Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Bł. ks. Michał Sopoćko. Kiedy pytamy, w czym można naśladować nowego Błogosławionego, odpowiedź przychodzi sama: w zawierzeniu Chrystusowi bez reszty.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Bł. ks. Michał Sopoćko. Kiedy pytamy, w czym można naśladować nowego Błogosławionego, odpowiedź przychodzi sama: w zawierzeniu Chrystusowi bez reszty."— Zapis prezentacji:

1 bł. ks. Michał Sopoćko

2 Kiedy pytamy, w czym można naśladować nowego Błogosławionego, odpowiedź przychodzi sama: w zawierzeniu Chrystusowi bez reszty - w doli i niedoli, w powodzeniu i niepowodzeniu. Mogą go brać za patrona spowiednicy, kapelani wojskowi, profesorowie, studenci i zwykli wierni, zwłaszcza borykający się z przeciwnościami losu. Do wszystkich odnoszą się powtarzane przez niego słowa: Jezu ufam Tobie. (...) Abp Edward Ozorowski METROPOLITA BIAŁOSTOCKI List pasterski z okazji beatyfikacji ks. Michała Sopoćki Białystok, 21 sierpnia 2008

3 Ksiądz Michał Sopoćko urodził się 1 listopada 1888 roku w Juszewszczyźnie (zwanej też Nowosadami) w powiecie oszmiańskim. Po ukończeniu szkoły miejskiej w Oszmianie wstąpił w 1910 roku do Seminarium Duchownego w Wilnie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1914 roku. W latach był wikariuszem w parafii Taboryszki. W 1918 roku wyjechał do Warszawy i podjął studia w zakresie teologii moralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył magisterium w 1923 roku, a w 1926 roku uzyskał tam tytuł doktora teologii. W latach studiował także w Wyższym Instytucie Pedagogicznym. Od 1919 roku był jednocześnie kapelanem wojskowym.

4 W 1924 roku powrócił do rodzimej diecezji, pozostając nadal w duszpasterstwie wojskowym, teraz już w Wilnie, aż do 1929 roku. W 1927 roku został mianowany ojcem duchownym w Seminarium Duchownym w Wilnie. W 1928 roku otrzymał stanowisko zastępcy profesora na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie oraz wykładowcy w Seminarium Duchownym. W 1932 roku zwolniony z funkcji ojca duchownego, poświęcił się głównie pracy naukowej. W 1934 roku habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie teologii pastoralnej i uzyskał stopień docenta. Pozytywnie zaopiniowany do tytułu profesora, nie uzyskał jednakże nominacji, z powodu trudności finansowych istniejących na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego. Pracy dydaktyczno-naukowej oddawał się aż do zamknięcia Uniwersytetu i Seminarium w czasie II wojny światowej. Jego dorobek naukowy z tego okresu ujawnił się w licznych publikacjach z dziedziny teologii pastoralnej, homiletyki, katechetyki i pedagogiki. Pozostawił też liczne opracowania popularnonaukowe z zakresu problematyki religijno-społecznej.

5 W czasie okupacji niemieckiej udało mu się szczęśliwie uniknąć aresztowania i przez dwa i pół roku ukrywał się w okolicach Wilna. W 1944 roku po wznowieniu działalności Seminarium Duchownego w Wilnie wykładał w nim aż do jego zamknięcia w 1945 roku przez władze radzieckie i relegowania do Białegostoku. Jednocześnie udzielał się w duszpasterstwie przy kościele św. Jana, katechizował, zorganizował potajemnie kurs katechetyczny. Zagrożony aresztowaniem za tę działalność wyjechał w 1947 roku do Białegostoku. Tu objął wykłady w Seminarium ze swych specjalności: pedagogiki, katechetyki, homiletyki, teologii pastoralnej, teologii ascetycznej. Uczył też języka łacińskiego i rosyjskiego. W latach powojennych prowadził intensywną akcję trzeźwościową w ramach Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego.

6 Następnie w latach zorganizował szereg miesięcznych i rocznych kursów katechetycznych dla zakonnic i osób świeckich, a w latach 50. i 60. organizował także wykłady otwarte o tematyce religijnej przy parafii farnej w Białymstoku. W 1962 roku przeszedł na emeryturę, ale poświęcił się pracy duszpasterskiej w kaplicy przy domu zakonnym Sióstr Misjonarek św. Rodziny przy ul. Poleskiej, którą już w 1957 r. rozbudował. W tym czasie czynił też starania zbudowania kościoła przy ul. Wiejskiej w Białymstoku. Niemalże do końca swych dni uczestniczył aktywnie w życiu diecezji, pracował naukowo, publikował. Zmarł w domu Sióstr Misjonarek przy ul. Poleskiej 15 lutego 1975r.

7 Ks. Michał Sopoćko całe swoje życie poświęcił Bogu i Kościołowi. Wyróżniał się nadzwyczajną gorliwością o chwałę Bożą, wyrażającą się w niezwykłej aktywności, osadzonej w głębokim życiu duchowym. Zadziwia różnorodność jego prac. Był duszpasterzem parafialnym, katechetą, organizatorem szkolnictwa, pedagogiem, wykładowcą na Uniwersytecie i w Seminarium, ojcem duchownym, spowiednikiem alumnów, księży i sióstr zakonnych, kapelanem wojskowym, działaczem trzeźwościowym, budowniczym kościołów. W jego bogatym w wieloraką działalność życiu dominujący i najpiękniejszy rys pozostawiła służba idei Miłosierdzia Bożego.

8 Opublikował szereg dzieł o Miłosierdziu Bożym, zabiegał o ustanowienie święta, przyczynił się do namalowania pierwszego obrazu Jezusa Najmiłosierniejszego Zbawiciela, współtworzył Zgromadzenie Zakonne Sióstr Jezusa Miłosiernego.

9 Niewielu jednak wie, że do tej pory prawda o Miłosierdziu Bożym nie wyszłaby poza obręb zakonnej celi, gdyby nie postać ks. Michała Sopoćki, spowiednika s. Faustyny. To właśnie jemu Bóg dał rozeznać i uwierzyć, że słowa wypowiadane na spowiedzi przez nieco egzaltowaną i niedouczoną siostrę są przesłaniem, które okaże się ratunkiem dla ginącego świata. To w nim Faustyna, bezradna wobec Bożych objawień i podejrzeń sióstr, otrzymała nieocenioną pomoc. To dzięki niemu mogły się realizować Boże zamiary przerastające jej siły. Poinformowany przez przełożonych, że jego penitentka nigdy nie mija się z posłuszeństwem, upewniony co do jej zdrowia psychicznego i przejęty zgodnością tego, co mówiła Faustyna, z wypowiedziami Ojców Kościoła ks. Sopoćko staje się powiernikiem tajemnic Miłosierdzia. Siostra Faustyna nazywa go Ojcem, choć - w jakimś sensie - to ona właśnie staje się dla niego Matką.

10 Oznajmiając mu Boże zamiary i pragnienia pociąga go do służby Bożemu Miłosierdziu, inspiruje go i niejako rodzi" dla nowego, życiowego zadania, czyniąc z niego prekursora i propagatora kultu oraz realizatora wszystkich Bożych poleceń. Po latach ks. Sopoćko zapisze: Są prawdy, które się zna i często o nich słyszy i mówi, ale się nie rozumie. Tak było ze mną, co do prawdy Miłosierdzia Bożego. Tyle razy wspominałem o tej prawdzie w kazaniach, myślałem o niej na rekolekcjach, powtarzałem w modlitwach kościelnych - szczególnie w psalmach - ale nie rozumiałem znaczenia tej prawdy, ani też nie wnikałem w jej treść, że jest najwyższym przymiotem Boga na zewnątrz. Dopiero trzeba było prostej zakonnicy - s. Faustyny ze Zgromadzenia Opieki Matki Bożej (Magdalenek), która intuicją wiedziona powiedziała mi o niej krótko i często to powtarzała, pobudzając mnie do badania, studiowania i częstego o tej sprawie myślenia" (Dziennik M. Sopoćki, z. 2, s. 50)

11 Zakres kultu Miłosierdzia Bożego przez wstawiennictwo błogosławionego ks. Michała Sopoćki jest imponujący. Zadziwiające jest zjawisko wybuchu Miłosierdzia Bożego w formach propagowanych przez bł. Ks. Michała. Co więcej, niezwykle szybko i na szeroką skalę parafie p.w. Miłosierdzia Bożego, a także inne parafie i osoby na całym świecie proszą o relikwie błogosławionego do publicznego kultu. Do obecnej chwili wydano ok. 600relikwii. Obrazy: Jezusa Miłosiernego z napisem,,Jezu ufam Tobie, św. s. Faustyny i bł. Ks. Michała Sopoćki trafiają do różnych miejsc: do Parafii w Smoleńsku - ufundowane przez p. Halinę Bagińską (urodzoną w Taboryszkach – pierwszej parafii posługi kapłańskiej ks. Michała Sopoćki ) i poświęcone w białostockim sanktuarium. Zawieźli je kapłani uczestnicy Międzynarodowego Rajdu Katyńskiego i wręczyli ks. proboszczowi. Wraz z obrazami zawieźli Orędzie Bożego Miłosierdzia i obrazki z relikwiami apostoła tegoż orędzia, bł. Ks. Michała, do wszystkich miejscowości leżących na ich katyńskim szlaku. Przywieźli drewniany krzyż wykonany z osmalonego w pożarze drewna ze Smoleńska. Relikwie bł. Ks. Michała Sopoćki trafiły również do Sanktuarium Matki Bożej z Guadelupe w Meksyku, przekazane przez pielgrzymów wraz z ks. Sławomirem Goworkiem. Na wyróżnienie zasługują wspólnoty ze Skawiny, Gdyni, Szczecina i Bridgeport w Stanach Zjednoczonych, gdzie z ogromnym pietyzmem angażują się różne osoby, rozprowadzając obrazki z relikwiami ks. Michała, nowenny, koronki, rozważania o Miłosierdziu Bożym.

12 ZGROMADZENIE SIÓSTR JEZUSA MIŁOSIERNEGO - IZBA PAMIĘCI Miejsce ostatnich lat życia oraz śmierci bł. ks. Michała Sopoćki. Białystok, ul. Poleska 42.

13 Dom, w którym ks. Sopoćko spędził ostatni okres swego życia, obecnie należy do Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. W mieszkaniu księdza Michała Sopoćki urządzona została izba jego pamięci.

14 28 września 2008 r. w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Białymstoku odbyła się beatyfikacja ks. Michała Sopoćki - spowiednika i kierownika duchowego św. siostry Faustyny Kowalskiej, założyciela Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. Mszy św. beatyfikacyjnej przewodniczył delegat papieski arcybiskup Angelo Amato, prefekt Kongregacji ds. Beatyfikacji i Kanonizacji. Homilię wygłosił Metropolita Krakowski, kardynał Stanisław Dziwisz.

15

16 Wykonały: Kamila Szulc i Weronika Pandel Klasa V a


Pobierz ppt "Bł. ks. Michał Sopoćko. Kiedy pytamy, w czym można naśladować nowego Błogosławionego, odpowiedź przychodzi sama: w zawierzeniu Chrystusowi bez reszty."

Podobne prezentacje


Reklamy Google