Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Przegląd ćwiczeń logopedycznych.  Zmiany anatomiczne aparatu artykulacyjnego:  nieprawidłowa budowa języka; krótkie wędzidełko podjęzykowe;  nieprawidłowa.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Przegląd ćwiczeń logopedycznych.  Zmiany anatomiczne aparatu artykulacyjnego:  nieprawidłowa budowa języka; krótkie wędzidełko podjęzykowe;  nieprawidłowa."— Zapis prezentacji:

1 Przegląd ćwiczeń logopedycznych

2  Zmiany anatomiczne aparatu artykulacyjnego:  nieprawidłowa budowa języka; krótkie wędzidełko podjęzykowe;  nieprawidłowa budowa podniebienia: rozszczepy;  nieprawidłowy zgryz: przodozgryz, tyłozgryz, zgryz otwarty;  przerost trzeciego migdałka;  polipy;  skrzywienie przegrody nosowej.  Nieprawidłowe funkcjonowanie narządów mowy, czyli:  niska sprawność języka, warg;  zakłócona praca więzadeł głosowych;  nieprawidłowa praca zwierającego pierścienia gardłowego;  brak pionizacji języka.  Nieprawidłowa budowa i funkcjonowanie narządu słuchu:  zaburzenie analizy i syntezy słuchowej;  wybiórcze upośledzenie słuchu; obniżenie słyszalności;  zaburzenie słuchu fonematycznego.

3  Niesprzyjające czynniki społeczne:  nieprawidłowe wzorce wymowy; nieprawidłowa atmosfera, styl wychowania i postawy rodziców;  brak stymulacji rozwoju mowy.  Nieprawidłowe funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego.  Opóźniony rozwój psychomotoryczny ( dyslalia rozwojowa) i emocjonalny dziecka.

4 Najczęściej spotykane wady wymowy u dzieci to zaburzenia artykulacji określane mianem dyslalii. Do dyslalii zaliczamy:  sygmatyzm – nieprawidłowa realizacja głosek: s, z, c, dz, sz, ż, cz, dż, ś, ź, ć, dź;  rotacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski r;  kappacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski k;  gammacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski g;  lambdacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski l;  betacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski b;  ubezdźwięcznienie – nieumiejętność realizowania głosek dźwięcznych.

5  Ćwiczenia oddechowe  Ćwiczenia fonacyjne  Ćwiczenia artykulacyjne  Ćwiczenia sprawności narządów mowy ( usprawniające motorykę i kinestezję narządów artykulacyjnych)  Ćwiczenia autokontroli słuchowej  Ćwiczenia słuchu fonematycznego

6 Szereg ćwiczeń, zabaw, kształcące czynności oddechowe. Ich celem jest pogłębienie oddechu, wydłużenie fazy wydechowej, rozruszanie przepony i usuwanie nadmiernego napięcia mięśniowego.

7  naśladowanie śmiechu różnych ludzi  naśladowanie dźwięków wydawanych przez zwierzęta  naśladowanie dźwięków instrumentów,  naśladowanie dźwięków otoczenia, itp. Ćwiczenia głosowe mają na celu doskonalenie umiejętności kierowania własnym głosem i ochronę aparatu mowy przed nadmiernym obciążeniem. Miau,miau…

8 Ćwiczenia usprawniające narządy mowy, są ćwiczeniami których głównym celem jest podniesienie sprawności ruchowej narządów mowy: języka, warg, podniebienia miękkiego i żuchwy. Ćwiczenia artykulacyjne pozwalają wyrobić świadomość i celowość określonych ruchów oraz wypracowują czucie danego ruchu oraz położenia poszczególnych narządów mowy (kinestezja artykulacyjna) niezbędnych do poprawnej realizacji wszystkich głosek.

9 Artykulacja powstaje wskutek ruchów warg, języka, żuchwy i podniebienia miękkiego. Zatem ćwiczenia artykulacyjne to szereg ćwiczeń służących do wypracowania wyrazistej artykulacji głosek (samogłosek i spółgłosek).  Ćwiczenia zwiększające aktywność i ruchomość języka:  wysuwanie i cofanie języka,  przenoszenie języka od kącika do kącika warg,  oblizywanie dolnej i górnej wargi,  liczenie językiem ząbków górnych i dolnych – buzia szeroko otwarta, kląskanie, itp.  Ćwiczenia warg:  napinanie i rozluźnianie warg; parskanie; gwizdanie, wysyłanie całusków,  nadymanie policzków,  masaż warg zębami; zakładanie wargi dolnej na górną, następnie odwrotnie.  wyraźne wymawianie samogłosek.

10  Ćwiczenia żuchwy:  opuszczanie i unoszenia dolnej szczęki,  ruchy szczęki dolnej w prawo i w lewo przy wargach rozchylonych i zamkniętych,  wysuwanie i cofanie żuchwy.  Ćwiczenia podniebienia miękkiego:  ziewanie z opuszczoną nisko dolną szczęką,  kaszlenie z wysuniętym za zewnątrz językiem,  chrapanie na wdechu i wydechu,  wymawianie głosek [k] i [g] z samogłoskami np. ka, ko, ku, ke, ky, ga, go, gu, ge gy …;  przenoszenie skrawków papieru za pomocą słomki (wciąganie powietrza), itp.

11  Istotą tych ćwiczeń jest uświadomienie różnic w wymówieniach prawidłowych i nieprawidłowych danej głoski.  Ćwiczenia te przyspieszają efekty terapii logopedycznej. Zdarza się, że są wystarczające do uzyskania prawidłowej artykulacji.  W realizacji tego zadania należy wykorzystywać magnetofon w celu nagrywania i porównywania mowy pacjenta i logopedy.

12  Zaburzenia słuchu fonemowego utrudniają lub uniemożliwiają odbiór mowy, zaburzają prawidłowy rozwój wymowy dziecka lub wywołują zaburzenia wymowy już ukształtowanej, utrudniają nabycie umiejętności pisania lub zaburzają tę umiejętność już przyswojoną.  Celem ćwiczeń jest kształcenie umiejętności różnicowania i identyfikowania dźwięków mowy ludzkiej, a także dokonywania ich analizy i syntezy.

13  Wykorzystuje się do tego materiał językowy zawierający pary głosek, sylab opozycyjnych ( np. opozycja pod względem dźwięczności: pa-ba, ta-da, sa-za) i wyrazów zbliżonych brzmieniowo, różniących się między sobą tylko jedna głoską (tzw. paronimy, np. półka- bułka, budy-buty, Tomek- domek, nosze-noże, kury- góry).  Celem tych ćwiczeń jest poprzez wielokrotne wymówienie i wysłuchanie prawidłowego wzorca doprowadzenie do uświadomienia sobie przez pacjenta różnic pomiędzy głoskami, wyrazami.

14  Wypowiedzi osób najbliższych powinny być poprawne. Do dziecka należy mówić powoli, wyraźnie.  Należy unikać spieszczeń i zdrobnień, ponieważ często są one trudniejsze do wypowiedzenia, np. dom – domeczek.  Dziecko od najmłodszych lat powinno jeść( samodzielnie gryźć) jak najwięcej twardych pokarmów(np. jabłko, marchewka),ponieważ czynność ta usprawnia mięśnie aparatu artykulacyjnego, które odpowiednio stymulowane, sprzyjają prawidłowemu rozwojowi mowy.  Nie należy gasić naturalnej skłonności dziecka do mówienia, lecz słuchać uważnie wypowiedzi, zadawać dodatkowe pytania, co przyczyni się do korzystnego rozwoju mowy.

15  Dziecko powinno reagować na aktywność uczuciową i słowną otoczenia. W przypadku, gdy brak takiej reakcji, można podejrzewać niedosłuch. Dlatego też powinno się co jakiś czas kontrolować stan słuchu dziecka, ponieważ im wcześniej wykryje się niedosłuch i zaopatrzy dziecko w aparaty słuchowe, tym szybciej nauczy się ono mowy. Dziecko głuche nie nauczy się mowy, bo najpierw słyszymy, a dopiero później mówimy.  Nie należy zaniedbywać chorób uszu, ponieważ mogą one powodować niedosłuch, jeśli nie są leczone.

16  Nie wolno poprawiać wymowy dziecka, żądać, by kilkakrotnie powtarzało dane słowo, zawstydzać, karać za wadliwą wymowę. Hamuje to chęć do mówienia.  Wskazane jest częste opowiadanie dziecku bajek, wspólne czytanie i rozmawianie na ich temat.  Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy( m. in. wady zgryzu), konieczne jest zapewnienie opieki lekarza specjalisty, gdyż wady te są przyczyną zaburzeń mowy.

17  Nie należy wymagać zbyt wczesnego wymawiania poszczególnych głosek. Dziecko mające zazwyczaj jeszcze zbyt mało sprawne narządy artykulacyjne, niedostatecznie różnicuje słuchowo dźwięki mowy, a zmuszane do artykulacji zbyt trudnych dla niego głosek, często zaczyna je zniekształcać, wymawiać nieprawidłowo. W ten sposób tworzymy u dziecka błędne nawyki artykulacyjne, trudne do usunięcia. Jeśli dziecko osiągnęło już wiek, w którym powinno daną głoskę wymawiać, a nie robi tego, należy zasięgnąć porady logopedy.

18 KONIEC


Pobierz ppt "Przegląd ćwiczeń logopedycznych.  Zmiany anatomiczne aparatu artykulacyjnego:  nieprawidłowa budowa języka; krótkie wędzidełko podjęzykowe;  nieprawidłowa."

Podobne prezentacje


Reklamy Google