Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

David Hume (1711-1776) Chciał być „Newtonem nauk o człowieku”. Uważał, że wszystkie nauki (oprócz matematyki i logiki), również filozofia, powinny kierować.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "David Hume (1711-1776) Chciał być „Newtonem nauk o człowieku”. Uważał, że wszystkie nauki (oprócz matematyki i logiki), również filozofia, powinny kierować."— Zapis prezentacji:

1 David Hume ( ) Chciał być „Newtonem nauk o człowieku”. Uważał, że wszystkie nauki (oprócz matematyki i logiki), również filozofia, powinny kierować się metodą eksperymentalną, opartą na doświadczeniu. Wyciągnął sceptyczne wnioski z sensualizmu Locke’a i Berkeleya. Gł. dzieła: Traktat o naturze ludzkiej, Badania dotyczące rozumu ludzkiego, Dialogi o religii naturalnej, Badania dotyczące zasad moralności.

2 Teoria poznania Poza matematyką niczego nie wiemy na pewno. Pewność dotycząca faktów jest dla nas niedostępna. Obracamy się wokół obiecujących prawdopodobieństw. Teoria poznania to krytyka poznania, a wszystkie nauki, włącznie z filozofią, muszą ograniczyć swoje roszczenia do ścisłej naukowości. Nasze percepcje sprowadzają się do: impresji (wrażeń) i idei (ich przypomnień i kopii). 2 przedmioty wiedzy: fakty i stosunki między ideami. 3 zasady kojarzenia prowadzące do 3 rodzajów wiedzy: zasada podobieństwa umożliwia matematykę; styczności w czasie i przestrzeni – nauki przyrodnicze; zasada przyczynowości – krytyczną metafizykę.

3 Paradoksy dotyczące pojęcia przyczynowości Sednem krytyki poznania Hume’a jest nowa teoria przyczynowości, zgodnie z którą istnieją siły, które tworzą konieczny związek między dwoma zdarzeniami (przyczyną i skutkiem). Hume uważa, że owe siły nie są dostępne doświadczeniu. Między ogrzaniem a stopieniem się śniegu nie ma koniecznego związku, lecz tylko stałe połączenie. Następstwo faktów, ale nie wynikanie. Dlaczego, choć nie mamy do tego podstaw, uznajemy istnienie związku przyczynowego? To nie do końca świadome rozumowanie, wynikające z działania umysłu. Stałe powtarzanie się pewnych związków wytwarza w nas skłonność do oczekiwania dalszych powtórzeń. Siła przyzwyczajenia, która nie ma podstaw obiektywnych, lecz wyłącznie psychologiczne. Instynkt, który dała nam natura, nie dając zrozumienia. Zasada przyczynowości nie może być podstawą poznania rzeczywistości.

4 Na przykładzie zderzających się kul bilardowych Hume wyjaśnia, że nie możemy z pewnością powiedzieć, iż ruch kuli został spowodowany przez uderzenie w nią innej kuli, lecz to, że zauważyliśmy ciąg zdarzeń. Poza naszą obserwacją pozostaje trzecie zjawisko – łączący dwa powyższe zdarzenia związek przyczynowy.

5 Nic nie wiemy na pewno Skoro nie jesteśmy w stanie zdobyć doświadczalnych dowodów na to, że jedno zdarzenie jest przyczyną drugiego, to jak może istnieć nauka? Przykład z białymi i czarnymi łabędziami. Niezależnie od tego, jak wiele x-ów zaobserwuję i stwierdzę, że mają cechę y, nie jest to żaden dowód na to, że następny x, którego zobaczę, będzie miał cechę y.

6 Krytyka pojęcia jaźni W procesie introspekcji mamy do czynienia z naszymi doznaniami zmysłowymi, emocjami, myślami, wspomnieniami. To wszystko jest ulotne. Czy kiedykolwiek stajemy wobec jaźni doświadczającej to wszystko, podmiotu wiedzy? Skoro nie możemy postulować istnienia czegoś, czego nie doświadczamy (jaźni mającej doświadczenia), tak też nie mamy podstaw przypuszczać, że jaźń – jako podłoże tych doświadczeń – istnieje. Jaźń to fikcja. Odwołując się do introspekcji, możemy tylko powiedzieć, że „ja” to zbiór, wiązka wrażeń.

7 Krytyka dowodów na istnienie Boga W Dialogach o religii naturalnej Hume polemizuje z dwoma dowodami na istnienie Boga: kosmologicznym i teleologicznym. Odrzuca dowód kosmologiczny, bo istnienie Boga rozpatruje się w nim jako kwestię faktów, a żadne fakty nie pretendują do konieczności. Pod adresem dowodu teleologicznego formułuje 3 zarzuty: 1. zarzut antropomorfizmu, zgodnie z którym nieuprawnione jest porównywanie planowych, celowych działań człowieka z działaniami Stwórcy; 2. zarzut z nieuprawnionej ekstrapolacji, bo z planowego charakteru znanego nam świata, wnosimy o planowości całego wszechświata; 3. zarzut z nieuprawnionego wnioskowania z widzialnego porządku o planującym rozumie – porządek mógłby być też efektem wewnętrznej struktury materii.

8 Sceptycyzm umiarkowany Filozofia to metodyczna i niekiedy korygująca refleksja nad codziennym życiem. Choć Hume odmawia podstaw obiektywnych filozofii i nauce, jego sceptycyzm nie ma charakteru radykalnego (jak u sceptyków starożytnych). W „potocznych sprawach życia” sceptycyzm ulatnia się „niczym dym”, okazuje się nieskuteczny. Niezbite dowody, poza matematyką, nie odgrywają w życiu człowieka żadnej roli.

9 „Rozum jest niewolnikiem namiętności” To nie intelekt decyduje o naszych celach w życiu. Naszym zachowaniem kierują pragnienia, namiętności, emocje, upodobania, a rozum tylko uczestniczy w doborze i adaptacji różnych środków do realizacji celów oraz patrzy na konsekwencje działań.

10 Adam Smith – światową sławę uzyskał dzięki teorii ekonomicznej Przedstawił ją w dziele Badania nad naturą i przyczynami bogactw narodów (1776). Punktem wyjścia jest pęd jednostek do zarobkowania. Dzięki pracy i oszczędności dochodzą do bogactwa, mogąc się przy tym w nieograniczony sposób rozwijać (idea wolnego rynku). Gra podaży i popytu jest zasadą regulującą gospodarkę, więc państwo powinno pozostawić ją jej samej, a dbać tylko o pokój i prawo. Liczne przepisy hamują dynamikę rynku i przeszkadzają we wzroście dochodów.


Pobierz ppt "David Hume (1711-1776) Chciał być „Newtonem nauk o człowieku”. Uważał, że wszystkie nauki (oprócz matematyki i logiki), również filozofia, powinny kierować."

Podobne prezentacje


Reklamy Google