Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Prof. dr inż. dr h.c. Tadeusz ZAGAJEWSKI Dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej, pierwszy Dziekan Wydziału Automatyki, współzałożyciel i.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Prof. dr inż. dr h.c. Tadeusz ZAGAJEWSKI Dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej, pierwszy Dziekan Wydziału Automatyki, współzałożyciel i."— Zapis prezentacji:

1 Prof. dr inż. dr h.c. Tadeusz ZAGAJEWSKI Dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej, pierwszy Dziekan Wydziału Automatyki, współzałożyciel i Członek Honorowy PTETiS, Członek Rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk Prezentację przygotował Jerzy Hickiewicz

2 1. Okres przed II wojną światową Ur. 16 grudnia 1912 r. we Lwowie, syn Karola, dra filozofii – germanisty i Marii ze Zborowskich. 1930: Matura w X Państwowe Gimnazjum im. H. Sienkiewicza typu humanistycznego we Lwowie. 1935: dyplom inż. elektryka na Oddziale Elektrotechnicznym P L z postępem bardzo dobrym. 1935/36: służba wojskowa w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. 1936: rozpoczął pracę w Państwowych Zakładach Tele i Radiotechnicznych (PZTiR) w Warszawie. Utalentowany konstruktor nadajników radiokomunikacyjnych o mocy 150 W, 2 kW i 50 kW.

3 2. Lata wojenne Wrzesień 1939: powrót do Lwowa. Asystent w Katedrze Radiotechniki, kierowanej przez prof. P W Janusza Groszkowskiego, na uruchomionym w X 1939 Lwowskim Instytucie Politechnicznym (LIP). Prowadził zajęcia z urządzeń radionadawczych. Czerwiec 1941: zajęcie Lwowa przez Niemców. T. Zagajewski zaczyna pracę jako technik w Parowozowni Lwów-Wschód. Wykorzystując swoje umiejętności konstruktorskie naprawiał dla AK nadajniki radiowe. 1944: zdobycie Lwowa przez wojska radzieckie. Powołany na p.o. docenta w Katedrze Radiotechniki, kierowanej wtedy przez Rosjanina, prof. N. B. Charkiewicza.

4 3. Przenosiny ze Lwowa do Gliwic Rodzina: jeszcze we Lwowie ożenił się z Ludwiką z Turskich (mgr praw) i miał dwoje dzieci: -córka Ewę (później po mężu Fabrycy) - dr inż., pracownik naukowy Politechniki Śląskiej i Politechniki Szczecińskiej, -syn Adama - jeden z najwybitniejszych polskich poetów. l. Ulica Piaskowa we Lwowie ( Z. Herbert, J. Janicki, A. Hiolski, W. Szolginia). Październik 1945: wyjazd ze Lwowa z żoną, dziećmi, rodzicami i dwiema siostrami. Osiedlił się w Gliwicach. Z całą rodziną utrzymywał zawsze bliski kontakt. Regularnie odwiedzał mieszkających w pobliżu rodziców do końca ich życia. To też powodowało, że wszelkie pokusy ze strony innych uczelni nie były dla niego atrakcyjne.

5 4. Początki na Pol. Śląskiej. Doktorat. Listopad 1945: początek pracy jako adiunkt na Wydz. Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Pracował przy organizowaniu Katedry Radiotechniki kierowanej przez prof. Tadeusza Malarskiego. Uruchomienie laboratorium radiotechnicznego z różnych przypadkowych materiałów i urządzeń poniemieckich, wyposażenia urządzeń wojskowych, darów przemysłu i UNRRA. Z biegiem lat laboratorium zostało dobrze wyposażone w urządzenia własnej produkcji lub Zakładu Mechaniki Precyzyjnej i Optyki Politechniki Śląskiej. Październik 1946: inż. T. Zagajewski broni z odznaczeniem pracę doktorską na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej „Wpływ nieliniowych elementów obwodu na stabilizację częstotliwości generatorów samowzbudnych", której promotorem był prof. Janusz Groszkowski, a recenzentem inż. Stanisław Ryżko.

6 5. Kariera naukowa (1/8) Wrzesień 1947: mianowany zastępcą profesora i kierownikiem Katedry Radiotechniki na Wydziale Elektrycznym. Do tego czasu prof. T. Malarski kierował Katedrami Fizyki i Radiotechniki : wykłada na Grupie Telekomunikacyjnej z miernictwa radiotechnicznego, lamp elektronowych, urządzeń radionadawczych. Na Grupie Silnoprądowej wykłada z radiotechniki i laboratorium radiotechniki. Wykłady miał dobrze przygotowane, jasno prowadzone i stale aktualizowane. Wrzesień 1951: dr T. Zagajewski został kontrakt. prof. nadzwyczajnym. W tym czasie w technice światowej nastąpił bardzo szybki rozwój automatyki i elektroniki, powstawały nowe urządzenia elektroniczne. T. Zagajewski śledził literaturę i nawiązywał liczne kontakty z przemysłem chemicznym, hutniczym oraz energetyką. Opracował wraz z zespołem prototypy urządzeń elektronicznych oraz prowadził pierwsze prace naukowe z tej dziedziny.

7 6. Kariera naukowa (2/8) Wydział Elektryczny Pol. Śl. od początku istnienia był wydziałem „prądów silnych”, jednak posiadał 2 katedry „prądów słabych”: Katedrę Radiotechniki prof. T. Malarskiego, (od 1947 prof. T. Zagajewskiego) oraz Katedrę Teletechniki prof. kontraktowego Łukasza Dorosza. Tworzyły one Grupę Słaboprądową, później nazwaną Telekomunikacyjną. 1952/53: po śmierci prof. Dorosza (1951) i prof. Malarskiego (1952), Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego likwiduje Grupę Telekomunikacyjną

8 7. Kariera naukowa (3/8) Grupa pracowników naukowych Wydziału (E. Romer, J. Siwiński, Z. Trybalski, S. Węgrzyn i T. Zagajewski) występuje przy poparciu Rady Wydz. Elektrycznego do Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego z prośbą o powołanie na Wydziale nowej specjalności „Automatyka i telemechanika przemysłowa". Ministerstwo po dużych oporach wyraziło zgodę dopiero w 1954 r. Powołano dwie nowe Katedry: Elektroautomatyki Przemysłowej z prof. Z. Trybalskim (w miejsce Katedry Teletechniki) oraz Elektroniki Przemysłowej z prof. T. Zagajewskim (w miejsce Katedry Radiotechniki) oraz wykładowców; Stefana Węgrzyna, Jerzego Siwińskiego i Edmunda Romera.

9 8. Kariera naukowa (4/8) Maj 1954: T. Zagajewski mianowany prof. nadzwyczajnym Do tematyki prac naukowych i dydaktycznych Katedry Elektroniki Przemysłowej wprowadził w szerokim zakresie problemy technologii materiałów półprzewodnikowych wraz z ich zastosowaniem w układach elektronicznych : dziekan Wydziału Elektrycznego : prorektor ds. nauki (w tym okresie w Politechnice Śląskiej rektorem, pierwszym z wyboru, był prof. dr inż. Stanisław Ochęduszko).

10 9. Kariera naukowa (5/8) Październik 1961: Ponieważ liczba studentów kierowanych na specjalność „Automatyka i telemechanika przemysłowa” była mniejsza od istniejącego zapotrzebowania, powołano na Wydziale Elektrycznym Oddział Automatyki z kierownikiem prof. T. Zagajewskim z trzecią nowo powołaną Katedrą Teorii Regulacji z prof. S. Węgrzynem. Powstał Zespół Automatyki - w składzie prof.: Edmund Romer, Jerzy Siwiński, Zdzisław Trybalski, Stefan Węgrzyn i Tadeusz Zagajewski – który w ciągu 2 lat przygotował podstawowe założenia organizacyjne i plan studiów nowego Wydziału Automatyki.

11 10. Kariera naukowa (6/8) Zgoda Min Szkolnictwa Wyższego na powołanie Wydziału Automatyki z dniem 15 lutego 1964 z 7 Katedrami: -Teorii Regulacji (S. Węgrzyn), -Elektroniki Przemysłowej (T. Zagajewski), -Urządzeń i Układów Automatyki (Z. Trybalski). -Procesów Przemysłowych (Jerzy. Siwiński), -Miernictwa Przemysłowego (E. Romer), -Teorii Przesyłu Sygnałów (A. Macura), -Konstrukcji Aparatów Automatyki (E. Romer). Luty 1964: Rada Wydziału Automatyki wybrała na pierwszego dziekana Wydziału prof. dr inż. Tadeusza Zagajewskiego. Maj 1965: Rada Państwa nadała Prof. T. Zagajewskiemu tytuł naukowy prof. zwyczajnego. T. Zagajewski do września 1969 był kierownikiem Katedry Elektroniki Przemysłowej przeniesionej z Wydziału Elektrycznego.

12 11. Kariera naukowa (7/8) Marzec 1968: protesty środowisk twórczych po zawieszeniu przedstawienia „Dziadów” w Teatrze Narodowym w Warszawie; postulaty wolności publikacji i widowisk, żądano zniesienia cenzury. Demonstracja młodzieży gliwickiej miała miejsce 11 marca 1968 r. Władze rektorskie Politechniki Śląskiej potępiły demonstrację i wezwały służby porządkowe do „uspokojenia młodzieży” w sposób zdecydowany. Prof. T. Zagajewski, jako jeden z nielicznych, wystąpił w obronie studentów i ustąpił ze stanowiska dziekana i kierownika katedry. Jego studenci, gdy opuszczał dziekanat, przynieśli mu bukiet z dwustu róż.

13 12. Kariera naukowa (8/8) Paźdz. 1969: Katedra Elektroniki Przemysłowej przemianowana na Katedrę Elektroniki, prof. T. Zagajewski został z-cą jej kierownika, doc. S. Malzachera. O swej nominacji tak pisze prof. Stanisław Malzacher: „Ponieważ od 1965 r. byłem już docentem etatowym, mianowano mnie tymczasowo kierownikiem tej nowej Katedry, zgodnie z klasyczną zasadą senatu rzymskiego, o rządzeniu przez dzielenie, czyli „divide et impera”. Naradziłem się z Profesorem co mam robić i w wyniku tej rozmowy przyjąłem nominację”. 1971: likwidacja katedr i wprowadzenie większych jednostek organizacyjnych – instytutów – łatwiejszych do kontroli. Katedra Elektroniki weszła w skład Instytutu Konstrukcji i Technologii Urządzeń Automatyki i Elektroniki z dyrektorem prof. H. Kowalowskim. Prof. T. Zagajewski został zastępcą dyrektora prof. nauki Instytutu : powołano Instytut Elektroniki, prof. T. Zagajewski dyrektorem Na tym stanowisku pracował aż do przejścia na emeryturę w 1983 r.

14 13. Wychowankowie i współpracownicy Pod kierownictwem prof. T. Zagajewskiego wykonało prace dyplomowe ponad 200 magistrów inżynierów oraz inżynierów. Pierwszym Jego dyplomantem był Stefan Węgrzyn, drugim z kolei Stanisław Malzacher. 15 wychowanków doktoryzowało się pod Jego kierunkiem. Kilku z Jego wychowanków, a potem współpracowników zostało profesorami i docentami m.in. profesorowie: Jan Chojcan, Edward Hrynkiewicz, Leon Lasek, Stanisław Malzacher, Adam Macura, Ferdynand Wagner, Stefan Węgrzyn, docenci: Adam Błaszkowski, Jerzy Kopka, Aleksander Kwieciński, Adam Stryk, Leszek Turek.

15 14. Działalność w PAN Prof. T. Zagajewski pracował aktywnie w Polskiej Akademii Nauk. Od 1955 r. był członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN 1960: powołany przez Zgr. Ogólne PAN na członka korespondenta, 1976 na członka rzeczywistego. W latach był członkiem prezydium PAN. Był współorganizatorem Oddziału PAN w Katowicach: pełnił obowiązki zastępcy przewodniczącego Oddziału, przewodniczącego Oddziału sprawował patronat nad Komisją Językoznawstwa patronat nad Komisją Elektroniki.

16 15. Działalność w PTETiS Był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej : przewodniczący Zarządu Głównego. Współzałożyciel Oddziału Gliwickiego, (I i II kadencja): pierwszy przewodniczący Oddziału. 1982: Członek Honorowy PTETiS.

17 16. Działalność w SEP Do SEP wstąpił jeszcze w 1932 r. we Lwowie, podczas studiów na Politechnice. W czasie pracy w PZTiR W Warszawie, od 1936 r. należał do Oddziału Warszawskiego. Po wojnie, gdy zamieszkał w Gliwicach należał od 1946 r. do Oddziału Zagłębia Węglowego w Katowicach, Od 1953: członek powstałego Oddziału Gliwickiego 1974: wyróżniony Złotą Odznakę Honorową SEP, 2002: otrzymał Medal im. Prof. Stanisława Fryzego

18 17. Uhonorowanie 1992: Senat Politechniki Śląskiej nadał mu tytuł honoris causa. 14 grudnia 2002: w dziewięćdziesiątą rocznicę urodzin Profesora, odbyła się na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki uroczysta otwarta sesja Rady Wydziału z udziałem licznych przedstawicieli świata nauki, władz wojewódzkich i miejskich oraz współpracowników, uczniów i wychowanków profesora. Profesor w swoim przemówieniu powiedział m.in.: „kiedy przed 90 laty się urodziłem, lampy elektronowe liczyły dopiero kilka lat”. Stwierdził też, że dziś trudno sobie wyobrazić urządzenie techniczne bez elementów elektronicznych. Na koniec powiedział: „90 lat temu nikt nie mógł przypuszczać jak rozwinie się świat i technika. Dlatego nie należy tylko oglądać się wstecz, ale trzeba zawsze wybiegać myślą w przyszłość, nawet o 90 lat”.

19 18. Odznaczenia i nagrody Medal X-lat PL (1955), Złoty Krzyż Zasługi (1955), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1958), Złotą Odznakę Zasłużonemu w Rozwoju woj. Katowickiego (1964) Odznakę 25-lecia Politechniki Śląskiej (1969), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1974), Odznaka 30-lecia Pol. Śląskiej (1974), Krzyż Komandorski OOP (1986), Krzyż Komandorski OOP z Gwiazdą (1995), Nagrody I i II stopnia Ministra Szkolnictwa Wyższego (1963, 1979, 1980 i 1983). Kilkakrotnie nagrody rektora Politechniki Śląskiej. Godność członka honorowego Stowarzyszenia Wychowanków Politechniki Śląskiej - Oddziału Elektryków.

20 19. Zainteresowania badawcze (1/3) Podstawową dziedziną zainteresowań prof. T. Zagajewskiego była początkowo radiotechnika a w szczególności urządzenia radionadawcze. Z tej dziedziny prowadził wykłady na Wydziale Elektrycznym i opublikował trzy książki w latach Następnie podjął tematykę teorii obwodów elektrycznych w zastosowaniu do układów elektronicznych.

21 20. Zainteresowania badawcze (2/3) W zakresie jego oryginalnych prac teoretycznych: Analiza generatorów elektronicznych m.in., ze względu na stałość częstotliwości drgań, problemów liniowych i nieliniowych w tych generatorach, czasu narastania drgań i in. Badania w tej dziedzinie dotyczyły zagadnienia optymalizacji takich generatorów. Teoria obwodów elektrycznych stosowanych w elektronice, m.in. uogólnienie pojęcia dwoistości obwodów elektrycznych i jego zastosowania do obwodów nieliniowych i obwodów o parametrach zmiennych w czasie.

22 21. Zainteresowania badawcze (3/3) Prace poświęcone modyfikacjom i zastosowaniom funkcji Walsha do analizy układów impulsowych (układy przerzutnikowe, układy powielające liczbę impulsów itp.). Po przejściu na emeryturę w 1983 r. w swoich ostatnich pracach profesor powracał do podstawowych zagadnień nieliniowego sprzężenia zwrotnego we wzmacniaczach, symetrii elektrycznej obwodów, niestałości częstotliwości generatorów i określenia częstotliwości chwilowej. Dorobek publikacyjny prof. T. Zagajewskiego to około 70 prac oryginalnych w czasopismach naukowych (w dużej mierze w Archiwum Elektrotechniki i angielskojęzycznej wersji Biuletynu PAN – Bull. Acad. Pol. Sc. Ser. Tech.) i technicznych, a ponadto książki i podręczniki, które stale modernizował i dostosowywał do nowych potrzeb.

23 22. Praca na potrzeby przemysłu Zespół Katedry pod kierownictwem Profesora wykonywał wiele prac dla przemysłu, głównie śląskiego. Dotyczyły one: zastosowań przemysłowych elektroniki, technologii i zastosowania grzejnictwa indukcyjnego i dielektrycznego wielkiej częstotliwości, opracowania metod pomiarowych i aparatury pomiarowej, np. urządzenie do pomiaru nacisku rolek w rolownicy dla Fabryki Obrabiarek „Rafamet” (patent polski nr 44061), projektowania elementów logicznych do zastosowań przemysłowych na przykładzie szeregu logicznego ELAG IV, badań nieniszczących materiałów zarówno metodami ultradźwiękowymi jak i elektromagnetycznymi. opracowania i wdrożenia do produkcji (wspólnie z Instytutem Odlewnictwa) w Zakładach Mera-ZUAP przyrządu analogowy „Cristalgraf”, umożliwiającego szybkie określenie składu chemicznego i wytrzymałości stopów żelaza, metali nieżelaznych itp., oraz podobnego w wersji mikroprocesorowej. W latach prof. Zagajewski był konsultantem Huty Bobrek.

24 23. Monografie, książki 1.Wpływ nieliniowych elementów obwodu na stabilizację częstotliwości generatorów samowzbudnych” (1946, praca doktorska na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, promotor; prof. J. Groszkowski). 2.Radiotechniczne urządzenia nadawcze, podręcznik, PIT 1949, PWT Urządzenia radionadawcze, NOT Nadajniki radiowe, PWT I-1958, II Elektronika przemysłowa, PWT I-1953, II Elektronika przemysłowa (z współaut. S. Malzacherem i A Kwiecińskim), WNT I-1961, II uzupełnione-1965, III zmienione-1971, IV Promyszlennaja elektronika (tłum na j. ros.), Energija, Moskwa Układy elektroniki przemysłowej, WNT I-1964, II zmienione- !971, III- 1973, IV zmienione- 1978

25 24. Ważniejsze publikacje (1/2) 1.„Generalized Duality Concept of Electrical Networks”, Bull. Ac. Pol. Sci. Ser. Sci. Techn.11; „Dual and Autodual Electric Networks with Uniformly Distributed Parameters”, Bull, Ac. Pol. Sci. Ser. Techn., 14; „Duality and Autoduality of Electric Networks with Non-Uniformly Distributed Parameters”, Ibidem, 15; “Duality and Similarity of Non-Linear Fourpoles Applied to Vaccuum-Tube Transistor Oscillators”, Bull. Ac. Pol. Sci. Techn., 14; „Duality of Non-Linear and Time-Varying Electric Networks”, 16, „Optymalizacja Tranzystorowych generatorów o napięciowych i prądowych sprzężeniach zwrotnych”, Arch. El., 16; „Optymalizacja elektronicznych generatorów RC małej częstotliwości” [w]: „Wybrane zagadnienia elektroniki i telekomunikacji” PWN, 1968, s „Affined Ladder Networks RC Or RL” oraz „Affined Networks RC Or RL”, Bull. Ac. Pol. Sci. Ser. Sci. Techn., 19; „Dual and Affined Quasdi-Resonance Networks with Negative Resistances”, Bull. Ac. Pol. Sci. Ser. Techn., 19; 1971.

26 25. Ważniejsze publikacje (2/2) 1.„General Principles of Similarity of Electric Networks” (Bull. AC. Pol. Sci. 5cr. Sci. Techn., 5; „Ogólne zasady podobieństwa obwodów elektrycznych” (Arch. El., 22; 1973). 3.„The principles of similarity of switching circuits” (Bull, AC. Pol. Sci. Ser. Sci. Techn., 21; 1973). 4.„Similarity and autoduality of fourpoles” (Bull. Ac. Pol. Sci. Ser. Sci. Techn., 22; 1974). 5.“Analysis of pulse multiplication by means of Walsh functions” (Bull. Ac. Pol. Sci. Ser. Sci. Techn., 25: 1977). 6.„Pulse multiplication Rusing Walsh functions” (Electronic Eng., 50, 1978, wspólnie z E. Mollem). 7.“Logic operations on Walsh functions and some of their applications” (Bull. Ac. Pol. Sci. Ser. Sci. Techn., 26; 1978). 8.„Walsh functions In the analysis of. Flip-flop performance” (Bull. Ac. Pol. Sci. Ser. Sci. Techn., 28; 1980). 9.„Criticism of the definition of. Instantaneous frequency” (Bull. Ac. Pol. Sci. Ser. Sci. Techn. 37; 1989). 10.“Measurable and nonmeasurable Quantities”, tamże 1994 nr 4.

27 26. Wykaz doktorantów (1/2) 1.Stanisław Malzacher – „Analiza mostka Maxwella o nieliniowych indukcyjnościach”, Jerzy Kopka – „Tranzystorowe człony kierunkowe oparte na impulsowym układzie koincydencyjnym” (praca obroniona na Politechnice Wrocławskiej), Aleksander Kwieciński – „Wzmacniacz fotoelektryczny w układzie kompensacji napięciowej i prądowej”, Józef Tabin – „Metoda obliczania przebiegów nieustalonych w obwodach silnie nieliniowych”, Jerzy Witkowski – „Generator małej częstotliwości działający w oparciu o technikę próbkowania”, Leon Lasek –”Poszerzanie wstęgi przenoszenia wzmacniacza prądu stałego z przetwarzaniem”, Adam Błaszkowski. – „Przetworniki impedancji o parametrach zmiennych w czasie”,

28 27. Wykaz doktorantów (2/2) 1.Jurand Sobczyk – „Analiza wpływu zakłóceń na pracę przetworników napięcie częstotliwość”, Maciej Nowiński – „Statyczne pomiary zakłóceń przemysłowych w cyfrowych układach automatyki”, praca obroniona z wyróżnieniem Maciej Kulawik – „Stabilizator impulsowy z ciągłym przepływem prądu dławika”, Włodzimierz Szmelcer – „Izolacje galwaniczne przetworników cyfrowo- analogowych”, Ryszard Siurek – „Statyczne własności impulsowych zasilaczy wielowejściowych budowanych w oparciu o tranzystorową, dwutaktowa przetwornicę”, Andrzej Błonarowicz – „Analiza dokładności przetworników cyfrowo-analogowych o przetwarzaniu pośrednim”, Jan Wajler – „Wpływ parametrów pasożytniczych elementów dwutaktowej przetwornicy impulsowej na przebiegi procesów komutacji”, Zbigniew Rymarski – „Wpływ obwodu wejściowego stabilizatora impulsowego na jego własności statyczne i dynamiczne”,

29 28. Epilog Profesor Tadeusz Zagajewski zmarł 28 września 2010 roku w Gliwicach w wieku 97 lat. Pochowany 8 października na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach.

30 30. Źródła 1.Autobiogram prof. T. Zagajewskiego z r. W Redakcji Słownika biograficznego techników polskich. 2.Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, t. IV. Ośrodek Przetwarzania Informacji. Warszawa 2002 (fot). 3.Malzacher S.: W moich oczach - 45 lat z prof. T. Zagajewskim. Inst. Elektroniki Poi. Śląskiej. Gliwice 1992 (fot.). 4.Zesz. Nauk. Pol. Śląskiej. Elektryka z Gliwice 1994 (fot.). 5.Zeszyty Naukowe Pol. Śląskiej. Automatyka z. 66 Gliwice (Życiorys i bibliografia prac) (fot.). 6.Pol. Śląska- 45 lat w służbie społeczeństwa. Gliwice Pol. Lwowska Wyd. Pol. Wrocławskiej Złota Księga Nauki Polskiej Logos. Wyd. Helion Gliwice. 9.Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3. Interpress Warszawa 1993 (fot.). 10.Członkowie Polskiej Akademii Nauk. Informator. Warszawa Skład osobowy Oddziału i Komitetów Naukowych w Katowicach w kadencji PAN Oddz. Katowice. 12.Ibidem w kadencji PAN Oddział Katowice lat Oddz. Gliwickiego SEP Gliwice Blaszkowski A., Karwan L.: Jubileusz Profesora Tadeusza Zagajewskiego. W: „Z życia Politechniki Śląskiej" Z. Białkiewicz „Prof. dr inż. Tadeusz Zagajewski Dziekan Wydziału Elektrycznego w latach ” Śląskie Wiadomości Elektryczne, nr , s Z. Białkiewicz „Prof. dr inż. Dr h.c. Tadeusz Zagajewski Pierwszy Dziekan Wydziału Automatyki w latach ”. Śląskie Wiadomości Elektryczne, nr 6, 2005 r. str Kontakty osobiste autorów opracowania. Opracowali: Z. Białkiewicz, A. Błaszkowski, J. Hickiewicz, L Karwan


Pobierz ppt "Prof. dr inż. dr h.c. Tadeusz ZAGAJEWSKI Dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej, pierwszy Dziekan Wydziału Automatyki, współzałożyciel i."

Podobne prezentacje


Reklamy Google