Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Analiza miareczkowa Dział analizy ilościowej, którego podstawę stanowi miareczkowanie Oznaczanie składnika prowadzi się na podstawie pomiarów objętości.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Analiza miareczkowa Dział analizy ilościowej, którego podstawę stanowi miareczkowanie Oznaczanie składnika prowadzi się na podstawie pomiarów objętości."— Zapis prezentacji:

1 Analiza miareczkowa Dział analizy ilościowej, którego podstawę stanowi miareczkowanie Oznaczanie składnika prowadzi się na podstawie pomiarów objętości roztworu, którym się miareczkuje (titrantu) Składnik A oznacza się przez stopniowe dodawanie do jego roztworu składnika B (roztwór titrantu) w warunkach umożliwiających stwierdzenie punktu końcowego (PK) odpowiadającego maksymalnemu (punkt równoważnikowy lub równoważności, PR) przereagowaniu substancji A Podstawą określenia ilości składnika A jest wyznaczenie ilości składnika B potrzebnej do osiągnięcia PK. Stosunek, w jakim reagują A z B znany jest ze stechiometrii reakcji

2 Analiza miareczkowa PODSTAWOWE POJĘCIA Substancja miareczkowana = oznaczany składnik analizowanego roztworu Substancja miareczkująca = titrant, roztwór mianowany, dodawany odczynnik o znanym stężeniu molowym lub mianie Miano = liczba gramów substancji rozpuszczonej w 1 ml roztworu lub liczba gramów substancji oznaczanej reagująca z 1 ml danego roztworu mianowanego Punkt równoważnikowy, PR – punkt odpowiadający istniejącej w roztworze równowadze wynikającej ze stechiometrii reakcji między substancją miareczkowaną a substancją miareczkującą Punkt końcowy, PK – punkt wynikający z obserwacji zmian zachodzących w roztworze, uznawany za moment zakończenia miareczkowania

3 Analiza miareczkowa Przykłady reakcji stechiometrycznych używanych w różnych działach analizy miareczkowej OH - + H + = H 2 O 5Fe 2+ + MnO H + = 5Fe 3+ + Mn H 2 O Cl - + Ag + = AgCl Ag + + SCN - = AgSCN

4 Analiza miareczkowa Czynności w analizie miareczkowej (oznaczenia miareczkowe są szybsze i praktyczniejsze niż wagowe) Przygotowanie roztworu do miareczkowania Przygotowanie roztworu mianowanego do miareczkowania (titrantu) Miareczkowanie Obliczenie wyników analizy

5 Analiza miareczkowa – podział KLASYFIKACJA -typ reakcji zachodzącej podczas miareczkowania i związku będącego titrantem -sposobu przeprowadzania oznaczenia miareczkowego -sposobu wyznaczania PK Reakcje zachodzące podczas miareczkowania (między składnikiem oznaczanym i składnikiem titrantu) powinny spełniać warunki -stechiometryczny i szybki przebieg -dodawany składnik nie może reagować z innymi składnikami roztworu -możliwość stwierdzenia PK miareczkowania zgodnego z PR

6 Analiza miareczkowa – podział ALKACYMETRIA – reakcje typu kwas-zasada ALKALIMETRIA – oznaczanie substancji przez miareczkowanie mianowanymi roztworami zasad ACYDYMETRIA – oznaczanie substancji przez miareczkowanie mianowanymi roztworami kwasów REDOKSYMETRIA – reakcje utleniania i redukcji OKSYDYMETRIA – oznaczanie substancji przez miareczkowanie roztworami utleniaczy KMnO 4 – manganometria I 2, Na 2 S 2 O 3 – jodometria KBrO 3 – bromianometria KIO 3 – jodanometria K 2 Cr 2 O 7 – chromianometria Ce(SO 4 ) 2 - cerometria

7 Analiza miareczkowa – podział REDOKSYMETRIA – reakcje utleniania i redukcji REDUKTOMETRIA – oznaczanie substancji przez miareczkowanie roztworami reduktorów FeSO 4 – ferrometria TiCl 3 – tytanometria askorbimetria

8 Analiza miareczkowa – podział KOMPLEKSOMETRIA – tworzenie rozpuszczalnych i trwałych związków kompleksowych KOMPLEKSONOMETRIA – oznaczanie substancji przez miareczkowanie roztworami kompleksonów i tworzenie tzw. kompleksów chelatowych z jonami metali PERCYPITOMETRIA (miareczkowania strąceniowe) – reakcje wytrącania trudno rozpuszczalnych osadów AgNO 3 – argentometria Hg 2 (NO 3 ) 2 - merkurometria

9 Analiza miareczkowa – podział Sposób prowadzenia miareczkowania MIARECZKOWANIE BEZPOŚREDNIE – oznaczany składnik reaguje bezpośrednio z dodawanym titrantem MIARECZKOWANIE POŚREDNIE – oznaczany składnik reaguje pośrednio (w reakcji stechiometrycznej) z innym składnikiem, który się miareczkuje titrantem MIARECZKOWANIE ODWROTNE (odmiareczkowanie nadmiaru) – do analizowanego roztworu dodaje się odmierzonego roztworu mianowanego I, który reaguje z oznaczanym składnikiem, a nadmiar roztworu titrantu I odmiareczkowuje się odpowiednio dobranym roztworem mianowanym II (titrantem II) Stosuje się w przypadku wolno przebiegających reakcji lub gdy trudno jest dobrać odpowiedni wskaźnik miareczkowania bezpośredniego

10 Analiza miareczkowa – podział Sposób wyznaczania PK miareczkowania PK miareczkowania jest to doświadczalnie ustalony koniec miareczkowania na podstawie wyraźnej zmiany wybranej własności roztworu, np. barwy spowodowanej dodaniem odpowiedniego wskaźnika, powinien ściśle odpowiadać punktowi równoważności (PR) PK może być określony wizualnie (zmiana barwy wskaźnika, dodanie nadmiaru barwnego titrantu, powstanie barwnego produktu utworzonego przez nadmiar titrantu, odbarwienie roztworu, pojawienie się lub zanik fluorescencji) lub za pomocą wybranych metod instrumentalnych, mierzących zmiany określonych właściwości fizycznych lub fizykochemicznych roztworu (absorbancja, potencjał) zachodzących w czasie miareczkowania – krzywa miareczkowania

11 Analiza miareczkowa Substancje i roztwory wzorcowe ROZTWÓR WZORCOWY – roztwór o dokładnie znanym stężeniu pierwiastka, jonu lub grupy pochodzącej z substancji użytej do sporządzenia tego roztworu Inne określone cechy roztworów wzorcowych – pH, przewodnictwo elektryczne, barwa, zmętnienie MIANOWANIE (nastawianie miana) – postępowanie mające na celu ustalenie stężenia (miana) reagującego składnika w titrancie; odbywa się najczęściej przez miareczkowanie odważek substancji wzorcowych rozpuszczonych w wodzie Substancje wzorcowe stosowane w analizie miareczkowej – WZORCE PIERWOTNE i WZORCE WTÓRNE

12 Analiza miareczkowa WZORZEC PIERWOTNY – substancja o dużym stopniu czystości (<0,02% zanieczyszczeń), służąca do przygotowania roztworu titrantu o dokładnie znanym stężeniu. Stężenie to ustala się na podstawie reakcji stechiometrycznej substancji wzorcowej z titrantem (miareczkowanie odważek) lub przez odważenie samej substancji WZORZEC WTÓRNY – substancja stosowana do nastawiania miana, w której zawartość składnika czystego została ustalona przez porównanie z pierwotną substancją wzorcową POLSKIE NORMY – zamiast substancja wzorcowa stosowane jest określenie substancja podstawowa, definiowana jako substancja o znanym składzie, reagująca w określony sposób w trakcie miareczkowania w określonych warunkach, stosowana w analizie miareczkowej jako substancja wzorcowa, inne cechy: niehigroskopijna, łatwa do oczyszczenia i wysuszenia

13 Analiza miareczkowa Innym sposobem mianowania roztworów jest miareczkowanie roztworów substancji wzorcowych pierwotnych lub wtórnych ROZTWÓR WZORCOWY PIERWOTNY – roztwór przygotowany z substancji wzorcowej pierwotnej, którego stężenie jest znane na podstawie masy substancji wzorcowej, znajdującej się w znanej objętości lub masie roztworu ROZTWÓR WZORCOWY WTÓRNY – roztwór, którego stężenie lub miano wyznaczono przez mianowanie, lub który został przygotowany ze znanej masy substancji wzorcowej wtórnej

14 Analiza miareczkowa BŁĘDY W ANALIZIE MIARECZKOWEJ BŁĄD MIARECZKOWANIA = różnica między objętością titrantu zużytą do osiągnięcia PK (wyznaczonego doświadczalnie na podstawie zmiany jakiejś właściwości roztworu), a objętością potrzebną do osiągnięcia PR (wynikającego ze stechiometrii reakcji), powinien być jak najmniejszy, tj. 0,05-0,1% bw =V PK -V PR w =100%(V PK -V PR )/V PR V PK V PR - błąd jest dodatni, uzyskane wyniki są za duże (przemiareczkowane)

15 Analiza miareczkowa BŁĘDY W ANALIZIE MIARECZKOWEJ Błędy systematyczne – wynikają ze sposobu detekcji PK i własności fizykochemicznych układu próbka – titrant (niewłaściwy wskaźnik, źle skalibrowane naczynia miarowe) Błędy przypadkowe – wynikają z techniki pomiaru objętości roztworów przy dodawaniu titrantu, pipetowania objętości roztworów oraz sporządzania roztworów wzorcowych błąd kropli – dokładność 1 kropli w wyznaczaniu PK błąd spływu – adhezja cieczy w naczyniach o małych średnicach przekroju (pipety, biurety) błąd odczytu – niewłaściwe ustalenie położenia menisku cieczy na skutek efektu paralaksy

16 ALKACYMETRIA REAKCJE KWAS-ZASADA (dysocjacja elektrolityczna i zobojętnianie) Teoria jonowa Arrheniusa i reakcje dysocjacji elektrolitycznej KWASY – związki, które w roztworach wodnych dysocjują z utworzeniem jonów H + ZASADY – związki, które w roztworach wodnych dysocjują tworząc jony OH - Moc kwasu lub zasady określa stała dysocjacji K oraz stopień dysocjacji Reakcja zobojętniania = reakcja, w której z kwasu i zasady powstaje woda (właściwy produkt zobojętnienia według teorii Arrheniusa) oraz sól NaOH + HCl H 2 O + NaCl OH - + H + = H 2 O

17 ALKACYMETRIA Wskaźniki kwasowo-zasadowe lub wskaźniki pH = związki organiczne, które zmieniają swą barwę w określonym zakresie pH, stosowane do wyznaczenia PK miareczkowania alkacymetrycznego Teoria wskaźników Ostwalda Wskaźniki to słabe kwasy lub zasady organiczne, których cząsteczki niezdysocjowane mają inną barwę niż jony Dla wskaźnika będącego słabym kwasem HIn HIn H + + In - K HIn =[H + ][In - ]/[HIn] HIn – forma kwasowa, In - – forma zasadowa Zauważalna zmiana między obiema formami ma miejsce w warunkach 0,1<([HIn]/[In - ])<10 lub pK w -1

18 ALKACYMETRIA Całkowita zmiana zabarwienia wskaźnika występuje w zakresie 2 jednostek pH. Zakres ten nazywa się zakresem zmiany barwy wskaźnika WskaźnikBarwa postaci kwasowej Barwa postaci zasadowej pKZakres pH Błękit tymolowyCzerwonaŻółta1,61,2-2,8 Żółcień metylowa CzerwonaŻółta3,22,9-4,0 Oranż metylowyCzerwonaŻółtopomarańczowa3,43,1-4,4 Błękit bromofenylowy ŻółtaPurpurowa4,13,0-4,6 Czerwień metylowa CzerwonaŻółta5,04,2-6,2 Błękit bromotymolowy ŻółtaNiebieska7,36,7-7,6 Błekit tymolowyŻółtaNiebieska9,08,0-9,6 FenoloftaleinaBezbarwnaCzerwonofioletowa9,18,0-9,8 TymoloftaleinaBezbarwnaNiebieska10,09,3-10,5

19 ALKACYMETRIA

20 Tymoloflateina, C 28 H 30 O 4 pH 9,3-10,5 – bezbarwna pH >10,5 – niebieska Fenoloftaleina, C 20 H 14 O 4 pH 8,2-12,0 – różowa pH <8,2 (środowisko kwaśne i obojętne) – bezbarwna

21 ALKACYMETRIA KRZYWE MIARECZKOWANIA mocny kwas/ mocna zasada lub odwrotnie Objętość titrantuEtap miareczkowa nia Skład roztworu pHUwagi 00HCl-log[H + ] = -log(C HCl /C o )1,00 0,50V r. NaOH PK przed PR>HCl, NaCl-log[H + ] = -log(C HCl /C o )1,48 0,999V r. NaOH PK przed PR>>HCl, NaCl -log[H + ] = -log(C HCl /C o )4,30skok V r. NaOH PK PRNaCl1/2pK w 7,00miare czkow ania 1,001V r. NaOH PK po PR>>NaOH, NaCl pH = pK w +log[OH - ] = 14+log(C NaOH /C o ) 9,70 1,100V r. NaOH PK po PR>NaOH, NaCl pH = pK w +log[OH - ] = 14+log(C NaOH /C o ) 11,70

22 ALKACYMETRIA

23 Titranty – najczęściej roztwory HCl i NaOH Substancje podstawowe do nastawiania miana roztworów HCl Bezwodny Na 2 CO 3 (2NaHCO 3 Na 2 CO 3 + H 2 O + CO 2, temp o C) Na 2 CO 3 + 2HCl 2NaCl + H 2 O + CO 2 Na 2 B 4 O 7 10H 2 O (boraks) Na 2 B 4 O 7 + 2HCl + 5H 2 O 4H 3 BO 3 + 2NaCl Substancje podstawowe do nastawiania miana roztworów NaOH Kwas szczawiowy H 2 C 2 O 4 2H 2 O (COOH) 2 + 2NaOH (COONa) 2 + 2H 2 O Kwas benzoesowy C 6 H 5 COOH C 6 H 5 COOH + NaOH C 6 H 5 COONa + H 2 O

24 ALKACYMETRIA Oznaczanie NaOH i Na 2 CO 3 w mieszaninie – metoda Wardera I miareczkowanie wobec fenoloftaleiny FF (pH ~8,3) NaOH + HCl = NaCl + H 2 O Na 2 CO 3 + HCl= NaCl + NaHCO 3 II miareczkowanie wobec oranżu metylowego OM (pH ~1,0) NaHCO 3 + HCl = NaCl + H 2 O + CO 2 m NaOH = n NaOH M NaOH = (V r. HCl FF -2V r. HCl OM ) C HCl m Na2CO3 = n Na2CO3 M Na2CO3 = V r. HCl OM C HCl FFOM 0V 1 V 2 V r. HCl FF V r. HCl OM

25 ALKACYMETRIA Oznaczanie twardości węglanowej wody Ca(HCO 3 ) 2 i Mg(HCO 3 ) 2 Wobec oranżu metylowego Ca(HCO 3 ) 2 + 2HCl = CaCl 2 + 2CO 2 + 2H 2 O Mg(HCO 3 ) 2 + 2HCl = MgCl 2 + 2CO 2 + 2H 2 O Oznaczanie NH 3 w solach amonowych NH 4 Cl + NaOH = NaCl + NH 3 + H 2 O NH 3 + nHCl = NH 4 Cl + (n-1)HCl Wobec czerwieni metylowej HCl + NaOH = NaCl + H 2 O Oznaczanie kwasu octowego Wobec fenoloftaleiny CH 3 COOH + NaOH = CH 3 COONa + H 2 O

26 REDOKSYMETRIA Reakcja redukcji Ox 1 do Red 1 (układ redox) aOx 1 + n 1 e bRed 1 Aby zachodziła reakcja utleniania i redukcji muszą istnieć w roztworze dwa układy redoks o przemianach zachodzących w kierunkach przeciwnych Przeciwny redukcji będzie układ odpowiadający utlenieniu cRed 2 dOx 2 + n 2 e Podstawowe znaczenie w redoksymetrii ma POTENCJAŁ REDOKS E, który charakteryzuje powinowactwo postaci utlenionej układu do elektronów. Im wyższy potencjał tym silniejszym utleniaczem jest dany układ Różnica potencjałów redoks dwóch układów redoks jest równa sile elektromotorycznej ogniwa

27 Dla T=298 K, F=96490 C i przy założeniu f=1 Dla reakcji Ox 1 + Red 2 = Red 1 + Ox 2 W stanie równowagi E 1 =E 2 logK=log([Ox 2 ][Red 1 ]/[Ox 1 ][Red 2 ]) =((E o 1 -E o 2 )n 1 n 2 )/0,059 Gdy w reakcji biorą udział jony H + ich stężenie wpływa na wartość E MnO H + + 5e = Mn H 2 O REDOKSYMETRIA

28 WSKAŹNIKI Koniec miareczkowania wskazuje zabarwienie roztworu, występujące na skutek dodania nadmiaru silnie zabarwionego titrantu (w przypadku gdy produkty reakcji są bezbarwne lub słabo zabarwione), np. KMnO 4 (różowe), Ce(SO 4 ) 2 (żółte) W innych przypadkach miareczkowań redoks stosuje się tzw. wskaźniki redoks – substancje barwne, które tworzą układy redoks, przy czym postać utleniona wskaźnika jest inaczej zabarwiona niż postać zredukowana. Wskaźniki redoks zmieniają barwę w PR lub blisko PR Znając obszar zmiany barwy wskaźnika (albo jego potencjał normalny) można przewidzieć jego barwę w roztworze o określonym potencjale redoks i tak dobrać wskaźnik, aby obszar zmiany jego barwy przypadł na wartość potencjału w PR. REDOKSYMETRIA

29 Przykładowe wskaźniki redoks: czerwień obojętna (red – bezbarwna, ox – czerwona) błękit Nilu (bezbarwna, niebieska) błękit wariamowy (bezbarwna, niebieska) difenyloamina (bezbarwna, fioletowa) kwas difenyloaminosulfonowy (bezbarwana, czerwona) ferroina (czerwona, niebieska) KRZYWA MIARECZKOWANIA redoks jest wykresem zmian potencjału redoks zachodzących w czasie miareczkowania na skutek zmian stosunku stężeń postaci utlenionej i zredukowanej. Zmiany potencjału redoks można określić na podstawie pomiarów potencjału lub obliczyć teoretycznie na podstawie wzoru Nernsta REDOKSYMETRIA

30 Oznaczanie substancji prowadzi się za pomocą miareczkowania roztworami KMnO 4, który jest najsilniejszym utleniaczem stosownym w metodach oksydymetrycznych Nie wymaga stosowania wskaźników do określenia PK Stosowana do oznaczania związków organicznych i nieorganicznych, w środowisku kwaśnym jak i zasadowym KMnO 4 nie można otrzymać w postaci dostatecznie czystej, aby mógł być używany jako substancja wzorcowa do przygotowania roztworów mianowanych (zanieczyszczenia MnO 2 ) Roztwory KMnO 4 przechowuje się w butelkach z ciemnego szkła, zamknięte korkami szklanymi (kawałki gumowych korków, światło oraz kurz przyspieszają rozkład) MANGANOMETRIA

31 Mianowanie roztworów KMnO 4 Substancje podstawowe: Na 2 C 2 O 4 (nie zawiera wody krystalicznej, niehigroskopijny, otrzymuje się przez krystalizację i suszenie w temp o C), H 2 C 2 O 4 Roztwory N 2 C 2 O 4 są nietrwałe, przygotowuje się je bezpośrednio przed miareczkowaniem 2MnO C 2 O H + = 2Mn CO 2 + 8H 2 O Rekcja przebiega wolno, odbarwienie pierwszych kropli titrantu wymaga dość długiego czasu. Reakcję prowadzi się w temp. 80 o C MANGANOMETRIA

32 Oznaczanie Fe Dodatek mieszaniny Zimmermanna-Reinhardta: MnSO 4, H 3 PO 4, H 2 SO 4 (jony Mn 2+ katalizują reakcję między MnO 4 - i Fe 2+, jony Fe 3+ - żółte zabarwienie – wiąże się w bezbarwny kompleks Fe(HPO 4 ) - ) MnO Fe H + = Mn Fe H 2 O Redukcja jonów Fe 3+ (za pomocą SnCl 2 ) 2Fe 3+ + Sn 2+ = 2Fe 2+ + Sn 4+ Nadmiar SnCl 2 usuwa się HgCl 2 SnCl 2 + 2HgCl 2 = Hg 2 Cl 2 + SnCl 4 MANGANOMETRIA

33 Oznaczanie Ca Wytrącanie jonów Ca 2+ w postaci CaC 2 O 4 Ca 2+ + C 2 O 4 2- = CaC 2 O 4 Osad odsącza się, przemywa i roztwarza w H 2 SO 4 CaC 2 O 4 + H 2 SO 4 = H 2 C 2 O 4 + CaSO 4 Oznacza się powstały H 2 C 2 O 4 przez miareczkowanie jonami MnO 4 - 2MnO C 2 O H + = 2Mn CO 2 + 8H 2 O MANGANOMETRIA

34 Inne oznaczenia NO 2 - 2MnO NO H + = 5NO Mn H 2 O H 2 O 2 2MnO H 2 O 2 + 6H + = 5O 2 + 2Mn H 2 O MANGANOMETRIA

35 Substancje oznacza się za pomocą miareczkowania mianowanymi roztworami I 2 (oksydymetria) lub odmiareczkowania wydzielonego I 2 Miareczkowanie wydzielonego I 2 najczęściej prowadzi się roztworami Na 2 S 2 O 3 (reduktometria). I 2 + 2S 2 O 3 2- = 2I - + S 4 O 6 2- Substancje oznaczane jodometrycznie dzieli się na dwie grupy: - substancje o potencjałach utleniających niższych od potencjału układu I 2 /2I - - redukcja I 2 przez oznaczane substancje - substancje o potencjałach utleniających wyższych od potencjału układu I 2 /2I - - utlenianie jonów I - do I 2 JODOMETRIA

36 Pośrednie nastawianie miana Na 2 S 2 O 3 na K 2 Cr 2 O 7 K 2 Cr 2 O 7 można otrzymać w bardzo czystej postaci, toteż jest on dobrą substancja wzorcową. Roztwory K 2 Cr 2 O 7 odznaczają się bardzo dużą trwałością Cr 2 O I H + = 2Cr I 2 + 7H 2 O Odważkę K 2 Cr 2 O 7 rozpuszcza się w KI oraz H 2 SO 4, odstawia na 15 min. w ciemne miejsce, a następnie odmiareczkowuje się wydzielony I 2 roztworem Na 2 S 2 O 3, dodając pod koniec miareczkowania skrobię i dalej miareczkuje do zmiany zabarwienia z ciemnogranatowego na zielone (jasnoniebieskie). 2S 2 O I 2 = 2I - + S 4 O 6 2- JODOMETRIA

37 Oznaczanie Cu pH 4-5, nadmiar KI 2Cu 2+ +4I - = 2CuI + I 2 Oznaczanie Fe 2Fe I - = 2Fe 2+ + I 2 Oznaczanie H 2 O 2 H 2 O 2 + 2I - + 2H + = I 2 + 2H 2 O Oznaczanie ClO - lub Cl 2 ClO - + 2I - + 2H + = I 2 + Cl - + H 2 O Cl 2 +2I - = 2Cl - + I 2 JODOMETRIA

38 Oznaczania substancji za pomocą miareczkowania mianowanymi roztworami K 2 Cr 2 O 7, który ma właściwości pierwotnej substancji wzorcowej, a jego wodne roztwory należą do najtrwalszych roztworów mianowanych, ale jest słabszym utleniaczem od KMnO 4 Oznaczanie Fe Cr 2 O Fe H + = 2Cr Fe H 2 O CHROMIANOMETRIA

39 Miareczkowania wytrąceniowe polegają na reakcjach tworzenia się trudno rozpuszczalnych osadów o ściśle określonym składzie, powstających szybko i łatwo opadających na dno Oznaczanie substancji prowadzi się przez miareczkowanie mianowanymi roztworami soli Ag, najczęściej AgNO 3 Mianowane roztwory AgNO 3 – przez rozpuszczenie odważek soli, przez roztworzenie odważek Ag (cz. d. a.) w ok. 30% HNO 3, lub nastawianie miana roztworów na substancje wzorcowe NaCl lub KCl ARGENTOMETRIA

40 Oznaczanie jonów Cl - - METODA MOHRA Bezpośrednie miareczkowanie obojętnych roztworów zawierających jony Cl - mianowanymi roztworami AgNO 3 w obecności K 2 CrO 4 jako wskaźnika W czasie miareczkowania wytrąca się najpierw trudno rozpuszczalny osad AgCl. Gdy praktycznie cała ilość jonów Cl - zostanie strącona, nadmiar roztworu AgNO 3 wytrąca brunatno- czerwony osad Ag 2 CrO 4 (koniec miareczkowania) Ag + + Cl - = AgCl 2Ag + + CrO 4 2- = Ag 2 CrO 4 ARGENTOMETRIA

41 Oznaczanie jonów Cl - - METODA MOHRA Odczyn roztworów powinien być obojętny, ponieważ w środowisku kwaśnym tworzą się jony HCrO 4 - i Cr 2 O 7 2-, powoduje to zmniejszenie stężenia jonów CrO 4 -, a w bardziej kwaśnych roztworach osad nie wytrąci się wcale 2CrO H + = Cr 2 O H 2 O W roztworach zasadowych występuje wytrącanie osadu Ag 2 O 2Ag + + 2OH - = Ag 2 O + H 2 O Metodą tą można oznaczać jeszcze jony Br -, ale nie można oznaczać jonów I - oraz SCN - ARGENTOMETRIA

42 Oznaczanie jonów Cl - - METODA WOHLARDA Polega na dodaniu nadmiaru roztworu AgNO 3 do zakwaszonego kwasem azotowym roztworu zawierającego jony Cl -. Nadmiar AgNO 3 odmiareczkowuje się mianowanym roztworem KSCN lub NH 4 SCN w obecności jonów Fe 3+ jako wskaźnika Ag + + Cl - = AgCl SCN - + Ag + = AgSCNFe 3+ + SCN - = FeSCN 2+ Kropla nadmiaru roztworu SCN - powoduje powstanie różowego zabarwienia ponieważ tworzy się czerwony kompleks FeSCN 2+ Dużą zaletą tej metody jest możliwość miareczkowania chlorków w środowisku kwaśnym ARGENTOMETRIA


Pobierz ppt "Analiza miareczkowa Dział analizy ilościowej, którego podstawę stanowi miareczkowanie Oznaczanie składnika prowadzi się na podstawie pomiarów objętości."

Podobne prezentacje


Reklamy Google