Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Wszelkie treści i zasoby edukacyjne publikowane na łamach Portalu www.szkolnictwo.pl mogą być wykorzystywane przez jego Użytkowników wyłącznie w zakresie.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Wszelkie treści i zasoby edukacyjne publikowane na łamach Portalu www.szkolnictwo.pl mogą być wykorzystywane przez jego Użytkowników wyłącznie w zakresie."— Zapis prezentacji:

1 Wszelkie treści i zasoby edukacyjne publikowane na łamach Portalu mogą być wykorzystywane przez jego Użytkowników wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego oraz do użytku w szkołach podczas zajęć dydaktycznych. Kopiowanie, wprowadzanie zmian, przesyłanie, publiczne odtwarzanie i wszelkie wykorzystywanie tych treści do celów komercyjnych jest niedozwolone. Plik można dowolnie modernizować na potrzeby własne oraz do wykorzystania w szkołach podczas zajęć dydaktycznych.

2 Sortowanie przez wstawianie Sortowanie przez wybór

3 Sortowanie – jeden z podstawowych problemów informatyki. Polega na uporządkowaniu zbioru danych względem pewnych cech charakterystycznych każdego elementu tego zbioru. Szczególnym przypadkiem jest sortowanie względem wartości każdego elementu, np. sortowanie liczb, słów itp. Algorytmy sortowania są stosowane w celu uporządkowania danych, umożliwieniu stosowania wydajniejszych algorytmów (np. wyszukiwania) i prezentacji danych w sposób czytelniejszy dla człowieka. Jeśli jest konieczne posortowanie zbioru większego niż wielkość dostępnej pamięci, stosuje się algorytmy sortowania zewnętrznego.

4 Zbiór posortowany to taki zbiór, w którym kolejne elementy są poukładane w pewnym porządku (kolejności). Porządek ten możemy określić za pomocą relacji lub (albo dowolnej innej relacji porządkowej, która jednoznacznie wyznacza kolejność elementów w zbiorze). Równość jest konieczna w przypadku, gdy elementy zbioru mogą przyjmować takie same wartości. Na przykład zbiór liczb: Z = { 1, 4, 4, 5, 6, 8, 8, 9 } jest posortowany rosnąco, ponieważ pomiędzy każdymi dwoma kolejnymi elementami zachodzi relacja, w której element poprzedni jest mniejszy lub równy od elementu następnego Odwrotnie, zbiór: Z = { 9, 8, 7, 6, 4, 4, 2, 1, 0 } jest posortowany malejąco, ponieważ pomiędzy każdymi dwoma kolejnymi elementami zachodzi relacja, w której element poprzedni jest większy lub równy od elementu następnego. W przypadku, kiedy zbiór nie składa się z liczb, należy określić dla każdego elementu tzw. klucz (ang. key ), wedłóg którego dokonywane jest sortowanie. Klucz jest liczbą, dlatego obowiązują dla niego podane wcześniej zasady kolejności elementów.

5 Czasowa złożoność obliczeniowa (ang. computational complexity ) algorytmu sortującego (istnieje również złożoność pamięciowa) – określa statystycznie czas wykonywania algorytmu w zależności od liczby danych wejściowych. Czasowa złożoność obliczeniowa wyrażana jest liczbą tzw. operacji dominujących, czyli takich, które mają bezpośredni wpływ na czas wykonywania algorytmu. Dzięki takiemu podejściu uniezależnia się czasową złożoność obliczeniową od szybkości komputera, na którym dany algorytm jest realizowany. Złożoność obliczeniowa charakteryzowana jest przy pomocy tzw. notacji O (omikron). Zapis O( ) określamy mianem klasy złożoności obliczeniowej algorytmu. Klasa czasowej złożoności obliczeniowej umożliwia porównywanie wydajności różnych algorytmów sortujących. Z reguły proste algorytmy posiadają wysoką złożoność obliczeniową - długo dochodzą do wyniku końcowego. Algorytmy bardziej skomplikowane posiadają mniejszą złożoność obliczeniową - szybko dochodzą do rozwiązania.

6 W poniższej tabeli przedstawiono przykładowe zapisy klas złożoności obliczeniowej algorytmów. O(n)O(n) Algorytm o liniowej zależności czasu wykonania od ilości danych. Dwukrotny wzrost liczby przetwarzanych danych powoduje dwukrotny wzrost czasu wykonania. Tego typu złożoność powstaje, gdy dla każdego elementu należy wykonać stałą liczbę operacji. O(n2)O(n2) Algorytm, w którym czas wykonania rośnie z kwadratem liczby przetwarzanych elementów. Dwukrotny wzrost liczby danych powoduje czterokrotny wzrost czasu wykonania. Tego typu złożoność powstaje, gdy dla każdego elementu należy wykonać ilość operacji proporcjonalną do liczby wszystkich elementów. O(n log n) Dobre algorytmy sortujące mają taką właśnie złożoność obliczeniową. Czas wykonania przyrasta dużo wolniej od wzrostu kwadratowego. Tego typu złożoność powstaje, gdy zadanie dla n elementów można rozłożyć na dwa zadania zawierające po połowie elementów. O(n!) O(a n ) Bardzo pesymistyczne algorytmy, czas wykonania rośnie szybko wraz ze wzrostem liczby elementów wejściowych, czyli znalezienie rozwiązania może zająć najszybszym komputerom całe wieki lub tysiąclecia. Takich algorytmów należy unikać jak ognia !

7 Ze względu na złożoność pamięciową algorytmy sortujące dzielimy na dwie podstawowe grupy: Algorytmy sortujące w miejscu (ang. in place) - wymagają stałej liczby dodatkowych struktur danych, która nie zależy od liczby elementów sortowanego zbioru danych (ani od ich wartości). Dodatkowa złożoność pamięciowa jest klasy O(1). Sortowanie odbywa się wewnątrz zbioru. Ma to bardzo istotne znaczenie w przypadku dużych zbiorów danych, ponieważ mogłoby się okazać, iż posortowanie ich nie jest możliwe z uwagi na brak pamięci w systemie. Sortowanie w miejscu, jest bardzo dużą zaletą. Algorytmy nie sortujące w miejscu - wymagają zarezerwowania w pamięci dodatkowych obszarów, których wielkość jest uzależniona od liczby sortowanych elementów lub od ich wartości. Tego typu algorytmy są zwykle bardzo szybkie w działaniu, jednakże wymagają dodatkowej pamięci. Dlatego może się okazać, iż taki algorytm nie będzie w stanie posortować dużego zbioru danych, ponieważ system komputerowy nie posiada wystarczającej ilości pamięci RAM. Oprócz złożoności czasowej definiuje się również złożoność pamięciową. Określa ona ilość zasobów komputera, których wymaga dany algorytm w zależności od liczby danych wejściowych. Tutaj także ma zastosowanie notacja omikron. Podczas określania złożoności algorytmu należy wziąć pod uwagę oba typy złożoności obliczeniowej.

8 Algorytmy sortujące dzieli się również na dwie grupy: Algorytmy stabilne - zachowują kolejność elementów równych. Oznacza to, iż elementy o tych samych wartościach będą występowały w tej samej kolejności w zbiorze posortowanym, co w zbiorze nieposortowanym. Czasami ma to znaczenie, gdy sortujemy rekordy bazy danych i nie chcemy, aby rekordy o tym samym kluczu zmieniały względem siebie położenie. sortowanie bąbelkowe (ang. bubblesort ) – O ( n 2 ) sortowanie przez wstawianie (ang. insertion sort ) – O ( n 2 ) sortowanie przez scalanie (ang. merge sort ) – O ( n log n ), wymaga O ( n ) dodatkowej pamięci sortowanie przez zliczanie (ang. counting sort lub count sort ) – O ( n + k ), wymaga O ( n + k ) dodatkowej pamięci sortowanie kubełkowe (ang. bucket sort ) – O ( n ), wymaga O ( k ) dodatkowej pamięci sortowanie pozycyjne (ang. radix sort ) – O ( d ( n + k )), gdzie k to wielkość domeny cyfr, a d szerokość kluczy w cyfrach. Wymaga O ( n + k ) dodatkowej pamięci sortowanie biblioteczne (ang. library sort ) – O ( n log n ), pesymistyczny O ( n 2 )

9 Algorytmy niestabilne - kolejność wynikowa elementów równych jest nieokreślona (zwykle nie zostaje zachowana). sortowanie przez wybór (ang. selection sort ) O ( n 2 ) – może być stabilne po odpowiednich zmianach sortowanie Shella – (ang. shellsort ) złożoność nieznana sortowanie grzebieniowe – (ang. combsort ) złożoność nieznana sortowanie szybkie – (ang. quicksort ) Θ ( n log n ), pesymistyczny O( n 2 ); z wykorzystaniem algorytmu selekcji "mediana median" ("magicznych piątek") do wyszukiwania mediany, pesymistyczna złożoność to O ( n log n ) sortowanie introspektywne – (ang. introspective sort lub introsort ) O ( n log n ) sortowanie przez kopcowanie – (ang. heapsort ) O ( n log n )

10 Jest to jedna z prostszych metod sortowania posiadająca klasę czasowej złożoności obliczeniowej równą O( n 2 ). Polega na wyszukaniu elementu mającego się znaleźć na zadanej pozycji i zamianie miejscami z tym, który jest tam obecnie. Operacja jest wykonywana dla wszystkich indeksów sortowanej tablicy. Algorytm przedstawia się następująco: wyszukaj minimalną wartość z tablicy spośród elementów od i+1 do końca tablicy zamień wartość minimalną, z elementem na pierwszej pozycji ( i) Gdy zamiast wartości minimalnej wybierana będzie maksymalna, wówczas tablica będzie posortowana od największego do najmniejszego elementu. Algorytm jest niestabilny. Sortowanie odbywa się w miejscu.

11 Posortujmy dany zbiór ( ). Kolorem niebieskim oznaczone zostały elementy zbioru, które zostały już posortowane. ZbiórOpis operacji Wyszukujemy najmniejszy element w zbiorze. Jest nim liczba Znaleziony element minimalny wymieniamy z pierwszym elementem zbioru - liczbą Wśród pozostałych elementów wyszukujemy element najmniejszy. Jest nim liczba Znaleziony element minimalny wymieniamy z drugim elementem zbioru - liczbą Znajdujemy kolejny element minimalny - liczbę Wymieniamy go z samym sobą - element ten nie zmienia zatem swojej pozycji w zbiorze Znajdujemy kolejny element minimalny Wymieniamy go z liczbą Ostatni element jest zawsze na właściwej pozycji. Sortowanie zakończone

12 Dane wejściowe n - liczba elementów w sortowanym zbiorze, n N d[ ] - zbiór n-elementowy, który będzie sortowany. Elementy zbioru mają indeksy od 1 do n. Dane wyjściowe d[ ] - posortowany zbiór n-elementowy. Elementy zbioru mają indeksy od 1 do n. Zmienne pomocnicze i, j - zmienne sterujące pętli, i, j N p min - pozycja elementu minimalnego w zbiorze d[ ], p min N Lista kroków K01: Dla j = 1, 2,..., n - 1: wykonuj K02...K04 K02: p min j K03: Dla i = j + 1, j + 2,..., n : jeśli d[ i ] < d[ p min ], to p min i K04: d[ j ] d[ p min ] K05: Zakończ

13 Pętla zewnętrzna sterowana zmienną j wyznacza kolejne elementy zbioru o indeksach od 1 do n - 1, w których zostaną umieszczone elementy minimalne. Na początku tej pętli zakładamy, iż elementem minimalnym jest element d[j] i zapamiętujemy jego indeks w zmiennej p min. W pętli numer 2 sterowanej zmienną i porównujemy pozostałe elementy zbioru z elementem d[p min ]. Jeśli element zbioru d[i] jest mniejszy od elementu d[p min ], to znaleźliśmy nowy element minimalny. W takim przypadku zapamiętujemy jego pozycję w p min i kontynuujemy pętlę wewnętrzną. Po zakończeniu pętli wewnętrznej p min zawiera indeks elementu minimalnego. Zamieniamy miejscami element d[j] z elementem d[p min ]. Dzięki tej operacji element minimalny znajduje się na swojej docelowej pozycji. Zwiększamy j przechodząc do kolejnego elementu zbioru i kontynuujemy pętlę zewnętrzną.

14 Jest to prosty algorytm sortowania, o złożoności O( n 2 ), sortowanie odbywa się w miejscu. Mimo że jest znacznie mniej wydajny od algorytmów takich jak quicksort czy heapsort posiada pewne zalety: wydajny dla danych wstępnie posortowanych wydajny dla zbiorów o niewielkiej liczebności stabilny Algorytm polega na usuwaniu pewnego elementu z danych wejściowych i wstawianiu go na odpowiednie miejsce w wynikach. Wybór następnego elementu z danych jest dowolny.

15 Na początku sortowania lista uporządkowana zawiera tylko jeden, ostatni element zbioru. Jednoelementowa lista jest zawsze uporządkowana. Ze zbioru zawsze wybieramy element leżący tuż przed listą uporządkowaną. Element ten zapamiętujemy w zewnętrznej zmiennej. Miejsce, które zajmował, możemy potraktować jak puste. Wybrany element porównujemy z kolejnymi elementami listy uporządkowanej. Jeśli natrafimy na koniec listy, element wybrany wstawiamy na puste miejsce - lista rozrasta się o nowy element. Jeśli element listy jest większy od wybranego, to element wybrany wstawiamy na puste miejsce - lista rozrasta się o nowy element. Jeśli element listy nie jest większy od wybranego, to element listy przesuwamy na puste miejsce. Dzięki tej operacji puste miejsce wędruje na liście przed kolejny element. Kontynuujemy porównywanie, aż wystąpi sytuacja z punktu 4 lub 5. Najważniejszą operacją w opisywanym algorytmie sortowania jest wstawianie wybranego elementu na listę uporządkowaną. Zasady są następujące:

16 Dla przykładu wstawmy według opisanej metody pierwszy element zbioru listę uporządkowaną utworzoną z pozostałych elementów [ ]. Elementy listy uporządkowanej zaznaczyliśmy kolorem niebieskim. Puste miejsce zaznaczyliśmy kolorem żółtym: ZbiórOpis operacji Element 7 znajduje się tuż przed listą uporządkowaną. 8 Wybieramy ze zbioru element 7. Zajmowane przez niego miejsce staje się puste Porównujemy 8 z pierwszym elementem listy uporządkowanej, z liczbą Ponieważ element 3 jest mniejszy od elementu wybranego 7, przesuwamy go na puste miejsce. Puste miejsce wędruje w kierunku końca listy uporządkowanej. 3 << Porównujemy 7 z kolejnym elementem listy uporządkowanej, z liczbą

17 Ciąg dalszy przykładu: ZbiórOpis operacji 7 4 jest mniejsze od 7, zatem wędruje na puste miejsce, które przesuwa się przed kolejny element listy uporządkowanej, liczbę << 58 7 Porównujemy 7 z jest mniejsze od 7, wędruje na puste miejsce << 8 7 Porównujemy 7 z kolejnym elementem listy uporządkowanej, z liczbą Element wybrany wędruje na puste miejsce, ponieważ jest mniejszy od liczby 8 listy uporządkowanej. Operacja wstawiania jest zakończona. Lista rozrasta się o jeden element

18 Dane wejściowe n - liczba elementów w sortowanym zbiorze, n Î N d[ ] - zbiór n -elementowy, który będzie sortowany. Elementy zbioru mają indeksy od 1 do n. Dane wyjściowe d[ ] - posortowany zbiór n -elementowy. Elementy zbioru mają indeksy od 1 do n. Zmienne pomocnicze i, j - zmienne sterujące pętli, i, j Î N x - zawiera wybrany ze zbioru element. Lista kroków K01: Dla j = n - 1, n - 2,..., 1: wykonuj K02...K04 K02: x d[ j ]; i j + 1 K03: Dopóki ( i n ) ( x > d[ i ] ): wykonuj d[ i - 1] d[ i ]; i i + 1 K04: d[ i - 1] x K05: Zakończ

19 Pętlę główną rozpoczynamy od przedostatniej pozycji w zbiorze. Element na ostatniej pozycji jest zalążkiem listy uporządkowanej. Dlatego licznik pętli nr 1 przyjmuje wartość początkową j = n - 1. Ze zbioru wybieramy element d[j] i umieszczamy go w zmiennej pomocniczej x. Miejsce zajmowane przez ten element staje się puste. Pętlę wewnętrzną rozpoczynamy od pozycji następnej w stosunku do j. Pozycja ta zawiera pierwszy element listy uporządkowanej, która tworzona jest na końcu sortowanego zbioru. Pętlę wewnętrzną przerywamy w dwóch przypadkach - gdy licznik pętli wyjdzie poza indeks ostatniego elementu w zbiorze lub gdy element wybrany, przechowywany w zmiennej pomocniczej x, jest mniejszy lub równy bieżąco testowanemu elementowi listy uporządkowanej (dla sortowania malejącego należy zastosować w tym miejscu relację większy lub równy).

20 W obu przypadkach na puste miejsce ma trafić zawartość zmiennej x i pętla zewnętrzna jest kontynuowana. Zauważ, iż pozycja tego miejsca w zbiorze jest równa i - 1. Jeśli żaden z warunków przerwania pętli wewnętrznej nr 2 nie wystąpi, to przesuwamy bieżący element listy na puste miejsce i kontynuujemy pętlę wewnętrzną. Podsumowując: pętla zewnętrzna wybiera ze zbioru kolejne elementy o indeksach od n - 1 do 1, pętla wewnętrzna szuka dla wybranych elementów miejsca wstawienia na liście uporządkowanej, po znalezieniu którego pętla zewnętrzna wstawia wybrany element na listę. Gdy pętla zewnętrzna przebiegnie wszystkie elementy o indeksach od n - 1 do 1, zbiór będzie posortowany.

21 Algorytm sortowania przez wstawianie nie uwzględnia faktu posortowania zbioru. Jednakże również nie wyróżnia on przypadku posortowania zbioru w kierunku odwrotnym. Dla tego algorytmu złożoność czasowa nie zależy od rozkładu elementów w sortowanym zbiorze. Przy sortowaniu przez wybór algorytm wykorzystuje fakt posortowania zbioru. Dla zbiorów w znacznym stopniu uporządkowanych klasa czasowej złożoności obliczeniowej algorytmu jest prawie liniowa. Czas sortowania takich zbiorów jest bardzo krótki. Najbardziej niekorzystnym przypadkiem jest sortowanie zbioru posortowanego odwrotnie - czas sortowania jest najdłuższy. Czas sortowania zbioru o losowym rozkładzie elementów jest o połowę krótszy. Algorytm sortowania przez wybór jest dużo lepszy od sortowania przez wstawianie w przypadku zbiorów w znacznym stopniu uporządkowanych. Również zbiory o losowym rozkładzie elementów będą posortowane szybciej. Jedynie w przypadku pesymistycznym, gdy zbiór jest posortowany odwrotnie, algorytm jest wolniejszy od algorytmu sortowania przez wybór. Te cechy czynią algorytm sortowania przez wstawianie zalecanym, prostym algorytmem sortującym klasy O(n 2 ). W prezentacji przedstawiono dwa rodzaje algorytmów: algorytm stabilny – na przykładzie sortowania przez wstawianie i algorytm niestabilny - na przykładzie sortowania przez wybór.

22 S. J. Russell, P. Norvig (2003). Artificial Intelligence: A Modern Approach. Second Edition, Prentice Hall. Von Neumann, J: Zur Theorie der Gesellschaftsspiele Math. Annalen. 100 (1928) John L Casti: Five golden rules: great theories of 20 th -century mathematics – and why they matter. New York: Wiley-Interscience, 1996 Donald E. Knuth: Sztuka programowania. T. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, 2002 Neil Gershenfeld i Isaac L. Chuang, Molekularne komputery kwantowe ; Świat Nauki, sierpień 1998 Nadrian C. Seeman, Na granicy życia i nanotechnologii ; Świat Nauki, lipiec 2004 Thomas H. Cormen, Charles E. Leiserson, Ronald L. Rivest, Clifford Stein: Wprowadzenie do algorytmów ;WNT, wyd. VI 2004 pl.wikipedia.org/ algorytm.org/ neuralnets.eu/ wazniak.mimuw.edu.pl/index.php?title=Sztuczna_inteligencja computerchess.us/gtchess encyklopedia.pwn.pl/lista.php?co=rekurencja


Pobierz ppt "Wszelkie treści i zasoby edukacyjne publikowane na łamach Portalu www.szkolnictwo.pl mogą być wykorzystywane przez jego Użytkowników wyłącznie w zakresie."

Podobne prezentacje


Reklamy Google