Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Antyk Źródło kultury europejskiej. ANTYK Nazwą „Starożytność” (lub „Antyk”) określa się epokę, która obejmuje ponad 4 tysiące lat, zarówno przed, jak.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Antyk Źródło kultury europejskiej. ANTYK Nazwą „Starożytność” (lub „Antyk”) określa się epokę, która obejmuje ponad 4 tysiące lat, zarówno przed, jak."— Zapis prezentacji:

1 Antyk Źródło kultury europejskiej

2 ANTYK Nazwą „Starożytność” (lub „Antyk”) określa się epokę, która obejmuje ponad 4 tysiące lat, zarówno przed, jak i po narodzeniu Chrystusa. Epoka ta obejmuje zarówno czasy najstarszych cywilizacji (egipskiej, greckiej, rzymskiej, babilońskiej, arabskiej, mezopotamskiej i innych), jak też czasy tzw. starożytności chrześcijańskiej, trwające od I do V wieku n.e.

3 Starożytna literatura, historia i kultura są fundamentami Europy współczesnej Od Greków Od Rzymian Kultura judajska system demokracji, filozofię i teatr, poetykę, podział na epikę, lirykę i dramat itp. prawodawstwo i osiągnięcia techniczne dała początek głównej religii Europy, chrześcijaństwu, które ukształtowało kontynent zarówno w dziedzinie myślenia o człowieku i wszechświecie, jak też w sferze np. granic politycznych czy rodzaju alfabetu

4 W basenie Morza Śródziemnego narodziły się:  Nauki matematyczne  Fizyczne  Przyrodnicze  Idee filozofii i polityki  Antropologia  Filologia  Sztuki artystyczne

5 Filozofia grecka W starożytności powstało pojęcie filozofii – jako umiłowania mądrości (od greckich słów philein – lubić, kochać, sophis – mądrość). Twórcą terminu był Pitagoras. Grecy uważali, że filozofia przybliża człowieka do tego, co boskie, bowiem jest boską wiedzą.

6 Tales z Miletu (gr. Θαλ ῆ ς ὁ Μιλήσιος Thales ho Milesios) (ur. ok. 625 p.n.e., zm. ok. 545 p.n.e.), półlegendarny, archaiczny grecki filozof, matematyk, astronom, inżynier, polityk, podróżnik i kupiec, zaliczany do siedmiu mędrców starożytnej Grecji, uznawany za twórcę podstaw nauki i filozofii europejskiej.

7 Poglądy Talesa  "Wszystko jest z wody, z wody powstało i z wody się składa".  Natura rzeczy - woda jest wieczna, a wszystkie ciała są jej postaciami, wynikają z jej przemian. Z kolei przemiany te wynikają z zawartej w niej siły i zdolności do ruchu.  Ziemia wg Talesa, podobnie jak wszystko, co istnieje, unosi się na wodzie i jest tylko chwilową postacią wody.

8 Sokrates (gr. Σωκράτης)  4 czerwca maja 399 p.n.e. - jeden z największych filozofów greckich. Urodził się i zmarł w Atenach.  Jest postacią historyczną, ale nie pozostawił po sobie żadnych pism. Jedyne, co o nim wiemy, to relacje jego ucznia Platona (w postaci spisanych dialogów) oraz Ksenofonta, a także przekazy Arystotelesa, Arystofanesa i historyków greckich.

9 Poglądy Wiara w absolutne znaczenie dobra i cnoty. Sokrates głosił, że cnota (gr. arete, starożytne pojęcie oznaczające tężyznę życiową, szlachetność, dzielność) jest dobrem bezwzględnym, czym przeciwstawiał się relatywizmowi sofistów. Jest też dobrem najwyższym, o które człowiek winien zabiegać, nie licząc się z niebezpieczeństwami i śmiercią ("Czyż nie wstydzisz się dbać o pieniądze, sławę, zaszczyty, a nie o rozum, prawdę i o to, by dusza stała się najlepsza?").

10 Cytaty  Ateny są jak ospały koń, a ja jak giez, który próbuje go ożywić.  Błąd jest przywilejem filozofów, tylko głupcy nie mylą się nigdy.  Najmądrzejszy jest, który wie czego nie wie.  Natura dała nam dwoje oczu, dwoje uszu, ale tylko jeden język po to, abyśmy więcej patrzyli i słuchali, niż mówili.

11 Cytaty  Wiem, że nic nie wiem.  Oida ouden eidos.(gr.)  Scio me nihil scire. (łac.)

12 Platon (gr. Πλάτων, Plátōn) ur. 427 prawdopodobnie w Atenach, zm. 347 p.n.e. w Atenach; powszechnie uznawany za jednego z najwybitniejszych filozofów starożytności. Był twórcą systemu filozoficznego zwanego obecnie idealizmem platońskim.

13 IDEALIZM  Był czołowym przedstawicielem idealizmu w starożytności. Jego zdaniem jedynym realnym światem jest świat idei, świat materialny zaś jest jedynie jego odbiciem.

14 Idealne państwo polega na podziale zadań  i tak jak trzem częściom duszy odpowiadają trzy cnoty, tak samo powinny odpowiadać im trzy stany społeczeństwa:  stan uczonych (władców-filozofów) dbających o rozumne kierowanie państwem i umożliwiających prowadzenie przez pozostałych obywateli rozumnego i cnotliwego życia;  stan strażników (wojskowych) dbających o wewnętrzne i zewnętrzne bezpieczeństwo państwa oraz  stan żywicieli, zapewniających zaopatrzenie wspólnoty w potrzebne dobra materialne. Platon kładł ogromny nacisk na hierarchię społeczeństwa. Utożsamiał losy państwa z losem klasy rządzącej. Aby państwo było trwałe, potrzebna jest mu silna pozycja arystokracji.

15  Platon był zagorzałym kibicem sportowym. Potrafił przez wiele dni mieszkać z obcymi ludźmi w małym namiocie, oczekując na występ swoich ulubionych zawodników na igrzyskach w Olimpii.

16 Arystoteles (gr. Ἀ ριστοτέλης, Aristotelēs)  ur. 384 p.n.e., zm. 322 p.n.e.) – jeden z największych filozofów greckich.  Stworzył opozycyjny do platonizmu i równie spójny system filozoficzny, który bardzo silnie działał na filozofię i naukę europejską, a jego chrześcijańska odmiana zwana tomizmem była od XIII w. i jest po dziś dzień oficjalną filozofią Kościoła Katolickiego.

17  Arystoteles w Atenach założył własną, konkurencyjną do Akademii szkołę filozoficzną zwaną Liceum (gr. Λύκειον Lykeion, łac. Lyceum), która była wspierana przez Aleksandra Macedońskiego i wkrótce przyćmiła Akademię.

18 Rozumiał on dobro i cnotę  jako dążenie do doskonalenia swojej formy, czyli duszy. Gdy dusza osiągnie optymalną, przeznaczoną dla danej jednostki postać, to wtedy jednostka ta osiągnie trwałe szczęście i cnotę.

19 Stoicyzm Szkoła stoicka została założona w Atenach przez Zenona z Kition. Upada około II wieku n.e. „Nie można panować nad światem, należy więc panować nad sobą.”

20 Epikureizm Epikurejczycy to tzw. filozofowie ogrodów (ponieważ szkoła założona została poza Atenami, w ogrodzie). Szkoła została założona przez Epikura (stąd nazwa) w III w. p.n.e., dotrwała do II w. n.e. Drogami do szczęścia są: brak cierpienia, radość z życia (słynne: carpe diem – chwytaj dzień, żyj chwilą), spokój ducha i dobra zewnętrzne.

21 Rozwój literatury greckiej  Epika – Homer – Iliada, Odyseja, VIII w. p.n.e.  Liryka – Tyrtajos, Safona, Anakreont, VII-VI w. p.n.e.  Dramat – Tespis, Ajschylos, Sofokles, Eurypides – V w. p.n.e.  Epigramat – Anakreont – V – IV w. p.n.e.

22 Homer (gr. Ὅ μηρος Homeros znaczy "ślepy") (VIII wiek p.n.e.) – grecki aojda (rapsodas) czyli bard. Był on śpiewakiem wędrownym. Uważany jest za ojca poezji epickiej. Najstarszy znany z imienia europejski poeta, który zapewne przejął dziedzictwo długiej i bogatej tradycji poezji heroicznej (której istnienie jest wszakże czystym domysłem). Homer jest autorem poematów Iliady i Odysei.

23 Epos, epopeja  dłuższy utwór, zwykle wierszowany, przedstawiający dzieje bohaterów na tle ważnych wydarzeń historycznych. Najstarszy gatunek epiki, znany już na starożytnym Wschodzie.  Epos antyczny to przede wszystkim twórczość Homera (Iliada, Odyseja) oraz Wergiliusza (Eneida).  Ten wzorzec gatunkowy charakteryzował się:  równoległością akcji w świecie boskim i akcji w świecie ludzkim,  mityczną motywacją zdarzeń,  podniosłym stylem (inwokacje, stałe epitety, porównania tzw. homeryckie, heksametry).

24 Wojna Trojańska Sąd Parysa Porwanie Heleny Wypowiedzenie wojny Udział Achillesa 10 lat oblężenia Gniew Achillesa (spór z Agamemnonem) Śmierć Patroklosa Pojedynek Achillesa z Hektorem Podstęp Odyseusza (koń trojański) Zagłada Troi Ucieczka Eneasza (założyciela Rzymu)

25 Bohaterowie Grecy/Achajowie Menelaos (mąż Heleny), król Sparty; Agamemnon (brat Menelaosa, dowódca wojsk greckich); Odyseusz (Ulisses) Achilles Patroklos (przyjaciel Achillesa) Nestor (najstarszy walczący Grek) Trojańczycy Priam (król Troi); Hekabe (żona Priama); Hektor (obrońca Troi, syn Priama); Parys (syn Priama, porwał Helenę, zabił Achillesa); Kassandra (córka Priama, wieszczka)

26 Tyrtajos, Tyrteusz (VII w. p.n.e.) Poeta grecki o nie ustalonym pochodzeniu. Działał w Sparcie w czasie II wojny meseńskiej jako wódz i poeta, zagrzewał żołnierzy do walki i wytrwałości. Odegrał dużą rolę w stłumieniu groźnego dla Sparty powstania. Poezja tyrtejska, nurt poezji patriotycznej, żywotny w polskim romantyzmie; “Rzecz to piękna zaprawdę, gdy krocząc w pierwszym szeregu / Ginie człowiek odważny, walcząc w obronie ojczyzny… / Walczmy mężnie w obronie naszej ziemi i dzieci, choć byśmy zginąć musieli…”

27 Safona, Safo, Sapfo (gr. Σαπφώ, łac. Sappho) najsławniejsza poetka starożytnej Grecji z przełomu VII i VI wieku p.n.e., wybitna przedstawicielka poezji lirycznej (liryka eolska). Pochodziła z Mityleny na wyspie Lesbos. Wyszła za mąż za bogatego kupca. W czasie rozruchów na wyspie musiała z niej uchodzić. Schroniła się na Sycylii, później jednak powróciła na Lesbos. Według legendy zakochała się nieszczęśliwie w Faonie i skoczyła ze skały na wyspie Leukas.

28 Zazdrość Podobny do boga wydaje mi się ten mężczyzna, który siadł naprzeciwko i uważnie słucha ciebie z zachwytem, w oczarowaniu. Gdy słodko się uśmiechasz, moje serce w piersi drży niespokojnie, zalęknione, a gdy na ciebie patrzę, głosu z krtani dobyć nie mogę. Plącze mi się język, zamiera słowo, powolny płomień przenika me ciało, oczy tracą blask, to znów słyszę w uszach przejmujący szum. Oblana potem, drżąca, zalękniona, bardziej zielona od zielonej trawy. I czuję, że za chwilę stracę życie, padnę zemdlona. Biedna, ze wszystkim muszę się pogodzić. Przeł. Nikos Chadzinikolau

29 Anakreont z Teos (gr. Ἀ νακρέων Anakreon)  ur. ok. 570 p.n.e., zm. ok. 485 p.n.e.) – poeta grecki pochodzący z jońskiego miasta Teos.  Anakreont był autorem poezji jambicznej, pieśni lirycznych i elegii opiewających wino, śpiew i miłość.  Jego wiersze zostały zebrane w bibliotece aleksandryjskiej w pięć ksiąg. Duża część jego twórczości zachowała się tylko we fragmentach.

30 Anakreontyk, utwór literacki opisujący uroki życia, o tematyce zazwyczaj biesiadnej lub miłosnej. Przynieś nam tu czarę, chłopcze, Chcę popijać jednym duszkiem! Do dziesięciu kubków wody Pięć zaledwie dolej wina, Bym w bakchicznym uniesieniu Mógł zachować jakąś miarę. Dalej – pora już porzucić Zwyczaj uczt na modłę Scytów Wśród okrzyków, dzikiej wrzawy; Gdy sączymy wino z wolna Piękny hymn niech ktoś zanuci! Słodki bój Przynieś wodę, przynieś wino, przynieś, chłopcze, nam tu wieńce Kwiatów pełne, bym z Erosem stoczył bój na pięści. Piosenka Na śniadanie tylko trochę ułamałem sobie placka, Za to wina dzban wypiłem; teraz lekko trącam struny Wdzięcznej liry i piosenkę śpiewam miłej mej ślicznotce.

31 Antyk jest koniecznym warunkiem i pierwszym tworzywem sztuki


Pobierz ppt "Antyk Źródło kultury europejskiej. ANTYK Nazwą „Starożytność” (lub „Antyk”) określa się epokę, która obejmuje ponad 4 tysiące lat, zarówno przed, jak."

Podobne prezentacje


Reklamy Google