Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Prawo do bycia zapomnianym. Prawa człowieka a nowe technologie.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Prawo do bycia zapomnianym. Prawa człowieka a nowe technologie."— Zapis prezentacji:

1 Prawo do bycia zapomnianym. Prawa człowieka a nowe technologie.

2 Koncepcja „prawa do bycia zapomnianym” ewoluowała w warunkach rewolucyjnych przemian technologicznych, a konsekwencją jej urzeczywistniania stały się pierwsze propozycje zmian regulacji dotyczących szeroko pojmowanej sfery ochrony danych w sieci. Najszerszym kontekstem, w którym należałoby ją umieścić, jest ochrona prywatności, stanowiąca obszar niebywale wrażliwy na skutki zachowań podmiotów w związku z przetwarzaniem, przechowywaniem i udostępnianiem informacji (pojmowanych bardzo szeroko jako rozmaite kategorie danych). Mimo że dążenie do wysokiej jakości jego ochrony wydaje się być dziś swoistym międzynarodowym standardem, pewne elementy w zderzeniu z rozwojem nowych technologii (w szczególności zachowania będące przedmiotem regulacji prawnokarnych) budzą wciąż kontrowersje i wątpliwości

3 = S.C. Bennett: „prawodawcy i teoretycy prawa po obu stronach Atlantyku są świadomi tego, że harmonizacja międzynarodowego prawa ochrony danych osobowych może stanowić klucz do utrzymania kondycji światowej ekonomii, opartej na funkcjonowaniu w Internecie”

4 = Definicja _______________________________ M.L. Ambrose i J. Ausloos piszą o dwóch jego „wersjach”. 1.Pierwsza stanowi swoiste rozwinięcie francuskiego „prawa do niepamięci” (dront à l’oubli, right to oblivion). Było ono historycznie stosowane w odniesieniu do niektórych przypadków skazanych, którzy odbyli już karę i chcieli uniknąć konsekwencji powiązania faktu popełnienia przestępstwa z ich osobą (a zatem zmierzało ono m.in. do zapobieżenia przekazania przez osoby trzecie takiej informacji) 2.„prawo do wymazania/skasowania” (right to erasure, right to delete), które w najprostszym ujęciu sprowadza się do usunięcia (wymazania/skasowania) ujawnianej przez określone podmioty informacji. Takie dwuaspektowe pojmowanie prawa do bycia zapomnianym nie znajduje jednak racjonalnego uzasadnienia. M. L. Ambrose, J. Ausloos, The right to be forgotten across the pond, „Journal of Information Policy” 2013, nr 3, s. 12.

5 = Definicja _______________________________ A.H. Stuart podaje następującą definicję przedmiotowego prawa: „prawo do bycia zapomnianym to termin odnoszący się do prawa jednostki do kontrolowania i możliwości usunięcia osobistych (prywatnych) informacji znajdujących się w rękach innych, zwykle z powodu nieaktualności tej informacji lub jej nieistotności, w związku z którymi dalsze jej wykorzystywanie prowadzi do naruszenia prawa do prywatności

6 = Praktyka orzecznicza – geneza wdrażania koncepcji ________________________________________________ Jedno z najbardziej istotnych dla rozwoju koncepcji „prawa do bycia zapomnianym” rozstrzygnięć dotyczyło pani Virginii Da Cunha, trzydziestojednoletniej argentyńskiej tancerki, piosenkarki, aktorki i modelki. Umieszczała ona na profilu na serwisach Facebook i Twitter swoje rozmaite fotografie. W pozwie przeciwko Google i Yahoo wskazała, że członkowie rodziny i przyjaciele poinformowali ją, iż jej imię i nazwisko oraz fotografie pojawiają się w wyszukiwarkach jako wynik wyszukiwania stron internetowych zawierających treści pornograficzne. Pani Da Cunha podniosła, że umieszczenie jej danych w takim kontekście zostało uczynione bez jej zgody oraz nie odzwierciedla jej przekonań ani profilu jej działalności zawodowej, w związku z czym poniosła szkody materialne (wpływ na karierę modelki, aktorki i piosenkarki) oraz moralne. Wartość roszczenia oceniła ona na argentyńskich pesos (tj. około dolarów amerykańskich). W lipcu 2009 r. sędzia Virginia Simari wydała w tej sprawie opinię, w której zwróciła uwagę m.in. na konflikt pomiędzy wolnością słowa oraz prawem jednostki do kontrolowania wykorzystania jej wizerunku. W jej ocenie prawo to zawiera w sobie prerogatywę zapobiegania utrwaleniu, przetworzeniu i publikowaniu wizerunku bez zgody jednostki (co istotne, odniosła się ona m.in. do teorii J.C. Riviera, wedle której prawo do kontrolowania danych zawiera w sobie prawo do zapobiegania wykorzystaniu wizerunku przez osoby trzecie). Sąd pierwszej instancji nakazał Yahoo i Google usunięcie powiązań fotografii pani da Cuhna ze stronami internetowymi o treściach pornograficznych, jednakże sąd apelacyjny anulował takie rozstrzygnięcie. Pomimo to Yahoo i Google zablokowały wyniki wyszukiwań we wskazanym zakresie

7 = Praktyka orzecznicza – geneza wdrażania koncepcji ________________________________________________ Google Spain SL vs. Agencia de Protección de Datos (AEPD) Operator wyszukiwarki został uznany za „administratora” przetwarzanych danych w rozumieniu dyrektywy 95/46. W toku sprawy obywatel hiszpański, którego dotyczyły przedmiotowe informacje podnosił m. in., że „prawo do bycia zapomnianym”, stanowiące element praw podstawowych jednostki do ochrony danych jej dotyczących oraz do poszanowania prywatności jest wartością nadrzędną w stosunku do ewentualnego interesu operatora wyszukiwarki internetowej, co w uzasadnieniu wyroku dodatkowo podkreślił Trybunał

8 Orzecznictwo ETPCZ dotyczące prywatności i nowych technologii w ogólności

9 Perrin przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (skarga nr 5446/03) Stwierdzono niedopuszczalność roku Dotyczyła skazania i wymierzenia kary 30 miesięcy pozbawienia wolności obywatelowi Francji przebywającemu w Zjednoczonym Królestwie i prowadzącemu amerykańską stronę internetową z treściami wyraźnie seksualnymi – za publikowanie w Internecie obscenicznych artykułów. Trybunał był przekonany, że skazanie było konieczne w społeczeństwie demokratycznym dla ochrony moralności i/lub praw innych osób, a kara nie była nieproporcjonalna. Skarga na podstawie Artykułu 10 (wolność wyrażania opinii) odrzucona jako niedopuszczalna.

10 PAEFFGEN GMBH przeciwko Niemcom (skargi nr 25379/04, 21688/05, 21722/05 and 21770/05) Stwierdzono niedopuszczalność roku Dotyczyła postępowania wszczętego przeciwko skarżącej spółce, zajmującej się e-handlem, przez inne spółki i osoby prywatne, twierdzące, że jej rejestracja i korzystanie z niektórych domen internetowych naruszyły ich prawa do znaków towarowych i/lub ich prawo do nazwy (firmy). Trybunał uznał, że sąd nakazując skarżącej spółce, by usunęła domeny, zachował sprawiedliwą równowagę między ochroną jej własności a wymogami interesu ogólnego (tj. zapobieżenie dalszym naruszeniom przez spółkę praw osób trzecich do znaków towarowych). Skarga na podstawie Artykułu 1 Protokołu nr 1 (ochrona własności) odrzucona jako niedopuszczalna.

11 Muscio przeciwko Włochom (skarga nr 31358/03) Stwierdzono niedopuszczalność roku Dotyczy przewodniczącego stowarzyszenia rodziców katolickich, który otrzymał niechciane wiadomości (spam) o charakterze obscenicznym. Po wszczęciu postępowania przeciwko nieznanej osobie lub osobom, zakwestionował decyzję o niepodejmowaniu dalszych kroków w sprawie jego skargi. Trybunał uznał, że otrzymywanie niepożądanych wiadomości stanowi ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego. Jednak po podłączeniu do Internetu użytkownicy poczty nie korzystają ze skutecznej ochrony ich prywatności i wystawiają się na ryzyko otrzymania niepożądanych wiadomości. W tym kontekście prawnym skarga wniesiona przez skarżącego była skazana na niepowodzenie, ponieważ władze krajowe i dostawcy usług internetowych napotkali obiektywne trudności w zwalczaniu spamu. Trybunał nie może zatem żądać od Państwa podejmowania dodatkowych wysiłków w celu wypełnienia swoich pozytywnych zobowiązań wynikających z Artykułu 8. Skarga na podstawie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) uznana za niedopuszczalną.

12 K.U. przeciwko Finlandii (skarga nr 2872/02) Sprawa dotyczyła ogłoszenia o charakterze seksualnym, zamieszczonego na temat 12- letniego chłopca w internetowym serwisie randkowym. Na podstawie ustawodawstwa fińskiego obowiązującego w danym czasie1 policja i sądy nie mogły żądać od dostawcy usług internetowych ustalenia tożsamości osoby, który zamieściła ogłoszenie. W szczególności usługodawca odmówił wskazania odpowiedzialnej osoby twierdząc, że stanowiłoby to naruszenie poufności. Trybunał uznał, że zamieszczenie ogłoszenia było przestępstwem, które uczyniło nieletniego celem pedofilów. Ustawodawca powinien zapewnić regulacje prawne umożliwiające godzenie poufności usług internetowych z zapobieganiem zakłóceniom porządku i przestępczości oraz ochroną praw i wolności innych osób, w szczególności dzieci i innych osób bezbronnych. Naruszenie Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego).

13 Times Newspapers Ltd przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (nr 1 i 2) (skargi nr 3002/03 i 23676/03) roku Times Newspapers Ltd skarżył się, że brytyjskie przepisy dotyczące publikacji w Internecie narażały ich na nieustanną odpowiedzialność za zniesławienie (tj. za każdym razem, gdy artykuł jest dostępny w wersji elektronicznej, pojawia się nowe roszczenie o zniesławienie) po publikacji dwóch artykułów, we wrześniu i październiku 1999 roku, opisujących proces prania brudnych pieniędzy na masową skalę, przeprowadzony przez domniemanego szefa rosyjskiej mafii. Oba artykuły zostały zamieszczone na stronie „The Times” w tym samym dniu, gdy zostały opublikowane w wersji papierowej gazety. W toku kolejnych postępowań o zniesławienie przeciwko skarżącej gazecie konieczne było dodanie do obu artykułów w archiwum internetowym zastrzeżenia, że są one przedmiotem postępowania sądowego o zniesławienie i nie mogą być powielane lub powoływane bez odwołania się do Działu Prawnego Times Newspapers. Trybunał zauważył, że sądy krajowe nie sugerowały, iż artykuły powinny w ogóle zostać usunięte z archiwum. W konsekwencji Trybunał uznał, że wymóg zamieszczenia odpowiedniego zastrzeżenia w elektronicznej wersji artykułów nie stanowił nieproporcjonalnej ingerencji w prawo do wolności wyrażania opinii. Brak naruszenia Artykułu 10 (wolność wyrażania opinii)

14 Mosley przeciwko Zjednoczonemu Królestwu – (skarga nr 48009/08) Dotyczyła publikacja artykułów, zdjęć i materiałów wideo w gazecie „News of the World” i na jej stronie internetowej, które ujawniały szczegóły aktywności seksualnej Maxa Mosleya. Mosley zaskarżył, że władze nie nałożyły na gazetę prawnego obowiązku, by powiadomić go o publikacji materiału tak, aby mógł wystąpić o tymczasowy zakaz publikacji. Trybunał orzekł w szczególności, że Europejska Konwencja Praw Człowieka nie wymaga od mediów wcześniejszego zawiadomienia o planowanych publikacjach tych, którzy są w nich przedstawieni. Brak naruszenia Artykułu 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego).

15 Dziękuję


Pobierz ppt "Prawo do bycia zapomnianym. Prawa człowieka a nowe technologie."

Podobne prezentacje


Reklamy Google