Stowarzyszenie Świdnicki Klub Żeglarski

Slides:



Advertisements
Podobne prezentacje
T46 Układy sił w połączeniach gwintowanych. Samohamowność gwintu
Advertisements

Wykład 20 Mechanika płynów 9.1 Prawo Archimedesa
Dynamika.
Zasady dynamiki Newtona - Mechanika klasyczna
Dane INFORMACYJNE Nazwa szkoły:
Prędkość kątowa Przyśpieszenie kątowe.
Wykład VI. Prędkość kątowa Przyśpieszenie kątowe.
Wykład Opory ruchu -- Siły tarcia Ruch ciał w płynach
Siły Statyka. Warunki równowagi.
Test 2 Poligrafia,
Test 1 Poligrafia,
DYNAMIKA Zasady dynamiki
Lekcja fizyki w kl.I gimnazjum Opracował mgr Zenon Kubat
DYNAMIKA Oddziaływania. Siły..
Silnik odrzutowy Silnik odrzutowy składa się z wielu elementów, gdzie jednym z podstawowych jest dysza. Dysza – rura o zmiennym przekroju poprzecznym.
Napory na ściany proste i zakrzywione
I.Wartości współczynnika Oporu CD dla ciał o różnych kształtach.
Zjawisko dyfuzji obserwujemy codziennie,
RUCH HARMONICZNY F = - mw2Dx a = - w2Dx wT = 2 P
Fizyka-Dynamika klasa 2
T Zsuwanie się bez tarcia Zsuwanie się z tarciem powrót.
Opracowała Diana Iwańska
1.
A. Krężel, fizyka morza - wykład 3
MECHANIKA 2 Wykład Nr 11 Praca, moc, energia.
Windsurfing.
Prezentacja opracowana w ramach projektu „Na skrzydłach wiatru”
Autor: dr inż. Karol Plesiński
Zasady przywiązywania układów współrzędnych do członów.
Zasada zachowania energii mechanicznej.
Teoria Żeglowania v Tomasz Jarzębski Telefon: 501 892 942, Żeglarz: SJM PZŻ/8211, Instruktor PZŻ: MIŻ4334, Instruktor ISSA: Inland 00420,
DYNAMIKA Dynamika zajmuje się badaniem związków zachodzących pomiędzy ruchem ciała a siłami działającymi na ciało, będącymi przyczyną tego ruchu Znając.
Siły, zasady dynamiki Newtona
Projektowanie Inżynierskie
Projektowanie Inżynierskie
Ruch jednostajny prostoliniowy i jednostajnie zmienny Monika Jazurek
Dynamika ruchu płaskiego
Żeglarstwo Przygotowali: -Blasiński Marcin -Domagalski Dawid -Kajca Kacper -Kluzek Konrad -Nowak Przemysław.
1.
Opory ruchu. Zjawisko Tarcia
Autor: Marcin Różański
REAKCJA DYNAMICZNA PŁYNU MECHANIKA PŁYNÓW
WIELOKĄTY Karolina Zielińska kl.v Aleksandra Michałek kl v
Dynamika punktu materialnego Dotychczas ruch był opisywany za pomocą wektorów r, v, oraz a - rozważania geometryczne. Uwzględnienie przyczyn ruchu - dynamika.
Siły bezwładności Dotychczas poznaliśmy kilka sił występujących w przyrodzie. Wszystkie te siły nazywamy siłami rzeczywistymi, ponieważ możemy je zawsze.
Zasady dynamiki Newtona. Małgorzata Wirkowska
Wykład Rozwinięcie potencjału znanego rozkładu ładunków na szereg momentów multipolowych w układzie sferycznym Rozwinięcia tego można dokonać stosując.
Dynamika punktu materialnego
Siły bezwładności Poznaliśmy kilka sił występujących w przyrodzie.
Dynamika ruchu obrotowego
Projektowanie Inżynierskie
Zastosowanie zasad dynamiki Newtona w zadaniach
FIZYKA KLASA I F i Z Y k A.
Siły Tarcie..
Zadania z drugiej zasady dynamiki. Zadania z drugiej zasady dynamiki.
Dynamika bryły sztywnej
Siły tarcia tarcie statyczne tarcie kinematyczne tarcie toczne
Figury płaskie.
PODSTAWY MECHANIKI PŁYNÓW
Prowadzący: dr Krzysztof Polko
Fizyka w sporcie Żaneta Drożdżyńska Zuzanna Majewska Mateusz Ciszak
Tarcie statyczne i dynamiczne
POTENCJALNY OPŁYW WALCA
6. Ruch obrotowy W czystym ruchu obrotowym każdy punkt ciała sztywnego porusza się po okręgu, którego środek leży na osi obrotu (ruch wzdłuż linii prostej.
Prawa ruchu ośrodków ciągłych
1.
Statyczna równowaga płynu
Prawa ruchu ośrodków ciągłych
Napięcie powierzchniowe
Statyczna równowaga płynu
Zapis prezentacji:

Stowarzyszenie Świdnicki Klub Żeglarski “QBRYG” www.qbryg.nstrefa.pl (KURSY) ŻEGLARZ JACHTOWY TEORIA ŻAGLOWANIA 2011

Kursy względem wiatru Kurs względem wiatru - kąt zawarty między dziobową częścią płaszczyzny symetrii kadłuba jachtu a kierunkiem wiatru. KĄT MARTWY - składa się z dwóch kątów granicznych. Kąt w którym jacht nie może poruszać się do przodu. BAJDEWIND - wiatr wieje skośnie od dziobu. PÓŁWIATR - wiatr wieje prostopadle do płaszczyzny symetrii jachtu. BAKSZTAG - wiatr wieje skośnie do rufy. FORDEWIND - wiatr wieje do rufy, równolegle do płaszczyzny symetrii kadłuba jachtu.

Kursy ostre - bajdewind i półwiatr (półwiatr jest na granicy podziału, niektórzy zaliczają go do kursów ostrych, inni już do pełnych). Kursy pełne - baksztag i fordewind. PRAWY HALS - kurs podczas którego wiatr wieje z prawej burty (prawej strony). LEWY HALS - kurs podczas którego wiatr wieje z lewej burty (lewej strony).

BURTA NAWIETRZNA - w nią wieje wiatr. BURTA ZAWIETRZNA - przeciwna do burty na którą wieje wiatr. OSTRZENIE - zmiana kursu jachtu od kursów pełniejszych do kursów ostrzejszych (od fordewindu do bajdewindu). ODPADANIE - zmiana kursu jachtu od kursów ostrzejszych do kursów pełniejszych (od bajdewindu do fordewindu).

Wiatr a. wiatr rzeczywisty - w odniesieniu do nieruchomego jachtu. b. wiatr własny - ruch powietrza wywołany poruszaniem się jachtu, przeciwny do kierunku w którym porusza się jacht (przykład: jazda rowerem w bezwietrzny dzień), c. wiatr pozorny - wypadkowa wiatru rzeczywistego i własnego (wiatr działający na żagle i odczuwany na poruszającym się jachcie).

Siła i kierunek wiatru pozornego zmieniają się w zależności od prędkości jachtu i kursu jachtu względem wiatru. Wskaźnikiem wiatru pozornego jest icek (kawałek lekkiej taśmy) przymocowany do want. Natomiast wskaźnikiem wiatru rzeczywistego jest flaga powiewająca na lądzie, fale na jeziorze układające się prostopadle do kierunku wiatru rzeczywistego. Bardzo ważną rzeczą jest uświadomienie różnic pomiędzy wiatrem pozornym i rzeczywistym i oszacowanie ich, niezwykle istotne przy manewrach: człowiek za burtą, boja, dojście do kei.

Mechanizm ostrzenia w szkwałach. Szkwał czyli silniejszy podmuch wiatru rzeczywistego, powoduje zwiększenie kąta natarcia wiatru pozornego na żagle. Dzięki czemu możemy: wyostrzyć o kąt o jaki zmienił się wiatr pozorny, zyskujemy wtedy na wysokości.

Zasada znajdowania środka geometrycznego ożaglowania. Wyznaczamy środkowe trójkąta (środkowa - prosta zrzutowana z wierzchołka na przeciwległy bok, dzieląca go na połowy), w miejscu ich przecięcia leży środek żagla. Wyznaczamy środek geometryczny foka i grota a następnie przy pomocy formuł przeliczeniowych bądź metod wykreślnych znajdujemy wypadkowy środek ożaglowania. Jeżeli znamy powierzchnię obu żagli, np. grot = 6 m2, fok = 3 m2 możemy połączyć ich środki ożaglowania (So F, So G) i podzielić odcinek proporcjonalnie na trzy części. Jak widać na rysunku wypadkowy środek ożaglowania So znajduje się na odcinku łączącym środki grota i foka w odległości 1/3 od So G i 2/3 od So F.

Siła aerodynamiczna, siła hydrodynamiczna Siła aerodynamiczna, siła hydrodynamiczna - siły działające na jacht żaglowy podczas ruchu. Na jacht podczas ruchu działają dwa żywioły: wiatr i woda. Wyobraźmy sobie, że jacht jest pestką z dopiero co zjedzonej wiśni, jeżeli ściśniemy taką pestkę dwoma palcami to co się stanie? Pestka wyskoczy do przodu. Na jeziorze funkcję jednego palca pełni wiatr a drugiego woda. Na wybrane żagle pod wpływem wiejącego wiatru zaczyna działać siła aerodynamiczna (gr. aeros = powietrze). Na kadłub zanurzony w wodzie działa siła hydrodynamiczna (gr. hydor = woda). Im silniej na żagle działa siła aerodynamiczna tym prędzej jacht wyskoczy do przodu ( im silniej ściśniemy mokrą pestkę tym szybciej i dalej pomknie). I z drugiej strony im silniej działa siła aerodynamiczna na żagle tym większy opór boczny stawia kadłub jachtu, jacht pokonuje siły tarcia i rusza do przodu. Nie może ruszyć w bok bo potrzeba bardzo dużej siły aby pokonać tarcie w tym kierunku, jacht wytrącony ze stanu równowagi (spoczynku) wymyka się tam gdzie trzyma go najmniejsza z sił - siła tarcia wzdłuż burt.

Siła aerodynamiczna - wiatru.

Wiatr pozorny powoduje powstanie siły aerodynamicznej A można ją rozłożyć na dwie składowe: siłę ciągu F (skierowaną zgodnie z kursem jachtu) od niej zależy prędkość jachtu do przodu. siłę przechylającą P (działającą prostopadle do siły ciągu) od niej zależy przechył i dryf jachtu. Siła aerodynamiczna przyłożona jest do środka ożaglowania So. Siła aerodynamiczna zmienia się w zależności od kursu jachtu względem wiatru.

Siła hydrodynamiczna - wody

Napór wody powoduje powstanie siły oporów hydrodynamicznych R możemy rozłożyć ją na dwie składowe: ˇ opór wzdłużny Ow (działający równolegle do płaszczyzny symetrii jachtu) przeciwstawiający się ruchowi jachtu do przodu czyli siła tarcia. ˇ opór boczny Ob (działający prostopadle do płaszczyzny symetrii jachtu) przeciwdziałający dryfowi, powodujący przechył jachtu, też siła tarcia tylko o wiele, wiele większa. Przykład z przesuwaniem w wodzie płaskiej płyty. Opór hydrodynamiczny zwiększa się wraz ze wzrostem szybkości jachtu. Podczas ruchu, przy małej powierzchni bocznej kadłuba jacht mocniej dryfuje. Przy zwiększonej powierzchni bocznej dryf zmniejsza się (opuszczenie miecza zwiększa powierzchnię boczną). Przy nadmiernym przechyle zmniejsza się powierzchnia boczna kadłuba - jacht silniej dryfuje. Siła hydrodynamiczna przyłożona jest do środka oporu bocznego Sob. Zawietrzność - Nawietrzność. Zrównoważenie żaglowe. Zrównoważenie żaglowe jachtu - występuje wtedy gdy jacht płynie ustalonym kursem (bez tendencji do skręcania) ze sterem w pozycji '0' czyli płetwa sterowa ustawiona jest w diametralnej jachtu. Uzyskuje się taki stan poprzez odpowiednie ustawienie żagli.

Gdy nie można uzyskać stabilnego kursu ze sterem w pozycji '0' poprzez odpowiednie ustawienie żagli i jacht wykazuje tendencje do ostrzenia bądź odpadania. Mówimy, że jacht jest nawietrzny (ostrzy) lub zawietrzny (odpada). Jacht jest zrównoważony gdy siła aerodynamiczna A przyłożona w środku ożaglowania So i siła oporów hydrodynamicznych R przyłożona w środku bocznego oporu Sbo kadłuba leżą na tej samej prostej. Nawietrzność. Jeżeli przesuniemy środek ożaglowania w stronę rufy lub środek bocznego oporu w stronę dziobu powstanie moment obrotowy wywołujący skręt jachtu w stronę wiatru - jacht stanie się nawietrzny.

Nawietrzność wywołuje: - wyluzowanie lub zrzucenie foka, - przegłębienie dziobu, - podniesienie płetwy sterowej, - wybranie grota, - pochylenie lub przesunięcie masztu w kierunku rufy.

Zawietrzność. Jeżeli przesuniemy środek ożaglowania do przodu lub środek bocznego oporu do tyłu, powstanie moment obrotowy wywołujący skręt jachtu od wiatru - jacht stanie się zawietrzny.

Zawietrzność wywołuje: - wyluzowanie lub zrzucenie grota, - przegłębienie rufy, - podniesienie miecza, - wybranie foka, - pochylenie lub przesunięcie masztu w kierunku dziobu.

Położenie środka bocznego oporu i środka ożaglowania nie jest stałe, zmienia się wraz ze wzrostem siły wiatru i prędkości jachtu - tak że wzrasta nawietrzność jachtu. Dla nowoczesnych jachtów zwiększenie przechyłu również wywołuje wzrost nawietrzności. Mniejsze jachty projektuje się przeważnie tak aby były nieznacznie nawietrzne - ułatwia to ostrzenie jachtu przy szkwałach podczas kursów ostrych.

Praca żagli Siła aerodynamiczna - kolejna odsłona. Strugi wiatru opływając żagiel dzielą się na dwie części: nawietrzną i zawietrzną. Od strony nawietrznej (wklęsłej) tworzy się nadciśnienie (ciśnienie większe od atmosferycznego) i od strony zawietrznej (wypukłej) podciśnienie (ciśnienie niższe od atmosferycznego). Przykład z kartką papieru przyciśniętą wiatrem do ściany. Dla bardziej dociekliwych opisuje to prawo Bernouliego (P+dV2/2 = const; gdzie P - ciśnienie, d - gęstość powietrza, V - prędkość, przyjmujemy, że gęstość powietrza nie zmienia się i rozpatrujemy uproszczony wzór: P+V2/2 = const)

Pojawienie się podciśnienia i nadciśnienia wywołuje powstanie siły aerodynamicznej A skierowanej w przybliżeniu prostopadle do cięciwy żagla z kierunku od nadciśnienia do podciśnienia (zasada wyrównania energii, ciepły termos oddaje ciepło zimniejszemu otoczeniu, powietrze z przekłutego balonika uchodzi na zewnątrz do otoczenia gdzie ciśnienie powietrza jest niższe niż w baloniku). Wielkość siły aerodynamicznej zależy od: - szybkości wiatru rzeczywistego - powierzchni żagla - kąta natarcia (kąta pomiędzy cięciwą żagla a kierunkiem wiatru pozornego) - kształtu żagla (profilu, wybrzuszenia, smukłości) - właściwości tkaniny żagla (gładkości, sztywności, przepuszczalności, wytrzymałości) - kąta przechyłu ( im większy - tym mniejsza powierzchnia żagla wystawiona na wiatr - tym mniejsza wartość siły aerodynamicznej)

Wartość siły aerodynamicznej A rośnie wprost proporcjonalnie do kwadratu prędkości wiatru pozornego opływającego żagiel, gęstości strugi wiatru i powierzchni żagli. Nie zależy natomiast wprost proporcjonalnie od kąta natarcia (kąt natarcia - kąt między cięciwą żagla a kierunkiem wiatru pozornego). Przy katach natarcia od 90o do 45o siła aerodynamiczna niewiele się zmienia, od 45o do 10o wzrasta znacznie i poniżej 10o gwałtownie spada. Kąt natarcia powinien być mniejszy przy silniejszym i większy przy słabszym wietrze. Optymalny kąt natarcia przy żegludze od bajdewindu do ostrego baksztagu to 10o - 20o. Przy dalszym odpadaniu wartość optymalnego kąta natarcia wzrasta aby w fordewindzie osiągnąć wartość 90o.

Zbyt mocno wybrane żagle prowadzą do zmniejszenia prędkości jachtu i zwiększenia dryfu i zwiększenia siły przechylającej. Zbyt słabo wybrane żagle wywołują spadek prędkości jachtu wskutek zmniejszenia wartości siły aerodynamicznej.

Zasada ustawiania żagli: - w ostrym bajdewindzie szoty powinny być wybrane, - od bajdewindu do półwiatru prawidłowe ustawienie żagla następuje wtedy gdy żagiel jest na granicy łopotu, czyli minimalne wyluzowanie szotów wywołuje łopot żagla, - od półwiatru do fordewindu żagle powinny być stopniowo luzowane tak aby w fordewindzie bom grota znajdował się przy wantach (uwaga na salingi, jeżeli za mocno wyluzujemy grota, płótno żagla będzie się przecierało na ostrych krawędziach salingów, zalecane jest założenie osłon na zakończenia salingów aby uchronić żagiel przed zniszczeniem).

Poprawienie sprawności aerodynamicznej - wzajemne oddziaływanie grota i foka.

Na kursach ostrych fok i grot oddziaływają na siebie wzajemnie, polega to na przyśpieszeniu przepływu strugi powietrza w dyszy pomiędzy fokiem i grotem. Dysza utworzona przez część foka i przednią część grota wywołuje wzrost podciśnienia po zawietrznej stronie grota, poprawia sprawność ożaglowania. Optymalne zwiększenie sprawności grota tą metodą zależy od kształtu dyszy pomiędzy żaglami. Kierunek ruchu powietrza pomiędzy żaglami musi być styczny do powierzchni grota. Aby to osiągnąć należy dobrać właściwy kąt trymu foka (kąt zawarty pomiędzy płaszczyzną żagla a osią symetrii jachtu).

Na kształt dyszy wpływa: - rozmieszczenie kip (prawidłowo wtedy gdy łopot obejmuje od razu całą powierzchnię żagla) - miejsce zaczepienia rogu halsowego foka (im niżej tym mniejsze opory) - siła naciągu szotów - właściwy kąt trymu

Działanie steru Na wychyloną płetwę sterową działa siła naporu mas wody P (), można ją rozłożyć na dwie składowe: - siłę obracającą Fo - siłę hamującą Fh (dodatkowy opór)

Siła naporu mas wody jest prostopadła do powierzchni płetwy sterowej Siła naporu mas wody jest prostopadła do powierzchni płetwy sterowej. Siła hamująca jest skierowana przeciwnie do kierunku ruchu a siła obracająca skierowana jest prostopadle do osi symetrii jachtu. Wychylenie płetwy sterowej wywołuje skręt jachtu. Optymalnym kątem wychylenia płetwy sterowej przy którym osiąga się maksymalną wartość skrętu bez nadmiernego hamowania jest kąt 30o - 40o. Gdy musimy skręcić szybko i dodatkowo zależy nam na wytraceniu prędkości wykładamy ster na burtę (maksymalnie odchylamy ster).

Stateczność jachtu - zapobieganie wywrotkom. Siła aerodynamiczna A i hydrodynamiczna R działają na różnych wysokościach, dlatego powstaje moment obrotowy przechylający jacht. Zdolność jachtu do powrotu do pozycji pionowej (początkowej ) nazywa się statecznością.

Stateczność poprzeczną (przeciwdziałanie przechyłom jachtu na burty) może zapewnić: - odpowiedni kształt kadłuba (stateczność kształtu ), - balast (stateczność ciężaru) W rzeczywistości jachty wykorzystują zarówno stateczność kształtu jak i ciężaru, ale lekka łódka mieczowa typu Omega bazuje w większym stopniu na stateczności kształtu a duży jacht morski korzysta w większym stopniu ze stateczności ciężaru.

Stateczność kształtu Charakterystyczna dla jachtów mieczowych, środek ciężkości Sc znajduje się powyżej środka wyporu Sw.

W pozycji pionowej siła ciężkości i siła wyporu leżą na tej samej prostej ich działanie znosi się. Podczas przechyłu, położenie środka ciężkości nie zmienia się natomiast położenie środka wyporu "ucieka" w bok w stronę przechyłu, powstaje moment sił. Największy moment prostujący występuje przy 30 - 45o, potem wartość momentu prostującego maleje i przy kącie krytycznym wynoszącym około 60o - 80o spada do zera. Potem przyjmuje wartości ujemne czyli moment prostujący staje się momentem przechylającym i pomaga wywrócić jacht. Jeżeli jacht mimo balastowania osiąga wartości większe od kąta przy którym występuje największy moment prostujący należy wyluzować szoty, jeżeli taka sytuacja powtarza się należy zmniejszyć powierzchnię ożaglowania.

Stateczność ciężaru. Występuje na jachtach balastowych. Środek wyporu Sw znajduje się powyżej środka ciężkości Sc.

W miarę wzrostu kąta przechyłu a ramię sił rośnie aż do kąta 70o - 90o (w zależności od typu jachtu). Czyli im mocniej przechyla się jacht balastowy tym większy moment prostujący pojawia się aż do wartości ok. 90o, potem wartość momentu prostującego stopniowo maleje by przy wartości ok. 135o (wartość orientacyjna zależna od typu jachtu) osiągnąć 0o. Teoria o nie wywracalności jachtów balastowych to tylko teoria. Każdy jacht się przewraca i żaden slogan tego nie zmieni. Przykładem mogą być smutne wydarzenia z 17 sierpnia 2000 roku na jeziorze Niegocin gdzie kilka "kabinówek" zrobiło grzybka (przewróciło się do pozycji masztem do dołu i kadłubem do góry).

Dziękuję za uwagę