Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Powstanie Warszawskie Autor-Sandra Kopyścińska kl. 2b.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Powstanie Warszawskie Autor-Sandra Kopyścińska kl. 2b."— Zapis prezentacji:

1 Powstanie Warszawskie Autor-Sandra Kopyścińska kl. 2b

2 „63 dni chwały... Dni, w których przyjaźń zastępowała broń... A kilka chwil szczęścia... Całe życie... A wszystko po to, by pokazać światu... Czym dla Polaka jest... WOLNOŚĆ…” Powstanie Warszawskie ( – )

3 Powstanie Warszawskie Powstanie Warszawskie (1 sierpnia – 3 października 1944) – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji „Burza”, połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego. 1944

4 Powstanie Warszawskie.

5 Przyczyny Powstania Warszawskiego  Plan „Burza” – opanowanie Warszawy przez powstańców i przywitanie Armii Radzieckiej w roli gospodarza; nadzieja na akceptacje rządu londyńskiego przez Sowietów  Wezwania do broni nadawane przez radio moskiewskie i radiostacje z Lublina, gdzie była siedziba PKWN  Chęć uniezależnienia rządu polskiego od ZSRR  Wola walki mieszkańców Warszawy o niepodległość

6 Przebieg Powstania Powstanie warszawskie zostało rozpoczęte zbrojnym wystąpieniem oddziałów Armii Krajowej 1 sierpnia 1944 o godz (tzw. Godzina „W”). Walki zbrojne zakończyły się natomiast 2 października 1944 w godzinach wieczornych. Pułkownik Adam Borkiewicz zaproponował następującą periodyzację powstania: ogólne natarcie powstańcze dla opanowania Warszawy (1-4 sierpnia), okres powstańczej obrony zaczepnej (5 sierpnia – 2 września), walka o przetrwanie (3 września – 2 października). Generał Jerzy Kirchmayer podzielił natomiast powstanie na dwa okresy: okres polskiego natarcia (1-4 sierpnia) oraz okres polskiej obrony (5 sierpnia – 2 października).

7 Przebieg Powstania Warszawskiego. 1 VIII – 3 X 1944 Przebieg Powstania Warszawskiego. 1 VIII – 3 X 1944

8 Rz ą d Stanisława Mikołajczyka. Rok 1944.

9 Decyzja o wybuchu powstania 22 czerwca 1944 na Białorusi rozpoczęła się wielka ofensywa Armii Czerwonej, znana pod kryptonimem „Bagration”. W krótkim czasie cztery radzieckie fronty rozgromiły niemiecką Grupę Armii „Środek”. Radziecki 1. Front Białoruski otrzymał następnie zadanie sforsowania Bugu, dojścia do Wisły, utworzenia przyczółków na jej lewym brzegu (na północ i południe od Warszawy) oraz opanowania warszawskiej Pragi.

10 Strony konfliktu-Siły Polskie Armia Krajowa – około 60 tysięcy żołnierzy Narodowe Siły Zbrojne – od 800 do 2 tysięcy żołnierzy Armia Ludowa – około 500 żołnierzy Szare Szeregi Żydowska Organizacja Bojowa od 14 września – I Armia Wojska Polskiego (5 batalionów) przeprawionych przez Wisłę.

11 Dowódcy - według stanu na 1 lipca 1944 Generał Tadeusz Komorowski pseudonim Bór, komendant główny AK, Generał Tadeusz Pełczy ń ski pseudonim Grzegorz, zast ę pca komendanta głównego AK, Pułkownik Antoni Chru ś ciel pseudonim Monter, komendant Okr ę gu Warszawskiego, Podpułkownik Edward Pfeiffer pseudonim Radwan, komendant Obwodu I – Ś ródmie ś cie, Podpułkownik Mieczysław Niedzielski pseudonim Ż ywiciel, komendant Obwodu II – Ż oliborz, Podpułkownik Jan Tarnowski pseudonim Waligóra, komendant obwodu III – Wola, Podpułkownik Mieczysław Sokołowski pseudonim Grzymała, komendant Obwodu IV – Ochota, Podpułkownik Antoni Ż urowski pseudonim Andrzej Bober, komendant Obwodu VI – Praga, Major Stanisław Babiarz pseudonim Wysocki, komendant Obwodu VIII – Ok ę cie, Podpułkownik Jan Mazurkiewicz pseudonim Radosław, komendant Kedywu.

12 DOWÓDCY

13 Tadeusz Komorowski Tadeusz Komorowski, ps. „Bór”, „Znicz”, „Lawina”, „Korczak” (ur. 1 czerwca 1895 w Chorobrowie, zm. 24 sierpnia 1966 w Buckley w Anglii) – generał dywizji Wojska Polskiego, dowódca Armii Krajowej, Naczelny Wódz, kawaler Orderu Orła Białego i Virtuti Militari, Premier Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie.

14 Tadeusz Pełczy ń ski Tadeusz Walenty Pełczyński ps. „Grzegorz”, „Adam”, „Wolf”, „Robak” (ur. 14 lutego 1892 w Warszawie, zm. 3 stycznia 1985 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego.

15 Antoni Chru ś ciel Antoni Chruściel ps. „Monter”, „Sokół”, „Cięciwa”, „Dozorca”, „Konar”, „Madej”, „Nurt”, „Ryż”, „Kaliński”, „Rzeczyca”, „Andrzej Smalawski”, „Adam” (ur. 16 czerwca 1895 w Gniewczynie Łańcuckiej, zm. 30 listopada 1960 w Waszyngtonie) – generał brygady Wojska Polskiego, komendant Okręgu Warszawa ZWZ.

16 Edward Pfeiffer Franciszek Edward Pfeiffer, ps. „Radwan”, „Wilhelm”, „Gustaw” (ur. 21 stycznia 1895 w Łodzi, zm. 13 czerwca 1964 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego, w konspiracji dowódca I Obwodu Śródmieście w Warszawskim Okręgu AK w powstaniu warszawskim dowódca Grupy Śródmieście Północ – Radwan.

17 Mieczysław Niedzielski Mieczysław Roman Niedzielski ps. „Żywiciel”, „Wojciechowski”, „Boruta”, „Papuga”, „Sadownik” (ur. 9 sierpnia 1897 w Jeziornie, zm. 18 maja 1980 w Chicago) – pułkownik saperów Wojska Polskiego, od 1940 dowódca II Obwodu Armii Krajowej Obwodu Żoliborz. Dowódca obrony Żoliborza w powstaniu warszawskim, od września 1944 dowódca 8 Dywizji Piechoty AK im. Romualda Traugutta.

18 Jan Tarnowski Jan Tarnowski ps. Waligóra, „Lelek” (ur. 1 marca 1904 w majątku Barcikowo – zm. 29 marca 1947 w Katowicach) – podpułkownik. Uczestnik Powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej W okresie II Rzeczypospolitej zawodowy oficer kawalerii. W czasie okupacji niemieckiej oficer Armii Krajowej i komendant III Obwodu AK Wola. W powstaniu warszawskim dowódca Zgrupowania „Waligóra”.

19 Mieczysław Sokołowski Mieczysław Kazimierz Sokołowski ps. "Grzymała", "Ojciec", "Pomian", "Unikat" (ur. 23 września 1898 w Częstochowie, zm. 18/19 sierpnia 1944 w Warszawie) – oficer piechoty Wojska Polskiego i Armii Krajowej.

20 Antoni Ż urowski Antoni Żurowski ps. "Papież", "Andrzej", "Bober", "Blacharski" (ur. 13 czerwca 1903 w Iłży, zm. 29 lipca 1988 w Pruszkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, podczas powstania warszawskiego komendant Obwodu VI – Praga.

21 Stanisław Babiarz Stanisław Babiarz ps. "Gerwazy", "Gniewosz", "Wysocki" (ur. 15 sierpnia 1900 w Wysokiej, zm. 24 listopada 1947) – major, podczas powstania warszawskiego dowódca VIII samodzielnego rejonu Okęcie Armii Krajowej. Syn Michała, ojciec Krystyny Jadwigi Babiarz-Skoczowej (ur. 1925). Podczas walk powstańczych dowodził 7 Pułkiem Piechoty AK „Garłuch”. Grób Stanisława Babiarza na Cmentarzu Wojskowym na Pow ą zkach

22 Jan Mazurkiewicz Jan Mazurkiewicz ps. „Zagłoba”, „Socha”, „Sęp”, „Radosław” (ur. 27 sierpnia 1896 we Lwowie, zm. 4 maja 1988 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, dowódca Zgrupowania AK „Radosław” w czasie powstania warszawskiego, wiceprezes Zarządu Głównego ZBoWiD, członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu (1981–1983), członek Rady Krajowej PRON w 1983 roku.

23 Uzbrojenie Najsłabszą stroną powstańców było uzbrojenie. Dysponowali oni bowiem niemal wyłącznie bronią ręczną. Brakowało w szczególności efektywnej broni przeciwpancernej, której rolę pełnić musiały butelki zapalające („koktajle Mołotowa”), granaty przeciwpancerne, lub nieliczne granatniki przeciwpancerne. Co więcej, splot kilku wydarzeń spowodował, że skromne konspiracyjne zapasy broni i amunicji zostały poważnie uszczuplone jeszcze przed wybuchem powstania. W związku z wyłączeniem Warszawy z akcji „Burza” z tamtejszych magazynów wysłano do wschodnich okręgów AK ok. 900 pistoletów maszynowych z amunicją (7 lipca 1944). Dużą ilość broni stracono również wiosną 1944, gdy niemieckie służby bezpieczeństwa wykryły szereg konspiracyjnych magazynów i skrytek.

24 Ż ołnierze Batalionu „Zo ś ka”. Okolice włazu kanałowego przy ul. Wareckiej.

25 Ż ołnierze Batalionu „Kili ń ski” sfotografowani podczas powsta ń czego pogrzebu.

26 Udział obcokrajowców w walkach po stronie powsta ń ców. Do walki warszawiaków z niemieckim okupantem przyłączyło się kilkuset obcokrajowców. Byli wśród nich m.in.: Węgrzy, Słowacy, Gruzini, Francuzi, Belgowie, Holendrzy, Grecy, Brytyjczycy, Włosi, Ormianie, Rosjanie, a także pojedynczy przedstawiciele innych narodów: Azer, Czech, Ukrainiec, Rumun, Australijczyk i Nigeryjczyk. Niektórzy z nich – np. pochodzący z Nigerii czarnoskóry August Agbola O’Brown – mieszkali w Warszawie przed wojną. Kolejnym przykładem są Słowacy, z których wielu pracowało w gazowni na Czerniakowie. W czasie powstania, w porozumieniu z AK, utworzyli oni 535. pluton Słowaków, który m.in. wziął udział w natarciu na Belweder 1 sierpnia 1944 roku. W powstańczych szeregach znaleźli się również niemieccy dezerterzy oraz cudzoziemcy, którzy uciekli z robót przymusowych lub obozów jenieckich.

27 Siły niemieckie Od pierwszych miesięcy okupacji Niemcy opracowywali plany stłumienia ewentualnego polskiego powstania, w których Warszawa – centrum polskiego oporu przeciw nazistowskiemu „nowemu porządkowi” – zajmowała miejsce szczególne. Przygotowania nabrały tempa wiosną 1944, gdy stało się jasne, że polska stolica może wkrótce znaleźć się w bezpośredniej strefie frontowej. Ufortyfikowano wówczas wszystkie obiekty, w których mieściły się niemieckie urzędy, instytucje, czy koszary; zabezpieczono także najważniejsze arterie komunikacyjne w mieście. Trudna sytuacja militarna III Rzeszy sprawiła jednak, że garnizon Warszawy nigdy nie osiągnął planowanej liczebności 36 tys. żołnierzy.

28 Ż ołnierze Kolegium „A” – elitarnej jednostki Kedywu Okr ę gu Warszawskiego AK. Okolice ul. Stawki

29 Ż ołnierze Pułku „Baszta”

30 Godzina „W” 1 sierpnia o godz jednostki Okr ę gu Warszawskiego AK oraz oddziały dyspozycyjne KG AK zaatakowały niemieckie obiekty we wszystkich dzielnicach okupowanej Warszawy. Na skutek decyzji dowództwa AK o skróceniu czasu mobilizacji do 12 godzin, wielu ż ołnierzy nie zdołało dotrze ć na czas na miejsca zbiórki. W rezultacie 1 sierpnia do walki stan ę ło zaledwie od 1500 do 3500 uzbrojonych ż ołnierzy AK. Polskie oddziały były pozbawione ci ęż kiej broni, bez której szturmowanie silnie umocnionych obiektów było niezwykle trudne. Powsta ń cy nadmiernie rozproszyli swoje siły, atakuj ą c zbyt wiele celów jednocze ś nie. Ponadto podj ę ta w ostatniej chwili decyzja o zmianie siedziby KG AK spowodowała, ż e rozdzieleniu uległo podległe jej najsilniejsze zgrupowanie AK. Nie udało si ę tak ż e uzyska ć efektu zaskoczenia, gdy ż niemieckie dowództwo, zaalarmowane meldunkami konfidentów, ju ż o godz zarz ą dziło alarm dla garnizonu warszawskiego i wszystkich Niemców pozostaj ą cych w Warszawie.

31

32

33

34 Upadek Woli i Ochoty Pierwszą reakcją Hitlera na wieść o wybuchu powstania było wydanie rozkazu rozpoczęcia dywanowych nalotów na polską stolicę. Niemiecka Luftwaffe miała „przez masowe użycie wszystkich samolotów frontu środkowego, włącznie z samolotami komunikacyjnymi, zrównać Warszawę z ziemią i przez to zdusić ognisko powstania”. Szybko okazało się jednak, że wykonanie rozkazu jest nierealne. W mieście zostało bowiem odciętych szereg niemieckich urzędów oraz jednostek wojskowych i policyjnych, których ewakuacja była chwilowo niemożliwa. W tej sytuacji zadanie zorganizowania odsieczy dla garnizonu warszawskiego Hitler powierzył Reichsführerowi-SS Heinrichowi Himmlerowi oraz szefowi sztabu generalnego Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych (OKH), generałowi Heinzowi Guderianowi.

35 Obrona Starego Miasta Po upadku Woli i Ochoty obszar kontrolowany przez oddziały Armii Krajowej skurczył się do kilku wzajemnie izolowanych dzielnic – Żoliborza, Starego Miasta, Śródmieścia z Powiślem oraz Mokotowa. Niemcy skierowali teraz główną siłę swojego natarcia na warszawską Starówkę. Ich celem było wywalczenie szerokiego dostępu do Wisły. Stare Miasto stało się w ten sposób polem „boju walnego”, kluczowego dla dalszych losów powstania. Pułkownik „Monter” podzielił Okręg Warszawski AK na trzy ośrodki walki: „Śródmieście”, „Południe”, „Północ” (5 sierpnia). Za obronę Starówki odpowiadać miała Grupa „Północ”, dowodzona przez pułkownika Karola Ziemskiego ps. „Wachnowski”. W momencie utworzenia liczyła ona ok. 9 tys. żołnierzy, z czego ok. 7,2 tys. pozostawało na Starym Mieście. „Wachnowski” zamierzał prowadzić aktywną obronę dzielnicy, dążąc jednocześnie do uzyskania połączenia z Żoliborzem i Puszczą Kampinoską.

36 Biało-czerwone opaski noszone przez powstańców na prawym ramieniu.

37

38 „Szary Wilk” – niemiecki transporter Sd.Kfz.251, zdobyty przez powsta ń ców ze Zgrupowania „Krybar” na 5. Dywizji SS „Wiking”.

39 Boje o dost ę p do Wisły. Po upadku Starego Miasta niemieckie dowództwo uznało za cel priorytetowy opanowanie wybrzeży Wisły oraz odblokowanie arterii komunikacyjnej wiodącej przez Al. Jerozolimskie. Było to związane z obawami przed wznowieniem przez Armię Czerwoną ofensywy w kierunku Warszawy. 3 września Grupa Bojowa „Reinefarth” rozpoczęła natarcie na Powiśle, które bronione było przez żołnierzy zgrupowania „Róg” i zgrupowania „Krybar”. Tego dnia dzielnica była intensywnie ostrzeliwana i bombardowana przez niemiecką artylerię i lotnictwo. 4 września do szturmu ruszyła natomiast piechota wspierana przez działa pancerne. Ten dzień stał również pod znakiem intensywnych niemieckich nalotów na Powiśle i Śródmieście. 6 września obrońcy Powiśla byli zmuszeni wycofać się na linię Nowego Światu, gdzie dołączyli do obrońców Śródmieścia Północnego. Sukces ten nie przyszedł jednak Niemcom łatwo. Sztab 9. Armii meldował, że „broniącemu się z determinacją przeciwnikowi trzeba było wydzierać każdy metr terenu.

40 Walki na przedpolu Warszawy Rozkaz gen. „Bora” o zorganizowaniu odsieczy dla Warszawy. 14 sierpnia 1944 komendant główny AK gen. Tadeusz Komorowski wydał rozkaz polecający zorganizowanie odsieczy dla Warszawy. Na pomoc Warszawie ruszyły jako pierwsze oddziały okręgu kieleckiego. Wyruszyły też grupy z okręgu śląskiego, podokręgu rzeszowskiego, okręgu lubelskiego, którym nie udało się jednak dotrzeć do Warszawy. Polskie oddziały były atakowane i zatrzymywane przez wojska niemieckie oraz sowieckie. Z okręgu krakowskiego wyruszył 500-osobowy oddział Kedywu Jana Pańczakiewicza, który doszedł w okolice Częstochowy. Oddziały kieleckie dotarły 19 sierpnia do lasów przysuskich, skąd poinformowano KG AK, że z powodu braku broni ciężkiej i trudności w marszu dotarcie do Warszawy jest niemożliwe. Oddziały te – po rozwiązaniu koncentracji – przez cały wrzesień i październik toczyły ciężkie walki z Niemcami.

41 Działo pancerne „Chwat” wbudowane w barykad ę na pl. Napoleona.

42 Ż ołnierze pułku Dirlewangera podczas walk w rejonie ul. Focha.

43 Odezwa władz powsta ń czych rozplakatowana na ulicach miasta 1 sierpnia 1944.

44 Działania grupy „Kampinos” Po wybuchu powstania działania zbrojne objęły również Puszczę Kampinoską, gdzie do walki przystąpiły oddziały VIII Rejonu „Łęgów” Obwodu VII „Obroża” Okręgu Warszawskiego AK. W przeddzień powstania tamtejsze struktury Armii Krajowej mogły wystawić dwa bataliony piechoty o sile pięciu kompanii pierwszej linii. Szczęśliwie dla strony polskiej układ sił w puszczy uległ jednak diametralnej zmianie pod koniec lipca 1944, gdy w Dziekanowie Polskim stanęło blisko 900- osobowe Zgrupowanie Stołpecko-Nalibockie AK przybyłe z Puszczy Nalibockiej na Kresach Wschodnich. Po 1 sierpnia w Puszczy Kampinoskiej pojawiły się jeszcze niewielkie oddziały AK z różnych dzielnic Warszawy, które opuściły miasto po porażkach poniesionych w godzinie „W”. Stopniowo docierały tam również oddziały z innych rejonów Obwodu „Obroża” oraz z sąsiedniego Podokręgu Zachodniego Obszaru Warszawskiego AK. Na bazie napływających wciąż do puszczy oddziałów utworzono w połowie sierpnia partyzanckie zgrupowanie o nazwie Grupa „Kampinos”. W szczytowym momencie liczyło ono około 2700 żołnierzy i 700 koni.

45 Wschodni kolaboranci ostrzeliwuj ą pozycje powsta ń ców zza kolumnady Teatru Wielkiego.

46 Niemieccy ż ołnierze prowadz ą cy „Goliatha” ulic ą Pow ą zkowsk ą

47 Upadek powstania 2 października 1944 r., po 63 dniach heroicznego i samotnego boju prowadzonego przez powstańców z wojskami niemieckimi, wobec braku perspektyw dalszej walki, przedstawiciele Komendy Głównej AK podpisali w kwaterze SS-Obergruppenfuhrera Ericha von dem Bacha w Ożarowie akt kapitulacji Powstania Warszawskiego. Powstanie to było największym zrywem niepodległościowym Armii Krajowej i największą akcją zbrojną podziemia w Europie okupowanej przez Niemców. Planowane na kilka dni, trwało ponad dwa miesiące. Kapitulacja była koniecznością, ponieważ nie było amunicji i żywności, nie było też pomocy zbrojnej. Armia Czerwona zatrzymała się na przedpolach stolicy. Porozumienie kapitulacyjne zakładało, że żołnierze Armii Krajowej mieli zdać broń i być traktowani jak jeńcy wojenni. Po upadku powstania ludność cywilna została wywieziona do obozów lub do miast i miasteczek na terenie Generalnej Guberni. Zgodnie z rozkazem Hitlera, Warszawa miała zostać zrównana z ziemią. Niemcy za pomocą specjalnych oddziałów niemieckich dokonali całkowitej grabieży miasta. Warszawę spalono i zburzono. W czasie walk w Warszawie zginęło ok. 18 tys. powstańców, a 25 tys. zostało rannych. Straty wśród ludności cywilnej wynosiły ok. 180 tys. zabitych. Do niemieckiej niewoli poszło ponad 15 tys. powstańców, w tym 2 tys. kobiet. Wśród nich niemal całe dowództwo AK, z gen. Komorowskim, gen. Pełczyńskim i gen. Chruścielem na czele. Po upadku powstania, wypędzeniu mieszkańców stolicy i całkowitym jej zniszczeniu przez Niemców w gruzach pozostało mniej niż tysiąc osób.

48 Zdjęcia z upadku Powstania Warszawskiego.

49

50 Kontrowersje dotyczące czasu trwania powstania Przyjęło się powszechnie uważać, że powstanie trwało 63 dni, tzn. do 2 października, kiedy to Armia Krajowa zaprzestała działań ofensywnych i wysłała emisariuszy w celu wynegocjowania kapitulacji. Jednak negocjacje prowadzone w Ożarowie Mazowieckim wydłużyły się i decyzja o zawieszeniu broni została oficjalnie podpisana dopiero po północy 3 października.

51 Ż ołnierze AK i 1. Armii WP wzi ę ci do niewoli na Czerniakowie.

52 Zbrodnie Niemieckie Na wie ść o wybuchu powstania Hitler wydał Himmlerowi i Guderianowi ustny rozkaz zrównania Warszawy z ziemi ą i wymordowania wszystkich jej mieszka ń ców. Zgodnie z relacj ą Ericha von dem Bach-Zelewskiego rozkaz brzmiał nast ę puj ą co: „ka ż dego mieszka ń ca nale ż y zabi ć, nie wolno bra ć ż adnych je ń ców. Warszawa ma by ć zrównana z ziemi ą i w ten sposób ma by ć stworzony zastraszaj ą cy przykład dla całej Europy”. W rezultacie spo ś ród około tys. cywilnych mieszka ń ców Warszawy, którzy ponie ś li ś mier ć w czasie powstania, co najmniej 1/3 stanowiły ofiary egzekucji przeprowadzanych przez niemieckie formacje policyjne i wojskowe.

53 Powstanie warszawskie w dyplomacji Otrzymawszy informację o wybuchu powstania, Rząd RP na uchodźstwie niezwłocznie rozpoczął intensywne zabiegi dyplomatyczne, które miały na celu zorganizowanie skutecznej pomocy dla walczącej stolicy. W trakcie dwumiesięcznych walk oddziały AK w Warszawie otrzymały jednak jedynie ograniczone wsparcie ze strony mocarstw zachodnich. Z kolei Stalin przez długi czas odmawiał udzielenia jakiejkolwiek pomocy powstańcom oraz sabotował działania podejmowane w tym zakresie przez aliantów zachodnich. Co więcej, wybuch powstania warszawskiego zbiegł się ze wstrzymaniem ofensywy Armii Czerwonej na kierunku warszawskim. Spory wokół kwestii pomocy dla powstania, które rozgorzały wewnątrz „Wielkiej Trójki” niektórzy historycy są skłonni uznawać za prawdziwy początek „zimnej wojny”.

54 Postawa USA i Wielkiej Brytanii wobec powstania Termin powstania nie został uzgodniony z aliantami zachodnimi – niemniej nie mogli oni twierdzić, że zostali całkowicie zaskoczeni jego wybuchem. 27 lipca 1944 ambasador RP w Londynie, Edward Raczyński, spotkał się z ministrem spraw zagranicznych Wlk. Brytanii, Anthonym Edenem, którego poinformował wstępnie o planach powstania w Warszawie. Jednocześnie w imieniu polskiego rządu poprosił Brytyjczyków o: 1) skierowanie do stolicy polskiej 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej, 2) oddanie do dyspozycji AK czterech polskich dywizjonów lotniczych w Wielkiej Brytanii, 3) zbombardowanie niemieckich lotnisk koło Warszawy, 4) uznanie praw kombatanckich żołnierzy AK. Eden obiecał rozpatrzyć te postulaty w trybie pilnym, podając jednak w wątpliwość techniczne możliwości ich zrealizowania. Już następnego dnia Foreign Office oficjalnie poinformowało Raczyńskiego, że spełnienie polskich postulatów jest niemożliwe.

55 Ofiary nalotu. Ruiny restauracji „Adria” przy ul. Moniuszki 10

56 „Ewakuacja” ludno ś ci cywilnej po kapitulacji powstania

57 Życie stolicy w trakcie powstania Działania powstańcze nie ograniczały się wyłącznie do walki zbrojnej. W ciągu 63 dni powstania w Warszawie funkcjonowało wolne i demokratyczne państwo polskie z legalnymi władzami, administracją, armią oraz wszystkimi atrybutami państwowości. Ujawniły się władze naczelne Polskiego Państwa Podziemnego – Rada Jedności Narodowej, Delegatura Rządu na Kraj oraz Krajowa Rada Ministrów. Wydane zostały dwa „Dzienniki Ustaw”, tworzące ramy prawne dla krajowych władz cywilnych oraz przygotowujące podstawy prawa wolnego państwa po wojnie. W mieście funkcjonowało także polskie sądownictwo oraz służby policyjne. Legalnie działały rozmaite stronnictwa i partie polityczne, które wydawały swoje pisma, a w niektórych wypadkach utrzymywały także własne oddziały zbrojne, podporządkowane taktycznie dowództwu AK. Miarą demokratycznych swobód panujących w powstańczej Warszawie może być fakt, iż w mieście legalną działalność prowadziły nie tylko ugrupowania zrzeszone w RJN, lecz także stronnictwa polityczne niechętne rządowi w Londynie (piłsudczycy, skrajni narodowcy) lub wręcz deklarujące wobec niego otwartą wrogość i podważające jego legitymację (komuniści).

58 Ż ołnierze Batalionu „Czata 49” wyci ą gaj ą cy z zasobników granatniki PIAT.

59 Straty ludzkie i materialne W trakcie dwumiesięcznych walk oddziały powstańcze straciły bezpowrotnie blisko 16 tys. żołnierzy – z czego 10 tys. poległych oraz 6 tys. zaginionych, których należy uznać za zabitych. Rannych zostało ok. 20 tys. powstańców – w tym 5 tys. ciężko. Do niemieckiej niewoli trafiło ok. 15 tys. żołnierzy (w tym ok. 900 oficerów i 2 tys. kobiet). Duże straty poniosły również oddziały 1. Armii Wojska Polskiego. W walkach o Pragę, a zwłaszcza podczas prób forsowania Wisły, utraciły one blisko 5,5 tys. zabitych i rannych

60

61

62 Spory wokół oceny powstania Powstanie warszawskie jest jednym z najważniejszych wydarzeń w najnowszej historii Polski. Jego konsekwencje były niezwykle dalekosiężne i są odczuwalne do dzisiaj. Z tego powodu powstanie nadal budzi gorące emocje i jest przedmiotem ożywionej debaty – poświęconej jego interpretacji i ocenie. W owej debacie udział brali i biorą historycy, wojskowi, politologowie, socjologowie, publicyści, literaci, a nawet przywódcy duchowi (m.in. papież Jan Paweł II i kardynał Stefan Wyszyński). Szczególne kontrowersje budzi zwłaszcza kwestia zasadności decyzji o wywołaniu powstania, a także jego znaczenia geopolitycznego. Szereg emocji budzi także kwestia tragicznych rezultatów sierpniowego zrywu (zniszczenie miasta, utrata pokolenia młodych ludzi).

63 Zawiszacy – harcerska poczta polowa

64 Powsta ń cza stołówka w restauracji „Adria” przy ul. Moniuszki.

65 Ż ołd – wynagrodzenie, jakie dostaje ż ołnierz odbywaj ą cy zasadnicz ą słu ż b ę wojskow ą, dawniej równie ż członek wojska najemnego. Pierwszy ż ołd w Polsce ustanowił w 1388 roku w Piotrkowie Władysław II Jagiełło: wynosił 3 grzywny od kopii.

66 Ruiny Warszawy w styczniu Widok na Kanoni ę i Rynek na Starym Mie ś cie

67 Upamiętnienie Pierwszy pomnik powstania warszawskiego odsłonięto w Słupsku w 1946 roku. Powstał on z inicjatywy weteranów zrywu, którzy osiedlili się w tym mieście po zakończeniu wojny. 6 lipca 1945 robotnicy uczestniczący w manifestacji na terenie elektrowni warszawskiej wystosowali do rządu oraz władz miasta Warszawy apel w sprawie budowy pomnika powstania warszawskiego. Trzy dni później opublikowano uchwałę plenum Rady Związków Zawodowych, inicjującą zbiórkę pieniężną na ten cel. Przeprowadzony został również konkurs na projekt architektoniczny. W lipcu 1946 sprawę budowy pomnika podniósł ponownie socjalistyczny „Express Wieczorny”. W tym samym roku powstała także inicjatywa usypania kopca ze stołecznych gruzów. Począwszy od 1949 znajdujące się w Warszawie miejsca walk i egzekucji z okresu okupacji i powstania warszawskiego były upamiętniane wykonanymi z piaskowca tablicami projektu Karola Tchorka lub tablicami stawianymi przez ZBoWiD (zazwyczaj nawiązującymi wyglądem do tablic Tchorka).

68 Kwatera batalionu „Zośka” na Wojskowych Powązkach.

69 Groby ludno ś ci cywilnej na Cmentarzu Powsta ń ców Warszawy.

70

71 Weterani powstania. Uroczysto ś ci 70. rocznicy zrywu pod pomnikiem Polegli Niepokonani.

72

73 Ź ródła:    https://pl.wikipedia.org https://pl.wikipedia.org KONIEC


Pobierz ppt "Powstanie Warszawskie Autor-Sandra Kopyścińska kl. 2b."

Podobne prezentacje


Reklamy Google