Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pojęcie języka łacińskiego - etymologiczne pojmowanie terminu lingua latina jako „języka Lacjum” jest dla terminologii naukowej bezużyteczne, ponieważ.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Pojęcie języka łacińskiego - etymologiczne pojmowanie terminu lingua latina jako „języka Lacjum” jest dla terminologii naukowej bezużyteczne, ponieważ."— Zapis prezentacji:

1 Pojęcie języka łacińskiego - etymologiczne pojmowanie terminu lingua latina jako „języka Lacjum” jest dla terminologii naukowej bezużyteczne, ponieważ nie da się przedstawić Lacjum jako terminu jednorodnego - nawet jeżeli weźmiemy pod uwagę okres najstarszy to pewne jest, że nie mówiono na tym obszarze jednym językiem - znajdujemy zabytki potwierdzające istnienie różnych dialektów/gwar italskich - pod pojęciem „język łaciński” należy rozumieć język miasta Rzym, język handlu i administracji powstałego imperium oraz pewnej, w miarę jednorodnej kultury duchowej

2 Miejsce łaciny w rodzinie języków indoeuropejskich i grupie języków italskich

3 Indoeuropejski (ok. 3 tys. p. Chr.) celtyckiitalskigermańskibałtyckisłowiańskiormiańskialbańskigreckianatolijskitocharskiindoirański

4 Grupa języków italskich latyno - falijski język Faleriijęzyk Lacjum osko - umbryjski wenetyjski ► w dalszym rozwoju, w kolejnych epokach z łaciny wyodrębniły się inne języki (rumuński, dalmatyński, włoski, sardyński, francuski, prowansalski, kataloński, hiszpański, portugalski)

5 Chronologia dziejów języka łacińskiego: ► łacina archaiczna okresu przedliterackiego (VII w. p. Chr. – 240 p. Chr.) ► starołaciński okres literacki ( 240 – 100/81 p. Chr.) ► okres „złotej łaciny” (100/81 p. Chr. – 14 A. D.) ► okres „srebrnej łaciny” (14 – 117 A. D.) ► epoka archaizująca (117 – 180 A. D.) ► okres późnoantyczny (ca. 200 – 600 A. D.) ► łacina średniowieczna (VI – XVI w.) ► łacina humanistyczna (XIV – XVI w.) ► okres nowołaciński

6 Najstarsze zabytki języka łacińskiego ► Fibula z Prenestae (670 – 630) MANIOSMEDFHEFAKEDNUMASIOS (Manius me fecit Numerio)

7 Urna z Caere (630 – 600 p. Chr.) ECOURNATITAUENDIASMAMAR[me]DF[eced] (ego urna Tita Vendia, Mamercus me fecit

8 Alfabet łaciński: ► w VIII wieku greccy koloniści z miasta Chalkis na Eubei osiedlają się na Pithekoussai (Ischia) ► w 720 r. p. Chr. zostaje zasiedlona miejscowość Cumae (Kampania); wraz z tą falą rozpowszechnia się również archaiczny grecki alfabet ► ten alfabet zostaje przejęty bezpośrednio od Greków, a nie przez pośrednictwo etruskie jak dotąd sądzono (choć wpływy etruskie są silne)

9 ► Składa się z 24 liter A B C D E F G H I K L M N O P Q R S T U V X Y Z w jego skład wchodzą: - samogłoski (vocales) - dwugłoski (diphtongi) - spółgłoski (consonantes)

10 Wymowa: ► samogłoski bez zmian (wyj. y, bliższy i lub ü) ► ae – E (Aegyptus – Egiptus) (lub ai) ► oe – E (Oedipus – Edipus) (lub oi) ► w pewnych wyrazach nie stanowią dyftongu ale wtedy jest to zaznaczone np. poëta ► c jak k ( ale ta reguła nie jest konsekwentna) ► h w zbitkach ph, rh, th jest nieme ► q występuje zawsze z „u” i czytamy jako kw; (lub kł) ► su przed samogłoską jako sw np. suawis (czyt. swawis)

11 ► język łaciński odróżniał samogłoski krótkie i długie ► różnice iloczasowe są dla nas trudne do zauważenia ► akcent był toniczny (podwyższenie tonu sylaby) w przeciwieństwie do naszego dynamicznego (silniejsze wymówienie) ► akcent pada na drugą lub trzecią sylabę od końca (zasada: jeżeli druga od końca jest długa to akcent na niej np. a – mi – cus; jeżeli krótka to akcent na trzeciej np. pu – bli – ca)

12 Podstawy fleksji: (temat i końcówka) Rzeczownik: ► trzy rodzaje ► dwie liczby ► sześć przypadków ► pięć deklinacji Czasownik: ► trzy osoby ► dwie liczby ► dwie strony ► trzy tryby ► sześć czasów

13 Podstawy gramatyki ► fonetykę (i fonologię)- bada dźwiękową stronę języka, ► morfologię - zajmuje się budową wyrazów (słowotwórstwo) i ich odmianą (fleksja), ► składnię - zajmuje się regułami łączenia wyrazów w wypowiedzenia, ► leksykologię - zajmuje się analizą funkcjonalną i znaczeniową słownictwa

14 Morfologia ► Wyraz, czyli leksem:

15 Składnia OznajmującePytająceRozkazująceWykrzyknikowe Zawiera stwierdzenie jakiegoś faktu, np.: Kocham zwierzęta. Zawiera pytanie, np.: Pójdziesz ze mną na spacer? Zawiera rozkaz, polecenie lub prośbę, np.: Załóż buty. Zawiera emocje. Mozy być zarówno zdaniem oznajmującym, jak i pytającym, czy też rozkazującym, np.: Zostaw mnie w spokoju! Zdania dzielimy ze względu na: a) cel wypowiedzi: PojedynczeZłożone RozwinięteNierozwinięteWspółrzędnePodrzędne Wielokrotnie złożone Zawiera podmiot i orzeczenie, a także ich określenia, np.: Duży kot idzie powoli ulicą Ogrodową. Może zawierać samo orzeczenie, np.: Woła. Mówi. Lub też podmiot i orzeczenie, np.: Mama mówi. Zdania składowe są względem siebie równorzędne, np.: Ptaki latają i dzieci biegają. Jedno zdanie składowe jest nadrzędne, a drugie podrzędne, np.: Kiedy przyszło lato, zakwitły lipy. Składają się z kilku zdań składowych, np.: Rybak stoi na molo i łowi śledzie, bo to jego hobby. b) budowę:

16 Składnia


Pobierz ppt "Pojęcie języka łacińskiego - etymologiczne pojmowanie terminu lingua latina jako „języka Lacjum” jest dla terminologii naukowej bezużyteczne, ponieważ."

Podobne prezentacje


Reklamy Google