Podstawy projektowania i grafika inżynierska

Slides:



Advertisements
Podobne prezentacje
RYSUNKU TECHNICZNEGO GEOMETRYCZNE ZASADY
Advertisements

PODSTAWY PROJEKTOWANIA I GRAFIKA INŻYNIERSKA
PODSTAWY PROJEKTOWANIA I GRAFIKA INŻYNIERSKA
PODSTAWY PROJEKTOWANIA I GRAFIKA INŻYNIERSKA
Linie rysunkowe w rysunku technicznym.
Temat: WIELOŚCIANY KLASA III P r.
Przygotowały: Jagoda Pacocha Dominika Ściernicka
WEKTORY Każdy wektor ma trzy zasadnicze cechy: wartość (moduł), kierunek i zwrot. Wartością wektora nazywamy długość odcinka AB przedstawiającego ten wektor.
CZWOROKĄTY Patryk Madej Ia Rad Bahar Ia.
DOKUMENTACJA BUDOWLANA
Pola Figur Płaskich.
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Geometria obrazu Wykład 13
Rysunek techniczny.
Te figury nie są symetryczne względem pewnej prostej
Podstawowe pojęcia i definicje.
RZUTOWANIE PROSTOKĄTNE
Opracowała: Angelika Kitlas
RZUTY PROSTOKĄTNE.
Połączenia nitowe Nity na rysunkach wykonawczych przedstawia się bez uproszczeń rys.1, natomiast na rysunkach połączeń nitowych nity w rzucie na płaszczyznę.
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Rzut równoległy Rzuty Monge’a - część 1
Klasa III P r. TEMAT: Rzut równoległy na płaszczyznę. Rzut prostokątny na płaszczyznę. Kąt między prostą a płaszczyzną. Prowadzący: Przemysław.
Rysunek techniczny w klasach IV-VI
Rzut cechowany dr Renata Jędryczka
Rzuty Monge’a cz. 1 dr Renata Jędryczka
Temat nr 1 Wymiary i układ arkuszy rysunkowych (PN-EN ISO 5457:2002)
ZASADY WYMIAROWANIA I OPISYWANIA RYSUNKÓW TECHNICZNYCH
Zapis graficzny płaszczyzn
WŁASNOŚCI FIGUR PŁASKICH
MECHANIKA 2 Wykład Nr 10 MOMENT BEZWŁADNOŚCI.
RYSUNEK KONSTRUKCYJNY
Temat nr 10 : WYMIAROWANIE ( PN-ISO 129 : 1996)
Projektowanie Inżynierskie
Temat nr 3 c.d. Rodzaje linii i ich zastosowanie na
Grafika i komunikacja człowieka z komputerem
Pola i obwody figur płaskich.
Temat nr 7 : Wymagania dotyczące rzutów
Jak narysować wykres korzystając z programu Excel?
Grafika i komunikacja człowieka z komputerem
WYMIAROWANIE Autor: Jędrzej Szczepaniak PWSZ w Lesznie
Temat nr 4 : Tabliczki tytułowe ( PN-EN ISO 7200:2007)
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
Podstawy projektowania i grafika inżynierska Wydział Zarządzania i Ekonomii Politechnika Gdańska 2009 r.
Podstawy projektowania i grafika inżynierska
WYKŁAD 11 ZJAWISKA DYFRAKCJI I INTERFERENCJI ŚWIATŁA; SPÓJNOŚĆ
Podstawy projektowania i grafika inżynierska Wydział Zarządzania i Ekonomii Politechnika Gdańska 2008 r.
WIELOKĄTY Karolina Zielińska kl.v Aleksandra Michałek kl v
WYMIAROWANIE.
RYSUNEK TECHNICZNY - wymiarowanie
Blok I: PODSTAWY TECHNIKI
RYSUNEK KONSTRUKCYJNY Część III RYSUNKI KONSTRUKCJI Z BETONU
RYSUNEK TECHNICZNY.
każdy rysunek powinien być opatrzony
1. Rodzaje rysunków technicznych.
PODSTAWY PRACY W PROGRAMIE AUTOCAD OPISYWANIE RYSUNKÓW: ‒style tekstu; ‒wprowadzanie tekstu tekst wielowierszowy tekst jednowierszowy ‒edycja tekstu. WYMIAROWANIE.
FIGURY PŁASKIE.
Rzutowania Rzutowanie jest przekształceniem przestrzeni trójwymiarowej na przestrzeń dwuwymiarową. Rzutowanie polega na poprowadzeniu prostej przez dany.
W prezentacji wykorzystano rysunki z książki
 ROZWINIĘCIE POBOCZNICY STOŻKA - rozwinięcie powierzchni stożka ściętego płaszczyzną rzutującą na π 2   PRZEKROJE I PRZECIĘCIA FIGUR OBROTOWYCH PŁASZCZYZNĄ.
Czyli geometria nie taka zła
Przekroje Grafika inżynierska I dr inż. Jacek Zapłata
Widoki i kłady Grafika inżynierska I dr inż. Jacek Zapłata
Klasa III P r. TEMAT: Rzut równoległy na płaszczyznę. Rzut prostokątny na płaszczyznę. Kąt między prostą a płaszczyzną. Prowadzący: Przemysław.
Zapis prezentacji:

Podstawy projektowania i grafika inżynierska Wydział Zarządzania i Ekonomii Politechnika Gdańska 2008 r.

Formułowanie problemu projektowego

Projektowanie - proces Proces projektowania to ciąg działań projektotwórczych rozpoczynający się od sformułowania problemu projektowego a kończący się rozwiązaniem tego problemu. W wyniku tych działań zostaje opracowana dokumentacja umożliwiająca realizację zaprojektowanego obiektu.

Projektowanie - proces Zmiana rzeczywistości niezadowalającej na zadawalającą obszar niezadowolenia ON obszar zadowolenia OZ

Znaczenie fazy formułowania problemu projektowego Właściwe sformułowanie problemu jest znacznie ważniejsze od wyboru drogi jego rozwiązania. Formułowanie problemu wymaga takiego samego twórczego wkładu jak jego rozwiązywanie. Niewłaściwe sformułowanie problemu prowadzi do rozwiązania innego problemu niż było to w zamierzeniu !!!

Formułowanie problemu „Einstein powiedział, że gdyby miał godzinę na rozwiązanie problemu, od którego zależałoby jego życie, to 45 minut poświęciłby na sformułowanie problemu, 10 minut na sprawdzenie czy go dobrze sformułował i następne 5 minut na rozwiązanie.”[*] [*] Metody i techniki organizatorskie. Wybrane zagadnienia. Pod redakcją J. Skalika, Wrocław 1996

Co to jest problem projektowy? Pytanie: „Jak zaspokoić potrzebę?” Kto bierze udział w procesie: „Zleceniodawca” (bezpośredni użytkownik, inwestor, wytwórca, Projektant (czasami występuje też jako „zleceniodawca” – sam dla siebie.

Formułowanie problemu (1) Przyjęcie i zarejestrowanie przez projektanta informacji przekazywanych przez zleceniodawcę. Projektant otrzymuje informacje wyartykułowane z inicjatywy zleceniodawcy. Podstawa formułowania problemu: Informacje od zleceniodawcy, Wiedza i doświadczenie własne.

Formułowanie problemu (2)

Formułowanie problemu (3) Nie uzyskuje się dodatkowych informacji (poszerzenia wiedzy) gdy: Informacje są wystarczające, Wiedza projektanta jest zbyt mała aby zauważył jej braki; nie potrafi formułować pytań, Projektant uważa, że wiedza zleceniodawcy jest niewystarczająca aby uzyskać dodatkowe informacje.

Formułowanie problemu (4) Dialog ZLECENIODAWCA – PROJEKTANT Zleceniodawca Projektant Znajduje / Zauważa potrzebę Dowiaduje się o potrzebie (zaprojektowanie jej zaspokojenia) Znajduje / Zauważa jakiś obiekt Dowiaduje się o obiekcie Znajduje / Zauważa potrzebę i uważa, że jakiś obiekt ją zaspokoi Dowiaduje się o potrzebie oraz o obiekcie Znajduje / Zauważa potrzebę oraz krąg osób potencjalnie zainteresowanych Dowiaduje się o potrzebie i potencjalnych użytkownikach Znajduje / Zauważa obiekt, który po przystosowaniu mógłby zaspokoić potrzebę Dowiaduje się o istniejącym obiekcie oraz możliwości zaspokojenia potrzeby

Poprawność formułowania problemu Rzadko projektant otrzymuje jasne i jednoznaczne informacje. Musi sam dokonywać „obróbki”. Często następuje niezrozumienie. Znaczenie nadawane poszczególnym terminom musi być takie samo lub bardzo zbliżone. Duże znaczenie ma dokumentacja (papierowa albo elektroniczna).

Formułowanie problemu – rozbieżności w przekazywaniu informacji Pomijanie ważnej treści (np. przez nieudolność, przeoczenie, często pośpiech). Wprowadzanie zamierzonej nieokreśloności, nieostrości, dwuznaczności (np. dom, rower). Używanie terminów niejasnych, rozmytych (np. ciężka belka, szybka reakcja). Formułowanie wypowiedzi niedostosowanej do odbiorcy. Niezrozumienie wypowiedzi (częściowe lub całkowite)

Formułowanie problemu – rodzaje języków komunikowania się Język potoczny – dowolne znaczenie poszczególnych terminów; duża elastyczność wypowiedzi. Żargon zawodowy – znaczenie niektórych terminów jest ściśle określone; używane w grupach zawodowych. Język profesjonalny – znaczenie podstawowych terminów jest ściśle określone i opisane w dostępnej literaturze. Język sformalizowany – znaczenie wszystkich terminów jest ściśle określone i opisane w dostępnej literaturze.

Formułowanie problemu – potrzebna wiedza Wiedza dotycząca obszaru rzeczywistości w którym zaistniała potrzeba (ON) Wiedza dotycząca projektowanego obszaru rzeczywistości (OZ) Wiedza dotycząca ośrodka projektującego Wiedza dotycząca możliwości realizacji projektowanego obiektu Wiedza dotycząca możliwości likwidacji projektowanego obiektu

Formułowanie problemu – stopnie ogólności Bardzo szczegółowy (ergonomiczna dźwignia zmiany biegów) Szczegółowy Ogólny Ogólniejszy Bardzo ogólny Wysoki stopień ogólności Bardzo wysoki stopień ogólności (zaspokojenie potrzeby wygodnego podróżowania)

Widoki, przekroje, kłady

Widoki Przedstawiają zewnętrzne kształty obiektów Umieszcza się je w rzutach, zgodnie z przyjętą zasadą (E lub A) Jeżeli nie można umieścić widoku zgodnie z metodą rzutowania (np. E) można przesunąć go równolegle i odpowiednio oznaczyć Widoki można też umieszczać na oddzielnych arkuszach Stosuje się wtedy specjalne oznaczenia

Widoki – główne zasady Liczba rzutów musi być ograniczona do minimum Większość płaszczyzn i osi powinna być równoległa (lub prostopadła) do rzutni (*) Rzut główny powinien przedstawiać przedmiot w położeniu użytkowym (pu). Odstępstwa: Długie przedmioty – przy pu pionowym można rysować poziomo; dolna część z prawej strony Przedmioty których pu nie jest poziome ani pionowe (lub przedmioty ruchome) można rysować pionowo lub poziomo z zachowaniem zasady (*)

Przekroje (1) W rzutowaniu metodą E przekroje umieszcza się: Na miejscach odpowiednich widoków, Na dowolnych miejscach arkusza Położenie płaszczyzny przekroju oznacza się dwiema krótkimi, grubymi liniami oraz strzałkami wskazującymi kierunek rzutowania przekroju (2-3 mm od końca kresek) Płaszczyznę oznacza się dwiema jednakowymi, wielkimi literami i pisze się je obok strzałek, a nad rzutem pisze się je ponownie oddzielając poziomą kreską Nie wolno używać liter: I, O, R, Q, X

Przekroje (2) Pomijanie oznaczeń przekroju Na tym samym arkuszu, zgodnie z metodą E to: -pomijamy oznaczenie literowe -pomijamy strzałki Gdy widać wyraźnie gdzie wykonano przekrój – nie trzeba oznaczać nawet płaszczyzny przekroju. Linie kreskowania: Cienkie, ciągłe Podziałka kreskowania: Odstępy pomiędzy liniami; skala wzoru kreskowania Oznaczenia różnych materiałów

Rodzaje przekrojów Proste – przecięcie przedmiotu jedną płaszczyzną Złożone – przecięcie przedmiotu dwiema lub więcej płaszczyznami Łamane – ślady płaszczyzn przekroju tworzą linię łamaną o kątach rozwartych Stopniowe – dwie lub więcej płaszczyzny równoległe Pionowe, poziome, rozwinięte Pomocnicze i cząstkowe Półwidoki, półprzekroje

Części maszyn a przekroje Kołki, nity, sworznie, wałki, itp. jeżeli oś symetrii leży w płaszczyźnie przekroju Rysuje się zawsze w widoku! Części maszyn, których kształty są oczywiste np. śruby, nakrętki, kliny, wpusty, itp.

Kłady Jest to zarys figury płaskiej leżącej w płaszczyźnie poprzecznego przekroju przedmiotu, obrócony o 90 stopni i położony: Na widoku przedmiotu – kład miejscowy, Poza zarysem przedmiotu – kład przesunięty Kierunek obrotu – zgodny z kierunkiem patrzenia na przedmiot od prawej strony lub od dołu

Widoki, przekroje Rysowanie przedmiotów symetrycznych

Rysowanie obiektów symetrycznych Zaoszczędzenie czasu rysowania Zmniejszenie gabarytów rysunków Półwidoki Półrzekroje Ćwierćwidoki Ćwierćprzekroje Dwie równoległe linie cienkie, ciągłe na osi symetrii o długości co najmniej 3,5 mm

Powtarzające się fragmenty Jeżeli obiekt ma wielokrotnie powtarzające się jednakowe elementy to można narysować tylko jeden (lub 1. i ostatni) Pozostałe zaznacza się liniami cienkimi ciągłymi Gdy powtarzające się elementy są ułożone na okręgu lub prostej to te okręgi i proste rysuje się liniami cienkimi punktowymi