Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

T40 Charakterystyka i rodzaje połączeń wciskowych.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "T40 Charakterystyka i rodzaje połączeń wciskowych."— Zapis prezentacji:

1 T40 Charakterystyka i rodzaje połączeń wciskowych

2 40.1. WIADOMOŚCI WSTĘPNE W celu wykonania połączenia wciskowego czop o większej średnicy wprowadzamy w otwór oprawy o mniejszej średnicy. Wykorzystuje się tu sprężystość materiału obu części. Na powierzchni styku obu części powstaje docisk, wywołujący znaczną siłę tarcia, które z kolei przeciwstawia się siłom wzdłużnym lub momentowi skręcającemu, obciążającym połączenie. Połączenia wciskowe są zaliczane do połączeń nierozłącznych. Ze względu na sposób montażu rozróżniamy połączenia: wtłaczane, skurczowe lub rozprężne oraz kombinowane. Połączenia wciskowe są coraz szerzej stosowane ze względu na ich zalety, takie jak: dobre środkowanie części, oszczędności materiałowe, możliwość produkcji seryjnej, niski koszt przy zachowaniu pewności połączenia.

3 40.2. POŁĄCZENIA WTŁACZANE Projektując połączenie wtłaczane należy dobrać odpowiednie pasowanie, które zapewni osiągnięcie wcisku niezbędnego do przeniesienia żądanego obciążenia (siły wzdłużnej lub momentu skręcającego). Ponadto należy sprawdzić, czy wartość wcisku, wynikająca z zastosowania danego pasowania, nie wywoła docisku większego niż dopuszczalny, co może spowodować zniszczenie łączonych elementów. Wciskiem N nazywamy bezwzględną wartość luzu ujemnego S czyli dodatnią wartość różnicy między średnicą zewnętrzną czopa i wewnętrzną oprawy (rys. 4.1)

4 Rys Połączenie wciskowe - wymiary czopa oraz oprawy przed i po zmontowaniu

5 Przy obliczaniu połączeń wtłaczanych stosujemy następujące wzory: 1. Warunek obciążalności złącza przy obciążeniu: a) siłą wzdłużną (4.2) b) momentem skręcającym (4.3) gdzie: - współczynnik tarcia ślizgowego. Dla par materiałów: stal stal i stal żeliwo =0,08 oraz dla pary stal (żeliwo) mosiądz (brąz) = 0,05;

6 p - najmniejszy nacisk powierzchniowy na powierzchni styku, niezbędny do przeniesienia żądanego obciążenia, w MPa; d, l - średnica i długość powierzchni styku w cm; ·d·l - pole walcowej powierzchni styku w cm Minimalny montażowy wcisk skuteczny (rzeczywisty), przy którym połączenie przeniesie żądane obciążenie: (4.4) gdzie: c 1 i c 2 – współczynniki oraz

7 d - średnica walcowej powierzchni styku pozłączeniu; E i, E2 - moduł Younga w MPa (dla stali - 2,1 · 10 5, dla żeliwa - 0,9 · 10 5, dla stopów miedzi - 0,85 105); v 1, v 2 - liczba Poissona (dla stali = 0,3, dla żeliwa = 0,25,dla stopów miedzi = 0,35); 1, 2 - współczynniki wydrążenia czopa lub oprawy oraz d 1 - średnica wewnętrzna czopa (gdy wał jest pełny d1 = 0); d 2 - średnica zewnętrzna oprawy. Uwaga: Oznaczenia średnic d wl,2 i d z1,2 odnoszą się do wymiarów przed zmontowaniem, a oznaczenia: d 1, d 2, d - po zmontowaniu połączenia. Do obliczeń przyjmujemy wartości nominalne wymienionych średnic.

8 Dla ustalenia maksymalnej wartości wcisku, jaki można zastosować w połączeniu - przy zachowaniu warunku, że nie nastąpi uszkodzenie elementów złącza wzór 4.4 przyjmuje postać (4.4a) w której: p max - dopuszczalne naciski powierzchniowe, przyjmowane na podstawie zależności podanych w tabl. 4.2 podręcznika. 3. Wcisk nominalny (mierzony) N' =N+1,2(R z1 +R z2 ) (4.5) gdzie: R zl, R z2 - średnie wartości nierówności, określające chropowatość powierzchni czopa i oprawy, w m. Wartości R z dobieramy z tablic 28 i 29.

9 Na podstawie wyznaczonego wcisku mierzonego N' (ustalanego na podstawie pomiarów dokonanych przed zmontowaniem części) dobieramy takie pasowanie, aby najmniejszy wcisk równał się co najmniej N'.

10 40.3. POŁĄCZENIA SKURCZOWE W przypadku połączeń skurczowych wartość wcisku, jaki możemy uzyskać, zależy głównie od naprężeń rozciągających w stygnącej oprawie (pierścieniu). Badania wykazują, że naprężenia te mogą być bliskie Re bez szkody dla wytrzymałości złącza. Zapewnia to możliwość stosowania większych wartości wcisku oraz możliwość obciążenia złącza większą siłą niż w przypadku połączeń wtłaczanych. Pierścienie skurczowe nagrzewamy do temperatury niezbędnej do osiągnięcia wymiaru otworu umożliwiającego swobodne nałoże- nie pierścienia na łączone części. Przy wyznaczaniu temperatury nagrzania pierścienia uwzględniamy warunki technologiczno- montażowe, tzn. wymiary przedmiotu, odległość stanowiska grzewczego od stanowiska montażowego, czas montażu itd. Projektując połączenia skurczowe obliczamy względny (jednost- kowy) przyrost cieplny średnicy nominalnej, który określamy:

11 1. W zależności od warunków grzewczych (4.6) 2. Zgodnie z prawem Hooke'a (4.7) gdzie: - współczynnik liniowej rozszerzalności cieplnej materiału (dla stali 11·10 -6, dla żeliwa 10·10 -6, dla stopów miedzi 18· /°C); t l - temperatura pokojowa (bliska temperaturze pracy złącza); t 2 - temperatura, do której nagrzewamy pierścień skurczowy, aby go swobodnie nałożyć na łączone części; - naprężenie cieplne w połączeniu skurczowym; E - moduł Younga materiału elementu nagrzewanego.

12 W zależności od wartości wcisku (4.8) Temperaturę nagrzania pierścienia t 2 obliczymy, przekształcając wzór 4.6 oraz podstawiając (4.9)

13 Wartość N określamy w tym przypadku jako luz całkowity, który należy uzyskać ze względów montażowych (4.10) gdzie: N max - największy wcisk rzeczywisty (po ostygnięciu), N l - wymagany montażowy luz względny, równy 0,1÷0,15% średnicy nominalnej d (lub ok. 0,25 N max, gdy nie zależy nam na utrzymaniu możliwie niskiej temperatury nagrzania). PRZYKŁADY

14 Połączenia wciskowe należą do połączeń kształtowych bezpośrednich. Oznacza to, że połączenie odbywa się bez elementu pośredniczącego, dzięki tarciu wywołanemu wzajemnemu naciskowi łączonych elementów. Nacisk wywołany jest poprzez odpowiednie w ten sposób, że wymiar wewnętrzny jednego elementu jest zawsze mniejszy od wymiaru zewnętrznego drugiego elementu w połączeniu. Ze względu na sposób montażu połączenia wyróżnia się: - połączenia wtłaczane, które łączy się przez odpowiednie zadziałanie siłą, - połączenie skurczowe, wykorzystujące rozszerzalność termiczną metali, które łączy się przez ogrzanie piasty i/lub schłodzenie wału, połączenie a następnie wyrównanie temperatury. Zaletami połączenia wciskowego są dokładna współosiowość łączonych elementów, brak dodatkowych elementów pośredniczących w połączeniu, duża obciążalność złącza siłami zmiennymi i udarowymi oraz brak karbów. Do wad połączenia należy zaliczyć konieczność zachowania dużych dokładności wymiarów i małych chropowatości powierzchni, wrażliwość na temperaturę pracy w przypadku łączenia elementów wykonanych z różnych materiałów, możliwość zatarcia podczas montażu oraz koncentracja naprężeń na krawędziach połączenia.


Pobierz ppt "T40 Charakterystyka i rodzaje połączeń wciskowych."

Podobne prezentacje


Reklamy Google