Analiza zmian poziomu oceanu metodą FTBPF

Slides:



Advertisements
Podobne prezentacje
Ocena dokładności i trafności prognoz
Advertisements

Wykład 5: Dyskretna Transformata Fouriera, FFT i Algorytm Goertzela
Wykład 6: Dyskretna Transformata Fouriera, FFT i Algorytm Goertzela
Wykład no 3 sprawdziany:
Wykład no 9 sprawdziany:
Sprawdziany: Postać zespolona szeregu Fouriera gdzie Związek z rozwinięciem.
Sprawdziany: Zadanie 1: Wyznaczyć transformatę Fouriera funkcji f(t)=U m e -α|t|, gdzie α>0. i mamy:
Parametry ogniska sejsmicznego
Zaawansowane metody analizy sygnałów
Przygotowania do grawimetrycznych pomiarów absolutnych w Obserwatorium Astronomiczno-Geodezyjnym w Józefosławiu Anna Korbacz Seminarium Zakładu Geodezji.
Pomiar przyspieszenia ziemskiego za pomocą wahadła matematycznego
Anna Bączkowska Praca po kierunkiem dr M. Berndt - Schreiber
Podstawowy postulat szczególnej teorii względności Einsteina to:
Filtracja obrazów cd. Filtracja obrazów w dziedzinie częstotliwości
Ptaki BIRDS.
Prąd Sinusoidalny Jednofazowy Autor Wojciech Osmólski.
DIELEKTRYKI TADEUSZ HILCZER
STREFY KLIMATYCZNE I TYPY KLIMATÓW
Zaawansowane metody analizy sygnałów
UKSZTAŁTOWANIE DNA OCEANICZNEGO
Wykład 4 Rozkład próbkowy dla średniej z rozkładu normalnego
KSIĘŻYC Fotoprzewodnik
Wykład no 10 sprawdziany:
Wykład no 6 sprawdziany:
Kosek Wiesław Centrum Badań Kosmicznych, PAN
Produkcja zależy od ilości dostarczanego światła oraz zasobności w biogeny i jest zróżnicowana w zależności od sezonu (pory roku).
Wakacje Zakończ Dalej.
Leszek Lesiewicz kl. II D
Podstawy automatyki 2012/2013Transmitancja widmowa i charakterystyki częstotliwościowe Mieczysław Brdyś, prof. dr hab. inż.; Kazimierz Duzinkiewicz, dr.
SATELITARNE OBSERWACJE GLONÓW JAKO PODSTAWA BADAŃ ŻYCIA I KLIMATU NA ZIEMI Bogdan Woźniak1,3, Roman Majchrowski3, Dariusz Ficek3, Mirosław Darecki1, Mirosława.
Ruch obiegowy Ziemi..
Tsunami Tsunami – fala oceaniczna, wywołana podwodnym trzęsieniem ziemi, wybuchem wulkanu bądź osuwiskiem ziemi (lub cieleniem się lodowców), rzadko w.
Czas Strefowy I Urzędowy..
W Zatoce Karpentaria, Australia północna, od września do listopada, zaobserwowano niezwykłe, piękne zjawisko chmur w kształcie powoju.
  Prof. dr hab. Janusz A. Dobrowolski Instytut Systemów Elektronicznych, Politechnika Warszawska.
DZIEŃ ZIEMI Z KLIMATEM.
Górowanie słońca nad horyzontem
Metody odszumiania sygnałów
Przedmiot: Ekonometria Temat: Szeregi czasowe. Dekompozycja szeregów
Maciej Gwiazdoń, Mateusz Suder, Szymon Szymczk
oraz określić jego położenie
ZAAWANSOWANA ANALIZA SYGNAŁÓW
RUCHY WODY MORSKIEJ.
Analiza szeregów czasowych
Porównanie metod prognozowania parametrów orientacji Ziemi
Prognozowanie parametrów ruchu obrotowego Ziemi różnymi metodami Wiesław Kosek Seminarium ZGP Warszawa, 4 czerwiec 2004 r.
Australia jest najmniejszym kontynentem świata
Dyskretna Transformacja Fouriera 2D (DFT2)
Wykonały : Sara Buczyńska i Magda Jaźwińska
Model Lopesa da Silvy – opis matematyczny Zmienne modelu: V e (t) – średni potencjał w populacji pobudzającej E(t) – średnia częstość odpalania w populacji.
Hiszpania Wiktoria.
PTS Przykład Dany jest sygnał: Korzystając z twierdzenia o przesunięciu częstotliwościowym:
Wykład 3,4 i 5: Przegląd podstawowych transformacji sygnałowych
Projekt współfinansowany w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
Projekt systemowy współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki ,
Temperatura powietrza
„Geograficzne naj... – wszystko co naj... w geografii”
ROLA STACJI PERMANENTNYCH GPS WE WSPÓŁCZESNEJ GEODEZJI.
Strefy Czasowe.
Horyzontalny Układ Współrzędnych.
Projekt systemowy współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki ,
Czas słoneczny to czas wynikający z bezpośredniego położenia Słońca.
Ruch sfery niebieskiej
Dobór kryteriów podziału ruchu na fazy a parametry ruchu
Proste pomiary terenowe
Filtracja obrazów cd. Filtracja obrazów w dziedzinie częstotliwości
Podstawy automatyki I Wykład /2016
Elektronika.
2. Ruch 2.1. Położenie i tor Ruch lub spoczynek to pojęcia względne.
Zapis prezentacji:

Analiza zmian poziomu oceanu metodą FTBPF Maria Zbylut1, Agnieszka Wnęk1, Wiesław Kosek1,2 Wydział Inżynierii Środowiska i Geodezji Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie Centrum Badań Kosmicznych PAN, Warszawa Seminarium naukowe „Wybrane aspekty modelowania zmian poziomu oceanu”, Wrocław 14-15.01.2013

Zastosowanie FTBPF do wyznaczania amplitud zmian SLA gdzie: - szerokość i długość geograficzna szereg czasowy zależny od szerokości i długości geograficznej - oscylacja szerokopasmowa o centralnej częstotliwości ω W celu wyznaczenia zmiennych w czasie amplitud zmian poziomu oceanu posłużyliśmy się środkowo przepustowym filtrem transformaty Fouriera (FTBPF – Fourier Transform Band Pass Filter). Na początku, szereg czasowy zmian poziomu oceanu, który wyznaczony jest funkcją szerokości i długości geograficznej w przedziałach <-90o;90o> i <0o;360o> z krokiem co 1 stopień przeniesiony został do dziedziny częstotliwości za pomocą transformaty Fouriera. Następnie obraz szeregu w dziedzinie częstotliwości, został pomnożony przez funkcję przenoszenia filtru środkowo-przepustowego zależną od centralnej częstotliwości omega oraz argumentu częstotliwości mi. Kolejnym krokiem było policzenie odwrotnej transformaty Fouriera aby otrzymać wartość szerokopasmowej oscylacji u o zmiennych w czasie amplitudach i średniej częstotliwości omega. Ze względu konieczność przyspieszenia obliczeń zastosowana została Szybka Transformata Fouriera (FFT). Zastosowanie transformaty Fouriera metodą Singleton'a lepiej poprawia dopasowanie długości danych niż dla klasycznej metody FFT, ze względu na to, że liczba danych niekoniecznie musi być równa całkowitej potędze liczby 2, a jest iloczynem całkowitych potęg liczb 2, 3 i 5. - funkcja przenoszenia filtru środkowo-przepustowego FFT – operator szybkiej transformaty Fouriera Singletona

Zastosowanie parabolicznej funkcji przenoszenia gdzie: - interwał próbkowania danych T - średni okres oscylacji szerokopasmowej - połowa szerokości pasma przenoszenia filtru Jako funkcja przenoszenia filtru środkowo-przepustowego transformaty Fouriera zastosowana została paraboliczną funkcja przenoszenia wyrażona w dziedzinie częstotliwości. Bardzo ważnym parametrem tej funkcji jest parametr lambda, który jest za połową szerokości pasma przenoszenia. W zależności od jego wartości następuje węższe lub szersze wycięcie pasma wokół wybranej częstotliwości centralnej omega. T oznacza średni okres oscylacji szerokopasmowej, Δt oznacza interwał próbkowania danych. Parametr lambda przyjęty został jako stały i równy 0.010. Tak przyjęta wartość tego parametru pozwala rozdzielić pomiędzy sobą oscylacje szerokopasmowe znajdujące się w zmianach poziomu oceanu o okresach 365, 182, 120, 90 60 i 30 dni. - paraboliczna funkcja przenoszenia

Widmo amplitudowe gdzie: N – liczba danych SLA m=20 – liczba punktów jaką należy obciąć na początku i na końcu danych (wynika z błędów filtru na końcach filtrowanego szeregu czasowego). T=Δt/ω - średnim okresem oscylacji szerokopasmowej o centralnej częstotliwości ω. Widmo amplitudowe zostało wyznaczone metodą FTBPF wyrażone jest następującym wzorem. Gdzie N to liczba danych SLA natomiast m=20 i oznacza liczbę punktów jaką należy obciąć na początku i na końcu danych aby wykluczyć błędy wynikające z działania filtru na końcach szeregu czasowego. Widmo amplitudowe jest pierwiastkiem kwadratowym z wariancji oscylacji wyznaczonej środkowo-przepustowym filtrem transformaty Fouriera, czyli odchyleniem standardowym wyznaczonym z tej oscylacji. W celu wyznaczenia średniej amplitudy oscylacji wartość odchylenia standardowego pomnożona została przez pierwiastek z 2. Wcześniejsze analizy zmian poziomu oceanu pokazały, że w zmianach poziomu oceanu występuje nieliniowa oscylacja roczna. Jeżeli przyjmiemy, że częstotliwość tej oscylacji jest równa ω wówczas nieliniowość tej oscylacji spowoduje pojawienie się harmonik o częstotliwościach będących wielokrotnościami częstotliwości rocznej, a więc 2ω (182 dni), 3ω (120 dni), 4ω (90dni),…, 7ω (62 dni) itd.

Średnia amplituda oscylacji rocznej Na kolejnych mapach pokazane są średnie amplitudy wybranych oscylacji wyznaczonych metodą FTBPF w funkcji szerokości i długości geograficznej. Pierwsza mapa pokazuje średnie amplitudy oscylacji rocznej. Oscylacja ta ma największe amplitudy w obszarach: pomiędzy Australią i Nową Gwineą (Arafura sea), zachodnich rejonach Atlantyku i Pacyfiku na średnich szerokościach półkuli północnej, w zatoce Tajlandzkiej, na morzu Czerwonym oraz na północ od Falklandów.

Średnia amplituda oscylacji półrocznej Następna mapa pokazuje średnie amplitudy oscylacji półrocznej. Oscylacja ta ma największe amplitudy: na morzu Bałtyckim, okołorównikowych rejonach oceanów, a w szczególności wschodniego i zachodniego Oceanu Indyjskiego, zachodnich rejonach Atlantyku i Pacyfiku w średnich szerokościach geograficznych półkuli północnej, na morzu Czerwonym, na północny wschód od Falklandów oraz morzu Norton Sound przy wybrzeżach zachodniej Alaski.

Średnia amplituda oscylacji 120-dniowej Następna mapa pokazuje średnie amplitudy 90-cio dniowej. Oscylacja ta ma największe amplitudy w obszarach: morza Bałtyckiego, równikowych (w szczególności wschodniego i zachodniego Oceanu Indyjskiego), zachodnich rejonach Atlantyku i Pacyfiku na średnich szerokościach geograficznych półkuli północnej, na północny wschód od Falklandów oraz morzu Norton Sound przy wybrzeżach zachodniej Alaski, na wschód od Australii oraz przy południowych wybrzeżach Afryki.

Średnia amplituda oscylacji 90-dniowej Oscylacja 90-cio dniowa ma wszędzie tam wysokie amplitudy gdzie oscylacja 120-dniowa, w szczególności na północny wschód od Falklandów oraz na morzu Bałtyckim.

Średnia amplituda oscylacji 62-dniowej Oscylacja 62-dniowa wynika z występowania błędów w modelu pływowym dla fali półdobowej Księżycowej M2. Stanowi także, podobnie jak oscylacje 182, 90 i 120 dni wielokrotność częstotliwości rocznej w zmianach poziomu oceanu. Największe wartości amplitudy tej oscylacji występują więc tam gdzie występują wysokie wartości amplitud oscylacji rocznej oraz wielokrotności częstotliwości tej sezonowej oscylacji.

Średnia amplituda oscylacji 30-dniowej Oscylacja 30 dniowa ma największe amplitudy w rejonach: okołorównikowych Pacyfiku, pomiędzy Nową Gwineą a Australią oraz na północny wschód od Falklandów oraz przy ujściu Amazonki do Atlantyku. Na ogół średnia wartość amplitudy tej oscylacji nie przekracza 1cm.

Średnie amplitudy wszystkich oscylacji ω 2ω 3ω 4ω 6ω 12ω 365 182 120 90 62 30 11

Zmienne w czasie widmo amplitudowe gdzie Zmienne w czasie amplitudy oscylacji rocznej Zmienne w czasie amplitudy oscylacji półrocznej W celu wyznaczenia amplitud zmiennych w czasie należy ograniczyć długość przedziału uśredniania oscylacji. Jeżeli przedział ten porusza się wzdłuż całego przedziału czasowego danych z pewnym krokiem wówczas dostajemy zmienną w czasie amplitudę. Długość tego przedziału czasowego powinna być całkowitą wielokrotnością okresu oscylacji (w tym przypadku 2). Podobnie jak poprzednio aby otrzymać zmienne w czasie amplitudy widmo amplitudowe należy pomnożyć przez sqrt(2) Animacje przedstawiają zmienne w czasie amplitudy tych samych wybranych oscylacji co poprzednio. Na pierwszej animacji pokazana jest zmienna w czasie amplituda oscylacji rocznej w zmianach poziomu oceanu. Można zauważyć, że w niektórych miejscach amplitudy sięgają nawet 30 cm. Szczególnie dotyczy to obszaru między Australią a Nową Gwineą (Morze Arafura), obszaru w okolicy Archipelagu Malajskiego, Oceanu Indyjskiego, basenu Morza Czerwonego i Japonii. Amplitudy dochodzące nawet do ok.20 cm zauważalne są również w latach 2005 - ???? na Morzu Bałtyckim. Na kolejnej animacji pokazana jest zmiana amplitudy oscylacji półrocznej. Oscylacje półroczne szczególnie widoczne są w basenie Morza Bałtyckiego gdzie w latach 1994-1995 oraz 1998-2006 sięgają czasami do ok. 18cm. Oscylacja ta jest szczególnie silna w obszarach okołorównikowych podobnie jak oscylacja roczna. Oscylacje te można również zauważyć na Oceanie Indyjskim w okolicy Płw. Somalijskiego oraz Archipelagu Malajskiego w latach 2004-2008, jak również w pobliżu Alaski od maja 2006 do maja 2009 roku. Bardzo ważnym wnioskiem z tych analiz jest to, że w okresach kiedy nie występuje El Nino amplituda tej oscylacji ma największe wartości na Oceanie Indyjskim. W momencie pojawienia się jednego z największych w poprzednim stuleciu El Nino w latach 1997/98 cala energia oscylacji półrocznej przeniosła się z Oceanu Indyjskiego na okołorównikowy wschodni Pacyfik. Na kolejnej animacji pokazana jest zmiana amplitudy oscylacji 30-dniowej. Oscylacja ta jest szczególnie energetyczna w obszarach na północ od równika. Pokazuje tzw fale Legeckisa lub Tropical Instability Waves Kropki na Pacyfiku pojawiają się głównie w okresie zjawiska La Nina. W okresach El Nino fale Legeckisa zanikają.

Pierwsze różnice amplitud oscylacji rocznej Pierwsze i drugie różnice amplitud dla oscylacji rocznej i półrocznej Pierwsze różnice amplitud oscylacji rocznej Drugie różnice amplitud oscylacji rocznej Pierwsze różnice amplitud oscylacji półrocznej Drugie różnice amplitud oscylacji półrocznej Oscylacje są łatwo prognozowane jeżeli ich amplitudy są stałe a fazy nie zmieniają się. W celu wyznaczenia z jaką prędkością i przyspieszeniem zmieniają się amplitudy wyznaczone zostały pierwsze i drugie pochodne zmian tych amplitud (czyli pierwsze i drugie różnice zmieniających się w czasie amplitud). Oscylacje roczna i półroczną są najbardziej energetycznymi w zmianach poziomu oceanu, zatem ich zmiany są najbardziej prawdopodobną przyczyną pogorszenia się dokładności prognoz zmian poziomu oceanu. Na animacji pokazana jest pierwsza różnica amplitudy oscylacji rocznej Widoczne jest, że w obszarze między Australią a Nową Gwineą, a także w okolicach Archipelagu Malajskiego, gdzie wcześniej widoczne były również duże amplitudy oscylacji rocznej, pierwsze różnice mają również wysokie wartości. Największe wartości pierwszych różnic widoczne są szczególnie w okolicach przybrzeżnych oceanów i mórz, a w szczególności przy lądach graniczących z Morzem Śródziemnym i Bałtyckim. Są one prawdopodobnie spowodowane błędami w modelowaniu pływów oceanicznych. Drugie różnice amplitudy oscylacji rocznej pokazują, że zmiany prędkości zmian amplitud (przyspieszenia) mają największe wartości w obszarach przybrzeżnych. Świadczy to o błędach modeli pływowych w tych obszarach. W miejscach tych uzyskanie prognoz zmian poziomu oceanu o wysokiej dokładności staje się zatem trudne do spełnienia. Pierwsze różnice amplitud dla oscylacji półrocznej są największe w basenie Morza Bałtyckiego, Wschodniosyberyjskiego, w okolicy Japonii czy RPA. Są one jednak nieco mniejsze niż dla oscylacji rocznej. Również zmiany te wyraźnie zaznaczają są w okolicach linii brzegowych, co spowodowane jest błędami systematycznym modeli pływowych. Drugie różnice zmian amplitud dla oscylacji półrocznej są duże w rejonach przybrzeżnych co świadczy również o błędach modeli pływowych w tych obszarach.

Poprawki do zmian wysokości oceanu ze względu na ruch geocentrum Dokładność wyznaczenia położenia współrzędnych środka mas Ziemi ma duży wpływ na dokładność pomiarów altimetrycznych, ze względu na to, że satelity altimetryczne poruszają się względem chwilowego środka mas Ziemi, tymczasem orbity tych satelitów wyznaczane są względem średniego położenia środka mas Ziemi, którym jest początek Międzynarodowego Ziemskiego Układu Odniesienia ITRF. W związku z ciekawymi wynikami badań, związanych z ruchem współrzędnych środka mas Ziemi, przedstawionych przez moją koleżankę, postanowiliśmy wyznaczyć poprawki do zmian anomalii poziomu oceanu ze względu na ten ruch. W celu wyznaczenia poprawionych o ruch centrum masy Ziemi zmian poziomu oceanu, należy poprawki te wyznaczyć z odpowiedniego modelu współrzędnych środka mas Ziemi.

Wyznaczenie poprawek do zmian SLA ze względu na zmiany środka mas Ziemi 1. Transformacja elipsoidalnych współrzędnych geograficznych do kartezjańskich: Obliczenia należy wykonać dla h= 0 gdzie: promień krzywizny w pierwszym wertykale: kwadrat mimośrodu: 2. Poprawienie współrzędnych kartezjańskich o współrzędne geocentrum Jeżeli przyjmiemy, że powierzchnia Ziemi w pierwszym przybliżeniu jest elipsoida obrotowa to każdemu punktowi na elipsoidzie o szerokości φ i długości λ odpowiadają współrzędne kartezjańskie, które możemy wyznaczyć ze wzoru. W obliczeniach tych należy przyjąć, że elipsoida pokrywa się z geoidą więc wysokość poziomu oceanu przyjęta na poziomie geoidy będzie równa h=0. We wzorze N jest promieniem krzywizny w pierwszym wertykale, który zależy od szerokości geograficznej φ. e jest mimośrodem międzynarodowej ziemskiej elipsoidy obrotowej GRS80. Następnie otrzymane współrzędne kartezjańskie każdego punktu na oceanie poprawiamy dodając do nich model współrzędnych środka mas Ziemi, który został wyznaczony metodą wavelet semblance filtering z danych współrzędnych środka mas Ziemi wyznaczonych z obserwacji GNSS i SLR. gdzie: x, y, z - model współrzędnych geocentrum wyznaczonych z obserwacji technik SLR lub GNSS

3. Transformacja elipsoidalnych współrzędnych kartezjańskich do geograficznych (metodą iteracyjną) oraz wyznaczenie poprawki do zmian poziomu oceanu ze względu na ruch geocentrum O ile transformacja ze współrzędnych geograficznych do kartezjańskich jest prosta to transformacja ze współrzędnych kartezjańskich do geograficznych jest bardziej złożona i należy wykonać ja metoda iteracyjną. Tylko długość geograficzną można wyznaczyć w sposób ścisły, natomiast szerokość geograficzną wyznaczana jest w sposób przybliżony. Najpierw wyznaczamy φ_o a następnie No, Gdy mamy φ_o, wówczas możemy wyznaczyć φ 1 a następnie N1 itd. Trzy iteracje wystarczą aby dostać dokładność milimetrową, na powierzchni Ziemi, obliczanej szerokości geograficznej. Następnie na podstawie ostatniej obliczonej wartości szerokości geograficznej oraz promienia krzywizny w pierwszym wertykale możemy policzyć wyznaczyć poprawkę do zmian wysokości oceanu h_g ze względu na ruch geocentrum. Poprawka do SLA ze względu na ruch CoM

Poprawki do zmian poziomu oceanu ze względu na ruch geocentrum wyznaczone z danych modelowych współrzędnych środka mas Ziemi obliczonych metodą „wavelet based semblance filtering” dla progu obcięcia semblancji 0.90 Na animacji pokazana jest zmienna w czasie poprawka h_g do zmian poziomu oceanu ze względu na ruch geocentrum. Poprawkę tą należy dodać do zmian poziomu oceanu aby uzyskać te zmiany poprawione o ruch geocentrum. Widoczne jest, ze największe wartości tej poprawki występują w obszarach o małych szerokościach geograficznych. Spowodowane jest to głównie ruchem geocentrum w płaszczyźnie równika ziemskiego w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara.

Wyznaczanie zmiennych faz z zastosowaniem transformaty Fouriera Plany na najbliższą przyszłość: Wyznaczanie zmiennych faz z zastosowaniem transformaty Fouriera 1. FTBPF+CD – kombinacja filtru środkowoprzepustowego transformaty Fouriera z zespoloną demodulacją 2. FTBPF+HT – kombinacja filtru środkowoprzepustowego transformaty Fouriera z transformatą Hilberta 3. CD+FTLPF – kombinacja zespolonej demodulacji z filtrem dolnoprzepustowym transformaty Fouriera W celu wyznaczenia wpływu zmian parametrów oscylacji na dokładność prognoz zmian poziomu oceanu pozostaje wyznaczenie zmian faz tych oscylacji, gdyż zmiany fazy, w szczególności tych oscylacji, które są najbardziej energetyczne mogą powodować pogorszenie dokładności prognoz zmian poziomu oceanu. Jeżeli do wyznaczenia zmiennych faz oscylacji chcemy użyć Transformaty Fouriera możemy wykorzystać do tego trzy niezależne metody:

Wnioski: 1. Amplitudy oscylacji rocznej wyznaczone metodą FTBPF są największe: pomiędzy Australią i Nową Gwineą (morze Arafura), zachodnich rejonach Atlantyku i Pacyfiku na średnich szerokościach geograficznych półkuli północnej, w zatoce Tajlandzkiej, na morzu Czerwonym oraz w rejonach na północny wschód od Falklandów. 2. Amplitudy oscylacji półrocznej są największe: na morzu Bałtyckim, okołorównikowych rejonach oceanów, a w szczególności wschodnich i zachodnich rejonach Oceanu Indyjskiego, zachodnich rejonach Atlantyku i Pacyfiku w średnich szerokościach geograficznych półkuli północnej, na morzu Czerwonym, na północny wschód od Falklandów oraz morzu Norton Sound przy wybrzeżach zachodniej Alaski.

3. Na Morzu Bałtyckim amplitudy oscylacji rocznej dochodzą nawet do ok 3. Na Morzu Bałtyckim amplitudy oscylacji rocznej dochodzą nawet do ok. 20cm w latach 2005 - 2009, a amplitudy oscylacji półrocznej do ok. 18cm szczególnie w latach 1994-1995 oraz 1998-2006. 4. W okresach kiedy nie występuje El Niño amplituda oscylacji półrocznej ma największe wartości na Oceanie Indyjskim. W momencie pojawienia się jednego z największych w poprzednim stuleciu El Niño w latach 1997/98 większa część energii oscylacji półrocznej przeniosła się z Oceanu Indyjskiego na okołorównikowy wschodni Pacyfik.

5. Pierwsze różnice amplitud oscylacji rocznej i półrocznej są największe w obszarach przybrzeżnych (co może świadczyć o mało dokładnych modelach pływowych w tych rejonach). Osiągają one ponadto duże wartości: w basenach Mórz Arafura, Bałtyckiego, Wschodniosyberyjskiego, w okolicy Archipelagu Malajskiego, Japonii i RPA. W obszarach tych mogą pojawiać się trudności w uzyskaniu dokładnych prognoz zmian poziomu oceanu. 6. Drugie różnice amplitud oscylacji rocznej i półrocznej są najbardziej energetyczne przeważnie tam gdzie pierwsze różnice amplitud tych oscylacji są duże. W miejscach tych mogą występować duże błędy prognozy zmian poziomu oceanu.

Dziękuję za uwagę