i uzależniają się od tego. Niedotlenienie może doprowadzić do trwałych uszkodzeń mózgu, wywołać padaczkę, długotrwałą śpiączkę, a nawet prowadzić do śmierci. Według francuskiego ministerstwa zdrowia statystycznie co miesiąc w ten sposób ginie co najmniej jeden człowiek, a dziesiątki ofiar staje się kalekami. Są to zaniżone dane, bo policja i lekarze nie zawsze właściwie rozpoznają przyczyny śmierci. Francuski rząd chce przeprowadzić wielką akcję uświadamiającą w szkołach. Przeszkoli lekarzy, by szybko rozpoznawali u dzieci oznaki podduszania. W kodeksie karnym ma się pojawić paragraf zabraniający zachęcania innych do zabawy w duszenie.

14 Opinie osób uratowanych od śmierci Osoby, które zostały uratowane, na pytanie, zadane bezpośrednio po próbie samobójczej, dotyczące samooceny oraz oceny rówieśników, którzy także znaleźli się w sytuacji trudnej (ale nie ucieka i się do tego środka ostatecznego), odpowiadały, że: - są słabe nerwowo, mają słabą wolę, łatwiej się załamują są bardziej uczuciowi, działają pod wpływem chwili, są za słabe, aby żyć, odrzucają inne wyjście lub nie umieją go znaleźć, ich życie nie ma sensu, są zagubione i samotne, tak jest najłatwiej; - ich zaś rówieśnicy są silniejsi i mają lepsze nerwy, mają silną wolę, są bardziej opanowani; są mili i interesujący, mają inne warunki środowiskowe, potrafią się rozładować, mają możliwość zwierzenia się lub przyjaźni, mają wspaniałych rodziców, nie są nerwowi, są wytrzymali, mają większą odporność, nie są sami. Z osób uratowanych prawie połowa nie posiada pełnej rodziny. a w znacznej części pozostałych przypadków występuje patologia, np. alkoholizm, choroba psychiczna, śmierć samobójcza; zarówno rodzina niepełna, jak i patologia często współistnieją. Kumulacja tych czynników rzutuje na poziom dojrzałości emocjonalnej i może być przyczyną jeszcze mniejszej odporności i tolerancji na frustrację.

15 Motywacja próby samobójczej badana w kilka dni po zamachu 28% badanych wymienia problemy egzystencjalne (brak sensu życia, zagubienie w świecie, osamotnienie, nieumiejętność nawiązywania kontaktu z rówieśnikami), 24% odpowiada, że próbę spowodował konflikt z członkami rodziny (poczucie niezrozumienia przez rodziców utrata kontaktu z rodzicami, poczucie odrzucenia przez rodziców lub zrobienia im zawodu; również konflikt między rodzicami a rodzeństwem), pozostałe odsetki dotyczą konfliktu z sympatią lub współmałżonkiem, trudności w nauce w szkole lub uczelni, obejmują też odpowiedzi odmowne lub niewiem

16 Motywacja próby samobójczej badana w kilka dni po zamachu Nie stwierdza się różnicy pomiędzy motywami samobójstwa podawanymi przez młodzież męską i żeńską. Na uwagę zasługuje fakt, iż najwięcej samobójstw popełnianych zostaje z powodów egzystencjalnych. Mieszczą się tu kryzysy wiary i światopoglądowe, zwątpienia w sens życia, brak nadziei na jego odnalezienie. Często występuje poczucie małej wartości, przypisywanie sobie cech wyłącznie ujemnych. Niektórzy suicydenci posiadają wysokie poczucie wartości i sensu życia, ale wyłącznie w odniesieniu do innych ludzi. Dużą także grupę stanowią samobójcy motywujący swą decyzję konfliktami rodzinnymi. Konflikty z rodzicami dzielą się na dwie kategorie: jedne z nich są wynikiem zbyt ostrej, wymagającej i bezwzględnej surowości któregoś z rodziców; budzi ona agresję, bardzo krytyczną ocenę i chęć odegrania się pozostałe konflikty to inaczej poczucie odrzucenia, niezrozumienia, bycia nie kochanym przez rodziców, niemożność nawiązania z nimi kontaktu, brak rodziców w domu, tzw. puste domy; te konflikty powodują raczej uczucie smutku, izolacji. osamotnienia, beznadziejności, bezradności, a samobójstwo przybiera postać wycofania się, a nie agresji, jak w przypadku poprzednim.

17 Motywacja próby samobójczej badana w kilka dni po zamachu W większości przypadków próbie samobójczej towarzyszą inne objawy nieprzystosowania, takie jak ucieczki z domu, niepowodzenia w nauce. kradzieże. wagarowanie, uczestnictwo w subkulturach i odurzanie się środkami chemicznymi. Świadczyć to może o tym, że próby samobójcze u młodzieży nie są jakimś wyizolowanym zachowaniem, lecz mogą stanowić składnik szerokiego zespołu zaburzeń. W badaniach przeprowadzonych przez J. Załęskiego ustalono, iż najczęściej podawanym powodem próby samobójczej była zła atmosfera w domu, następnie alkoholizm ojca, konflikt z ojcem, niepowodzenia w nauce, konflikt z rodzeństwem, porzucenie przez chłopca (dziewczynę), konflikt z matką, odrzucenie przez rówieśników. Pozostałe powody to: konflikt z nauczycielem, aby sobie ulżyć, brak kogoś bliskiego. Z uzyskanych danych wynika, że powody dokonania próby samobójczej najczęściej ogniskują się wokół rodziny, a szczególnie osoby ojca. Ponadto znaczącą informacją było to, że relatywnie duża liczba osób badanych zgłaszała brak ojca w rodzinie (zmarł, rozwiódł się z matką, wyjechał itp.); brak matki zgłaszało znacznie mniej osób. Jeżeli chodzi o osobę matki, to najczęściej określano ją jako konfliktową nadmiernie wymagającą, nadmiernie kontrolującą ochraniającą, chorą, nadużywającą alkoholu, nerwową Pojawiały się również takie określenia jak: odrzucająca, źle się prowadzi, niezdecydowana, łagodna, za bardzo przywiązana, samodzielna, ustępliwa itp. Ojciec został określony jako: nadużywający alkoholu, konfliktowy, agresywny, nadmiernie wymagający, odrzucający, nadmiernie kontrolujący, karzący, surowy oraz znacznie rzadziej jako: nerwowy, obojętny, zapracowany itp. Powyższe wypowiedzi charakteryzujące rodziców prawdopodobnie były związane z pewnym stanem emocjonalnym istniejącym w sytuacji przebywania w szpitalu po próbie samobójczej. Nie były one konfrontowane z wypowiedziami realnych rodziców z którymi kontakt był sporadyczny i dotyczył tylko niektórych przypadków.

18 Zapobieganie samobójstwom w zarysie Zapobieganie pierwszego stopnia polega na identyfikacji i zmianie warunków, które sprzyjają pojawieniu się tendencji i zachowań samobójczych u osób, które w innych warunkach nie ujawniłyby ich. Łączy się to z właściwą polityką społeczną mającą na celu zapobieganie patologicznym zjawiskom takim, jak rozpad rodziny, nadużywanie alkoholu przez jedno lub oboje rodziców, niewywiązywanie się z ról rodzicielskich. Istotne znaczenie w zapobieganiu próbom samobójczym podejmowanym przez dzieci i młodzież może mieć upowszechnienie wśród rodziców wiedzy na temat wpływu rodziny na kształtowanie się osobowości dziecka oraz sposobów radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Również informowanie w środkach masowego przekazu o próbach samobójczych w sposób bardzo wyważony może przyczynić się do zmniejszenia liczby prób samobójczych podejmowanych przez młodocianych.

19 Zapobieganie drugiego stopnia polega na: Wczesnej identyfikacji osób szczególnie zagrożonych podjęciem decyzji próby samobójczej, a więc ujawniających objawy depresyjne, specyficzne cechy osobowości, pochodzących z patogennych środowisk, przewlekle chorych somatycznie i psychicznie oraz mający krewnych, którzy popełnili samobójstwo. W tym celu konieczne jest upowszechnienie wiedzy na temat problematyki samobójstw, zachowań presuicydalnych wśród osób mających zawodowo kontakt z młodzieżą i dziećmi, a więc wśród lekarzy, pielęgniarek, psychologów, nauczycieli, wychowawców, asystentów społecznych. Oni bowiem poprzez nawiązanie kontaktu z dzieckiem lub młodocianym, poprzez oddziaływanie na rodzinę, skierowanie dziecka do specjalistycznego ośrodka, otoczenie specjalną opieką psychologiczną dzieci i młodzieży należących do grupy wysokiego ryzyka, a w wybranych przypadkach przez zastosowanie właściwego leczenia mogą znacznie przyczynić się do zmniejszenia liczby zgonów z powodu samobójstwa. Istotne jest również upowszechnianie wśród młodzieży wiedzy na temat możliwości uzyskania pomocy psychologicznej w sytuacjach trudnych, jak i szkodliwości zachowania tajemnicy, gdy wie się o planowanej próbie samobójczej kolegi lub koleżanki.

20 Zapobieganie trzeciego stopnia obejmuje dzieci i młodzież, którzy wyrażają myśli samobójcze lub dokonali zamachu samobójczego. Ma ono na celu uniemożliwienie dokonania próby lub jej ponowienia. Odbywa się to poprzez: 1) usunięcie środków za pomocą których taka próba mogłaby być dokonana, a więc: broni palnej, ostrych przedmiotów, leków; 2) podjęcie właściwych działań bezpośrednio po dokonanym przez dziecko lub dorastającego zamachu samobójczego; 3) długotrwałe oddziaływanie terapeutyczno-rehabilitacyjne.

21 3) długotrwałe oddziaływanie terapeutyczno-rehabilitacyjne W tym celu każde dziecko lub młodociany, który podjął próbę samobójczą lub wypowiada myśli samobójcze, powinien być w czasie możliwie jak najkrótszym zbadany przez psychologa i psychiatrę dziecięcego. Dokonują oni oceny stanu psychicznego niedoszłego samobójcy poprzez odpowiednie rozmowy i zadanie pytań dotyczących utrzymywania się myśli samobójczych, intencji w momencie podejmowania próby samobójczej, stopnia dostępności metod, za pomocą których próba została podjęta, podjętych środków, które miały zapobiec ocaleniu, oszacowanie sytuacji, w której myśli i zachowania samobójcze powstały (tj. sytuacji rodzinnej, szkolnej, stosunków z rówieśnikami). W przypadkach utrzymującego się zagrożenia ponowienia próby samobójczej wskazane jest hospitalizowanie w oddziale psychiatrycznym. Stosowane są tam różne formy psycho- i socjoterapii, a w miarę potrzeby i farmakoterapii. Po wypisaniu ze szpitala chorzy powinni być kierowani pod dalszą opiekę poradni zdrowia psychicznego na okres co najmniej roku. W tym bowiem okresie jest największe niebezpieczeństwo ponowienia próby samobójczej

22 3) długotrwałe oddziaływanie terapeutyczno-rehabilitacyjne - c.d. W przypadku, gdy nie ma wskazań do hospitalizacji psychiatrycznej, dziecko lub młodociany po próbie samobójczej powinni być skierowani do poradni zdrowia psychicznego. Pracujący w niej psychiatra dziecięcy i psycholog ponownie dokonują oceny każdego przypadku w celu podjęcia decyzji jak najskuteczniejszego udzielenia pomocy. Zależnie od przyczyny, okoliczności i stopnia zagrożenia życia w wyniku podjętej próby samobójczej, analizują skład rodziny i jej funkcjonowanie oraz sposoby komunikacji między jej członkami, miejsce dziecka w tejże rodzinie i jej powiązania uczuciowe z każdym z rodziców i rodzeństwem, a następnie, zależnie od potrzeb, podejmują następujące działania: - próbę korekcji wadliwych metod wychowawczych rodziców; - prowadzenie różnych form psychoterapii, w tym terapii rodzinnej, grupowej i indywidualnej; - leczenie farmakologiczne; - nawiązanie kontaktu z opiekunami dziecka, jeżeli czasowo lub na stałe żyje ono poza domem rodzinnym, np. przebywa w Domu Dziecka, w rodzinie zastępczej, w Pogotowiu Opiekuńczym itp.; - nawiązanie kontaktu ze szkołą w celu zapewnienia dziecku pomocy, gdy ma trudności w nauce lub duże braki w wiadomościach szkolnych; w szczególnych przypadkach rozważenie z nauczycielami konieczności zmiany klasy lub przeniesienia do innej szkoły; - skierowanie dziecka lub młodocianego do leczenia w oddziale psychiatrycznym, jeśli stan psychiczny wskazuje na możliwość ponowienia zamachu samobójczego - skierowanie dziecka lub młodocianego do sanatorium neuropsychiatrycznego, jeśli dom rodzinny nie jest wstanie zapewnić dziecku właściwej opieki np. na skutek choroby matki, prowadzenia sprawy rozwodowej, alkoholizmu w rodzinie; - nawiązanie kontaktu z sądem, jeśli zachodzi konieczność zapewnienia dziecku lub młodocianemu kuratora. Pod opieką poradni zdrowia psychicznego każde dziecko lub młodociany, który podjął próbę samobójczą powinien pozostawać przez okres co najmniej jednego roku ze względu na niebezpieczeństwo ponowienia próby samobójczej.

23 3) długotrwałe oddziaływanie terapeutyczno-rehabilitacyjne – c.d. W Klinice Psychiatrii Wieku Rozwojowego Akademii Medycznej w Warszawie w każdym przypadku, gdy dziecko lub młodociany jest hospitalizowany z powodu wypowiadania myśli samobójczych lub podjętej próby samobójczej, podejmuje się działania mające na celu uniemożliwienie dokonania lub ponowienia próby samobójczej. W tym celu przeprowadza się wywiady z rodzicami lub opiekunami dziecka czy młodocianego. Ocenia się: sytuację rodzinną występowanie w rodzi nie chorób psychicznych, dokonanych lub usiłowanych samobójstw, wcześniejszy rozwój dziecka jego cechy osobowości, sytuację szkolną kontakty z rówieśnikami, zachowanie w ciągu kilku dni lub godzin poprzedzających wypowiadanie myśli samobójczych lub dokonanie próby samobójczej. Ocenia się również dalsze zachowanie młodocianego. Podczas badania psychiatrycznego uzyskuje się informacje o tym, jak pacjent: spostrzega swoją sytuację rodzinną i szkolną dlaczego wypowiadał myśli samobójcze lub podjął próbę samobójczą jakie były jego intencje, jaki był sposób dokonania zamachu na życie, czy podjął środki, które miały zapobiec ocaleniu, czy zostawił listy pożegnalne, jak zachowywał się potem, jak obecnie ocenia swoje zachowanie, czy myśli samobójcze ustąpiły, czy ma plany na przyszłość. Ocenia się, czy występują objawy psychopatologiczne, czy podjęta próba zmieniła postawę pacjenta i rodziny wobec stresujących trudności, czy są gotowi i na ile zdolni do dokonania zmian i poprawy komunikacji w rodzinie. Dokonuje się analiz, czy zachodzi konieczność zmiany sytuacji szkolnej, czy pacjent ma grupę wsparcia. W toku dalszej hospitalizacji pogłębia się diagnozę psychiatryczno-psychologiczną poprzez dalsze rozmowy oraz badanie za pomocą kwestionariusza Siegelmana i Roe Mój ojciec, Moja matka krakowskiego kwestionariusza objawowego do mierzenia depresji, testu inteligencji Wechslera, testu Cattela, zdań niedokończonych Kostrzewskiego.

24 3) długotrwałe oddziaływanie terapeutyczno-rehabilitacyjne – c.d. Następnie, zależnie od wskazań, podejmuje się próbę korekcji wadliwych metod wychowawczych rodziców, prowadzi się różnorodne formy psychoterapii, w tym rodzinną grupową indywidualną nawiązuje się kontakt ze szkołą w celu zapewnienia dziecku pomocy, gdy ma trudności w nauce lub duże braki w wiadomościach szkolnych. W poszczególnych przypadkach rozważa się z rodzicami i nauczycielami konieczność zmiany klasy lub przeniesienia do innej szkoły. Jeśli dom rodzinny nie jest w stanie zapewnić dziecku właściwej opieki, np. na skutek choroby matki, prowadzenia sprawy rozwodowej pacjent jest kierowany do sanatorium neuropsychiatrycznego. Gdy zachodzi konieczność zapewnienia pacjentowi dozoru kuratora lub umieszczenia go w Domu Dziecka, zostaje nawiązany kontakt z sądem. Jeżeli pacjent przebywa w Domu Dziecka, nawiązuje się kontakt z wychowawcą lub dyrektorem, wspólnie analizuje przyczyny podjętej próby samobójczej i formy pomocy. Gdy istnieją uzasadnione wskazania, stosuje się leczenie farmakologiczne.

25 3) długotrwałe oddziaływanie terapeutyczno-rehabilitacyjne – c.d. Podczas pobytu w Klinice pacjenci uczęszczają do szkoły, dzięki czemu mogą wyrównać zaległości, poprawić samoocenę i nauczyć się lepiej tolerować stres szkolny. Wypisując pacjenta z oddziału, zaleca się dalsze kontrole w Poradni Przyklinicznej lub kieruje się go do Młodzieżowego Ośrodka Psychoterapeutycznego. Uzyskano informacje o skuteczności prowadzonego postępowania, tj. o tym na ile zapobiega ono dalszym zamachom samobójczym podejmowanym przez byłych pacjentów Kliniki. Z Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego otrzymano dane świadczące o tym, że spośród 90 osób hospitalizowanych w latach nikt nie zmarł z powodu próby samobójczej. Następnie została wysłana do tych osób ankieta zawierająca pytania o funkcjonowanie psychospołeczne, występowanie myśli samobójczych i objawów psychopatologicznych oraz o podejmowanie dalszych prób samobójczych. Ankiety odesłało 40 osób, spośród których 37 nadawało się do interpretacji. Cztery osoby podały, że ponowiły próbę samobójczą, jedenaście, że miewają myśli samobójcze, funkcjonowanie psychospołeczne tylko dziewięciu można było określić jako dobre, jedenastu jako średnie, a siedemnastu jako złe. Dane te pozostają w zgodzie z wynikami U. Otto, który stwierdził, ze młodzi dorośli. którzy w przeszłości podejmowali próby samobójcze, funkcjonują istotnie gorzej niż ci, którzy takich prób nie podejmowali. Można uważać, że mimo podejmowanych działań prewencyjnych stanowią oni grupę ryzyka zagrożoną zgonem z powodu samobójstwa.

26 Samobójstwa uczniów Samobójstwa uczniów stanowią specyficzny problem ponieważ wśród uczniów – kolegów przejawiają się procesy traumatyczne związane z konkretną sytuacją suicydalną. Wzorem ogólnoedukacyjnego programu zapobiegania samobójstwom można wskazać następujące kierunki działań: upowszechnianie wiedzy i danych statystycznych o zjawisku samobójstwa (omówienie czynników suicydogennych, problemu motywacji ku zachowaniom rezygnacyjnym, symptomów samobójczych, struktury i dynamiki samobójstw); rozwijanie u młodzieży różnych umiejętności i kompetencji w za kresie funkcjonowania społecznego, które poprawiłyby jakość ich relacji z rówieśnikami, rodzicami, nauczycielami; wyposażenie w umiejętności i kompetencje, dzięki którym młodzież lepiej sobie radzi w sytuacjach stresowych i rozwiązuje swoje osobiste problemy; zachęcanie młodych ludzi do szukania pomocy i kierowanie swoich kolegów i przyjaciół do odpowiednich źródeł pomocy profesjonalnej; zdobywanie umiejętności dzielenia się swoimi emocjami związany mi głównie ze stratą, żalem, smutkiem. Wykazano, że przeszkolona młodzież ma wyższy poziom wiedzy o zjawisku samobójstwa (w tym o symptomach samobójczych) oraz o tym, w jaki sposób kontaktować się z lokalnymi instytucjami pomocy profesjonalnej. Wykazano również, że młodzież częściej kieruje swoich kolegów, znajdujących się w sytuacji kryzysowej do odpowiedniej placówki. Natomiast nie stwierdzono, aby przeszkolona młodzież chętniej zwracała się do dorosłych (nauczycieli, pedagoga, rodziców) o pomoc i wsparcie w sytuacji trudnej.

27 Mity i fakty na temat samobójstw i samobójców MIT: Ludzie, którzy mówią o samobójstwie rzadko tego dokonują. FAKT: Sądzi się, że przynajmniej 75 procent tych, którzy dokonują samobójstw mówi o tym zamiarze wcześniej. Mogą oni mówić o samobójstwie, prosić o pomoc, grozić lub wyśmiewać się z tego. W niektórych przypadkach, sygnał jest pośredni, np. uporządkowanie wszystkich spraw w swoim życiu (spłacenie długów, oddawanie swojej własności, przeprosiny). MIT: Samobójcy pojawiają się jedynie wśród ludzi ubogich. FAKT: Jednostki zamożne często dokonują samobójstw. Odsetek samobójców jest bardzo wysoki wśród lekarzy, prawników i psychologów, na przykład. MIT: Ludzie o specyficznych uczuciach religijnych nie popełniają samobójstw. FAKT: Pomimo, że niektóre religie (np. katolicyzm) zabraniają samobójstw, poczucie identyfikacji z tymi przekonaniami nie daje żadnych gwarancji na zmniejszenie liczby samobójstw. Jednak, według niektórych badań katolicy cechują się niższym poziomem nasilenia skłonności do samounicestwienia. Według innych, ludzie, którzy uczęszczają regularnie do Kościoła znajdują się w grupie mniejszego ryzyka. MIT: Ludzie cierpiący na śmiertelne choroby nie dokonują samobójstw. FAKT: Ludzie śmiertelnie chorzy czasami popełniają samobójstwo, szczególnie wtedy gdy bardzo cierpią lub są ciężarem dla osób najbliższych. MIT: Generalnie, ludzie szaleni dokonują samobójstw. FAKT: Samobójstwo jest zjawiskiem powszechnym wśród hospitalizowanych chorych umysłowo pacjentów i wśród ludzi manifestujących symptomy psychotyczne (Robins, 1985). Wciąż większość ludzi, która dokonuje samobójstw nie wydaje się być nastawiona irracjonalnie, ani nie traci kontaktu z rzeczywistością. Jednak społeczne relacje przyszłych samobójców są często zaburzone i konfliktowe a ich myślenie jest sztywne i ekstremalne.

28 Mity i fakty na temat samobójstw i samobójców MIT: Prawdopodobieństwo dokonania samobójstwa zwiększają takie czynniki jak: szerokość geograficzna, pogoda, ciśnienie atmosferyczne, poziom wilgotności, opady, zachmurzenie, szybkość wiatru, temperatura, plamy na Słońcu i fazy Księżyca. FAKT: Nie istnieją żadne wyraźne zależności pomiędzy prawdopodobieństwem popełnienia samobójstwa a wymienionymi zjawiskami. Odsetek samobójstw wzrasta nieznacznie w maju, a spada w grudniu. Pogoda może wpływać na uzgodnienie próby samobójczej w czasie, wydłużając ten czas lub vice versa MIT: Zjawisko samobójstw jest szczególnie nasilone podczas radosnych wakacji, kiedy ludzie czują się dogłębnie świadomi udręki i samotności. FAKT: Pomimo, że klinicyści i część społeczeństwa wciąż utrzymują ten pogląd w mocy, kontrolne badania nie stwierdzają związku zarówno między czasem urlopowym, wakacjami a nasileniem samobójstw jak i redukcją samobójstw w czasie wakacji i czasu urlopowego MIT: Polepszenie się stanu emocjonalnego usuwa ryzyko popełnienia samobójstwa. FAKT: Ludzie cierpiący na depresję czasami popełniają samobójstwo już po odczuciu polepszenia się nastroju w czasie gdy czują się mniej sparaliżowani lub bierni. MIT: Samobójcy chcą umrzeć. FAKT: Wiele jednostek popełniających samobójstwo wydaje się być nastawionych ambiwalentnie do śmierci, tak więc profesjonaliści postrzegają akty samobójcze jako krzyk o pomoc. W badaniach brytyjskich nad ludźmi, którzy próbowali popełnić samobójstwo w Bristol, pełna połowa ankietowanych przyznała, że szukała ulgi umożliwiającej im wyjście z sytuacji, której nie dało się już tolerować bez świadomego ocenienia konsekwencji tego czynu. Badani przyznali, że czuli się pewni w tym momencie, że nie umrą.


Pobierz ppt "Wprowadzenie Zachowania samobójcze (myśli samobójcze, próby samobójcze, samobójstwa dokonane) odzwierciedlają ogólne problemy zdrowia publicznego tej."

Podobne prezentacje


Reklamy Google