Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Oczyszczanie enzymów Enzymologia-2. Podczas oczyszczania enzymu należy mierzyć i kontrolować: 1.Stężenie białka 2.Aktywność oczyszczanego enzymu 3.Liczbę

Коpie: 1
Oczyszczanie enzymów Enzymologia-2. Podczas oczyszczania enzymu należy mierzyć i kontrolować: 1.Stężenie białka 2.Aktywność oczyszczanego enzymu 3.Liczbę

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Oczyszczanie enzymów Enzymologia-2. Podczas oczyszczania enzymu należy mierzyć i kontrolować: 1.Stężenie białka 2.Aktywność oczyszczanego enzymu 3.Liczbę"— Zapis prezentacji:

1 Oczyszczanie enzymów Enzymologia-2

2

3 Podczas oczyszczania enzymu należy mierzyć i kontrolować: 1.Stężenie białka 2.Aktywność oczyszczanego enzymu 3.Liczbę białek obecnych w preparacie

4 Błękit kumazyny R-250 (CBB) Przesunięcie max po związaniu białka 465 nm (czerwony) 595 nm (niebieski) CuSO 4 – kwas bicynchoninowy Białko redukuje Cu(II) to Cu(I) w środowisku zasadowym; kwas bicynchoninowy (BCA) jest odczynnikiem chromogennym, specyficznym dla Cu(I); tworzy z nimi purpurowy kompleks o max = 562 nm Niektóre metody oznaczania białka

5 PORÓWNANIE NAJPOPULARNIEJSZYCH METOD OZNACZANIA BIAŁKA

6 1.Oznaczanie [P] preferowane wobec [S] ; 2.Warunki oznaczenia powinny być optymalne: pH, siła jonowa, wysycające stężenia substratu(ów) i obecność kofaktorów; 3.Oznaczanie punktowe lub ciągłe? 4.Wybór metody: preferowane techniki spektroskopowe (UV, vis); metody radiochemiczne – uniwersalne i dokładne ale drogie, pracochłonne i niebezpieczne; często stosowane metody sprzężone; 5.Zawsze należy stosować oznaczenia kontrolne (tło) 6.W przypadku metod sprzężonych należy zapewnić, że ilość enzymu katalizującego reakcję sprzężoną powinna być na tyle duża, aby reakcja ta nie była etapem limitującym Oznaczanie aktywności enzymu

7 1.Elektroforeza w warunkach denaturujących (SDS-PAGE) 2.Ogniskowanie izoelektryczne (IEF) 3.Western blotting Metody oceny czystości preparatów białkowych

8 Etapy: 1.Denaturacja (SDS/DTT/100 C) 2.Separacja elektroforetyczna w żelu poliakrylamidowym – metoda ciągła lub nieciągła (Laemmli) 3.Barwienie pasm (CBB, metoda srebrowa) Inne wersje: 1. Mocznik/DTT/Triton X-100 jako czynniki denaturujące 2. Żele gradientowe Elektroforeza w żelu poliakrylamidowym w warunkach denaturujących

9 Etapy: 1.SDS-PAGE 2.Elektrotransfer z żelu na błonę /nitroceluloza, nylon, difluorek poliwinylidenu (PVDF)/ 3.Barwienie błony: - metoda ogólna (Amido black) - metody specyficzne (koniugaty przeciwciał)* *procedura dwuetapowa: a/ blokowanie miejsc niezajętych w wyniku inkubacji z BSA, albuminą jaja lub sproszkowanym odtłuszczonym mlekiem; b/ specyficzne wiązanie przeciwciała połączonego z markerem fluorescencyjnym, promienitwórczym (zwykle 125 I), lub enzymem katalizującym barwną reakcję (peroxidase, phosphatase) Western blotting

10 Podsumowanie procesu oczyszczania syntazy GlcN-6-P z Candida albicans z lewej: analiza elektroforetyczna etapów oczyszczania poniżej: zestawienie parametrów procesu Postęp procesu oczyszczania enzymu można śledzić

11 Strategia oczyszczania enzymów

12 Komórki zwierzęce – brak ściany; duże rozmiary; łatwość rozbicia Komórki roślinne – ściana komórkowa (celuloza/ligniny/woski) duże rozmiary; polifenole obecne w wakuolach Bakterie - sztywna ściana komórkowa + błona zewnętrzna (tylko Gram-); niewielkie rozmiary; komórki sferyczne – szczególne problemy komórki rekombinowane – możliwe tworzenie ciał inkluzyjnych Grzyby - bardzo sztywna ściana (chityna/glikan); aktywne enzymy proteolityczne Problemy ogólne: utrata mechanizmów kontroli metabolizmu w momencie rozbicia komórek; efekty cieplne związane z zastosowaniem metod mechanicznych Dezintegracja komórek - problemy

13 kontrola pH kontrola temperatury zapobieganie niekontrolowanej proteolizie dodatek czynników stabilizujących zapewnienie właściwych warunków przechowywania Czynniki sprzyjające zachowaniu aktywności oczyszczanych enzymów

14 1.Utrzymywanie odpowiednio niskiej temperatury 2.Obecność inhibitorów proteaz 3.W niektórych przypadkach – ultrafiltracja z limitem odcięcia <30 kDa Inhibitory proteaz: Fluorek fenylometylosulfonylu 0.5 mM Pepstatyna A1 M E-64 /L-trans-epoksysukcinylo-leucylamido-(4-guanidyno)-butan 10 M EDTA1 mM Zapobieganie proteolizie oczyszczanych enzymów

15 METODY DEZINTEGRACJI KOMÓREK

16 Wybrane metody dezintegracji komórek

17 Prasa Frencha Zasada działania: W wyniki parcia wywieranego na zawartość komory przez tłok naciskany za pośrednictwem prasy hydraulicznej, rośnie ciśnienie w komorze oraz ciśnienie wewnętrzne w komórkach. Podczas uwalniania zawartości komory przez wąską dyszę, następuje gwałtowny spadek ciśnienia w zawiesinie (na zewnątrz komórek) do atmosferycznego. Ciśnienie wewnątrzkomórkowe także spada, ale wolniej. W efekcie, gradient ciśnienia po dwóch stronach błony cytoplazmatycznej powoduje jej pęknięcie, a w efekcie uwolnienie cytoplazmy.

18 Szok osmotycznyprzeniesienie z roztworu o wysokim ciśnieniu osmotycznym do roztworu o niskim ciśnieniu osmotycznym Szok termiczny80 C/gwałtowne ochłodzenie Inne metody dezintegracji komórek Metody fizyczne Metody enzymatyczne Bakterie: Gram-dodatnielizozym + DNaza Gram-ujemnelizozym + DNaza + EDTA detergent niejonowy+ lizozym Grzyby:chitinaza + -glukanaza -glukuronidaza Komórki roślinne:celulaza

19 Zastosowanie wirowania do separacji składników komórek

20 - w wyniku dodania do roztworu ziaren suchego, porowatego polimeru. Wielkość porów musi być tak dobrana, aby nie wnikały w nie cząsteczki białek (Sephadex G-25, glikol polietylenowy - PEG); - w wyniku usunięcia nadmiaru wody oraz niewielkich cząsteczek poprzez dyfuzję przez półprzepuszczalną membranę (ultrafiltracja, dializa wobec suchego Sephadex-u lub PEG); - w wyniku usunięcia wody pod zmniejszonym ciśnieniem (liofilizacja) Zatężanie roztworów białek

21 Materiały używane do otrzymywania błon półprzepuszczalnych: Octan celulozy poliwęglan poliamidy PCW polisulfon Ultrafiltracja

22

23 Odsalanie i wymiana buforu Dializa Filtracja żelowa

24 - wytrącanie poprzez zmianę pH (kwas octowy lub cytrynowy dla pH 3-4; dietanoloamina lub węglan sodu dla pH >8 - wytrącanie poprzez zmianę siły jonowej (wysalanie) - wytrącanie poprzez dodatek rozpuszczalnika organicznego - wytrącanie poprzez dodatek polimeru organicznego (PEG) - wytrącanie poprzez denaturację termiczną Oczyszczanie i zatężanie poprzez wytrącanie

25 Wytrącanie białek poprzez zmianę pH Rozpuszczalność białek zależy od pH roztworu. Rozpuszczalność danego białka jest najmniejsza przy pH odpowiadającym punktowi izoelektrycznemu (pH i ) białka

26 Białka są wytrącane z roztworu w efekcie zwiększenia jego siły jonowej w wyniku dodania soli w postaci sypkiej lub stężonego roztworu. Stosowane sole: (NH 4 ) 2 SO 4, Na 2 SO 4 Wysalanie białek

27 Białka są wytrącane w wyniku dodania do roztworu mieszających się z wodą, niedenaturujących rozpuszczalników organicznych. Najczęściej stosowane: aceton, etanol Operacje prowadzi się w temperaturach poniżej 0 C. Frakcjonowanie rozpuszczalnikami organicznymi

28 Chromatograficzne metody separacji białek Podstawa separacji są różnice we właściwościach fizykochemicznych białek: - polarnośćchromatografia adsorpcyjna chromatografia hydrofobowa - charakter jonowychromatografia jonowymienna chromatoogniskowanie - rozmiary cząsteczkichromatografia rozmiarów wykluczających -kształt cząsteczki; aktywność biologicznachromatografia powinowactwa

29 Schemat zestawu do chromatografii kolumnowej białek

30 LPLC< 5 bar MPLC6 – 50 bar HPLC> 50 bar 1 bar = 0.1 MPa W oczyszczaniu białek stosuje się techniki chromatograficzne nisko-, średnio- i wysokociśnieniowe

31 Chromatografia średniociśnieniowa System FPLC

32 Materiały stosowane jako nośniki (matryce) dla złóż chromatograficznych wykorzystywanych dla oczyszczania białek MatrycaCzynnik sieciujący lub skład kopolimeru Zakres stabilności (pH) Uwagi Celuloza Dekstran Agaroza Sepharose Poliakrylamid Polistyren epichlorohydryna 2,3-dibromopropanol kopolimer dekstranu I agarozy produkt polikondensacji diwinylobenzen 2 – – 14 2 – 11 bez ograniczeń tylko zawiesina j.w.

33 Chromatografia jonowymienna białek Rodzaje złóż: anionity (wymieniają aniony) kationity (wymieniają kationy)

34 Anionit czy kationit?

35 Chromatografia jonowymienna białek - wybierz rodzaj złoża; - dostosuj rodzaj buforu do rodzaju złoża (dla anionitów bufory kationowe, np. TRIS; dla kationitów bufory anionowe, np. fosforanowy); - naniesienie próbki w roztworze o niskiej sile jonowej (<50 mM); - elucja wzrastającym gradientem soli (zwykle 0 – 0.5 M KCl lub NaCl), gradientem pH (rzadziej stosowane) lub gradientem amfolitu Cechy chromatografii jonowymiennej: (+)następuje zagęszczenie próbki; praktycznie brak ograniczeń objętości próbki nanoszonej na kolumnę; łagodne warunki nanoszenia i elucji; wysoka rozdzielczość (-)bezwzględna konieczność zachowania niskiej siły jonowej próbki nanoszonej białka eluowane z kolumny roztworem o wysokiej sile jonowej

36 Zasada metody: Po zrównoważeniu żelu (zwykle polietylenoimino-agaroza) buforem o stosunkowo wysokim pH, tworzy się gradient pH gradient wzdłuż kolumny w wyniku elucji buforem zawierającym amfolity o pH odpowiadającym dolnej granicy pożądanego gradientu. W rezultacie, wytwarza się stały gradient pH w buforze o niskiej sile jonowej. W miarę postępu elucji białka są wymywane ze złoża w roztworze, którego pH jest równe, lub nieco wyższe od pI białka. System FPLC: Kolumny Mono P (MonoBeads ® podstawione aminami trzecio- lub czwartorzędowymi Amfolity: Polybuffer 74, Polybuffer 96 Separacja mioglobiny wieloryba, moglobiny końskiej i karboksy- hemoglobiny przez zastosowanie chromatoogniskowania FPLC Zalety: wysoka rozdzielczość, efekt ogniskowania; Wady: amfolity obecne w eluacie. Usuwanie poprzez filtrację żelową, ultrafiltrację lub dializę Chromatoogniskowanie

37 Hydroksyapatyt: Ca 10 (PO 4 ) 6 (OH) 2 - krystaliczny - sferoidalny - ceramiczny Mechanizm adsorpcji: Wiązanie na powierzchni złoża, w którym uczestniczą jony Ca(II) i fosforanowe złoża oraz naładowane grupy funkcyjne białek Warunki adsorpcji: bufor fosforanowy Na/K (<20 mM) pH obojętne Warunki elucji: wzrastajacy gradient skokowy lub ciągły buforu fosforanowego (zwykle 10 – 500 mM) Chromatografia adsorpcyjna Bio-Rad Kolumna Bio-Scale CHT Type I Upakowana ceramicznym hydroksyapatytem (wielkość ziaren – 10 m)

38 Inertne matryce funkcionalizowane grupami arylowymi lub alkilowymi. Matryce podstawione grupami alkilowymi są ogólnie bardziej hydrofobowe, niż matryce podstawione grupami arylowymi Mechanizm wiązania białek: wykorzystuje się obecność domen hydrofobowych na powierzchni cząsteczek białka; siła napędowa – wzrost entropii układu; jest potęgowana w roztworach o dużej sile jonowej. Złoża do chromatografii hydrofobowej FPLC Chromatografia hydrofobowa Parametry próbki nanoszonej na kolumnę: środowisko buforu o dużej sile jonowej; Elucja: a/ bufor o zmniejszającej się sile jonowej; b/ gradient rozpuszczalnika organicznego (alkohole alifatyczne, aminy alifatyczne) lub detergentu niejonowego, np. Triton X-100

39 Chromatografia rozmiarów wykluczających Zasada: Porowate ziarna złoża z materiału całkowicie inertnego (Sephadex, Sepharose, Superose, Superdex, poliakrylamid. Pory w ziarnach o kontrolowanej średnicy. Cząsteczki białek, w zależności od swoich rozmiarów wnikają do porów (są zatrzymywane) lub przepływają obok.

40 Chromatografia rozmiarów wykluczających Najbardziej zachowawcza technika chromatograficzna stosowana do oczyszczania białek. Ograniczenie: objętość nanoszonej próbki powinna być jak najmniejsza Dowolny skład próbki nanoszonej na kolumnę Stosuje się kolumny długie, o niewielkiej średnicy Bardzo istotne jest dokładne, jednorodne upakowanie złoża w kolumnie Efekt dyfuzyjny Zależność szerokości pasma od objętości nanoszonej próbki

41 Chromatografia powinowactwa Podstawą separacji są wysoce selektywne, specyficzne oddziaływania białko: ligand związany trwale ze złożem. Ligandem może być np.: analog substratu, koenzymu, inhibitor kompetytywny, inhibitor allosteryczny Istnieje możliwość indywidualnego zaprojektowania i otrzymania złoża specyficznego wobec danego białka lub zakupu jednego z komercyjnie dostępnych kilkuset złóż o różnej specyficzności W niektórych przypadkach możliwe efektywne oczyszczenie białka w jednym etapie

42 Chromatografia powinowactwa Możliwości połączenia cząsteczek liganda ze złożem

43 Produkty aktywacji agarozy za pomocą CNBr Aktywacja nośnika

44 Przykładowe możliwości przytwierdzenia liganda do złoża Chromatografia powinowactwa

45 Chromatografia powinowactwa immobilizowanych barwników Analogia struktur przestrzennych cząsteczki Cibacron BlueF3GA (z lewej) i NAD (z prawej)

46 Chromatografia metalopowinowactwa Zasada: wiązanie białek posiadających liczne reszty aminokwasowe z elektrodonorowymi ugrupowaniami w łańcuchach bocznych (His, Arg, Trp, Cys) z jonami metalu: Co(II), Ni(II), Zn(II), Cu(II) lub Fe(II), Immobilizowanymi na złożu. Szczególnie przydatna dla izolacji białek posiadających struktury typu tzw. palca cynkowego oraz białek fuzyjnych z ogonami poliHis

47 Izolacja białka His 6 -SSB 1 – markery masy cząsteczkowej 2 – surowy lizat E. coli 3 – surowy lizat E. coli nadprodukujących His 6 -SSB 4 – eluat z kolumny Ni(II)-TED-Sepharose (elucja 0.5 M roztworem imidazolu) Chromatografia metalopowinowactwa

48 CHROMATOGRAFIA KOWALENCYJNA Grupy czynne stosowanych wypełnień Zasada metody A/ Związanie B/ Elucja C/ Regeneracja

49 Immunochromatografia W celu izolacji enzymów lub innych białek: immunoadsorbent powstaje w wyniku przyłączenia do nośnika przeciwciał monoklonalnych rozpoznających dane białko

50 Preparatywna elektroforeza

51

52 Planowanie procedury oczyszczania eznymu Kolejność etapów nie jest dowolna


Pobierz ppt "Oczyszczanie enzymów Enzymologia-2. Podczas oczyszczania enzymu należy mierzyć i kontrolować: 1.Stężenie białka 2.Aktywność oczyszczanego enzymu 3.Liczbę"

Podobne prezentacje


Reklamy Google