Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Protokół kerberos Uwierzytelnianie w sieci na potrzeby dostępu do usług Krzysztof Boryczko Remigiusz Górecki.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Protokół kerberos Uwierzytelnianie w sieci na potrzeby dostępu do usług Krzysztof Boryczko Remigiusz Górecki."— Zapis prezentacji:

1 Protokół kerberos Uwierzytelnianie w sieci na potrzeby dostępu do usług Krzysztof Boryczko Remigiusz Górecki

2 Kerberos – definicja i cechy Kerberos – protokół uwierzytelniania sieciowego. Model klient / serwer. Klient (np. użytkownik) zostaje w bezpieczny sposób uwierzytelniony na potrzeby dostępu do danej aplikacji. Możliwość zastosowania w modelu Single sign-on (SSO) Jednokrotne uwierzytelnienie daje dostęp do wielu usług Uwierzytelnianie w sposób szyfrowany – wykorzystanie kryptografii symetrycznej. Nie ma przesyłania hasła w sieci czy innych tajnych informacji – wykorzystuje się bilety i klucze. Niezależny od platformy i środowiska choć istnieje kilka implementacji: MIT, Heimdal, Microsoft.

3 Bezpieczeństwo – model AAA Authentication uwierzytelnienie Potwierdzenie tożsamości użytkownika – przykładowe protokoły to: Kerberos, NTLM, NIS, LDAP, HTTPS, itd. Authorization autoryzacja Ustalenie uprawnień dostępu do zasobów (danych, usług, aplikacji, urządzeń, itp.) – SMB, NIS, LDAP, itd. Accounting rozliczanie Zbieranie informacji o wykorzystaniu przez użytkowników zasobów (systemu, procesora, sieci, aplikacji, itp.) – protokoły i narzędzia związane z dziennikowaniem (logowaniem) informacji.

4 Uwierzytelnienie Proces uwierzytelnienia użytkownika może przebiegać na podstawie: Tego co użytkownik wie – hasło, PIN, itp. Tego co użytkownik posiada – token programowy, karta, telefon, klucz sprzętowy, itp. Tego co jest jego częścią (cechą) użytkownika – podpis odręczny, dane biometryczne – odcisk palca, tęczówka oka, głos, itp. Silne uwierzytelnienie musi wykorzystywać przynajmniej dwa czynniki z dwóch różnych grup.

5 Nauki związane z szyfrowaniem Dziedzina nauki zajmująca się szyfrowaniem to kryptologia. Kryptologia się na: Kryptografię – nauka o tworzeniu tzw. szyfrów systemów kryptograficznych tj. algorytmów szyfrowania i deszyfrowania. Kryptoanalizę – nauka o łamaniu szyfrów systemów kryptograficznych.

6 Pojęcia związane z szyfrowaniem Szyfrowanie – procedura przekształcania informacji nieszyfrowanej (jawnej) w informację zaszyfrowaną (tajną) za pomocą odpowiedniego klucza. Deszyfrowanie – procedura przekształcania informacji zaszyfrowanej w jawną z wykorzystaniem odpowiedniego klucza. Klucz – ciąg znaków o określonej długości, który umożliwia wykonywanie czynności kryptograficznych takich jak szyfrowanie lub deszyfrowanie. Szyfrogram – zaszyfrowana informacja, która nie jest możliwa do odczytania bez odpowiedniego klucza deszyfrującego.

7 Szyfrowanie symetryczne Ten sam klucz jest wykorzystywany do szyfrowania i deszyfrowania informacji. Klucz jest zazwyczaj przypisywany do danego kanału informacyjnego, a nie do posiadacza. Przykłady: DES, 3DES, AES, RC4, IDEA, Blowfish

8 Szyfrowanie asymetryczne Klucz publiczny (jawny) dostępny w usłudze dla wszystkich, upubliczniony. Klucz prywatny (tajny) unikatowy, znany jedynie właścicielowi, chroniony.

9 Funkcja skrótu (hash) Podstawowe cechy funkcji skrótu: Skrót daje się utworzyć łatwo, natomiast odwrócenie operacji ma być niemożliwe (funkcja jednokierunkowa), Wynik generowany jest na podstawie całego wejścia, Zmiana jednego bajtu (znaku) – całkiem inny wynik, Niezależnie od długości wejścia wynik ma tę samą długość dla danego algorytmu. Przykłady algorytmów: DES, MD2, MD4, MD5, SHA1, SHA256, SHA512, itp.

10 Funkcja skrótu – zastosowanie Przykładowe zastosowania funkcji skrótu: Przechowywanie haseł w różnych systemach; przykładowo Unix/Linux – DES, MD5, SHA1, Wyliczanie sum kontrolnych dla plików czy wiadomości (zapewnienie integralności danych), Tworzenie skrótów z wiadomości dla potrzeb podpisu elektronicznego. Wykorzystanie solenia Ustala się dane (klucz czy dane losowe) i miesza się je z danymi, z których będzie skrót Generowany jest skrót z posolonych danych

11 Kerberos - historia Historia protokołu kerberos Stworzony w MIT w obrębie projektu Athena, który rozpoczął swą działalność w 1983 r. Udostępniony publicznie od wersji IV – 1989 r. Wersja V (do dzisiaj obowiązująca) – ukazuje się w 1993 r. W 1997 r. Microsoft ogłasza wykorzystanie protokołu kerberos do uwierzytelniania, co wprowadza od wersji Windows 2000

12 Kerberos - dokumenty Dokumenty techniczne dotyczące kerberosa RFC 1510 – opis protokołu w wersji V (przestarzały), RFC 4120 – poprawiony i aktualny opis protokołu w wersji V RFC 3244 – zmiana i ustawianie haseł – rozszerzenie Microsoftu RFC 4757 – wykorzystanie algorytmu RC4, RFC 3962 – wykorzystanie algorytmu AES, RFC 3961, RFC 4121, …

13 Kerberos – idea działania Uwierzytelnianie oparte jest o mechanizm przydzielania biletów. Bilet ma określony czas życia. W procesie uwierzytelniania użytkownika dla dostępu do usługi uczestniczy podmiot pośredniczący Trusted Third Party (TTP). Użytkownik nie uwierzytelnia się bezpośrednio w serwerze usługi lecz za pomocą TTP. Użytkownik nie przesyła żadnych poufnych informacji jak np. hasło – wykorzystywany jest mechanizm kluczy symetrycznych.

14 Kerberos – rola haseł Hasła (ich skróty) służą jako klucze szyfrujące przesyłane wiadomości. Klucze użytkowników (hasła) przechowywane są w bazie kerberosa. Serwer usługi, tak jak użytkownik – ma swój klucz w bazie kerberosa. Szyfrowanie jest symetryczne – kerberos ma klucze w swej bazie, a użytkownik czy usługa zna ten sam klucz. Klucze sesji mają znacznik czasowy.

15 Kerberos – elementy systemu CL – Client Klient który chce otrzymać dostęp do usługi. SS – Service Server Serwer świadczący żądaną usługę. AS – Authentication Server Serwer dokonujący uwierzytelnienia klienta. TGS – Ticket-Granting Server Serwer zajmujący się dystrybucją kluczy Trusted Third Party (w praktyce jeden system – KDC)

16 Kerberos – ogólny schemat ASTGSSS CL się uwierzytelnia AS wysyła Ticket-Granting Ticket CL prosi o usługę wysyłając TGT AS wysyła Client to Server Ticket CL prosi o usługę okazując CST

17 Uwierzytelnienie klienta AS A B C 1.Użytkownik się przedstawia (podaje login). 2.CL wysyła otwartym tekstem wiadomość A z nazwą użytkownika i prośbą o dostęp do usługi. 3.AS sprawdza czy użytkownik jest w bazie i wysyła wiad. B z kluczem sesji CL/TGS, zaszyfrowaną kluczem (hasłem) użytkownika. 4.AS wysyła wiad. C z TGT, w którym jest ID klienta, jego adres, okres ważności i klucz sesji CL/TGS zaszyfrowany kluczem TGS. 5.Użytkownik rozszyfrowuje wiad. B za pomocą swego hasła, które wprowadza przy logowaniu. 6.Użytkownik ma klucz sesji CL/TGS który wykorzystuje do dalszej komunikacji – SSO. 7.Użytkownik nie może odszyfrować wiad. C, ponieważ zaszyfrowana jest kluczem TGS. 8.Klient może potwierdzić swą tożsamość dla TGS. CL

18 Nadanie dostępu do usługi TGS E F G 1.CL wysyła wiad. D z TGT otrzymanym w wiad. C (zaszyfrowanym kluczem TGS) i ID usługi 2.CL wysyła wiad. E ze swoim identyfikatorem i znacznikiem czasowym zaszyfrowaną kluczem sesji CL/TGS. 3.TGS rozszyfrowuje wiad. D i otrzymuje TGT, w którym zawarty jest klucz sesji CL/TGS. 4.TGS mając klucz sesji CL/TGS rozszyfrowuje wiadomość E. 5.TGS wysyła wiad. F z kluczem sesji CL/SS zaszyfrowaną kluczem sesji CL/TGS. 6.TGS wysyła wiad. G z CST, w którym jest ID klienta, jego adres, ważność klucza i klucz sesji CL/SS zaszyfrowany kluczem SS. 7.Użytkownik nie może odszyfrować wiad. G, ponieważ zaszyfrowana jest kluczem SS. 8.Klient może potwierdzić swą tożsamość dla SS. CL D

19 Żądanie usługi od serwera SS I J 1.CL wysyła wiad. H z CST otrzymanym w wiad. G (zaszyfrowanym kluczem SS) i ID usługi 2.CL posiadając klucz sesji CL/TGS rozszyfrowuje wiadomość F i otrzymuje klucz sesji CL/SS. 3.CL wysyła wiad. I, w której jest identyfikator klienta i znacznik czasowy zaszyfrowaną kluczem sesji CL/SS. 4.SS używając własnego klucza rozszyfrowuje wiadomość H i otrzymuje klucz sesji CL/SS. 5.SS mając klucz sesji CL/SS rozszyfrowuje wiadomość I otrzymując ID klienta. 6.SS pozwala na dostęp do swych usług wysyłając do klienta wiadomość J ze zwiększonym o 1 znacznikiem czasowym zaszyfrowaną CL/SS. 7.Klient mając klucz CL/SS odszyfrowuje wiadomość J i sprawdza znacznik czasowy. 8.Rozpoczyna korzystanie z SS. CL H

20 Struktura nazw Użytkowników w bazie KDC określa się z języka angielskiego jako principals. W kerberosie nazwa użytkownika zdefiniowana jest jako Relam (królestwo) jest czymś w stylu nazwy domeny w usługach katalogowych. Pełna nazwa użytkownika pełni analogiczną rolę jak nazwa wyróżniona w LDAP. Nie ma struktury drzewiastej. Nawa królestwa – dowolny ciąg znaków ASCII – zwyczajowo dużymi literami. Przyjęło się, że odpowiada domenie DNS.

21 Wymagania instalacyjne W praktyce AS oraz TGS to jeden system Key Distribution Center (KDC) Komputer powinien mieć statyczną konfigurację protokołu IP i nazwę FQDN. Konieczna jest synchronizacja czasu pomiędzy elementami systemu – NTP. Nazwa królestwa powinna być zgodna z nazwą domeny DNS oraz ze strukturą nazw LDAP przy wykorzystaniu go do autoryzacji.

22 Instalacja KDC – RH Instalacja pakietu krb5-server i związanych z nim bibliotek. Instalacja pakietu krb5-workstation zawierającego narzędzia klienckie. Pakiet krb5-server zawiera dwie usługi: krb5kdc – Key Distribution Center, kadmind – demon do zarządzanie zawartością bazy kerberosa. Główny katalog z plikami to /var/kerberos/krb5kdc znajdują się w nim: kdc.conf – główny plik konfiguracyjny KDC, kadm5.acl – plik zawierający definicję list kontroli dostępu Pliki bazy z użytkownikami.

23 Konfiguracja KDC W pliku /var/kerberos/krb5kdc/kdc.conf w sekcji [realms] znajdują się definicje obsługiwanych królestw. Definicje są w postaci atrybutów i ich wartości poprzedzonych znakiem = Najważniejsze opcje wchodzące w skład definicji królestwa: nazwa królestwa – zgoda z nazwą domeny i pisana dużymi literami, maser_key_type – rodzaj funkcji skrótu, którą zaszyfrowany jest główny klucz do bazy, supported_ecnrypes – rodzaje algorytmów szyfrowania (skrótu), które obsługuje KDC. Nimi mogą być szyfrowane klucze. acl_file – ścieżka na plik z listami kontroli dostępu (kadm5.acl), admin_keytab – ścieżka do pliku z kluczami do usługi kadmin,

24 Konfiguracja KDC c.d. Przykładowy plik konfiguracyjny KDC (kdc.conf): [realms] STUDENCI.WSZIB.EDU.PL = { #master_key_type = aes256-cts acl_file = /var/kerberos/krb5kdc/kadm5.acl dict_file = /usr/share/dict/words admin_keytab = /var/kerberos/krb5kdc/kadm5.keytab supported_enctypes = aes256-cts:normal aes128-cts:normal des3- hmac-sha1:normal arcfour-hmac:normal des-hmac-sha1:normal des- cbc-md5:normal des-cbc-crc:normal des-cbc-crc:v4 des-cbc-crc:afs3 } [realms] STUDENCI.WSZIB.EDU.PL = { #master_key_type = aes256-cts acl_file = /var/kerberos/krb5kdc/kadm5.acl dict_file = /usr/share/dict/words admin_keytab = /var/kerberos/krb5kdc/kadm5.keytab supported_enctypes = aes256-cts:normal aes128-cts:normal des3- hmac-sha1:normal arcfour-hmac:normal des-hmac-sha1:normal des- cbc-md5:normal des-cbc-crc:normal des-cbc-crc:v4 des-cbc-crc:afs3 }

25 Konfiguracja uprawnień Uprawnienia użytkowników do zarządzania atrybutami użytkowników w bazie są w postaci list kontroli dostępu. Zawarte są w pliku /var/kerberos/krb5kdc/kadm5.acl. Przykładowa postać pliku: STUDENCI.WSZIB.EDU.PL * STUDENCI.WSZIB.EDU.PL c STUDENCI.WSZIB.EDU.PL * STUDENCI.WSZIB.EDU.PL c Każda linia zawiera: nazwę użytkownika (lub wyrażenie regularne ją opisujące), uprawinienia użytkownika – takie jak: zmiana haseł, dodawanie użytkowników, usuwanie użytkowników, itp. lub wszystkie uprawnienia, co oznaczone jest *. Nadane uprawnienia w królestwie: Użytkownicy o nazwie kończącej się na admin – wszystkie, Użytkownik pwch zmiana haseł użytkowników.

26 Baza użytkowników Wszyscy użytkownicy (principals) znajdują się w bazie. Użytkownicy to zarówno osoby jak i usługi. Baza zawiera tylko nazwy użytkowników i skróty z ich haseł, będące kluczami szyfrującymi podczas komunikacji. Baza zaszyfrowana jest hasłem, z którego skrót zwany jest master key. Algorytm jakim jest wykonane skrót określony jest w pliku konf. KDC Klucz jest przechowywany w pliku zwanym stash file znajdującym się w głównym katalogu kerberosa Stash file ma taką nazwę jak królestwo poprzedzoną kropką Bazę dla KDC dla królestwa STUDENCI.WSZIB.EDU.PL można utworzyć za pomocą kdb5_util ~]#kdb5_util create -r STUDENCI.WSZIB.EDU.PL -s

27 Zarządzanie użytkownikami Zarządzanie bazą użytkowników za pomocą programów: kadmin.local – program uruchamiany lokalnie na KDC z uprawnieniami użytkownika root, kadmin – umożliwia podłączenie się do KDC z innego komputera użytkownikowi posiadającemu odpowiednie uprawnienia. Programy te działają albo w trybie interaktywnym albo wsadowym. Przykład wywołania programu kadmin.local: ~]#kadmin.local -r STUDENCI.WSZIB.EDU.PL kadmin.local: addprinc -pw haslo_użytkownika nazwa_użytkownika Proste dodanie użytkownika w konsoli programu kadmin

28 Atrybuty użytkownika Przykład opisu użytkownika z programu kadmin – część opisująca podstawowe atrybuty użytkownika kadmin.local: getprinc franio Principal: Expiration date: [never] Last password change: Wed Mar 17 17:11:59 CET 2010 Password expiration date: Fri Apr 16 18:11:59 CEST 2010 Maximum ticket life: 1 day 00:00:00 Maximum renewable life: 0 days 00:00:00 Last modified: Wed Mar 17 18:44:25 CET 2010 Last successful authentication: [never] Last failed authentication: [never] Failed password attempts: 0 kadmin.local: getprinc franio Principal: Expiration date: [never] Last password change: Wed Mar 17 17:11:59 CET 2010 Password expiration date: Fri Apr 16 18:11:59 CEST 2010 Maximum ticket life: 1 day 00:00:00 Maximum renewable life: 0 days 00:00:00 Last modified: Wed Mar 17 18:44:25 CET 2010 Last successful authentication: [never] Last failed authentication: [never] Failed password attempts: 0

29 Kodowanie hasła użytkownika Ciąg dalszy opisu użytkownika z programu kadmin – część zawierająca klucze (skróty z hasła): Number of keys: 8 Key: vno 1, AES-256 CTS mode with 96-bit SHA-1 HMAC, no salt Key: vno 1, AES-128 CTS mode with 96-bit SHA-1 HMAC, no salt Key: vno 1, Triple DES cbc mode with HMAC/sha1, no salt Key: vno 1, ArcFour with HMAC/md5, no salt Key: vno 1, DES with HMAC/sha1, no salt Key: vno 1, DES cbc mode with RSA-MD5, no salt Key: vno 1, DES cbc mode with CRC-32, Version 4 Key: vno 1, DES cbc mode with CRC-32, AFS version 3 Attributes: Policy: polityka Number of keys: 8 Key: vno 1, AES-256 CTS mode with 96-bit SHA-1 HMAC, no salt Key: vno 1, AES-128 CTS mode with 96-bit SHA-1 HMAC, no salt Key: vno 1, Triple DES cbc mode with HMAC/sha1, no salt Key: vno 1, ArcFour with HMAC/md5, no salt Key: vno 1, DES with HMAC/sha1, no salt Key: vno 1, DES cbc mode with RSA-MD5, no salt Key: vno 1, DES cbc mode with CRC-32, Version 4 Key: vno 1, DES cbc mode with CRC-32, AFS version 3 Attributes: Policy: polityka

30 Polityki związane z hasłem W bazie KDC możliwe są do ustawienia zasady związane z bezpieczeństwem hasła (polityka). Nową politykę tworzy się w programie kadmin za pomocą polecenia add_policy. Możliwe do ustawienia parametry polityki haseł to: minlife – minimalny wiek życia hasła (klucza), maxlife – maksymalny wiek życia hasła, minlength – minimalna długość hasła, minclasses – minimalna liczba klas znaków w haśle, history – liczba pamiętanych haseł. Nazwa polityki jest jednym z atrybutów użytkownika. Ustawienie polityki użytkownikowi w czasie jego tworzenia (addprinc) lub modyfikacji (modprinc) – atrybut policy.

31 Polityki związane z hasłem Przykład definicji polityki o nazwie polityka kadmin.local: addpol -minlife 3 days -maxlife 180 days -minlength 8 -minclasses 3 -history 7 polityka kadmin.local: addpol -minlife 3 days -maxlife 180 days -minlength 8 -minclasses 3 -history 7 polityka Wypisanie atrybutów zdefiniowanej polityki – polityka kadmin.local: getpol polityka Policy: polityka Maximum password life: Minimum password life: Minimum password length: 8 Minimum number of password character classes: 3 Number of old keys kept: 7 Reference count: 2 kadmin.local: getpol polityka Policy: polityka Maximum password life: Minimum password life: Minimum password length: 8 Minimum number of password character classes: 3 Number of old keys kept: 7 Reference count: 2

32 Konfiguracja stacji klienckiej Na komputerze klienckim instalacja krb5-workstation. Plik konfiguracyjny klienta to /etc/krb5.conf Plik ten składa się z następujących sekcji: [logging] – ścieżki na pliki zawierające odpowiednie dzienniki (logi), [libdefaults] – ustawienia domyślne dla biblioteki kerberosa, [realms] – definicje królestw i ich parametrów, [domain_realms] – określenie zależności pomiędzy nazwami domen DNS, a odpowiadającymi im nazwami królestw, [appdefaults] – ustawienia domyślne dla aplikacji wykorzystujących kerberosa. Konfiguracja uwierzytelnienia użytkownika w czasie podłączenia do systemu z wykorzystaniem protokołu kerberos za pomocą biblioteki PAM.

33 Konfiguracja stacji klienckiej c.d. Przykładowa zawartość sekcji [realms] pliku /etc/krb5.conf [realms] STUDENCI.WSZIB.EDU.PL = { kdc = krbserv.studenci.wszib.edu.pl:88 admin_server = krbserv.studenci.wszib.edu.pl:749 default_domanin = studenci.wszib.edu.pl } [realms] STUDENCI.WSZIB.EDU.PL = { kdc = krbserv.studenci.wszib.edu.pl:88 admin_server = krbserv.studenci.wszib.edu.pl:749 default_domanin = studenci.wszib.edu.pl } Występuje tu definicja jednego królestwa STUDENCI.WSZIB.EDU.PL, w którym: [kdc] – adres (wraz z portem) serwera usługi kerbeos, [admin_server] – adres serwera umożliwiającego administrację bazą KDC – zwykle ten sam komputer co KDC [default_domain] – nazwa domeny DNS, w której są hosty z definiowanego królestwa

34 Testowanie działania KDC Musi być skonfigurowany klient – plik /etc/krb5.conf. W celu wykonania uwierzytelnienia użytkownika można użyć polecenia kinit Po pomyślnym uwierzytelnieniu użytkownik otrzyma bilet TGT, który zostanie zapisany w cacheu. Wyświetlenie zawartości cacheu użytkownika wykonuje się poleceniem klist. Standardowo bilety trzymane są w katalogu /tmp i mają do nich dostęp tylko ich właściciele. Nazwy plików są według schematu krb5cc_numer. Wyczyszczenie cachea użytkownika odbywa się za pomocą polecenia kdestroy. Zmiana hasła przez użytkownika – polecenie kpasswd.

35 Testowanie działania KDC c.d. Przykład wyświetlenia zawartości cachea użytkownika: Ticket cache: FILE:/tmp/krb5cc_0 Default principal: Valid starting Expires Service principal 03/18/10 15:31:23 03/19/10 15:31:23 Kerberos 4 ticket cache: /tmp/tkt0 Ticket cache: FILE:/tmp/krb5cc_0 Default principal: Valid starting Expires Service principal 03/18/10 15:31:23 03/19/10 15:31:23 Kerberos 4 ticket cache: /tmp/tkt0 Bilet który ma użytkownik : znajduje się w pliku /tmp/krb5cc_0 ważny jest przez dobę, jest to bilet na bilety – TGT, a więc może dać dostęp do innych usług (użytkownik może otrzymać inne bilety dzięki niemu).

36 Uwierzytelnianie – użycie PAM PAM (Pluggable Authentication Modules) to modularny system uwierzytelniania użytkownika. Umożliwia zastosowanie wielu rodzajów uwierzytelniania Takich jak m. in. hasło, odcisk palca, system kerberos czy LDAP, itp. Pozwala definiować różne sposoby uwierzytelniania do różnych usług. Dzięki temu użytkownik nie musi istnieć w systemie by mieć dostęp do usługi Np. konfiguracja serwera pocztowego z użytkownikami w kerberosie. Możliwe jest wykorzystywanie wielu różnych modułów Np. moduł pam_cracklib służy do sprawdzania złożoności hasła. PAM ujednolica proces uwierzytelnienia użytkownika Aplikacja prosi o uwierzytelnienie, a PAM wykonuje resztę.

37 Konfiguracja PAM – RH Katalog z plikami konfiguracyjnymi PAM to /etc/pam.d Konfiguracja uwierzytelniania w systemie – system-auth Linia składa się z: typ kontrola moduł argumenty_modułu. Typ określa grupę do której odnosi się moduł; możliwe są: auth – uwierzytelnia użytkownika, a następnie może nadać odpowiednie przywileje użytkownikowi, jak np. członkostwo w grupie, account – zarządza kontem użytkownika na podstawie określonych zasad przydzielania zasobów; np. liczba maksymalnych logowań, dzień tygodnia, maksymalna liczba zalogowanych itp., password – moduł odpowiedzialny za zmianę hasła; tu może być zrobione sprawdzanie złożoności hasła, session – wykonanie czynności po uwierzytelnieniu użytkownika; np. montowanie systemów plików, zbieranie informacji, itp.

38 Konfiguracja PAM c.d. Możliwe jest wystąpienie kilku linii określających ten sam typ, a więc auth, account, password czy session. Kolejne linie tego samego typu definiują stos. Proces uwierzytelniania przebiega przez kolejne elementy stosu, a więc wykonywane są odpowiednie moduły. Końcowy wynik uwierzytelnienia zależy od ostatecznego wyniku przejścia przez stos – ustawiana jest flaga typu uwierzytelnienie się powiodło lub się nie powiodło. Kontrola definiuje sposób zachowania PAM-API, a więc określa co ma nastąpić w wypadku powodzenia czy porażki w procesie uwierzytelnienia przez dany moduł – jaką wartość flagi ustawić i czy przerwać wykonanie stosu. Daje to możliwość różnych sposobów uwierzytelnienia.

39 Konfiguracja PAM c.d. Możliwe wartości kontroli to: required– wykonanie modułów powoduje ustawienie końcowego rezultatu sukces lub porażkę i przejście dalej w stosie, requisite – podobnie jak required lecz przerwane jest wykonywanie stosu – w wypadku porażki, taka jest zwrócona i zakończony zostaje proces uwierzytelniania, sufficient – w wypadku porażki przechodzi się do kolejnych elementów stosu i wynik końcowy nie jest ustawiany, a w wypadku sukcesu proces uwierzytelnienia kończy się pozytywnie, optional – wykonanie modułu nie ustawia końcowego rezultatu i przechodzi się do kolejnych elementów stosu; ma głównie znaczenie gdy jest jedynym elementem stosu. W dalszej części linii znajduje nazwa modułu do wykonania wraz z listą argumentów.

40 Konfiguracja PAM – kerberos Fragment pliku system-auth dotyczący uwierzytelnienia; widoczne jest wpierw uwierzytelnianie typowe dla systemu Linux, a następnie z wykorzystaniem kerberosa: auth required pam_env.so auth sufficient pam_fprintd.so auth sufficient pam_unix.so nullok try_first_pass auth requisite pam_succeed_if.so uid >= 500 quiet auth sufficient pam_krb5.so use_first_pass auth required pam_deny.so auth required pam_env.so auth sufficient pam_fprintd.so auth sufficient pam_unix.so nullok try_first_pass auth requisite pam_succeed_if.so uid >= 500 quiet auth sufficient pam_krb5.so use_first_pass auth required pam_deny.so Podobnie, część dotycząca hasła: password requisite pam_cracklib.so try_first_pass retry=3 password sufficient pam_unix.so sha512 shadow nullok try_first_pass use_authtok password sufficient pam_krb5.so use_authtok password required pam_deny.so password requisite pam_cracklib.so try_first_pass retry=3 password sufficient pam_unix.so sha512 shadow nullok try_first_pass use_authtok password sufficient pam_krb5.so use_authtok password required pam_deny.so

41 Kerberos w systemie Windows Firma Microsoft w używa protokołu kerberos jako natywnego do uwierzytelniania w usługach Active Directory (od początku istnienia tych usług). Wprowadzone zostało rozszerzenie – do biletu dodano pole zwane PAC – Privilege Account Certificate. Rozszerzenie to umożliwia nie tylko uwierzytelnienie klienta, ponieważ zawiera dane związane z autoryzacją użytkownika. Pole to zawiera wiele danych, głownie identyfikatory związane z bezpieczeństwem; między innymi takie jak: ID grupa podstawowej do której należy użytkownik, tablica ID grup do których należy użytkownik, SID domeny do której należy użytkownik.

42 Kerberos – protokoły sieciowe Kerberos wykorzystuje architekturę klient / serwer. Usługa KDC musi nasłuchiwać i oczekiwać na połączenia; standardowo wykorzystuje protokół UDP – port 88. Usługa kadmin nie jest konieczna, lecz z reguły wykorzystywana – używa protokołu TCP – port 749. W serwerze DNS powinny pojawić się rekordy typu SRV określające lokalizację tych usług w sieci; przykładowo: krbservIN _kerberos._udpSRV krbserv _kerberos-adm._tcpSRV krbserv krbservIN _kerberos._udpSRV krbserv _kerberos-adm._tcpSRV krbserv

43 Network Time protocol (NTP) Usługa synchronizacji czasu Krzysztof Boryczko Remigiusz Górecki

44 NTP definicja i dokumenty Network Time Protocol (NTP) – jest to protokół umożliwiający synchronizację czasu pomiędzy systemem klienckim (komputer, telefon, itp.), a serwerem czasu. Wykorzystuje Coordinated Universal Time (UTC). Dokładność synchronizacji sięga 10 ms, a w sieciach lokalnych może nawet osiągnąć 200 μ s. Jeden z najstarszych protokołów w sieci – początki 1985 r. Dokumenty opisujące protokół NTP: RFC 1305 – specyfikacja wersji trzeciej protokołu NTP – 1992 r. RFC 778, RFC 891 I RFC 956 – starsze dokumenty mające związek z technicznymi aspektami protokołem NTP. Aktualnie obowiązuje wersja 4 jednak brak dla niej RFC. Uproszczona wersja NTP, to SNTP v.4 – RFC 2030.

45 stratum 3 stratum 2stratum 1 stratum 0 Synchronizacja czasu – NTP NTP ma korzenie w systemie UNIX jednak aktualnie używany praktycznie przez wszystkie systemy pełna implementacja w systemach Microsoft od Windows 2003 Server Serwery czasu tworzą drzewo synchronizacji. zegar atomowy serwer komputerserwer komputerserwer wzorzec GPS serwer komputer

46 Poziomy synchronizacji NTP Kolejne poziomy w drzewie synchronizacji: stratum 0 – początek drzewa. Znajdują się tu wzorcowe zegary czasu UTC, takie jak: zegary atomowe, wzorce laserowe, wzorce radiowe oparte o GPS, GLONASS, itp., stratum 1 – serwery czasu podłączone bezpośrednio czy np. GPS, ale nie przez sieć, do zegarów poziomu stratum 0, stratum 2 – serwery czasu podłączone przez sieć do serwerów poziomu wyższego. Ta i powyższa warstwa powinny składać się z sprzętowych serwerów czasu, serwerów korporacyjnych itp, stratum 3 – warstwa ta przeznaczona jest dla lokalnych serwerów czasu, z którymi komunikują się już stacje klienckie.

47 Konfiguracja NTP – RH Konfiguracja stacji klienckiej jak i serwera czasu oparta jest o te same pliki konfiguracyjne. Różni się jedynie ich zawartością. Instalacja systemu NTP – instalacja pakietu ntp. Główny plik konfiguracyjny /etc/ntp.conf zawiera między innymi listę serwerów czasu użytych do synchronizacji: server0.fedora.pool.ntp.org server1.fedora.pool.ntp.org server2.fedora.pool.ntp.org server0.fedora.pool.ntp.org server1.fedora.pool.ntp.org server2.fedora.pool.ntp.org W Polsce znajdują się dwa główne serwery czasu zlokalizowane w Laboratorium Czasu i Częstotliwości Głównego Urzędu Miar uruchomione od r.: tempus1.gum.gov.pl – tempus2.gum.gov.pl –

48 Konfiguracja klient/serwer NTP Różnica pomiędzy konfiguracją klienta a serwera czasu wynika z definicji dotyczących zezwolenia na synchronizację czasu innym hostom z systemem. Ustawienie ograniczeń synchronizacji – parametr restrict. Wartość default parametru restrict – domyślne ustawienie obowiązujące wszystkich klientów. Standardowe ustawienie w dystrybucji Fedora to: restrict default kod nomodify notrap nopeer noquery Oznacza to zabronienie wszystkim klientom na synchronizację – z lokalnym systemem lecz pozwala synchronizować czas ze źródłem serwera.

49 Konfiguracja klient/serwer c.d. Zabronienie innym komunikacji z naszym hostem (dotyczy również serwerów czasu – dla nich inna wartość restrict): restrict default ignore Konfigurując serwer czasu należy zdefiniować uprawnienia dostępu dla klientów z obsługiwanych sieci: restrict mask nomodify notrap Ustawienia te pozwalają hostom z sieci /24 na synchronizację lecz zabraniają modyfikacji serwera. Po uruchomieniu usługi synchronizacja czasu może zająć kilka minut; przyspieszenie – dodanie opcji iburst w linii definiującej serwer: servertempus1.gum.gov.pl iburst servertempus2.gum.gov.pl iburst servertempus1.gum.gov.pl iburst servertempus2.gum.gov.pl iburst

50 Testowanie klienta/serwera Wykonanie konfiguracji i uruchomieniu usługi ntpd. Po zsynchronizowaniu czasu pojawią się w dziennikach systemu /var/log/messages komunikaty tego typu: Mar 20 00:18:09 dn1 ntpd[968]: synchronized to , stratum 1 Mar 20 00:18:09 dns1 ntpd[968]: kernel time sync status change 2001 Mar 20 00:18:09 dn1 ntpd[968]: synchronized to , stratum 1 Mar 20 00:18:09 dns1 ntpd[968]: kernel time sync status change 2001 Widoczne jest, że czas został zsynchronizowany z serwerem poziomu stratum 1 Do sprawdzenie stanu klienta NTP służy polecenie ntpstat ~]# ntpstat synchronised to NTP server ( ) at stratum 2 time correct to within 21 ms polling server every 64 s ~]# ntpstat synchronised to NTP server ( ) at stratum 2 time correct to within 21 ms polling server every 64 s

51 NTP – protokoły sieciowe NTP wykorzystuje architekturę klient / serwer. Serwer musi nasłuchiwać i oczekiwać na połączenia dla zdefiniowanych w konfiguracji sieci. NTP do komunikacji używa protokołu UDP i portu 123.


Pobierz ppt "Protokół kerberos Uwierzytelnianie w sieci na potrzeby dostępu do usług Krzysztof Boryczko Remigiusz Górecki."

Podobne prezentacje


Reklamy Google