Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

O zbędności podziału ekonomii na pozytywną i normatywną. Na podstawie: B. Czarny Pozytywizm i falsyfikacjonizm a sądy wartościujące w ekonomii Magdalena.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "O zbędności podziału ekonomii na pozytywną i normatywną. Na podstawie: B. Czarny Pozytywizm i falsyfikacjonizm a sądy wartościujące w ekonomii Magdalena."— Zapis prezentacji:

1 O zbędności podziału ekonomii na pozytywną i normatywną. Na podstawie: B. Czarny Pozytywizm i falsyfikacjonizm a sądy wartościujące w ekonomii Magdalena Grzybowska

2 Podział na ekonomię pozytywną i normatywną Powstał w wyniku sporu o rolę i miejsce sądów wartościujących w ekonomii Narzędzie ułatwiające uprawianie nauki o gospodarowaniu Nie jest do końca jasno zdefiniowany

3 Podział Ekonomia pozytywna Część ekonomii, która zajmuje się opisywaniem i wyjaśnianiem zjawisk gospodarczych Ekonomia normatywna Wykorzystuje ekonomię pozytywną do dawania rad w kwestiach praktycznych, np. Z zakresu polityki gospodarczej państwa Wong, 1987r.

4 Podstawowe kryteria podziału Po pierwsze: Czy klasyfikowana część ekonomii dotyczy wyłącznie faktów (składa się z sądów o faktach), czy też dotyczy również wartości (składa się z sądów o wartościach) Po drugie: Czy wchodzące w jej skład twierdzenia są rozstrzygalne empirycznie lub logicznie, czy też nie są rozstrzygalne

5 Proponowane warianty klasyfikacji: 1. EP – rozstrzygalne (empirycznie lub logicznie) fakty. EN – nierozstrzygalne sądy wartościujące. 2. EP – rozstrzygalne fakty, wliczamy instrumentalne sądy wartościujące. EN – nierozstrzygalne sądy wartościujące. 3. EP – rozstrzygalne fakty. EN – nierozstrzygalne sądy wartościujące, wliczamy instrumentalne sądy wartościujące. 4. EP – wypowiedzi rozstrzygające o prawdziwności tudzież fałszu (zaliczamy wówczas instrumentalne sądy wartościujące). EN – wypowiedzi nierozstrzygalne (zaliczamy wszystkie twierdzenia, których prawdziwości tudzież fałszu nie jesteśmy w stanie sami stwierdzić)

6 Stanowisko pierwsze: EP – rozstrzygalne (empirycznie lub logicznie) fakty. EN – nierozstrzygalne sądy wartościujące. Begg, Fischer, Dornbusch, 1994r. Badania są w stanie doprowadzić do rozstrzygnięcia wielu na razie niejasnych problemów z zakresu EP. EN jest oparta na subiektywnych sądach wartościujących, a nie na poszukiwaniu jakiejkolwiek prawdy obiektywnej.

7 Stanowisko pierwsze Wynikające różnice z podziału: EN dotyczy sądów wartościujących. Wypowiedzi z zakresu EN są niesprawdzalne (niemożliwe do sklasyfikowania prawda/fałsz). Przyjęte stanowisko, okazuje się: wieloznaczne a nawet sprzeczne wewnętrznie. Nie pozwala jednoznacznie sklasyfikować ekonomii dobrobytu. Kryteria okazują się rozbieżne.

8 Stanowisko drugie: EP – rozstrzygalne fakty, wliczamy instrumentalne sądy wartościujące. EN – nierozstrzygalne sądy wartościujące. Woll Trudność cel – środek Trudność klasyfikacji przy pojawieniu się charakteryzującego gospodarowanie, stosunku cel – środek. Wypowiedź: Czynniki produkcji (praca, ziemia, kapitał) powinny być w pełni wykorzystane - rozpatrywana w izolacji stanowi sąd wartościujący, może mieć charakter naukowy.

9 Stanowisko drugie Skutkiem takiego stanowiska jest m.in. skrajne ograniczenie zakresu EN Wówczas EN składa się z samych nieinstrumentalnych sądów wartościujących

10 Stanowisko trzecie: EP – rozstrzygalne fakty. EN – nierozstrzygalne sądy wartościujące, wliczamy instrumentalne sądy wartościujące. McConnell, Brue, 1999r. EP koncentruje swoją uwagę na faktach(...) i unika sądów wartościujących. W przeciwieństwie do tego EN odwołuje się do sądów wartosciujących o tym jaka powinna być gospodarka lub jakie konkretne działania z zakresu polityki gospodarczej należałoby zalecić, aby osiągnąć taki jej stan.

11 Stanowisko czwarte: EP – wypowiedzi rozstrzygające o prawdziwności tudzież fałszu, (zaliczamy wówczas instrumentalne sądy wartościujące). EN – wypowiedzi nierozstrzygalne, (zaliczamy wszystkie twierdzenia, których prawdziwości tudzież fałszu nie jesteśmy w stanie sami stwierdzić). Heilbroner, 1973r. Złamaniem reguły niewartościowania są m.in. dokonanie oceny skuteczności pewnych środków osiągnięcia danego celu w porównaniu z innymi środkami, pomylenie korelacji statystycznej ze związkiem przyczynowo-skutkowym, przyjęcie nieprawdziwym założeń o maksymalizacji, dotyczących zachowania ludzi (np. zał. o homo oeconomicus). Blaug pisze,że dla Heilbrorera sądy wartościujące to wszelkie niemożliwe do sprawdzenia metafizyczne tw., które wywierają wpływ na obraz świata ekonomisty.

12 Stanowisko czwarte: EP – wypowiedzi rozstrzygające o prawdziwności tudzież fałszu, (zaliczamy wówczas instrumentalne sądy wartościujące). EN – wypowiedzi nierozstrzygalne, (zaliczamy wszystkie twierdzenia, których prawdziwości tudzież fałszu nie jesteśmy w stanie sami stwierdzić). Blaug, 1995r. (...) EP jest tą częścią ekonomii, do której należą wszystkie falsyfikowalne hipotezy ekonomiczne. (...) Skoro (...) twierdzenia o > nie można sfalsyfikować, (...) więc nie należy ono do EP, tylko do EN. Zaakceptowanie poglądu Blauga, że EN składa się z wypowiedzi, które nie są możliwe do empirycznej weryfikacji, oznaczałoby również, że EN stają się, np. wszystkie tw. o zawartości ceteris paribus.

13 Nowa paretańska ekonomia dobrobytu Stworzona przez A. Marshalla i C. Pigou pod wpływem nowego kryterium oceny poziomu dobrobytu społeczeństwa V. Pareta. Twórcom chodziło o analizę środków osiągniącia danego celu w postaci maksymalizacji społ. dobrobytu. - EN w rozumieniu Keynesa.

14 Nowa paretańska ekonomia dobrobytu Zasada Pareto: Poziom dobrobytu w społeczeństwie zwiększa się pod warunkiem, że czyjekolwiek położenie polepsza się a jednocześnie niczyje położenie nie pogarsza się. Optimum Pareta: Nie sposób powiększyć czyjegokolwiek zadowolenia inaczej niż za cenę jednoczesnego zmniejszenia się zadowolenia innej osoby. Pareto nie miał nic do powiedzenia na temat zmian, które mogłyby zmniejszyć lub zwiększyć zbiorowe zadowolenie po osiągnieciu optimum Pareta. Niewiadomo, które z optimów Pareta jest lepsze, a które gorsze.

15 Nowa paretańska ekonomia dobrobytu Hicks, Kaldor, lata 30-ste Wzrost dobrobytu ekonomicznego – zmiana alokacji zasobów w gospodarce, która mogłaby polepszyć czyjąś sytuację, nie pogarszając przy tym niczyjego położenia. Potencjalny Zysk w Sensie Pareta – osoby korzystające z alokacji są w stanie zrekompensować również straty ponoszone w jej wyniku przez inne osoby zachowując przy tym część swych korzyści. Warunek konieczny: nie, rzeczywiste wypłacenie rekompensaty lecz jedynie możliwość dokonania takiego ` transferu.

16 Nowa paretańska ekonomia dobrobytu Scitowsky, 1941r. Krytyka podejścia Kaldora i Hicksa. Zmiana alokacji, której efektem jest zwiększenie się dobrobytu, cofnięta, również powoduje wzrost dobrobytu. A B płatność B A płatność kompensacyjna A kompensacyjna B Sprzeczność: Sprzeczność: Potencjalny Zysk w Sensie Pareta i wzrost dobrobytu w szczególnym przypadku może towarzyszyć jednocześnie zmianie alokacji z dóbr A na B oraz alokacji z dóbr B na A. Wniosek: Wniosek: Odpowiednio długi ciąg następujących na przemian zmian alokacji z dóbr A na B i zmian alokacji z dóbr B na A powodowałby zwiększenie się dobrobytu społeczeństwa w nieskończoność.

17 Nowa paretańska ekonomia dobrobytu Wg kryterium wzrostu dobrobytu Scitovskyego: O wzroście dobrobytu w wyniku pewnej zmiany alokacji dóbr w gospodarce można mówić jedynie wtedy gdy spełnione jest kryterium Hicksa- Kaldora, jednocześnie powrót do wyjściowej sytuacji nie powoduje wzrostu dobrobytu w sensie Hicksa-Kaldora. Nie wyklucza to pojawienia się sprzeczności. Można je wyeliminować nakładając kolejne ograniczenia. Zakres stosowalności optimum Pareta jako kryterium gospodarowania nie uległ istotnemu poszerzeniu.

18 Podsumowanie Zgodnie ze stanowiskiem drugim w sprawie klasyfikacji ekonomii, instrumentalne sądy wartościujące stanowią część EP. W przypadku stanowiska trzeciego wliczamy je w zakres EN. Pytanie: czy ekonomia dobrobytu stanowi część EP czy EN? Odpowiedź: to zależy od tego, którą, spośród możliwych klasyfikacji tych działów nauk ekonomicznych akceptuje ten, kto się wypowiada.

19 Podsumowanie Liczni autorzy posługują się podziałem w sposób dowolny, nie zważając na Tradycje, Ustalenia historyków myśli ekonomicznej i metodologów, Kryteria logik Istniejący podział jest jedynie siłą bezładu Rozsądnym rozwiązaniem jest porzucenie wieloznacznej klasyfikacji.

20 Podsumowanie (...) nie potrzebujemy rozbudowanej (...) nie potrzebujemy rozbudowanej (i niejasnej) klasyfikacji ekonomii na ekonomię normatywną i ekonomię pozytywną; doskonale wystarczy świadomość specjalnego statusu logicznego sądów wartościujących i powstrzymanie się przed pochopnym utożsamianiem ich z sądami opisowymi. B. Czarny

21 Dziękuję za uwagę


Pobierz ppt "O zbędności podziału ekonomii na pozytywną i normatywną. Na podstawie: B. Czarny Pozytywizm i falsyfikacjonizm a sądy wartościujące w ekonomii Magdalena."

Podobne prezentacje


Reklamy Google