Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

TEORIA RUCHU POJAZDÓW SZYNOWYCH Dynamika pojazdu szynowego Ruch postępowy pociągu wzdłuż toru odbywa się pod wpływem działania następujących sił, a ściślej.

Коpie: 1
2. TEORIA RUCHU POJAZDÓW SZYNOWYCH Dynamika pojazdu szynowego Ruch postępowy pociągu wzdłuż toru odbywa się pod wpływem działania następujących sił, a.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "TEORIA RUCHU POJAZDÓW SZYNOWYCH Dynamika pojazdu szynowego Ruch postępowy pociągu wzdłuż toru odbywa się pod wpływem działania następujących sił, a ściślej."— Zapis prezentacji:

1 TEORIA RUCHU POJAZDÓW SZYNOWYCH Dynamika pojazdu szynowego Ruch postępowy pociągu wzdłuż toru odbywa się pod wpływem działania następujących sił, a ściślej ich rzutów na kierunek biegu pociągu: siła pociągowa F [N] – zależna od działań maszynisty lub urządzeń automatycznej jazdy pociągu; w czasie jazdy wywołana momentami napędowymi silników trakcyjnych i przypisuje się jej wtedy znak +, w czasie hamowania wywołana działaniem hamulców lub momentów hamujących silników trakcyjnych i przypisuje się jej wtedy znak - opory ruchu W [N] – wszystkie inne siły skierowane wzdłuż drogi pociągu, niezależne od woli maszynisty; przypisuje im się znak +, gdy są skierowane przeciw ruchowi pociągu i znak -, gdy są zgodne z jego kierunkiem. Różnicę między siłą pociągową a oporami ruchu nazywamy siłą przyśpieszającą F p [N], która może być dodatnia lub ujemna.

2 Energia kinetyczna pociągu gdzie: m – masa pociągu, v – prędkość pociągu, I k – moment bezwładności kół wagonów lub lokomotyw, I w – moment bezwładności wirników silników trakcyjnych, ω k – prędkość kątowa kół wagonów lub lokomotyw, ω w – prędkość kątowa wirników silników trakcyjnych. gdzie: R k – promień koła wagonu lub lokomotywy, R l – promień koła lokomotywy, z – przełożenie przekładni.

3 Wielkość: γ wyraża stosunkowy pozorny wzrost masy pociągu wywołany wpływem jego mas wirujących. Uwzględniając wpływ mas wirujących, masa pozorna pociągu wynosi mα, gdzie α=1+γ nosi nazwę współczynnika bezwładności mas wirujących pociągu.

4 Znając wymiary i momenty bezwładności mas wirujących można współczynnik α obliczyć osobno dla lokomotywy i wagonów, a następnie dla całego składu pociągu według wzoru: gdzie: G i – ciężar lokomotywy, wagonu, α i – współczynnik bezwładności lokomotywy, wagonu.

5 Zwykle nie ma potrzeby dokładnego obliczania wielkości wpływu mas wirujących, ponieważ wpływ ten jest niemal stały dla określonych rodzajów pojazdów. Wartości współczynnika α mogą być przyjmowane w następujących granicach: lokomotywy elektryczne1,20 – 1,40 wagony motorowe1,10 – 1,15 wagony osobowe1,04 – 1,05 wagony towarowe 4-osiowe próżne1,07 – 1,08 wagony towarowe 4-osiowe naładowane1,03 – 1,04 tramwaj – wagon motorowy1,15 – 1,20 tramwaj 2-wagonowy1,10 – 1,15 trolejbus1,25 – 1,30

6 Siła przyspieszająca i przyspieszenie lub f p jest jednostkową siłą przyspieszającą tj. siłą przyspieszającą przypadającą na jednostkę ciężaru pociągu. Taki wzór będzie słuszny, jeżeli f p jest bezwymiarowa, to znaczy kiedy siła F p oraz ciężar G określone są w tych samych jednostkach

7 W praktyce F p podaje się w [N], a G w [kN]. Dlatego wprowadzono jednostkową siłę określaną w promilach jako stosunek [N/kN]: jednostkowa siła przyspieszająca jednostkowa siła pociągowa jednostkowe opory ruchu Jeżeli: m[t], G[kN], F[N], W[N], F p [N], przyspieszenie oblicza się następująco:

8 Opory ruchu Na pociąg będący w ruchu, oprócz siły pociągowej, działa wiele sił różnego rodzaju i pochodzenia, których większość skierowana jest zwykle przeciw ruchowi pociągu. Rzuty tych wszystkich sił, odniesionych do obwodu kół pociągu, na kierunek jego biegu nazywamy oporami ruchu. Przypisujemy im znak +, gdy są skierowane przeciw ruchowi pociągu i znak -, gdy ich kierunek jest zgodny z ruchem pociągu Wszystkie opory składowe jak i całkowite określa się jako siłę w [N] lub w postaci oporów jednostkowych, odniesionych do 1kN ciężaru pociągu, w [N/kN] lub [ 0 / 00 ]. Opory ruchu można podzielić na opory zasadnicze, opory profilu linii oraz opory dodatkowe ośrodka.

9 Opory zasadnicze ruchu Opory zasadnicze są nierozłącznie związane z toczeniem się pojazdu, działają stale przy jeździe pociągu po torze otwartym w linii prostej i poziomej, bez wiatru. Do oporów zasadniczych należą: opory wewnętrzne taboru, opory toru, opory ośrodka powietrznego na czołowe i boczne ściany lokomotywy i wagonów. Ze względu na trudność analitycznego ujęcia zjawisk, praktyka kolejowa ogranicza się do pomiarów całkowitych zasadniczych oporów ruchu danego rodzaju pociągu w danych warunkach. Na podstawie dużej ilości pomiarów tworzy się odpowiednie wzory empiryczne. Postać większości wzorów na zasadnicze opory ruchu to trójmian kwadratowy będący funkcją prędkości. Wpływ niektórych czynników uwzględnia się w wartości współczynników trójmianu.

10 Wzory opracowane dla kolei rosyjskich dla 2 i 3-osiowych wagonów towarowych dla 4-osiowych wagonów towarowych dla 2 i 3-osiowych wagonów pasażerskich dla 4 i 6-osiowych wagonów pasażerskich (określają jednostkowe opory ruchu w funkcji v – prędkość pociągu w [km/h] ) dla lokomotyw dla zespołów trakcyjnych gdzie: m w – masa wagonu w [t] n – całkowita liczba wagonów w pociągu, m M – masa wagonów motorowych [t], m D – masa wagonów doczepnych [t]. dla jazdy pod prądem dla jazdy bez prądu

11 Wzór Francka gdzie: m – całkowita masa pociągu w [t], n – liczba wagonów, kS – przekrój zastępczy lokomotywy w [m 2 ], przy czym S stanowi przekrój rzeczywisty i wynosi zwykle m 2, zaś k jest współczynnikiem uwzględniającym wpływ kształtu ściany przedniej lokomotywy: k = 1,0 - dla przodu płaskiego, k = 0,8 – dla przodu z krawędziami zaokrąglonymi, k = 0,6 – dla przodu całkowicie zaokrąglonego, k = 0,35 – dla przodu o kształcie opływowym, q – współczynnik zależny od rodzaju wagonu: q = 0,56 – dla wagonów krytych (towarowych i osobowych), q = 0,32 – dla wagonów otwartych załadowanych, q = 1,62 – dla wagonów otwartych próżnych

12 Wzory opracowane dla kolei polskich przez Centrum Naukowo-Techniczne Kolejnictwa ( wzory określają opory w [N] w funkcji prędkości v w [km/h]) dla wagonów gdzie: K – współczynnik rodzaju łożysk, który wynosi: dla łożysk tocznych 6,5; dla łożysk ślizgowych 9,0 m w – masa wagonów w [t], n o – liczba osi w pociągu f – współczynnik rodzaju pociągu, który wynosi: dla wagonów pasażerskich 10 dla wagonów towarowych 8, n – liczba wagonów w pociągu. dla lokomotywy gdzie: m l – masa lokomotywy w [t], n o – liczba osi lokomotywy

13 całkowite opory ruchu pociągu [N] jednostkowe opory ruchu [N/kN] dla zespołów elektrycznych i spalinowych gdzie: K – współczynnik rodzaju łożysk, jak we wzorze dla wagonów, m j – masa zespołu wraz z pasażerami [t], n o – liczba osi w zespole, n – liczba wagonów w zespole

14 W przypadku braku dokładnych danych odnośnie wartości mas poszczególnych pojazdów, można przyjmować następujące wartości średnie: 4-osiowy wagon pasażerski z obciążeniem42 t wagon towarowy próżny 2-osiowy10 t wagon towarowy próżny 4-osiowy20 t wagon towarowy 2-osiowy całkowicie załadowany33 t wagon towarowy 4-osiowy całkowicie załadowany80 t lokomotywa 4-osiowa80 t lokomotywa 6-osiowa120 t wagon motorowy w zespole trakcyjnym55 t wagon doczepny w zespole trakcyjnym40 t (masy dla wagonów w zespole trakcyjnym podane są bez pasażerów, zwykle przyjmuje się zapełnienie 150 osób o masie 70 kg na wagon)

15 Wzór profesora Jaworskiego [N/kN] gdzie:jazda pod prądem i hamowanie jazda z rozpędu G L – ciężar lokomotywy, G – ciężar całego pociągu, k – współczynnik zależny od rodzaju pociągu: k = 40 dla ciężkich pociągów towarowych, k = 40 dla pociągów pasażerskich z wagonami 4-osiowymi, k = 30 dla długich zespołów trakcyjnych, k = 20 dla krótkich zespołów trakcyjnych, k = 20 dla samych lokomotyw elektrycznych, k = 15 dla samych wagonów motorowych, k = 10 dla pociągów towarowych próżnych z wagonami otwartymi.

16 Jednostkowe opory ruchu w funkcji prędkości pociągu

17 Wzory określające zasadnicze opory ruchu w [N] dla pociągów dużych prędkości 1. Wzór kolei francuskich dla pociągu TGV do prędkości 83,3 m/s (300 km/h) gdzie: v [m/s] Q (G) – nacisk składu pociągu na tor (ciężar) (pociąg o masie 192 t, Q=1883,52 kN) 2. Wzór kolei japońskich dla pociągu Tokaido do prędkości 70 m/s (250 km/h) gdzie: indeksy n i d odnoszą się odpowiednio do wagonów napędnych i doczepnych, Q - nacisk składu pociągu na tor, Z – liczba wagonów.

18 Zasady doświadczalnego badania zasadniczych oporów ruchu pociągu Wyróżnia się dwie metody badawcze: - metodę Sauthoffa – bezpośredniego pomiaru siły pociągowej lub pchającej przy zadanej i ustalonej prędkości jazdy; - metodę wybiegu na podstawie zarejestrowanych parametrów bezwładnego ruchu pojazdu od prędkości maksymalnej aż do zatrzymania. Pierwszą metodę stosuje się do badania oporów ruchu wagonów jak i samych lokomotyw. Drugą z nich – z zasady – do badania oporów ruchu zespołów trakcyjnych. W metodzie pierwszej korzysta się z dodatkowej lokomotywy oraz wagonu dynamometrycznego. W metodzie drugiej zespół trakcyjny rozpędza się do prędkości maksymalnej za pomocą napędu własnego.

19 Opory profilu linii Opory te dotyczą pionowego i poziomego profilu linii. Na wzniesieniach i na łukach pojawiają się opory dodatkowe, które dodają się do oporów zasadniczych. Opory na wzniesieniach i spadkach. Rozkład ciężaru pociągu stojącego na wzniesieniu Jeżeli ciężar pociągu G wyrażony jest w [kN], dodatkowy opór na wzniesieniu w [N] będzie wynosił: Kąt nachylenia toru określa się zwykle w tysięcznych częściach jako stosunek wysokości wzniesienia w [m] do jego długości w [km] i oznacza i [ 0 / 00 ]. sin α tg α [N] [ 0 / 00 ] Przy wzniesieniach wartość oporu dodaje się do oporów zasadniczych, przy spadkach – odejmuje.

20 Opory krzywizny Wózek na łuku Układ kół pojazdu i szyn na łuku

21 Opory krzywizn oblicza się zwykle według różnych wzorów empirycznych. Najbardziej rozpowszechnione są wzory Rőckla, określające jednostkowe opory w zależności od promienia łuku R: Wzory te dają niezgodne wyniki przy wartościach granicznych promienia łuku R. Stosować można wzór ogólny w postaci: [N/kN]

22 Opory dodatkowe ośrodka Opory wiatru Wpływu wiatru na opory ruchu nie da się uwzględnić zgodnie z rzeczywistością, ponieważ ma on zmienną siłę i kierunek działania. Wpływu tego nie uwzględnia się wcale lub na trasach, na których spotyka się silne wiatry, zakłada się, że prędkość pociągu przyjmowana do obliczania zasadniczych oporów ruchu jest o 10 do 15 km/h większa od rzeczywistej. Opory w tunelach [N] gdzie: L – długość tunelu w [km], dla metra długość L przyjmuje się jako odległość między dużymi i dobrze przewietrzanymi stacjami, q – stosunek przekroju tunelu do przekroju pociągu. Całkowite opory ruchu Całkowite opory ruchu są sumą oporów zasadniczych, oporów profilu linii i ewentualnie oporów dodatkowych ośrodka W[N], w[ 0 / 00 ], G[kN]

23 Przyczepność Warunkiem uzyskania siły pociągowej na obwodzie kół lokomotywy jest sczepienie koła z szyną. Sczepienie występuje, jeżeli ciężar zestawu kołowego wraz z przypadającym nań ciężarem lokomotywy, czyli tzw. nacisk osi na szyny jest wystarczająco duży. Siła działająca na obwodzie koła nie może być zbyt duża, gdyż inaczej przekroczy wytrzymałość powiązań koła z szyną, nastąpi zerwanie przyczepności, koło zamiast toczyć się zacznie obracać się w miejscu i nastąpi poślizg. Największa siła pociągowa, jaką może rozwijać koło napędne, występująca w punkcie styku koła napędnego z szyną nosi nazwę siły przyczepności i stanowi iloczyn nacisku osi napędnej na szynę i pewnego współczynnika zwanego współczynnikiem przyczepności.

24 Prawidłowe toczenie koła wymaga w punkcie styczności koła napędnego z szyną takiej siły pociągowej, która spełnia warunek: gdzie: F – siła działająca na obwodzie koła, f – współczynnik przyczepności, G n = m g – ciężar części pojazdu przypadający na jedno koło oraz ciężar tego koła (ciężar napędny). Współczynnik przyczepności można zdefiniować jako stosunek siły pociągowej wywołującej zerwanie przyczepności między kołem a szyną do ciężaru obciążającego koło. Wartość współczynnika przyczepności ma bardzo duże znaczenie, ponieważ od niej zależy niezbędny minimalny ciężar lokomotywy, potrzebny do wywołania określonej siły pociągowej. Wartość współczynnika przyczepności zależy od wielu czynników, w szczególności od rodzaju szyn i ich stanu (głównie czystości), od pogody i prędkości pociągu. Wartość współczynnika przyczepności spada ze wzrostem prędkości. Można ją powiększyć posypując szyny piaskiem.

25 Opisując zjawisko przyczepności określa się współczynnik przyczepności całej lokomotywy f L. Analityczne ujęcie wpływu wielu różnorodnych czynników na wartość f L nie jest możliwe. Do obliczeń stosuje się przybliżone wzory empiryczne. Wzór Parodiego gdzie: f L0 = 0,33 dla szyn suchych, f L0 = 0,27 dla szyn mokrych, średnio przyjmuje się f L0 = 0,3. Wzór Kothera Jest to wzór dla szyn suchych. Dla szyn mokrych należy wartość f L zmniejszyć do krotności 0,85-0,75. Wzór stosowany w PŁ współczynnik f L0 taki sam, jak we wzorze Parodiego

26 Współczynnik przyczepności f L maleje ze wzrostem prędkości – rys. Tak samo przebiega zależność siły przyczepności F L lokomotywy, ograniczającej siłę pociągową lokomotywy, w funkcji prędkości v. We wzorze ciężar napędny będzie równy ciężarowi całej lokomotywy, G n =G L, jeżeli wszystkie osie w lokomotywie są napędne. Aby nie dopuścić do poślizgu, przyjmuje się, że maksymalna siła pociągowa, jaką lokomotywa może rozwijać wynosi 90% siły przyczepności. Współczynnik przyczepności i współczynnik tarcia w funkcji prędkości


Pobierz ppt "TEORIA RUCHU POJAZDÓW SZYNOWYCH Dynamika pojazdu szynowego Ruch postępowy pociągu wzdłuż toru odbywa się pod wpływem działania następujących sił, a ściślej."

Podobne prezentacje


Reklamy Google