Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Laboratorium SK1 Protokół IP oraz Protokoły routingu.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Laboratorium SK1 Protokół IP oraz Protokoły routingu."— Zapis prezentacji:

1 Laboratorium SK1 Protokół IP oraz Protokoły routingu

2 Laboratorium SK2 Adresowanie IPv4

3 Laboratorium SK3 1.Adres IP to unikatowa liczba logiczna, przypisana pojedynczemu urządzeniu sieciowemu lub interfejsowi. 2.Liczba ta ma długość 32 bitów. 3.Aby łatwiej ją było czytać, stosuje się format kropkowo-dziesiętny. Bity podzielone są na cztery 8- bitowe grupy, które można przekształcać w wartości dziesiętne. 4.Przestrzeń adresowa IP została początkowo podzielona na pięć klas, rozróżnianych przez pierwsze bity adresu. Adresy klas A, B i C są unicastowymi adresami IP. Adres klasy D to adres multicastowy, zaś klasa E obejmuje adresy zarezerwowane. Adresowanie IPv4

4 Laboratorium SK4 Przestrzeń adresowa IP została początkowo podzielona na pięć klas rozróżnianych przez pierwsze bity adresu. 1.Adresy klas A, B i C są unicastowymi adresami IP 2.Adres klasy D to adres multicastowy, 3.zaś klasa E obejmuje adresy zarezerwowane. Adresy prywatne są zarezerwowane do wykorzystywania przez firmy oraz sieci prywatne. Adresy te nie są trasowane w Internecie Translacji pomiędzy adresami prywatnymi i publicznymi dokonuje NAT. Adresowanie IPv4

5 Laboratorium SK5 Adresowanie IPv4 Adresy IPv4 dzielimy na pięć klas - A, B, C, D i E. Klasę adresu IP określają najbardziej znaczące bity pierwszego bajtu

6 Laboratorium SK6 Adresy klasy A zawarte są pomiędzy wartościami od O ( ) do 127 (l ) w pierwszym bajcie. Adresy dostępne do przypisania organizacjom zawarte są w przedziale od do Wartości O i 127 są zarezerwowane. Na przykład to lokalny adres hosta. Pakiet wysyłany pod ten adres kierowany jest do maszyny lokalnej. Ponadto adres sieci zarezerwowano dla adresów prywatnych. Adresowanie IPv4 – adresy klasy A

7 Laboratorium SK7 1.Pierwszy bajt adresu klasy A jest domyślnie numerem sieci, zaś trzy pozostałe bajty stanowią numer hosta. 2.Format adresu ma więc postać S.H.H.H, gdzie S to część sieciowa, a H to części hosta. 3.Dzięki dostępnym 24 bitom w sieci klasy A można zaadresować = hostów. 4.Dwa adresy, które odjęto, to numer sieci (same zera) oraz adres broadcastowy (same jedynki). 5.Sieć o tak dużej liczbie hostów z pewnością nie działałaby, gdyby wszystkie próbowały dokonywać rozgłaszania. Adresowanie IPv4 – adresy klasy A

8 Laboratorium SK8 Adresowanie IPv4 – adresy klasy B 1.Klasa B obejmuje adresy o wartościach pierwszego bajtu z zakresu od 128 ( ) do 191 ( ). 2.Firmom i innym organizacjom przydziela się adresy od do Pierwsze dwa bajty adresu klasy B są domyślnie adresem sieci, zaś pozostałe dwa adresem hosta. 2.Adres taki ma więc format S.S.H.H, Ponieważ część hosta zawiera 16 bitów, więc toteż zdefiniować można = adresów IP hostów.

9 Laboratorium SK9 Adresowanie IPv4 – adresy klasy C 1.Wartości pierwszego bajtu adresów klasy C zawierają się w granicach od 224 ( ) do 223 ( ). 2.Firmom przydzielane są adresy od do Adresy te mają format S.S.S.H. 4.Osiem bitów pozwala zaadresować = 254 hostów, H=0 to numer sieci, a H=255 to adres rozgłoszeniowy

10 Laboratorium SK10 Adresowanie IPv4 – adresy klasy D 1.Klasa D obejmuje adresy o wartościach pierwszego bajtu z zakresu od 224 (l ) do 239 ( ). 2.Numery sieci przypisywane grupom multicastowym zawierają się w przedziale od do , 3.Adresy te nie są podzielone się na części sieci i hosta. 4.Niektóre adresy multicastowe są przypisane na stałe, na przykład adres jest używany przez routery EIGRP.

11 Laboratorium SK11 1.Wartości pierwszego bajtu adresów klasy E zawierają się w przedziale od 240 ( ) do 254 ( ). 2.Adresy z tej puli zarezerwowane są dla sieci ekspey- mentalnych. 3. Numer sieci 255 został zarezerwowany dla adresów rozgłoszeniowych, na przykład Adresowanie IPv4 – adresy klasy E

12 Laboratorium SK12 Adresowanie IPv4 – podsumowanie

13 Laboratorium SK13 Niektóre numery w obrębie przestrzeni adresowej IPv4 zostały zarezerwowane do użytku prywatnego i nie są trasowane w Internecie. Wiele organizacji wykorzystuje adresy prywatne we własnych sieciach wewnętrznych, przy czym dostęp do Internetu zapewnia im NAT. Wyodrębnienie grupy adresów prywatnych było pierwszym krokiem zmierzającym ku globalnemu zapobieżeniu wyczerpania przestrzeni adresowej IPv4. Dostępność adresów prywatnych w połączeniu z NAT zredukowała konieczność żmudnego definiowania podsieci przez organizacje i pozwala zminimalizować marnotrawstwo globalnych, publicznych adresów IP. Adresowanie IPv4 – adresy prywatne

14 Laboratorium SK14 Adresowanie IPv4 – adresy prywatne Prywatna przestrzeń adresowa obejmuje segmenty 10/8, /12 i /16 i pozwala zdefiniować jedną sieć klasy A, 16 sieci klasy B i 256 klasy C.

15 Laboratorium SK15 Budowa Podsieci IP Tworzenie podsieci to bardzo ważny element adresowania IP. Maska podsieci ułatwia wyróżnienie części adresu IP - sieci, podsieci i hosta. Architekt sieci, wykorzystując techniki manipulowania maskami domyślnymi, tworzy podsieci jako segmenty LAN i WAN Podsieci te zapewniają liczbę adresów wystarczającą do zaadresowania urządzeń w sieciach LAN różnych wielkości. Łącza punkt-punkt w sieciach WAN zazwyczaj wykorzystują maski tylko dla dwóch hostów, ponieważ występują w nich tylko dwa routery

16 Laboratorium SK16 Podsieci IP 1.Maski podsieci stosuje się tylko w przypadku adresów klas A, B i C. 2.Adresy multicastowe nie wykorzystują masek podsieci. 3.Maska podsieci to liczba 32-bitowa, w której bity o wartości l wyznaczają sieciową część adresu, zaś bity o wartości O definiują część hosta.

17 Laboratorium SK17 Podsieci IP - Zapisywanie masek Maski podsieci IP można zapisywać w różny sposób. Maska może być zapisana w postaci: 1.binarnej, 2.szesnastkowej, 3.kropkowo-dziesiętnej 4.lub jako prefiks maski bitowej".

18 Laboratorium SK18 Podsieci IP - Zapisywanie masek

19 Laboratorium SK19 Podsieci IP - Zapisywanie masek - przykład Przypuśćmy, że musimy skonfigurować firmową sieć klasy C /24, obejmująca 200 hostów. Hosty tworzą sześć różnych sieci LAN. Podsieci można utworzyć przy użyciu maski Jeśli przyjrzymy się masce w formacie binarnym ( ), zauważymy, że pierwsze trzy bajty tworzą sieciową część adresu, pierwsze trzy bity czwartego bajta określają podsieć, zaś pięć ostatnich bitów (o wartościach 0) służą do adresowania hostów.

20 Laboratorium SK20 Podsieci IP - Zapisywanie masek - przykład 1.Gdy korzystamy z maski, liczba tworzonych podsieci wynosi 2", gdzie n jest liczbą bitów zabranych" z części sieciowej adresu. 2.W tym przykładzie są to trzy bity, a zatem liczba utworzonych podsieci to 2 3 = 8. Routery Cisco pozwalają tworzyć podsieci ze wszystkimi bitami ustawionymi na l (LAN 7). 3.Choć domyślnie nie można tworzyć podsieci z tymi bitami ustawionymi na O, to jednak routery Cisco to umożliwiają ich skonfigurowanie przy użyciu polecenia ip subnet-zero.

21 Laboratorium SK21 Podsieci IP - Zapisywanie masek - przykład

22 Laboratorium SK22 Liczbę hostów w podsieci można obliczyć ze wzoru 2"-2, gdzie n to liczba bitów w części hosta. W naszym przykładzie na adresy hostów zarezerwowanych jest pięć bitów czwartego bajta. Przy n=5 można więc zaadresować =30 hostów. Zakres adresów dla sieci LAN l zaczyna się od , a kończy na (30 adresów). Podsieci IP - Zapisywanie masek - przykład

23 Laboratorium SK23 Podsieci IP - Określanie sieciowej części adresu Znając adres i maskę, możemy określić klasę sieci, numer podsieci oraz adres broadcastowy. Dokonujemy tego przy użyciu logicznej operacji AND między adresem IP i maską podsieci. Adres broadcastowy odczytujemy na podstawie numeru podsieci, zamieniając wszystkie bity części hosta na jedynki.

24 Laboratorium SK24 Podsieci IP - Określanie sieciowej części adresu

25 Laboratorium SK25 Podsieci IP - Maski podsieci o zmiennej długości Maski podsieci o zmiennej długości (ang. Yariable Length Subnet Mask - VLSM) po­zwalają dzielić sieć na podsieci o różnej wielkości, a tym samym zapobiegać marnotrawieniu adresów IP. Jeżeli w sieci klasy C zastosuje się maskę , wówczas możliwe będzie zdefiniowanie 16 podsieci, po 14 adresów IP w każdej z nich. Jeśli w danej podsieci istnieje tylko jedno łącze punkt-punkt, wymagające przypisania jedynie dwóch adresów IP, wówczas pozostałe 14 adresów będzie niewykorzystanych Problem ten ma jeszcze większą wagę w sieciach klas B i A. Po zastosowaniu VLSM, w małych sieciach LAN można utworzyć mniejsze podsieci /28, gromadzące po 14 hostów, a w większych, /23 i /22, po 510 i 1022 hosty. Sieci punkt-punkt wykorzystują maski /30, pozwalające zaadresować dwa hosty

26 Laboratorium SK26 Podsieci IP - Maski podsieci o zmiennej długości Jako przykład weźmy sieć klasy B /16. Użycie maski /20 pozwala utworzyć 16 podsieci. W przypadku maski /20 są one definiowane przez pierwsze cztery bity trzeciego bajtu.


Pobierz ppt "Laboratorium SK1 Protokół IP oraz Protokoły routingu."

Podobne prezentacje


Reklamy Google