Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

CHARAKTERYSTYKA WAD WYMOWY, SPOSÓB ICH ROZPOZNAWANIA ORAZ ZESTAW ĆWICZEŃ WSPOMAGAJĄCYCH TERAPIĘ LOGOPEDYCZNĄ GRAŻYNA REMBACZ.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "CHARAKTERYSTYKA WAD WYMOWY, SPOSÓB ICH ROZPOZNAWANIA ORAZ ZESTAW ĆWICZEŃ WSPOMAGAJĄCYCH TERAPIĘ LOGOPEDYCZNĄ GRAŻYNA REMBACZ."— Zapis prezentacji:

1 CHARAKTERYSTYKA WAD WYMOWY, SPOSÓB ICH ROZPOZNAWANIA ORAZ ZESTAW ĆWICZEŃ WSPOMAGAJĄCYCH TERAPIĘ LOGOPEDYCZNĄ GRAŻYNA REMBACZ

2 CZYM JEST MOWA? Mowa jest podstawowym środkiem porozumiewania się między ludźmi. U dziecka w istotny sposób wpływa na całokształt jego rozwoju i powodzenia szkolne. Jest ona atutem w nawiązywaniu kontaktów społecznych, daje możliwość precyzyjnego formułowania myśli, pozwala na wyrażanie własnych sądów, uczuć i upodobań, stanowi ważne narządzie informacji. Zaburzenie mowy to wszelkie nieprawidłowości mowy, które prowadzą do zaburzeń procesu porozumiewania. Nieprawidłowości te mogą dotyczyć sfery artykulacyjnej, leksykalnej, gramatycznej lub ekspresyjnej.

3 Dziecko rozpoczynające naukę w szkole powinno dysponować określoną bazą sprawności i umiejętności, takich jak:  dobrze opanowaną i utrwaloną artykulację wszystkich głosek języka;  rozwinięty właściwie słuch fonetyczny (identyfikowanie i słuchowe różnicowanie usłyszanych dźwięków mowy);  przyswojone podstawowe formy gramatyczne;  odpowiedni zasób słownictwa czynnego i biernego;  umiejętność poprawnego wyrażania swoich myśli w formie zdań. Jednak nie zawsze tak jest.

4 Dzieci z wadami wymowy źle wymawiają poznawane głoski, źle nazywają i piszą litery, miewają trudności w ich odczytywaniu. W miarę przyswajania przez dzieci nowych wiadomości rozszerzania się słownictwa o coraz dłuższe i nieznane wyrazy, pojawiają się agramatyzmy, zniekształcenia i trudności z prawidłową budową zdań. Dzieci z zaburzoną analizą i syntezą słuchową przez długi czas literują w czasie czytania, mają trudności z łączeniem liter i głosek w wyrazy, a potem z przejściem do czytania sylabami i wyrazami. W czytaniu opuszczają, przestawiają lub dodają różne głoski i sylaby. W rezultacie treść przestaje być zrozumiała i dla dziecka i dla słuchającego.

5 CHARAKTERYSTYKA WYBRANYCH G Ł OSEK WADY WYMOWY, Z KTÓRYMI NAJCZ ĘŚ CIEJ MA DO CZYNIENIA NAUCZYCIEL W SZKOLE:

6 GŁOSKI SZUMIĄCE, SYCZĄCE, CISZĄCE SZUMIĄCE Przy wymawianiu głosek szumiących (sz, ż, cz, dż) język znajduje się za górnymi zębami, za wałkiem dziąsłowym, a jego boki dotykają górnych zębów. Zęby są zwarte, zaś wargi lekko wysunięte do przodu. SYCZĄCE Przy wymawianiu głosek szeregu syczącego (s, z, c, dz) język znajduje się za dolnymi zębami. Zęby są zbliżone, a wargi rozchylone (uśmiech),spłaszczone przylegają do zębów, które są widoczne. CISZĄCE Przy wymawianiu głosek szeregu ciszącego (ś, ź, ć, dź) środek języka unosi się do góry, do przedniej części podniebienia twardego. Zęby są zbliżone do siebie, a wargi lekko zaokrąglone.

7 SEPLENIENIE Rodzaje seplenienia:  seplenienie właściwe:  seplenienie międzyzębowe  seplenienie boczne  seplenienie wargowo - zębowe  przyzębowe.  parasygmatyzm Przyczyny seplenienia:  nieprawidłowa budowa anatomiczna narządów mowy  niska sprawność ruchowa języka  upośledzenie słuchu  niedostateczne różnicowanie dźwięków  naśladowanie złych wzorców  niektóre choroby górnych dróg oddechowych

8 GŁOSKA R  Przy wymawianiu głoski r czubek języka drga – wibruje uderzając o wałek dziąsłowy za górnymi zębami. Boki języka dotykają wewnętrznych powierzchni górnych zębów i dziąseł.

9 RERANIE Rodzaje rerania  Reranie właściewe  języczkowe  policzkowe  wargowe  międzyzębowe  gardłowe  Pararotcyzm  mogirotacyzm Przyczyny rerania:  nieprawidłowa budowa narządów artykulacyjnych, głównie języka (zbyt duży, gruby, krótkie wiązadełko), anomalie podniebienia twardego (podniebienie gotyckie), anomalie zgryzowe (zgryz otwarty),  niska sprawność języka,  naśladowanie nieprawidłowych wzorców,  niedostateczne słuchowe różnicowanie dźwięków.

10 MOWA BEZDŹWIĘCZNA Rodzaje:  mowy bezdźwięcznej całkowitej  mowy bezdźwięcznej częściowej Przyczyny mowy bezdźwięcznej:  niedokształcenie słuchu fonematycznego,  niedosłuch,  zakłócona praca mięśni wiązadeł głosowych,

11 GŁOSKI K, G K  Przy jej wymawianiu tylna część grzbietu języka unosi się do podniebienia miękkiego. Żuchwa jest opuszczona, a wargi rozchylone. Jest to głoska bezdźwięczna. G  Przy jej wymawianiu tylna część grzbietu języka unosi się do podniebienia miękkiego. Żuchwa jest opuszczona, a wargi rozchylone. Jest to głoska dźwięczna.

12 KAPPACYZM I GAMMACYZM Rodzaje:  kappacyzm, grammacyzm właściwy  parakappacyzm, paragrammacyzm  mogikappacyzm, mogigammacyzm Przyczyny:  niska sprawność ruchowa języka  zła praca języka, zwłaszcza jego tylnej części, wynikająca z ograniczonych możliwości fizjologicznych.

13 GŁOSKA L  czubek języka styka się z wałkiem dziąsłowym, następuje ruchu języka w płaszczyźnie pionowej

14 LAMBDACYZM Rodzaje lambdacyzmu:  właściwy  paralambdacyzm  mogilambdacyzm Przyczyny lambdacyzmu  niska sprawność ruchowa języka

15 PODSTAWOWE ĆWICZENIA LOGOPEDYCZNE

16 Ćwiczenia logopedyczne, które chcę tu zaprezentować, mają charakter uniwersalny, bowiem można je stosować w różnorodnych sytuacjach, takich jak: lekcja, przerwa śródlekcyjna, wycieczka klasowa, przerwa międzylekcyjna, zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze, muzyka, wychowanie fizyczne, spacery, zabawy w domu i inne oraz prowadzić je nie tylko z uczniami, u których stwierdzono zaburzenia mowy, lecz również z pozostałymi. W przypadku tych pierwszych, ćwiczenia pełnią funkcję korekcyjną i są prowadzone podczas terapii indywidualnej lub grupowej. Natomiast w przypadku uczniów bez zaburzeń mowy ćwiczenia te będą spełniały funkcję profilaktyczną i powinny być prowadzone przez nauczycieli w celu kształtowania prawidłowej mowy i doskonalenia wymowy już ukształtowanej w ramach tzw. logopedii ogólnej (wychowawczej).

17 Mam tu na myśli wszelkie ćwiczenia oddechowe, oddechowo- fonacyjne, usprawniające narządy mowy, słuchowe i ortofoniczne, rytmizujące, dykcyjne, fonologiczne, morfologiczne, syntaktyczne, pragmatyczne. Prowadzimy je zawsze w formie zabawy, atrakcyjnej dla dziecka. Wszystkie ćwiczenia mogą być wzbogacane różnorodnymi pomocami dydaktycznymi, które można wykonywać samodzielnie z dziećmi na zajęciach logopedycznych lub na zajęciach plastyczno- technicznych z całą klasą.

18 Ćwiczenia słuchowe i ortofoniczne  Stanowią one bardzo ważną grupę ćwiczeń logopedycznych, ponieważ często opóźnienia czy zaburzenia rozwoju mowy pojawiają się na skutek opóźnień rozwoju słuchu fonematycznego/ tzw. słuchu mownego/. Stymulując funkcje słuchowe przyczyniamy się do rozwoju mowy dziecka.

19 1. „ Co słyszę?.– dzieci siedzą z zamkniętymi oczami i nasłuchują, rozpoznają odgłosy dochodzące z sąsiedztwa, ulicy. 2. „ Zgadnij, co wydało dźwięk?” – uderzanie pałeczką w szkło, metal, kamień, drewno itp. Toczenie różnych przedmiotów po podłodze / np. piłki, kasztany, kamienie/, rozpoznawanie odgłosu przez dzieci. 3. „Rozpoznaj”- rozpoznawanie różnych przedmiotów w zamkniętym pudełku po wydawanym odgłosie – groch, kamyki, gwoździe, cukier, kasza itp. 4. „Jak i gdzie”- rozpoznawanie głosu, szmeru, źródła dźwięku – miejsca, kierunku, odległości, ilości dźwięków (dużo- mało), głośności ( cicho – głośno). 5. Rozróżnianie i naśladowanie głosów zwierząt: kota, psa, krowy, kury, koguta, kaczki, gęsi itp.

20 Ćwiczenia rozwijające słuch fonematyczny: 1. Powiedz, ile jest wyrazów w zdaniu np.:  Kot pije mleko. Dziecko licząc wyrazy może wysuwać palce (jeden wyraz-jeden palec), rysować kreski (jeden wyraz-jedna kreska), uderzać pałeczką w bębenek (jeden wyraz-jedno uderzenie). 2. Jakie to słowo? – podajemy wyrazy sylabami, a dziecko wskazuje odpowiedni obrazek i mówi całe słowo. Zaczynamy od krótkich wyrazów i przechodzimy do coraz dłuższych.  wyrazy 2-sylabowe: so-wa, ku-ra, bu-rak, mu-cha,

21 3. Powiedz, ile sylab jest w moim słowie? Wyklaszcz je (mówimy całe słowo, dziecko dzieli je na sylaby i klaszcze). a) wyrazy 1-sylabowe: nos, kot, lis, dom, syn, rak, ser, b) wyrazy 2-sylabowe: domek: do-mek, siano: sia-no, woda, kawa, 4. Zabawa w kończenie wyrazów. Dodaj do mojej sylaby swoją, taką, żeby powstał wyraz (dziecko może wybierać z kilku obrazków ten, który rozpoczyna się podaną sylabą) np.: ku-ra, ró-ża, bu-ty, wo-rek, ro-gi, ko-sa, la-lka, sza-fa, mo-rze

22 5.Powiedz, co słyszysz na początku? – mówimy różne słowa, a dziecko rozpoznaje słuchowo, jaka głoska jest na początku wyrazu. Zaczynamy od wyrazów rozpoczynających się samogłoską następnie spółgłoską Np.: osa – o, ucho – u, sowa – s, farby- f, 6. Podaj wyraz (lub kilka), które zaczynają się głoską np. a, m, k, l, a – aparat, album, ananas, auto, antena, atlas, Ala m – most, mama, masło, mina, motyl, mewa k – koń, kartka, krowa, kamień, kosa,kulig l – lizak, lalka, lustro, lina, lody 7.Co słyszysz na końcu wyrazu? (najpierw wybieramy wyrazy kończące się samogłoską i nieznacznie ją wydłużamy). Np. Osa, noga, pole, krowa, lato, mydło, itp.

23 8. Podaj wyraz (lub kilka) które mają na końcu głoskę np. k, a, s o, k- rok, czubek, s- pas, las a- mama, rura, o- lato, ciasto 9. Podaj mi słowo, które ma w środku wyrazu głoskę np. k, a, s, o, k – pokój, mąka, s- osa, miska, a – palec, wałek, o- rok, bok, 10. Jakie słowo powiedziałam? – mówimy każdą głoskę osobno, zaczynamy od wyrazów prostych, krótkich, jeśli nie sprawiają one dziecku kłopotów, przechodzimy do coraz dłuższych. Np. u-l, o-k-o, k-u-r-a, s-o-w-a

24 11. Powiedz, jakie słyszysz głoski w tym wyrazie (odwrotnie niż w ćw.10) – mówimy całe słowo, a dziecko rozkłada je na głoski, przy każdej głosce układa na dywanie kartonik (kasztan, patyczek), potem je liczy. osa – o-s-a – 3 głoski, dom – d-o-m- 3głoski, 12. Zabawa „łańcuch wyrazowy”. Podaj mi słowo, które zaczyna się na ostatnią głoską mojego słowa. np.: mleko – osa – album – most – tata – akwarium – model – lizak 13. Co nie pasuje?

25 Ćwiczenia oddechowe: Ćwiczenia oddechowe poprawiają wydolność oddechową, sprzyjają wydłużaniu fazy wydechowej, co powoduje poprawę jakości mowy. Ćwiczenia prowadzone są najczęściej w formie zabawowej, przy wykorzystaniu różnych środków, np. piórek, piłeczek, wody mydlanej, chrupek, wiatraczków itp. Są także wplatane w opowieści i zabawy ruchowe. Przykłady:  Wdech nosem ( usta zamknięte) i wydech ustami.  Dmuchanie na płomień świecy.  Puszczanie baniek mydlanych  Dmuchanie na kulkę z waty, na wiatraczek.  Chłodzenie „ gorącej zupy” – dmuchanie ciągłym strumieniem.  Chuchanie na zmarznięte ręce.  zabawa dmuchajką

26 Ćwiczenia oddechowo – fonacyjne:  Zabawy z samogłoskami, np.: powolny głęboki wdech – ręce unoszą się w górę, powolny długi wydech wraz z fonacją aaaaaaaaaa.... lub oooooooo.... lub uuuuuuuu... – ręce opadają na dół -syrena alarmowa  Zabawy ze spółgłoskami, np.: naśladowanie odgłosów otoczenia – szumiący wiatr: szszszszsz..., szeleszczące liście: sz, sz, sz, sz, syczący wąż: sssssssss....., wypuszczająca parę lokomotywa: f, f, f, f, fffffffffffff....., jadąca lokomotywa: cz, cz, cz, cz, bzyczenie osy: zzzzzzzzzz...., piłowanie drewna: ż, ż, ż, ż;  Kto wymieni więcej na jednym wydechu – np.: imion, kolorów, zwierząt, kolejnych liczb itp.;  Śpiewanie prostych znanych piosenek

27 Ćwiczenia motoryki narządów artykulacyjnych U większości dzieci z wadą wymowy występuje obniżona sprawność narządów artykulacyjnych / języka, warg, policzków, podniebienia miękkiego/.

28 Ćwiczenia warg: 1. Wymawianie na przemian „ a-o” przy maksymalnym oddaleniu od siebie wargi górnej i dolnej. 2. Oddalanie od siebie kącików ust – wymawianie „eee” 3. Zbliżanie do siebie kącików ust – wymawianie „ uuu”. 4. Naprzemienne wymawianie „ e– u”. 5. Cmokanie. 6. Parskanie / wprawianie warg w drganie/. 7. Masaż warg zębami ( górnymi dolnej wargi i odwrotnie).

29 Ćwiczenia języka: 1. „ Głaskanie podniebienia” czubkiem języka, jama ustna szeroko otwarta. 2. Dotykanie językiem do nosa, do brody, w stronę ucha lewego i prawego. 3. Oblizywanie dolnej i górnej wargi przy ustach szeroko otwartych / krążenie językiem/. 4. Wysuwanie języka w przód i cofanie w głąb jamy ustnej. 5. Kląskanie językiem. 6. Dotykanie czubkiem języka na zmianę do górnych i dolnych zębów, przy

30 Ćwiczenia usprawniające podniebienie miękkie: 1. Wywołanie ziewania przy nisko opuszczonej szczęce dolnej. 2. Płukanie gardła ciepłą wodą. 3. „ Chrapanie” na wdechu i wydechu. 4. Głębokie oddychanie przez usta przy zatkanym nosie i odwrotnie Ćwiczenia policzków: 1. Nadymanie policzków – „ gruby miś”. 2. Wciąganie policzków – „ chudy zajączek”. 3. Nabieranie powietrza w usta i zatrzymanie w jamie ustnej, krążenie tym powietrzem, powolne wypuszczanie powietrza. 4. Wypychanie policzków językiem.

31 Ćwiczenia rytmizujące:  klaskanie tyle razy, ile jest przedmiotów (np. klocków, piłek, cukierków),  wyklaskiwanie rytmu według układu klocków (np. ## ###, #### # itp.),  układanie kredek, piłek według usłyszanego wyklaskanego lub wystukanego na bębenku rytmu,  marsz wokół sali w rytm podany przez prowadzącego na tamburynie, bębenku itp., może być z zatrzymaniem na umówiony sygnał,  rozpoznawanie tonów wysokich i niskich,  różnicowanie tempa słuchanych melodii;

32 Zabawy z rytmem o Pieski - poruszanie się na czworakach do akompaniamentu muzycznego. W przerwie ćwiczenie oddechowe, czyli szybkie wdechy i wydechy naśladujące zdyszanego pieska. o Koniki - poruszanie się zgodnie z akompaniamentem muzycznym. Na umówiony sygnał koniki biegną kląskając językiem zgodnie z tempem kroków. Na przerwę w muzyce dzieci parskają. o Na łące - dzieci podzielone na trzy grupy: bociany, żabki, motyle poruszają się zgodnie z akompaniamentem muzycznym. Bociany - marsz z wysokim unoszeniem kolan, żabki - skoki obunóż, motylki - bieg i wymachy ramion. W przerwie Koncert - dzieci naśladują głosy zwierząt w podanym rytmie, np.  XX XX * kle, kle - kle, kle - (metrum 2/4)  XXX XXX kum, kum, kum ? kum, kum, kum ? (metrum ¾)  X - ćwierćnuta

33 Ćwiczenia dykcyjne: słupek samogłoskowy - wymawianie poszczególnych głosek najpierw staccato (każdą z osobna) potem legato (płynnie): np.  a e i o u y  e i o u y a  i o u y a e rzucanie piłeczką i przy każdym rzucie staranne wymawianie krótkich imion: Ala, Ela, Ola, Ula, Iza, s taranne wymawianie: o o Ali, o Eli, o Oli, o Uli, o Izie, o u Ali, u Eli, u Oli, u Uli, u Izy, o a Ala, a Ela, a Ola, a Ula, a Iza, o za Alą i za Elą, za Olą i za Ulą, itp. zabawa w mówienie dziwnym językiem – staranna wymowa sylab:  bo, po, wo, fo, mo,  bu, pu, wu, fu, mu,  by, py, wy, fy, my,

34 Zabawy fonologiczne Zabawy z rytmem o Wyszukiwanie ze zbiorów obrazków tych które się rymują o Próby samodzielnego układania rymowanych wierszyków o Układanie rymów do podanych obrazków o Kończenie rymowanych zdań

35 Zabawy i ćwiczenia morfologiczne o Porównywanie długości zdań o Układanie schematów zdań przy pomocy klocków, patyków o Układanie zdań o trzymanym w ręku przedmiocie o Kończenie zdań o Tworzenie nowych słów przez dodanie fragmentu o Tworzenie nowych słów za pomocą substytucji głosek

36 Ćwiczenia syntaktyczne o „słowa – rzeczy” rzeczowniki o „Słowa – czynności” czasowniki o „słowa określające” przymiotniki o „Słowa wskazujące” – przyimki: w, pod, na, przed, obok o Zależności i kategorie nadrzędne i podrzędne

37 Zabawy i ćwiczenia pragmatyczne o Wypowiadanie się dzieci na temat historyjek obrazkowych o Opis obrazków różniących się kilkoma szczegółami o Wymyślanie opowiadania do wylosowanego obrazka o Układanie opowieści do otrzymanych kolejno obrazków (powstaje wspólna historyjka)

38 Życzę powodzenia i sukcesów podczas wspierania terapii logopedycznej!!! Grażyna Rembacz


Pobierz ppt "CHARAKTERYSTYKA WAD WYMOWY, SPOSÓB ICH ROZPOZNAWANIA ORAZ ZESTAW ĆWICZEŃ WSPOMAGAJĄCYCH TERAPIĘ LOGOPEDYCZNĄ GRAŻYNA REMBACZ."

Podobne prezentacje


Reklamy Google