Podstawy organizacji pracy

Slides:



Advertisements
Podobne prezentacje
KOMPETENCJA SPOŁECZNA W ZESPOLE PROJEKTOWYM
Advertisements

KONTROLA JAKO FUNKCJA ZARZĄDZANIA
Psychologia Zarządzania
Badania operacyjne. Wykład 1
SYSTEM ZARZĄDZANIA JAKOŚCIĄ
FUNDAMENTY PRACY W ZESPOLE
SPRAWNOŚĆ SEKTORA PUBLICZNEGO WYKŁAD IV
Definicja rachunkowości zarządczej
Instytucjonalne aspekty współpracy Budowanie kompetencji do współpracy między-samorządowej i międzysektorowej jako narzędzi rozwoju lokalnego i regionalnego.
Praktyczne aspekty badań relacji człowiek - środowisko przyrodnicze
Normy praktyki zawodowej
Związek Pracodawców Dolnego Śląska
FUNKCJA PERSONALNA.
ORGANIZACJA JAKO STRUKTURA
Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego Planowanie działań.
Przedszkole Nr 48 z Oddziałami Integracyjnymi w Zabrzu Przedszkole i projekty e-Twinning.
Małgorzata Bogdanowicz
Zarządzanie 1. Zarządzanie
Dr Anna Okońska-Walkowicz
Etapy podejmowania decyzji
Organizacja i zarządzanie firmą
Lider- Przywódca.
1. Zarządzanie pracą we współczesnej firmie.
CECHY DOBREGO SPRZEDAWCY
DORADCA posiada aktualną wiedzę z zakresu zawodoznawstwa, rynku pracy, aktywizacji zawodowej KLIENT często może posiadać wiedzę nieaktualną i posługiwać
Pozycja lidera – kierowanie
Konferencja dla dyrektorów szkół i przedszkoli Europejski wymiar edukacji- rola dyrektora szkoły w realizacji międzynarodowych projektów współpracy szkół
Prezentacja Prezentacja Dynamika pracy grupy 1.
Moja przedsiębiorczość
MODU Ł Kszta ł cenie ustawiczne i mobilno ść zawodowa Klasa II.
WYBRANE ZAGADNIENIA Z PSYCHOLOGII SPOŁECZNEJ
Rozwiązywanie konfliktów
Rozwiązywanie konfliktów
jaka jest różnica między marzycielem a przedsiębiorcą
Sposoby podejmowania decyzji
Funkcje zarządzania, motywowanie, rozwiązywanie konfliktów.
Bydgoszcz ANIMATOR ROZWOJU TECHNOLOGICZNEGO Czynności:  Projektowanie, wdrażanie, promocja i ocena nowych rozwiązań technologicznych, wydawanie.
Metoda studium przypadku jako element XI Konkursu Wiedzy Ekonomicznej
KOCHAĆ TO ZNACZY WYMAGAĆ - WYCHOWUJ MĄDRZE
KONTROLA ZARZĄDCZA - 1 Kontrolę zarządczą stanowi ogół
To fundamentalny element procesu naprowadzającego ludzi w stronę zachowań i działań najbardziej odpowiednich w danej sytuacji.
KONCEPTUALIZACJA WYMAGAŃ DLA PLACÓWEK DOSKONALENIA NAUCZYCIELI
Humanistyczne aspekty zarządzania jakością
KONFLIKTY I ICH ROZWIĄZYWANIE
KONCEPTUALIZACJA WYMAGAŃ DLA PLACÓWEK DOSKONALENIA ZAWODOWEGO.
Nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć na wszystkie wyzwania... ~ … ale jesteśmy Nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć na wszystkie wyzwania... ~ … ale jesteśmy.
Biblioteka ucząca się Roman Tomaszewski Mariusz Polarczyk
Motywacja gotowość do podjęcia określonego działania gotowość do podjęcia określonego działania proces wywołujący określone zachowania zestaw sił.
Delegowanie uprawnień decyzyjnych
RESPEKTOWANE SĄ NORMY SPOŁECZNE.
Konflikty społeczne we współczesnym świecie
Wstęp do zarządzania i marketingu
Teoria organizacji Wykład 1.
WYKŁAD dr Krystyna Kmiotek
ŁAD i KONFLIKTY SPOŁECZNE
Sieci współpracy i samokształcenia. SIEĆ to statek, na którym nie ma pasażerów, wszyscy jesteśmy załogą.
ROLA MENEDŻERA W ORGANIZACJI – UMIEJĘTNOŚCI ROLE I FUNKCJE
Efektywność zarządzania w sektorze publicznym Ministerstwo Finansów 16 czerwca 2015 r. Coroczne spotkanie przedstawicieli komitetów audytu.
BYĆ PRZEDSIĘBIORCZYM - nauka przez praktykę Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
Społeczna odpowiedzialność organizacji Zmiany zachodzące w otoczeniu współczesnych organizacji powodują, że ulegają zmianie społeczne oczekiwania wobec.
BYĆ PRZEDSIĘBIORCZYM - nauka przez praktykę Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
Nurty zarządzania – Szkoła stosunków miedzyludzkich.
MICZKO KAROLINA PATEK JOANNA GR. 2B ORGANIZACJE I ICH RODZAJE.
7 Nawyków – mapa wdrożenia
PLANOWANIE I PODEJMOWANIE DECYZJI
Określenie sposobów motywowania ludzi do pracy
Proces przewodzenia i kontrolowania
Funkcja planowania.
„Szkoły Aktywne w Społeczności” SAS
NAUKA ORGANIZACJI I ZARZĄDZANIA
Zapis prezentacji:

Podstawy organizacji pracy

INDEX Organizacja pracy Zasady organizacji pracy Praca indywidualna Praca zespołowa Przywódca a kierownik Autorytet Klasyfikacja kierowników O kierowniku Sytuacje konfliktowe Negocjacje Style kierowania

ORGANIZACJA PRACY Organizację należy najogólniej rozumieć jako wyodrębnioną z otoczenia ludzkiego działania, mającą formalną strukturę skierowaną na osiąganie jakiegoś celu lub celów. Podstawowymi właściwościami każdej organizacji są: • celowość - istnienie celu lub celów przyjętych do osiągnięcia; • złożoność - z dających się określić części powiązanych ze sobą i tworzących całość organizacji; • odrębność celów i struktury - w stosunku do otoczenia, a jednocześnie powiązanie przez nie z otoczeniem. Definicja organizacji pracy określa, że jest to system zasad, metod i działań mających na celu zespolenie pracowników, środków pracy i przedmiotów pracy w procesie pracy, a także ukształtowanie stosunków wewnętrznych między jego uczestnikami. Ponieważ jest ona związana z procesem pracy, obejmuje problematykę dotyczącą przede wszystkim człowieka, ale także czynników rzeczowych (narzędzia, materiały, wyroby) oraz metod pracy (m.in. kierowanie).

ZASADY ORGANIZACJI PRACY Obserwacja działań ludzkich pozwoliła na stwierdzenie, że istnieją zależności między sposobami działania (czyli organizacją pracy) a ich efektami. W ten sposób ustalono, jakie powinny obowiązywać zasady organizacji pracy. Najważniejsze z nich to: • zasada ekonomii działania - czyli jak najlepsze wykorzystanie nakładów przy uzyskaniu optymalnego efektu; • zasada optymalnego wyniku działania - zwiększanie nakładów pracy osiąga przy pewnym poziomie optymalny wynik użyteczny, jego przekroczenie powoduje spadek efektu; • zasada podziału pracy - rozłożenie pracy złożonej na elementy proste do wykonania przez oddzielnych wykonawców zwiększa wydajność pracy, ale zbyt daleko idący podział prowadzi do zubożenia treści pracy i zwiększa jej monotonię. Skutkuje zatem obniżeniem wydajności pracy. Tak więc w każdym wypadku podział pracy powinien być dostosowany do wymagań i oczekiwań pracującego; zasada koncentracji pracy - czyli wykonywania jednorodnych czynności przez tych samych wykonawców; powoduje to wzrost wydajności pracy; zasada ekonomii ruchów - dążenie do minimalizacji zużycia energii pracującego człowieka, a tym samym do opóźnienia jego zmęczenia; zasada pracy bezpiecznej - praca wykonywana w warunkach bezpieczeństwa fizycznego i psychicznego sprzyja wzrostowi wydajności.

PRACA INDYWIDUALNA Wszystkie formy organizacji pracy możemy podzielić na dwie grupy: pracę indywidualną i pracę zespołową. Najprostszą i najstarszą formą organizacji pracy jest oczywiście praca indywidualna. Polega ona na wyodrębnieniu z zespołu prac pewnych czynności i powierzeniu ich wykonania osobie nie wchodzącej w bezpośrednie związki produkcyjne z innymi pracownikami. W takim przypadku każdy pracownik samo. dzielnie wykonuje zadania przydzielone mu przez kierownika. W warunkach pracy indywidualnej pracownik, po powierzeniu mu zadania do wykonania, staje się organizatorem własnej pracy, oczywiście w granicach narzuconych przez technikę i technologię produkcji. Daje to ma dużą samodzielność, ale na ogół wymaga także wysokich kwalifikacji zawodowych.

PRACA ZESPOŁOWA Praca zespołowa stanowi podstawową i jednocześnie wyższą formę organizacji pracy ze względu na korzyści, jakie może przynieść w warunkach właściwego jej zorganizowania. Zespołowy system pracy jest stosowany prawie we wszystkich dziedzinach działalności gospodarczej, głównie produkcyjnej, ale też w pracach koncepcyjnych, projektowaniu, konstruowaniu, a nawet w pracach naukowych. podstawową zaletą pracy zespołowej jest fakt, że działanie zespołowe (właściwie zorganizowane) pozwala uzyskiwać wyższe rezultaty niż wynikałoby to z prostego sumowania pracy każdego z jej uczestników. Praca zespołowa zwiększa korzyści przypadające na jednego wykonawcę w stosunku do sytuacji, w której miałby on pracować sam. Zjawisko to nosi nazwę prawa synergii.

KORZYŚCI PRACY ZESPOŁOWEJ Zespołowa organizacja pracy stwarza możliwości: ■ korzystniejszego podziału pracy w ramach zespołu; ■ wzajemnej pomocy i grupowego rozwiązywania problemów; ■ lepszego przepływu informacji i łatwiejszego komunikowania; ■ lepszej wymiany doświadczeń, uczenia się od innych, a także wyrównywania rytmu pracy.

ZASADY PRACY ZESPOŁOWEJ Najważniejsze z nich to: • Zasada minimalnej liczby członków w zespole • Zasada kwalifikacji • Zasada perspektywy działania

PRZYWÓDCA A KIEROWNIK Przywództwo to proces kierowania i wpływania na związaną z zadaniami działalność członków grupy. Możemy więc powiedzieć, że przywódca to kierownik nieformalny. W organizacji sytuacja taka występuje dość rzadko, chociaż jest pożądana. Tutaj bowiem przywództwo na ogół jest poparte władzą. Jest to więc w rzeczywistości kierownictwo formalne, wynikające z pełnionej funkcji. Kierując organizacją, zwierzchnik oddziałuje na podwładnych tak, aby zachowywali się zgodnie z celami firmy i z jego wolą. Najlepiej, gdy formalny kierownik staje się, z wyboru podwładnych, ich przywódcą.

AUTORYTET Aby kierowanie było skuteczne, kierownik musi mieć autorytet AUTORYTET Aby kierowanie było skuteczne, kierownik musi mieć autorytet. Nie tylko formalny, wynikający z posiadanej władzy, ale również autorytet rzeczywisty. Kierownik powinien uzyskać akceptację swoich podwładnych, a jeszcze lepiej - ich szacunek. Kiedyś panowało przekonanie, że dobrym kierownikiem może być tylko osoba dobrze urodzona. Czas zweryfikował to założenie. Nierozstrzygnięty został ostatecznie spór, czy kierownikiem może być tylko osoba posiadająca odpowiednie cechy osobowe, czy też kierowania można się nauczyć. Wydaje się możliwy pogląd kompromisowy. Dobry kierownik musi mieć pewne predyspozycje do pełnienia swojej funkcji, ale właściwe przewodzenie wymaga też znajomości zasad kierowania. Pogląd ten jest tym bardziej uzasadniony, że skuteczny kierownik powinien odczuwać potrzebę kierowania oraz władzy, a także posiadać zdolność empatii, czyli rozumienia reakcji emocjonalnych ludzi i wykorzystywania tej umiejętności do postępowania z pracownikami.

KLASYFIKACJA KIEROWNIKÓW Kierowników można klasyfikować według szczebla zajmowanego w organizacji pracy (kierownicy pierwszej linii, średniego szczebla, naczelni) lub też według zakresu działań organizacji, za który są odpowiedzialni. Jeśli jest to jeden rodzaj działalności, np. produkcja, mówimy o kierowniku funkcjonalnym, jeśli zaś kierownik odpowiada za pracę całej firmy, nazywany jest ogólnym.

O KIEROWNIKU Kierownicy pracują z ludźmi i przez ludzi O KIEROWNIKU Kierownicy pracują z ludźmi i przez ludzi. Powinni być odpowiedzialni i ponosić odpowiedzialność. Ważną cechą kierownika winna być umiejętność ustalania priorytetów i doprowadzania do równowagi między konkurencyjnymi celami. Dobry kierownik powinien umieć myśleć zarówno analitycznie, jak i syntetycznie. Dość często przydaje mu się umiejętność przekonywania oraz negocjacji. Wreszcie kierownik powinien być wyczulony na zmieniające się potrzeby rynku, ale też na potrzeby pracowników. Role, w jakich występuje kierownik, można podzielić na: • interpersonalne (reprezentowanie, przewodzenie, łączenie organizacji z innymi ludźmi); • informacyjne (poszukiwanie użytecznych informacji, ich upowszechnianie oraz komunikowanie z otoczeniem); • decyzyjne (udoskonalanie pracy organizacji, inicjowanie zmian, przeciwdziałanie zakłóceniom, rozdzielanie zasobów oraz negocjowanie).

O KIEROWNIKU Kierownicy podejmują dwa rodzaje decyzji: planowane i nieplanowane. Te pierwsze podejmuje się zgodnie ze zwyczajem, regułami czy procedurami obowiązującymi w organizacji, Skuteczność kierownika poznaje się jednak w przypadku decyzji nieplanowanych, a więc dotyczących wyjątkowych sytuacji i nietypowych problemów. Wynajdywanie, bądź uprzedzanie problemów jest bowiem podstawą skutecznych decyzji kierowniczych.

SYTUACJE KONFLIKTOWE Konflikt zaczyna się dopiero w momencie ataków stron i blokowania działań zmierzających do realizacji interesów kosztem drugiej strony. Jeśli celem konfliktu przestaje być rywalizacja, a zaczyna się walka, wręcz wojna, konflikt przybiera postać destruktywną. Celem działań zaczyna być zadanie cierpień i szkód przeciwnikowi. Zarzewie konfliktów tkwi głównie w różnicy między subiektywnie uzasadnianymi roszczeniami a uzyskiwanymi efektami. Do przeciwnika odnosimy się z nieufnością, a ta postawa często okazuje się samospełniającym się proroctwem. Można ograniczyć konflikt, dążąc do zjednoczenia obu stron wobec wspólnego zagrożenia czy wroga, oraz zastąpić cele konkurencyjne celami nadrzędnymi. Trzeba pamiętać, iż wspólne działanie obu stron obniża poziom konfliktu. Przeważnie jednak ograniczenie konfliktu nie wystarcza i należy go rozwiązać. Najsłabszą, ale najszybszą metodą rozwiązania konfliktu jest metod; dominacji i tłumienia. Takie podejście do sprawy niczego nie rozwiązuje nie likwiduje przyczyny konfliktu. Albo tworzy ono sytuację wygranej, przegranej, albo powoduje całkowite niezadowolenie obu stron.

SYTUACJE KONFLIKTOWE Lepszą forma rozwiązywania konfliktów jest kompromis. Wówczas każda ze stron pod wpływem stanowiska kierownika rezygnuje z niektórych swoich argumentów Nie ma w takiej sytuacji pełnego zadowolenia, ale metoda ta nie pozostawia - w przeciwieństwie do poprzedniej - atmosfery wrogości i frustracji, Najlepszą metodą jest zintegrowane rozwiązywanie problemów. Wówczas konflikt przekształca się we wspólny problem, który obie strony starają się rozwiązać. Wcześniej kierownik musi doprowadzić do przedstawienia swych racji przez każdą ze stron, umiejętnie poprowadzić rozmowę oraz spowodować znalezienie najlepszego rozwiązania.

NEGOCJACJE Metodą rozwiązywania konfliktów, a także dochodzenia do wspólnego stanowiska, są negocjacje. Wymagają one gruntownego i czasochłonnego przygotowania. Negocjacje składają się na ogół z następujących etapów: • przystąpienie do rokowań, szczegółowe zapoznanie się ze stanowiskiem strony przeciwnej i z klimatem negocjacji; konsolidacja, a więc gruntowniejsze omówienie zagadnień i rozwiązanie spraw o mniejszym znaczeniu; • finalizacja, w której rozważane i rozwiązywane są zagadnienia ważniejsze; • wykończenie, czyli ostateczne spisanie wynegocjowanych stanowisk, ich sprawdzenie i zaakceptowanie. Aby negocjacje szły naprzód, każda strona powinna umieć wycofywać się ze wstępnego stanowiska i wstępnych żądań. Dlatego zdarza się, że strony celowo wysuwają zbyt wygórowane żądania, aby potem mieć z czego rezygnować.

STYLE KIEROWANIA Najczęściej stosowany podział stylów kierowania to wyróżnienie stylu zadaniowego i interpersonalnego. Cechą stylu zadaniowego jest ścisły nadzór kierownika nad pracownikami. Kierownik większą wagę przykłada do wykonania pracy niż do rozwoju czy osobistej satysfakcji pracownika. Styl interpersonalny cechuje się zwróceniem większej uwagi na motywowanie pracowników niż na ich kontrolowanie oraz dążenie do przyjaznych, opartych na wzajemnym szacunku i zaufaniu, stosunków między kierownikiem a pracownikami. Oczywiście są to modele czyste, a kierownicy na ogól stosują rozwiązania pośrednie. Najbardziej popularną koncepcją podziału stylów kierowania jest podział na styl demokratyczny, autokratyczny i liberalny. Zostały one nawet nazwane klasycznymi stylami kierowania. Kierownik demokratyczny zachęca grupę do podejmowania decyzji. Pomaga w trudnych sytuacjach, ale grupa decyduje sama. Takie kierownictwo daje na ogół większą motywację do pracy, a stosunki wewnątrz grupy są oparte na życzliwości. Pracownicy osiągają duże zadowolenie z uczestnictwa w grupie. Kierownik autokratyczny sam określa cele grupy i czynności do wykonania, wydaje polecenia i rozkazy. Częściej sięga po kary, niż po nagrody. To między innymi powoduje niską motywację do pracy i niezadowolenie członków grupy. Stosunki wewnątrz grupy cechuje albo apatia, albo agresja. Praca nie jest najwyższej jakości. Kierownik liberalny (nieingerujący) pozostawia swobodę decyzji członkom grupy Na ogół nie ingeruje w prace grupy, chyba że jest o coś pytany. Nie dokonuje również ocen.