Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Zajęcia dla nauczycieli Redagowanie bibliografii załącznikowej i przypisów bibliograficznych Dokumenty drukowane Oprac. Danuta Sebastjan Urszula Tobolska.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Zajęcia dla nauczycieli Redagowanie bibliografii załącznikowej i przypisów bibliograficznych Dokumenty drukowane Oprac. Danuta Sebastjan Urszula Tobolska."— Zapis prezentacji:

1

2 Zajęcia dla nauczycieli Redagowanie bibliografii załącznikowej i przypisów bibliograficznych Dokumenty drukowane Oprac. Danuta Sebastjan Urszula Tobolska

3 NORMA Norma PN-ISO 690: 2002 Dokumentacja. Przypisy bibliograficzne. Zawartość, forma i struktura

4 BIBLIOGRAFIA ZAŁĄCZNIKOWA wykaz dokumentów cytowanych i/lub wykorzystanych przez autora dzieła bądź tylko związanych z tematem dzieła PRZYPIS BIBLIOGRAFICZNY krótkie objaśnienia do wyrazów, zwrotów lub fragmentów tekstu cytowanego przez autora publikacji

5 Normy związane z tematem PN-79/N-01222/07 Kompozycja wydawnicza książki. Bibliografia załącznikowa PN-78/N-01222/04 Kompozycja wydawnicza książki. Materiały uzupełniające tekst główny PN-76/N-1150 Zasady skracania tytułów czasopism i wydawnictw zbiorowych PN-85/N Skróty wyrazów i wyrażeń w opisie bibliograficznym i katalogowym PN-68/N Przepisy bibliograficzne. Skróty wyrazów typowych w tytułach czasopism i wydawnictw zbiorowych PN-ISO 9: 2000 Transliteracja znaków cyrylickich na znaki łacińskie. Języki słowiańskie i niesłowiańskie PN-ISO 2108: 1997 Międzynarodowy znormalizowany numer książki PN-ISO 3297: 2001 Międzynarodowy znormalizowany numer wydawnictw ciągłych

6 Etapy powstawania bibliografii załącznikowej i przypisów bibliograficznych 1. Ogólne zasady sporządzania bibliografii i przypisów 2. Poszczególne elementy opisu bibliograficznego 3. Zasady opisu poszczególnych rodzajów dokumentów 4. Redagowanie bibliografii załącznikowej 5. Redagowanie przypisów bibliograficznych

7 OPIS BIBLIOGRAFICZNY zespół danych o cechach dokumentu, niezbędnych do jego identyfikacji oraz informacje uzupełniające, które mogą być dodawane dla bliższego scharakteryzowania dokumentu

8 ZASADY OGÓLNE SPORZĄDZANIA BIBLIOGRAFII ZAŁĄCZNIKOWEJ I PRZYPISÓW BIBLIOGRAFICZNYCH Podstawa opisu Kolejność elementów opisu Język i pisownia Transliteracja Skróty Wyróżnienia graficzne i interpunkcja Uzupełnienia i sprostowania

9 Podstawa opisu dane do opisu należy przejmować ze źródeł wskazanych dla poszczególnych rodzajów dokumentów Kolejność elementów opisu elementy opisu, zarówno obowiązkowe, jak i fakultatywne, należy wymieniać w ustalonej kolejności w zależności od rodzaju opisywanego dokumentu Język i pisownia elementy opisu należy podawać w języku i pisowni, w jakich występują w dokumencie pisownia wielkich liter powinna być zgodna z praktyką przyjętą w języku lub piśmie, w którym podaje się informacje

10 Transliteracja forma transliterowana może zastępować formę w piśmie oryginalnym lub – ujęta w nawiasy kwadratowe – je uzupełniać Skróty dopuszcza się skracanie wyrazów w poszczególnych elementach opisu (np. w nazwie miejsca wydania, nazwie instytucji wydawniczej, numerze czasopisma) dopuszcza się redukowanie do inicjałów imion stanowiących część nazwy autora, redaktora, pod warunkiem, że nie utrudni to identyfikacji osoby w Wykazie Skrótów należy podać znaczenie wszystkich użytych skrótów oprócz powszechnie używanych nie należy skracać tytułów wydawnictw ciągłych, jeżeli skrót jest nieczytelny

11 Wyróżnienia graficzne i interpunkcja należy stosować jednolity system interpunkcji w bibliografii załącznikowej i wszystkich przypisach zawartych w publikacji zaleca się wyróżniać graficznie nazwę autora (zwłaszcza nazwisko) i/lub tytuł dokumentu oraz tytuł czasopisma w przypadku opisu artykułu nie dopuszcza się wyróżniania w ten sam sposób różnych elementów opisu zaleca się używanie tylko niezbędnych znaków interpunkcyjnych oraz uzależnienie ich użycia od zastosowanych wyróżnień, np. wyróżnienie tytułu pismem pochyłym może eliminować znaki interpunkcyjne przed i po tytule wyróżnienia graficzne i interpunkcja powinny zapewnić czytelność opisu

12 Przykład wydawnictwa zwartego Zastosowana w przykładach interpunkcja ilustruje różnorodność rozwiązań. 1. WOJCIECHOWSKI Jacek Organizacja i zarządzanie w bibliotekach Warszawa ISBN WOJCIECHOWSKI, Jacek, Organizacja i zarządzanie w bibliotekach, Warszawa 1998, ISBN WOJCIECHOWSKI Jacek: Organizacja i zarządzanie w bibliotekach. Warszawa ISBN WOJCIECHOWSKI J.: Organizacja i zarządzanie w bibliotekach. Warszawa ISBN WOJCIECHOWSKI, Jacek. Organizacja i zarządzanie w bibliotekach. Warszawa ISBN

13 Przykład opisu artykułu w wydawnictwie ciągłym 1. WĘDZIK, Zofia. Kawa czy herbata?,,Nowa Szkoła 2004, nr 1, s WĘDZIK, Zofia. Kawa czy herbata? : (o szkodliwości spożywania napojów w sali lekcyjnej). Nowa Szkoła. 2004, nr 1, s WĘDZIK, Zofia. Kawa czy herbata? : (o szkodliwości spożywania napojów w sali lekcyjnej). Nowa Szk. 2004, nr 1, s

14 Uzupełnienia i sprostowania uwagi dodane przez opisującego należy podawać w języku publikacji, w której zamieszczony jest opis dopuszcza się podawanie dodatkowych danych w celu sprostowania oczywistych błędów w źródle, zapewnienia dokładniejszej identyfikacji osób i ciał zbiorowych poprzez rozwinięcie inicjałów i akronimów oraz rozróżnienia podanych nazw miejscowości poprzez dodanie dopowiedzeń wszystkie dodatkowe dane (uzupełnienia lub sprostowania) należy podawać z reguły w nawiasach kwadratowych po elemencie, który podlega modyfikacji

15 POSZCZEGÓLNE ELEMENTY OPISU Odpowiedzialność główna Nazwa autora osoba (autor indywidualny) ciało zbiorowe (autor korporatywny) Tytuł i dodatki do tytułu tytuł dodatki do tytułu (podtytuł i nadtytuł) Odpowiedzialność drugorzędna Oznaczenie wydania Miejsce wydania (produkcji) Nazwa wydawcy (producenta)

16 Rok wydania (produkcji) Data i oznaczenie części wydawnictwa ciągłego Liczba tomów, numer tomu Liczba stronic Nazwa serii i numer tomu w obrębie serii ISBN i ISSN

17 Odpowiedzialność główna osoba (autor indywidualny) w przypadku dzieł piśmienniczych główną odpowiedzialność ponosi autor/redaktor dla innych typów prac może to być odpowiedzialność kompozytorów, reżyserów itp. nazwę autora należy podawać w formie przejętej z opisywanego dokumentu zaleca się podawać w transliteracji lub transkrypcji nazwy pisane alfabetami cyrylickimi zaleca się podawać imiona (inicjały) autora po nazwisku autora jeżeli w opisywanym dokumencie podano zarówno nazwisko, jak i pseudonim autora, należy przytoczyć obydwie formy, rozróżniając je graficznie (ujmując pseudonim w nawiasy) i/lub dodając odpowiednie wyjaśnienie np. : SŁOMCZYŃSKI, M. (Joe Alex. pseud.)

18 w przypadku dokumentów napisanych wspólnie przez kilku autorów można podać nazwy wszystkich autorów (niezależnie od ich liczby), z zachowaniem kolejności, w jakiej występują w opisywanym dokumencie, lub tylko nazwę pierwszego z nich z dodatkiem skrótu i in. (= i inni) lub et al. (= et alii), np.: BACZKOWSKI, J., STRYCZEK, S., FUGIEL, K., KRAJ, Ł., WILK, S. lub BACZKOWSKI, J. i in.

19 w przypadku zbioru dzieł (prac) kilku autorów pierwszym elementem opisu jest tytuł dokumentu, nazwę redaktora całości zbioru należy podać po tytule, np. : Poglądy społeczeństwa polskiego na stosowanie prawa. Red. M. Borucka lub redaktor pełni rolę odpowiedzialności głównej np.: BORUCKA, M. (red.). Poglądy społeczeństwa polskiego na stosowanie prawa.

20 w przypadku dokumentów wydanych pod kryptonimem, opis należy zaczynać od kryptonimu A.L.: Jezus i Maryja jeżeli kryptonim został rozwiązany przez opisującego, należy go podać po właściwej nazwie autora a nazwę autora zaleca się ująć w nawiasy kwadratowe np.: [LEMPARTY, Antoni] A.L.: Jezus i Maryja nie należy stosować terminu,,Anonimowy w zastępstwie nazwy nieznanego autora

21 ciało zbiorowe (autor korporatywny) nazwę autora korporatywnego należy podawać jako pierwszy element w opisie: - oficjalnych dokumentów o charakterze informacyjnym lub administracyjnym, wydanych przez ciało zbiorowe, którego dotyczą - materiałów ze zjazdów, konferencji np.: POLITECHNIKA GDAŃSKA. Informator dla przemysłu TOWARZYSTWO WIEDZY WOJSKOWO- OBRONNEJ. Tematyka prelekcji TWWO jeżeli w opisywanym dokumencie nazwa autora korporatywnego jest podana w kilku językach, należy wybrać nazwę w języku właściwym dla kraju, w którym dane ciało zbiorowe działa, a w przypadku instytucji międzynarodowych – nazwę powszechnie używaną dopuszcza się stosowanie ogólnie znanych akronimów, np. UNESCO

22 nazwa autora korporatywnego powinna być uzupełniona nazwą siedziby, jeżeli istnieją inne ciała zbiorowe o takich samych nazwach np. MUZEUM NARODOWE (Wrocław) AKADEMIA ROLNICZA (Wrocław)

23 Tytuł i dodatki do tytułu tytuł tytuł zbyt długi można skracać, zachowując jednak pierwsze wyrazy i nie zmieniając sensu - opuszczenia należy zaznaczyć wielokropkiem... np.: Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie zakresu działania naczelnika gminy, organizacji i zadań urzędu gminnego oraz niektórych spraw pracowniczych lub Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie zakresu działania naczelnika gminy... opuszczenia w środku tytułu należy zaznaczyć wielokropkiem...

24 nie zaleca się stosowania opuszczeń na początku tytułu jeżeli w opisywanym dokumencie występuje więcej niż jeden tytuł lub jeśli tytuł jest podany w kilku językach, należy wybrać tytuł wyróżniony lub tytuł w wyróżnionej formie językowej jeśli brak wyróżnień, przejąć ten, który jest wymieniony jako pierwszy dopuszcza się podawanie w opisie również innych tytułów przejętych z dokumentu, zwłaszcza tytułu w języku polskim tłumaczenie tytułu można dodawać w nawiasach kwadratowych po tytule przejętym ze źródła

25 jeżeli dokument nie posiada tytułu, a na karcie tytułowej występuje tylko autor (indywidualny lub korporatywny), można ograniczyć się do podania nazwy autora lub przytoczyć w nawiasach kwadratowych tytuł utworzony przez opisującego np.: BRONIEWSKI, W.[Poezje] w opisie artykułów i innych dokumentów niesamoistnych wydawniczo, dopuszcza się skracanie wyrazów w tytułach czasopism, pod warunkiem rozwiązania skrótów w wykazie skrótów lub zapewnienia ich czytelności w inny sposób np.: Czas. Geogr. = Czasopismo Geograficzne

26 dodatki do tytułu (podtytuł i nadtytuł) dodatki do tytułu zaleca się podawać tylko wtedy, gdy są niezbędne dla zrozumienia tytułu lub wyjaśniają charakter publikacji np.: Cukrzyca. Wskazówki dla chorego tytuły niejasne zaleca się uzupełnić objaśnieniem, podanym w nawiasach kwadratowych, bezpośrednio po tytule np.: Filozof wolności [Leon Chwistek]

27 Nazwy współtwórców nazwy współtwórców należy podawać wraz z określeniem roli danych osób w powstaniu dokumentu np.: red., tł., zdj. reż., określenia te zaleca się podawać w skrótach, np.: Pedagogika. Red. B. Suchodolski Wesele. Reż. Andrzej Wajda przy nazwach współtwórców zaleca się podawać imię przed nazwiskiem

28 Oznaczenie wydania kolejność wydania należy podawać cyframi arabskimi określenia towarzyszące numerowi wydania (poprawione, uzupełnione) zaleca się skracać np.: Wyd. 3 zm. i uzup. dopuszcza się przejmowanie oznaczenia pierwszego wydania, jeżeli to oznaczenie występuje w źródle

29 Miejsce wydania (produkcji) należy podawać nazwę miejsca wydania w języku, w jakim występuje w opisywanym dokumencie jeżeli w dokumencie wymieniono więcej niż jedno miejsce wydania, w opisie należy podać nazwę wyróżnioną graficznie, a w przypadku braku wyróżnienia – wymienioną na pierwszym miejscu dopuszcza się podawać również nazwy pozostałych miejsc wydania np.: Wrocław; Kraków; Warszawa jeżeli w dokumencie nie podano miejsca wydania, w opisie zaleca się podać nazwę miejsca druku w przypadku braku w opisywanym dokumencie informacji o miejscu wydania i miejscu druku, zaleca się podawać w nawiasach kwadratowych skrót [b.m.] (= bez miejsca) lub [s.l.] (= sine loco) w opisie dokumentów opublikowanych za granicą zaleca się wówczas wymienić nazwę kraju [s.l. Francja]

30 Nazwa wydawcy (producenta) nazwę wydawcy należy podawać w języku, w jakim występuje w opisywanym dokumencie jeżeli w dokumencie podano więcej niż jedną nazwę wydawcy, w opisie należy podać nazwę wyróżnioną graficznie, a w przypadku braku wyróżnienia – wymienioną na pierwszym miejscu dopuszcza się podawanie również nazw pozostałych wydawców zaleca się podawać tylko najważniejsze części nazwy np. : Pax", zamiast Instytut Wydawniczy Pax"

31 w nazwach obcych wydawców należy pomijać określenia: S.A., Ltd., G.m.b.H. itp. w nazwach zawierających imię i nazwisko, imię można pomijać lub skracać do inicjału np.: Mortkowicz lub J. Mortkowicz dopuszcza się skracanie poszczególnych wyrazów nazwy wydawcy można też stosować powszechnie przyjęte akronimy nazw wydawców ( PWN, PIW, PWRiL)

32 Rok wydania (produkcji) należy podawać cyframi arabskimi, niezależnie od tego, jak został podany w opisywanym dokumencie jeżeli w dokumencie nie wymieniono roku wydania, w opisie zaleca się podać rok druku lub copyrightu z odpowiednim wyjaśnieniem np.: druk 1893, cop w przypadku braku wymienionych danych, dopuszcza się podanie w nawiasach kwadratowych skrótu [b.r.] (= bez roku) lub [s.a.] (= sine anno) w opisie wydawnictwa wielotomowego należy podać lata wydania tomu najwcześniej i najpóźniej wydanego, połączone kreską 1973 – 1976 jeżeli wydawnictwo wielotomowe nie zostało zakończone, należy podać tylko pierwszą datę, z dodaniem kreski 1977-

33 Data i oznaczenie części wydawnictwa ciągłego należy podawać nominalną datę opisywanego tomu (rocznika, woluminu), tj. rok za który lub na który wydano opisywane wydawnictwo ciągłe jeżeli wydawnictwo ukazuje się z opóźnieniem, zaleca się podawanie w opisie również rzeczywistego roku wydania lub druku z odpowiednim objaśnieniem np (wyd. 1974) oznaczenia części należy podawać w kolejności od jednostek większych (np. tom, rocznik) do mniejszych (np. zeszyt, numer) określenia części (tom, rocznik, zeszyt, numer itp.) należy przejmować z dokumentu, stosując skróty, numery części należy podawać cyframi arabskimi

34 w przypadku występowania w wydawnictwie podwójnej numeracji części zaleca się przytaczać obydwie numeracje np.: 1978 T. 12(24) dla oznaczenia podwójnej jednostki (np. zeszytu) wydawnictwa należy stosować kreskę ukośną (przedziałkę) między numerami części np.: nr 5/6 dla oznaczenia kolejnych jednostek numery części należy łączyć kreską np.: nr 5-7 w opisie pojedynczych numerów dzienników można podawać tylko rok i datę dzienną np.: 1978, 8 września

35 w opisie całości lub kilku tomów (roczników) wydawnictwa ciągłego należy podać daty i oznaczenia pierwszego i ostatniego tomu opisywanego ciągu, połączone kreską np.: 1961 T. 1 – 1978 T. 18 dla zaznaczenia, że wydawnictwo ukazuje się na bieżąco, należy podać datę i oznaczenie pierwszego tomu opisywanego ciągu, z dodaniem kreski np.: 1977 R. 1 –

36 Liczba tomów, numer tomu w opisie całości wydawnictwa wielotomowego należy podawać liczbę tomów (po dacie wydania) np.: t. przy podawaniu liczby tomów określenie należy umieszczać po liczbie np.: 3t., 2cz., 4vol. w opisie pojedynczego tomu – numer tomu należy podawać (po oznaczeniu wydania) np.: wyd. 3 T. 1 przy podawaniu numeru tomu – określenie należy umieszczać przed numerem np.: T. 1, Cz. 2 numer tomu i liczbę tomów należy podawać cyframi arabskimi, niezależnie od tego, jak zostały podane na dokumencie, wraz z towarzyszącymi im określeniami (tom, część, wolumin), przejętymi z dokumentu określenia te zaleca się skracać np.: t., cz., vol.

37 Liczba stronic liczbę stronic należy podawać cyframi użytymi w dokumencie, dodając po liczbie skróty odpowiednich określeń (s.) poszczególne ciągi paginacji w obrębie jednego woluminu należy oddzielać przecinkiem np.: XIV, 345 s. między paginacją poszczególnych woluminów należy umieszczać znak dodawania np.: 3t.: s. dla wskazania umiejscowienia artykułów i innych dokumentów niesamoistnych wydawniczo należy podać numery stronic (stronicy), poprzedzone skrótem odpowiednich określeń np.: s. 16 numery należy łączyć kreską dla oznaczenia kolejnych stronic lub rozdzielać przecinkiem, jeżeli stronice nie następują bezpośrednio po sobie np.: s , s. 20, 24

38 Nazwa serii i numer tomu w obrębie serii nazwa serii może być podana w opisie tylko wtedy, gdy została przejęta z opisywanego dokumentu nazwę serii i numer tomu w obrębie serii zaleca się ujmować w nawiasy okrągłe

39 ISBN i ISSN Międzynarodowy znormalizowany numer książki (ISBN) i międzynarodowy znormalizowany numer wydawnictw ciągłych (ISSN) należy przytaczać w formie podanej w opisywanym dokumencie, z zachowaniem kresek lub spacji występujących w numerach oraz poprzedzających numery akronimów

40 Wydawnictwa zwarte Fragmenty w wydawnictwach zwartych Artykuły w wydawnictwach zwartych Artykuły w wydawnictwach ciągłych Normy Mapy, plany, atlasy ZASADY OPISU POSZCZEGÓLNYCH RODZAJÓW DOKUMENTÓW W BIBLIOGRAFII ZAłĄCZNIKOWEJ I PRZYPISACH BIBLIOGRAFICZNYCH

41 Wydawnictwa zwarte dane należy przejmować z głównej karty tytułowej; w dalszej kolejności – z karty przedtytułowej, metryki książki i okładki uwzględnienie elementów obowiązkowych jest konieczne, jeżeli tylko mają zastosowanie do identyfikacji cytowanego dokumentu *

42 Elementy obowiązkowe: - odpowiedzialność główna - tytuł - oznaczenie wydania - numer tomu - rok wydania - liczba tomów - numer znormalizowany

43 Przykład opisu wydawnictwa zwartego WOJCIECHOWSKI, Jacek. Organizacja i zarządzanie w bibliotekach. Biblioteka szkolna. Tł. z ang. T[adeusz] Kocowski. Wyd. 2. Warszawa t. 250 s. ISBN X. Organizacja i zarządzanie w bibliotekach. Biblioteka szkolna. Red. Jacek Wojciechowski. Tł. z ang. T[adeusz] Kocowski. Wyd. 2. Warszawa t. 250 s. ISBN X. WOJCIECHOWSKI, Jacek. Organizacja i zarządzanie w bibliotekach. Biblioteka szkolna. Warszawa s. (Prawo w bibliotece). ISBN X. *

44 Fragmenty w wydawnictwach zwartych Elementy obowiązkowe: - odpowiedzialność główna - tytuł dokumentu macierzystego - oznaczenie wydania - rok wydania - lokalizacja w obrębie dokumentu macierzystego

45 Przykład opisu fragmentu w wydawnictwie zwartym HABIELSKI, Rafał, OSICA, Janusz. Między niewolą a wolnością. Warszawa : Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Józef Haller , generał WP, polityk. s HABIELSKI, Rafał, OSICA, Janusz. Między niewolą a wolnością s

46 Wydawnictwa ciągłe dane należy przejmować z karty tytułowej, nagłówka lub okładki; dopuszcza się przejmowanie danych z metryki (stopki redakcyjnej) części wydawnictwa ciągłego mające indywidualne tytuły (np. poszczególne tomy serii wydawniczej, części wydawnictwa zbiorowego), należy opisywać według normy opisu wydawnictwa zwartego uwzględnienie elementów obowiązkowych jest konieczne, jeżeli tylko mają zastosowanie do identyfikacji cytowanego dokumentu *

47 Elementy obowiązkowe: - tytuł wydawnictwa ciągłego - odpowiedzialność (nazwa instytucji sprawczej) - wydanie - oznaczenie zeszytu (daty i/lub numery) - rok - numer znormalizowany

48 Przykład opisu wydawnictwa ciągłego Neurologia i Psychologia Polska. Organ Polskiego Towarzystwa Neurologicznego i Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów. Dwumies. Red. Jerzy Kulczycki. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1977 T. 11(27) – 1978 T. 12(28). ISSN Nauka i Przyszłość. Miesięcznik informacyjno- publicystyczny. Polska Akademia Nauk, Centrum Upowszechnienia Nauki. Grudzień 1990 nr 1-. Warszawa: Centrum Upowszechnienia Nauki ISSN

49 Artykuły w wydawnictwach zwartych dane dotyczące autora i tytułu artykułu opublikowanego w wydawnictwie zwartym należy przejmować z nagłówka artykułu oraz informacji umieszczonych bezpośrednio po tekście artykułu dopuszcza się przejmowanie tych danych ze spisu treści *

50 Elementy obowiązkowe: - odpowiedzialność główna (nazwa autora artykułu) - tytuł artykułu - opis wydawnictwa zwartego - lokalizacja w obrębie dokumentu macierzystego (numer strony lub stron – pierwszej i ostatniej)

51 Przykład opisu artykułu w wydawnictwie zwartym KORDOS, J. Podstawowe problemy metody rotacyjnej. W zbiorze prac Autora: Zastosowanie metod statystycznych w statystyce. Warszawa s KORDOS, J. Podstawowe problemy metody rotacyjnej. W: Zastosowanie metod statystycznych w statystyce. Red. J. Danecki. Warszawa s KORDOS, J. Podstawowe problemy metody rotacyjnej. In: Zastosowanie metod statystycznych w statystyce. Warszawa s

52 Artykuły w wydawnictwach ciągłych dane dotyczące autora i tytułu artykułu opublikowanego w wydawnictwie ciągłym należy przejmować z nagłówka artykułu oraz informacji umieszczonych bezpośrednio po tekście artykułu dopuszcza się przejmowanie tych danych ze spisu treści *

53 Elementy obowiązkowe: - odpowiedzialność główna (nazwa autora artykułu) - tytuł artykułu - tytuł dokumentu macierzystego (tytuł czasopisma) - lokalizacja w obrębie dokumentu macierzystego (rok, zeszyt/numer, numer strony lub stron)

54 Przykład opisu artykułu w wydawnictwie ciągłym KOWALSKI, Jan. Wszechświat.,,Przyroda Polska 2002, nr 1, s KOWALSKI, Jan. Wszechświat. [Powstanie wszechświata]. Przyroda Polska. Styczeń 2002, R. 11, nr 1, s KOWALSKI, Jan. Wszechświat. Przyr. Pol. 2002, nr 1, s GORMAN, Michael. Przyszłość biblioteki akademickiej. Tł. z ang. Janina Walkiewicz. Przegląd Biblioteczny. 1995, R. 63, z. 5, s

55 Normy dane należy przejmować ze strony tytułowej lub nagłówka normy w opisie należy podawać: - numer normy, tj. wszelkie oznaczenia literowe i cyfrowe, stanowiące jego części składowe - tytuł normy (wraz z nadtytułem i podtytułem) zaleca się podawanie w opisie roku ustanowienia normy, jeżeli nie jest on częścią numeru normy

56 Przykład opisu normy PN-79/N-01222/07 Kompozycja wydawnicza książki. Bibliografia załącznikowa. PN-85/N Skróty wyrazów i wyrażeń w opisie bibliograficznym i katalogowym. PN-ISO 690: 2002 Dokumentacja. Przypisy bibliograficzne. Zawartość, forma i struktura. PN-ISO 690-2: 1999 Informacja i dokumentacja. Przypisy bibliograficzne. Dokumenty elektroniczne i ich części.

57 Mapy, plany, atlasy dane do opisu map i planów należy przejmować z ramki; w przypadku braku ramki – z innych miejsc opisywanej jednostki jako autora w opisie map należy traktować kartografa mapy, plany i atlasy samoistne wydawniczo należy opisywać jak wydawnictwa zwarte mapy i plany zamieszczone w wydawnictwie zwartym lub ciągłym należy opisywać jak artykuły w wydawnictwach zwartych lub ciągłych elementem obowiązkowym jest określenie rodzaju dokumentu: mapa, plan, atlas jeśli nie występuje ono w tytule w opisie map obowiązkowe jest podanie skali po tytule i dodatkach do tytułu

58 Przykład opisu mapy, planu, atlasu Beskid Sądecki i Żywiecki. Mapa. 1 : Wyd. 10. Warszawa ISBN Plan centrum Warszawy. W: Atlas Architektury Warszawy. Warszawa 1977 luź. wkładka.

59 REDAGOWANIE BIBLIOGRAFII ZAŁĄCZNIKOWEJ Układ bibliografii załącznikowej pozycje bibliografii załącznikowej można szeregować alfabetycznie można grupować wg kryteriów treściowych (tematyki) można grupować wg kryteriów formalnych (np. rodzaj dokumentu) w obrębie grup zaleca się alfabetyczny lub chronologiczny układ pozycji

60 Redagowanie pozycji bibliografii załącznikowej pozycja bibliografii załącznikowej powinna zawierać zasadniczo opis jednego dokumentu dopuszcza się podawanie opisów kilku dokumentów (np. dotyczących tego samego zagadnienia, prac jednego autora) w jednej pozycji zbiorowej np.: FIAŁKOWSKI, Konrad. Szansa śmierci; Wróble galaktyki; Strażnik. Warszawa: Nasza Księgarnia Studia dogmatyczno-moralne. Warszawa 1968.Treść : M. Kołodziejczyk. Tożsamość mistycznego ciała... ; J. Pryszmont. Podstawy religijne etyki kolejne opisy w pozycji zbiorowej należy oddzielić średnikiem, kropką z myślnikiem lub innym znakiem graficznym (np. gwiazdką)

61 Umiejscowienie bibliografii załącznikowej bibliografię załącznikową należy umieszczać po tekście głównym i uzupełniających go materiałach (aneksach, przypisach) należy umieszczać ją przed wszelkimi materiałami informacyjno-pomocniczymi (słownikiem użytych terminów, wykazami, indeksami, streszczeniami obcojęzycznymi, spisem treści itp.) dopuszcza się zamieszczanie bibliografii po poszczególnych rozdziałach w zbiorze dzieł jednego autora bibliografię załącznikową należy umieszczać po tekście, aneksach i przypisach do ostatniego dzieła

62 REDAGOWANIE PRZYPISÓW BIBLIOGRAFICZNYCH Cytowanie w tekście cytaty należy przytaczać w postaci oryginalnej, nadanej przez autora skracając cytat, opuszczone fragmenty lub pojedyncze wyrazy cytowanego tekstu należy zaznaczyć trzema kropkami ujętymi w nawias okrągły (…) wszelkie uzupełnienia wprowadzone do tekstu cytowanego należy ujmować w nawiasy kwadratowe w przypadku, gdy istnieją kolejne wydania danej książki, cytować należy zawsze z wydania ostatniego jeżeli jakiś tekst opublikowano zarówno w czasopiśmie, jak i w książce, należy go cytować z książki, a nie z czasopisma powinno się unikać nadmiernej ilości cytatów do każdego cytatu należy podać informację bibliograficzną, czyli źródło, z którego zaczerpnięto dany cytat

63 Zaznaczanie cytatów cytowany tekst należy zaznaczyć przez użycie cudzysłowu jeżeli w cytowanym tekście występują fragmenty ujęte w cudzysłów należy dla jego wyróżnienia zastosować cudzysłów francuski «…» lub zaznaczyć pojedynczymi przecinkami,…

64 Powiązanie przypisów z tekstem przypisy powinny być łączone z tekstem za pomocą odnośników (odsyłaczy) cyfrowych w postaci cyfry arabskiej odsyłacz cyfrowy zaznacza się w tekście głównym na końcu cytowanego tekstu numer odnośnika pisze się czcionką podwyższoną o pół stopnia w dziełach zawierających wiele liczb wskazane jest ujmowanie odnośników cyfrowych w nawiasy np. :,, (...) dokonano oceny jakości pracy (...) (1).

65 w języku polskim kropka jest zawsze znakiem kończącym zdanie, stawiamy ją po zamknięciu cudzysłowu i po numerze odsyłacza np.:,,……. 1. obowiązuje numeracja ciągła w całym tekście artykułu w dziełach o dużej ilości przypisów odnośniki mogą mieć numerację ciągłą w obrębie poszczególnych rozdziałów dopuszcza się użycie innego odsyłacza, np. w postaci gwiazdki, gdy przypisy występują sporadycznie dopuszcza się różnicowania liczby gwiazdek, jeżeli liczba tak oznaczonych przypisów nie przekracza trzech na jednej stronie

66 Lokalizacja przypisów bibliograficznych w obrębie publikacji zaleca się wprowadzanie przypisów u dołu strony tekst główny należy oddzielić od przypisów linią ciągłą ten sam numer, który znajduje się w tekście głównym, powinien być powtórzony na dole strony przy odpowiednim przypisie numer w przypisie zaleca się pisać z wcięciem, obejmującym np. 5 znaków, czcionką podwyższoną o pół stopnia po numerze w przypisie nie stawiamy kropki ani nawiasów

67 przypisy u dołu strony powinny być zapisane mniejszą czcionką niż tekst główny np. : 1 SULMICKI, Paweł. Planowanie i zarządzanie gospodarcze. Warszawa s. 34.

68 dopuszcza się umieszczanie przypisów na końcu dzieła; wówczas należy je umieszczać przed bibliografią załącznikową jeżeli bibliografia załącznikowa pełni równocześnie funkcję przypisów bibliograficznych, pozycje powinny być ułożone alfabetycznie i ponumerowane kolejno; dopuszcza się układ numeryczny wg kolejności cytowania opisywanych dokumentów w tekście dzieła kolejność wymieniania pozycji literatury, do której istnieją odwołania w tekście, powinna odpowiadać alfabetycznemu spisowi nazwisk autorów jeśli odwołujemy się do kilku prac tego samego autora, zaleca się wymieniać prace starsze przed nowymi kolejne pozycje należy zaznaczać kolejnymi numerami; po każdym numerze powinna być umieszczona kropka

69 Redagowanie pozycji przypisów bibliograficznych pierwszy odsyłacz do książki czy artykułu powinien zawierać wszystkie wymagane elementy opisu bibliograficznego dokumentu w przypadku ponownego odwołania się do dokumentu już opisanego, jeżeli następujące po sobie przypisy dotyczą tej samej pracy, należy zamiast pełnego opisu stosować oznaczenie: op.cit., lub tamże, lub ibid., po którym następują numery stron, np.: 1 Op.cit. s Tamże. s Ibid. s. 10.

70 jeżeli następujące po sobie przypisy dotyczą tej samej pracy, a dodatkowo powoływany tekst umieszczony jest na tej samej stronie, co w przypisie poprzedzającym, należy stosować jedynie określenie: tamże lub loc.cit., bez podawania numeru strony np.: 1 Tamże. 2 Loc.cit.

71 jeżeli powołujemy się na dokument wymieniony w jednym z przypisów wcześniejszych, należy powtórzyć początkowe elementy opisu tego dokumentu, np. nazwę autora i tytuł lub początek tytułu danej książki, dodając numer odpowiedniej stronicy np.: 1 JANKOWSKI, Kazimierz. Ekonomika... s. 33.

72 w przypisie bibliograficznym umieszczonym u dołu stronicy można podać jedynie te elementy, których nie zawiera informacja o cytowanym dokumencie w tekście głównym np.: Stwierdzenie to powtórzył prof. Witold Doroszewski we wstępie do wydanego pod jego redakcją,,Słownika poprawnej polszczyzny 1. 1 Warszawa 1973, s. IX.

73 1 JANKOWSKI, Kazimierz. Ekonomika przedsiębiorstwa. Wrocław s Tamże. s Tamże. 4 JANKOWSKI, Kazimierz. Praca w zespole. Wrocław s JANKOWSKI, Kazimierz. Ekonomika... s. 56.

74 INN E SPOS O B Y REDAGOWANIA PRZYPISÓW BIBLIOGRAFICZNYCH 1. Metoda numerowania przypisów: - Przypisy podawane w nawiasach okrągłych - Przypisy podawane w nawiasach kwadratowych lub zaznaczone numerem pisanym czcionką podwyższoną o pół stopnia 2. Metoda podawania pierwszego elementu (nazwiska autora) i daty – Harwardzki system odsyłaczy

75 1. Metoda numerowania przypisów: Przypisy podawane w nawiasach okrągłych bezpośrednio po cytowanym tekście umieszczamy w nawiasie okrągłym numer (ewentualnie stronę/strony) numery kierują do dokumentów w kolejności ich cytowania po raz pierwszy np.:,,Analiza danych wykazała niezgodność z założoną hipotezą (1),,Rehabilitacja niepełnosprawnych wymaga wsparcia rodziny (2, s. 5)

76 jeżeli ten sam dokument jest cytowany więcej niż raz, następne cytowania otrzymują ten sam numer, co pierwszy cytat tego samego dokumentu np.:,,O rodzaju wsparcia zależy rodzaj niepełnosprawności (2, s. 34) pierwsze cytowanie każdej pozycji powinno zawierać minimum wszystkich elementów w podstawowym przypisie

77 Przypisy wyglądają następująco: przypisy są ułożone w ponumerowanym wykazie według ich numerów 1. SOKOŁOWSKI, Robert. Rehabilitacja niepełnosprawnych. Warszawa s KARPIŃSKI, Wojciech. P om o c niepełnosprawnemu. Kraków Uwaga! W przypadku przypisu 2 nie musimy podawać numerów stron, ponieważ są one podane w nawiasach okrągłych.

78 jeżeli w wykazie alfabetycznym przypisów znajdują się dwie lub kilka pozycji tego samego autora i pozycje te występują bezpośrednio po sobie, można w drugim i w następnych przypisach nazwisko autora zastąpić znakiem - np.: 1. SOKOŁOWSKI, Robert. Rehabilitacja niepełnosprawnych. Warszawa s Niepełnosprawność. Warszawa s Ludzie niepełnosprawni. Warszawa s. 8.

79 Przypisy podawane w nawiasach kwadratowych lub zaznaczone numerem pisanym czcionką podwyższoną o pół stopnia numery umieszczone są w nawiasach kwadratowych, bądź pisane czcionką podwyższoną o pół stopnia numery podane czcionką podwyższoną o pół stopnia lub w nawiasie kwadratowym kierują do dokumentów ułożonych w kolejności ich występowania w tekście

80 np.:,,Analiza danych wykazała niezgodność z założoną hipotezą [1].,,Rehabilitacja niepełnosprawnych wymaga wsparcia rodziny [2].,,O rodzaju wsparcia zależy rodzaj niepełnosprawności [3]. lub,,Analiza danych wykazała niezgodność z założoną hipotezą 1.

81 Przypisy wyglądają następująco: przypisy są ułożone w ponumerowanym wykazie według ich numerów drugie i każde następne powołanie danej pozycji można ograniczyć tylko do nazwiska autora (nazwisk) i zwięzłej formy tytułu oraz numeru odpowiedniej stronicy (numerów odpowiednich stronic) 1. SOKOŁOWSKI, Robert. Rehabilitacja niepełnosprawnych. Warszawa s KARPIŃSKI, Wojciech. P om o c niepełnosprawnemu. Kraków s SOKOŁOWSKI, Robert. Rehabilitacja.... s. 13.

82 2. Metoda podawania pierwszego elementu (nazwiska autora) i daty – Harwardzki system odsyłaczy po tekście cytowanym w nawiasie okrągłym podaje się nazwisko autora oraz rok wydania dokumentu, na który się powołujemy można podać też numer strony bądź stron np.:,,Rehabilitacja niepełnosprawnych wymaga wsparcia rodziny'' (KARPIŃSKI, 2003, s. 5)

83 zaleca się podawanie stron po roku wydania jeżeli nazwisko autora pojawia się w tekście, wówczas można opuścić ten element, a w nawiasie okrągłym zapisać tylko rok i ewentualnie strony np.: D ane te umieszczone są w publikacji Wojciecha Karpińskiego (2003, s. 5).

84 jeżeli dwa dokumenty lub więcej mają tego samego autora i ten sam rok, rozróżnia się je za pomocą małych liter (a, b) podanych w nawiasach okrągłych, zarówno w tekście, jak i w wykazie przypisów bibliograficznych np.:,,Problemem staje się wychowanie społeczne dziecka autystycznego" (KARPIŃSKI, 2003a, s. 51).,,Rehabilitacja niepełnosprawnych wymaga wsparcia rodziny'' (KARPIŃSKI, 2003b, s. 13).

85 Przypisy wyglądają następująco: przypisy dotyczące dokumentów są uszeregowane w wykazie w układzie alfabetycznym według nazwisk z rokiem wydania i małą literą (jeśli była zastosowana) rok wydania publikacji umieszcza się po nazwisku i imieniu autora numery stron można podać w tekście 1. KARPIŃSKI, Wojciech (2003 a ). Pomoc niepełnosprawnemu. Kraków. 2. KARPIŃSKI, Wojciech (2003 b ). Wychowanie społeczne dziecka autystycznego. Kraków. 3. SOKOŁOWSKI, Robert (2002). Rehabilitacja niepełnosprawnych. Warszawa.

86 P rzypis do artykułu zamieszczonego w czasopiśmie wygląda następująco: 1. KAMIŃSKA, Beata (2000a). Niepełnosprawni wśród nas.,,Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze nr 1, s KAMIŃSKA, Beata (2000b). Niepełnosprawność.,,Terapia, Opieka, Wychowanie nr 5, s. 1.

87 Należy pamiętać, że: pierwsze powołanie powinno zawierać wszystkie elementy obowiązujące w opisie bibliograficznym przypisy umieszcza się na końcu rozdziału, bądź końcu pracy nie zaleca się łączenia systemu harwardzkiego z tradycyjnym

88 Wykaz skrótów Należy wybrać jedną z form i stosować konsekwentnie w całej pracy loco cit. = loco citato - w miejscu cytowanym ibid. = ibidem - tamże id.= idem - ten sam, tenże op.cit. = opus citatum - dzieło cytowane [s.l.] = sine loco - bez miejsca [s.a.] = sine anno - bez roku por. - porównaj cyt. za - cytuję za [b.m.] - bez miejsca [b.r.] - bez roku

89 NACZELNĄ ZASADĄ W TWORZENIU PRZYPISÓW BIBLIOGRAFICZNYCH I BIBLIOGRAFII ZAŁĄCZNIKOWEJ JEST KONSEKWENCJA


Pobierz ppt "Zajęcia dla nauczycieli Redagowanie bibliografii załącznikowej i przypisów bibliograficznych Dokumenty drukowane Oprac. Danuta Sebastjan Urszula Tobolska."

Podobne prezentacje


Reklamy Google