Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Wyst ę puj ą ce na tarczy herbowej symbole s ą ś ci ś le powi ą zane z histori ą ziemi morzeszczy ń skiej oraz tym, i ż istotnymi elementami naszego krajobrazu.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Wyst ę puj ą ce na tarczy herbowej symbole s ą ś ci ś le powi ą zane z histori ą ziemi morzeszczy ń skiej oraz tym, i ż istotnymi elementami naszego krajobrazu."— Zapis prezentacji:

1

2 Wyst ę puj ą ce na tarczy herbowej symbole s ą ś ci ś le powi ą zane z histori ą ziemi morzeszczy ń skiej oraz tym, i ż istotnymi elementami naszego krajobrazu jest rolnictwo i le ś nictwo. Tarcza herbowa podzielona jest kresk ą poziom ą na dwie cz ęś ci. Dolna cze ść przedstawia drzewo d ę bu. Symbolizuje ono walory krajobrazowe i gospodark ę le ś n ą ziemi morzeszczy ń skiej, któr ą od niepami ę tnych czasów porastały w du ż ej mierze lasy d ę bowo - grabowe, lipowe i olchowe. Górna cz ęść tarczy herbowej przedstawia biały krzy ż mi ę dzy dwoma kłosami. Symbolizuje to rozwój osadnictwa, rolnictwa i post ę pu cywilizacyjnego pod zwierzchnictwem ko ś cioła. Krzy ż ten był symbolem Cystersów, których to ziemia morzeszczy ń ska była własno ś ci ą od 1276 roku, kiedy to zakon ten przebył do Pelplina.

3 W rejonie wsi zlokalizowano 36 stanowisk archeologicznych. S ą to głównie punkty i ś lady osadnictwa z wczesnego o pó ź nego ś redniowiecza (VII – XIV wiek). Na szczególn ą uwag ę zasługuje osada otwarta z wczesnej epoki ż elaza (650 lat p.n.e. do pocz. n.e.)) i wczesnego ś redniowiecza (VII – XII wiek) oraz punkt osadnictwa z wczesnej epoki ż elaza. Zarejestrowane stanowiska archeologiczne ś wiadcz ą o rozwoju osadnictwa w tym rejonie zanim doszło do lokacji wsi. Nast ą piło to w 1316 roku za spraw ą cystersów z Pelplina. W 1276 roku przybyli oni z Pogódek, przejmuj ą c dobra nadane im przez ksi ę cia pomorskiego M ś ciwoja II. Wcze ś niej ziemie te nale ż ały do kolejnych władców Pomorza Gda ń skiego. Lokacja wsi dokonana przez opata pelpli ń skiego Gotfryda z Elbl ą ga oznaczała reorganizacj ę zastanego tu osadnictwa w zwart ą osad ę wiejsk ą na prawie chełmi ń skim. Uwa ż a si ę, ż e pierwotna nazwa wsi – Morz ę ta była nazw ą osady rodowej sprzed przybycia cystersów i pochodzi od imienia Morzysław, a dopiero z upływem czasu w wyniku wielu zmian, przybrała współczesn ą form ę Morzeszczyn.

4 Nazwa wsi mo ż e pochodzi ć od nazwiska G ą sior, ale w formie G ą siorki jest tylko raz odnotowana w Polsce. Kazimierz Rymut podaje jednak, ż e nazwa wywodzi si ę w swej niemieckiej pisowni Güntersdorf lub Günterswalde od imienia Günter, w drugiej cz ęś ci Dorf – wie ś, Wald – las. Wie ś istniała ju ż w 1402 roku. W spisie dziesi ę cin biskupa wrocławskiego Jana Kropidły z 1402 – 1409 r. wie ś G ą siorki, mimo ż e była wsi ą zakonn ą, zobowi ą zana była do dziesi ę cin na rzecz biskupstwa. W tym czasie nosiła nazw ę Günterswalde, ale tak ż e Güntersdorf. W nast ę pnych latach nazwa wsi jest ju ż zbli ż ona do dzisiejszego brzmienia. W XVI i XVII wieku brzmi ona G ą siorki. W II poł. XVI wieku G ą siorki były wsi ą królewsk ą nale żą c ą do starostwa osieckiego w powiecie nowskim. Ze wzgl ę du na znaczny spadek mieszka ń ców wsi i opustoszałe gospodarstwa gburskie, we wsi na znacznej cz ęś ci areału utworzono folwark. Folwark ten był przyczyn ą sporu granicznego jaki odnotowano w 1605 roku. G ą siorki graniczyły z Królówlasem, posiadło ś ci ą klasztoru pelpli ń skiego i wła ś nie pomi ę dzy klasztorem, którego opatem był Mikołaj Kostka, a Zofi ą z Radziwiłłów (wdow ą po Achacym Czemie, staro ś cie gniewskim) doszło do sporu. Nie znane jest jednak rozstrzygni ę cie sporu, zapewne jednak korzystne dla wdowy. W 1885 roku gmina wiejska G ą siorki obejmowała G ą siorki oraz Majewo, zajmowała obszar 550 ha. Cztery lata pó ź niej gmina G ą siorki obejmowała równie ż Pił ę oraz Olszówk ę.

5 Pierwsze ś lady zamieszkiwania terenów wsi Kierwałd pochodz ą z okresu kultury wschodniopomorskiej ( lat p.n.e.).Wie ś na dzisiejszym terenie powstała prawdopodobnie w XIV wieku i została zało ż ona przez Krzy ż aków. Nazwa wsi (dawniej Kehrwalde) pochodzi prawdopodobnie od jej zlokalizowania na terenie zalesionym i od przepływaj ą cej rzeki Liski. W opisach wymienia si ę, ż e w Kierwałdzie był młyn, tartak i folwark. We wsi był ą szkoła, która miała istnie ć ju ż od 1901 roku. Folwark miał by ć rozparcelowany. Po odzyskaniu przez Polsk ę niepodległo ś ci i utworzeniu nowego powiatu gniewskiego, Kierwałd organizacyjnie nale ż ał do tego powiatu. Przed wybuchem II wojny ś wiatowej we wsi był sklep i karczma. W czasie wojny rozebrano nieczynny ju ż młyn. Przez pierwsze powojenne lata wie ś nosiła nazw ę Le ś ny Młyn. Sołectwo Kierwałd zostało utworzone po wojnie w 1945 roku. W roku 1959 powstało w Kierwałdzie Kółko Rolnicze. W 1960 utworzono Ochotnicz ą Stra ż Po ż arn ą, rozpocz ę to budow ę ś wietlicy wiejskiej i remizy OSP, uruchomiono równie ż sklep. Kierwałd został zelektryfikowany w 1962 roku, a ostatni budynek został podł ą czony do sieci dopiero w latach 70. W 1963 roku miało miejsce uroczyste oddanie do u ż ytku ś wietlicy wiejskiej oraz remizy stra ż ackiej. Budynek został wykonany całkowicie w czynie społecznym.

6 Osada kolejowa w Majewie powstała z ko ń cem XIX wieku wraz z budowan ą wówczas kolej ą z Bydgoszczy do Tczewa. Miało to miejsce około roku 1883, kiedy to oddano do u ż ytku stacj ę kolejow ą w Morzeszczynie. Prawdopodobnie w tym czasie powstał równie ż folwark w Majewie. W jego zachodniej cz ęś ci, w pobli ż u lasku skarbowego jeszcze w 1881 roku miały znajdowa ć si ę w połowie rozorane pozostało ś ci wczesno ś redniowiecznego grodziska. W okresie przedwojennym wła ś cicielem maj ą tku folwarcznego był Niemiec Frost. W czasach powojennych przeszedł on w r ę ce Skarbu Pa ń stwa i powstało Pa ń stwowe Gospodarstwo Rolne. Gospodarstwo w miar ę upływu lat zwi ę kszało swój areał, co prowadziło do wzrostu zatrudnienia. W połowie lat siedemdziesi ą tych ubiegłego wieku areał gruntów wynosił około ha przy zatrudnieniu około 120 osób. Rozpocz ę to budow ę nowoczesnej fermy hodowlanej i osiedla mieszkaniowego. W roku 1978 oddano do u ż ytkowania w/w ferm ę i 60 nowych mieszka ń zlokalizowanych w pi ę ciu blokach. Gospodarstwo zajmowało si ę głównie produkcj ą mleka i bydła w cyklu zamkni ę tym. W mniejszym zakresie hodowano równie ż trzod ę chlewn ą. Je ż eli chodzi o produkcj ę ro ś linn ą, to oprócz czterech podstawowych zbó ż, tj. pszenicy, ż yta, j ę czmienia i owsa uprawiano równie ż kukurydz ę, bobik, buraki cukrowe i ziemniaki.

7 Ta niewielka obecnie wie ś kociewska poło ż ona w południowej cz ęś ci Pojezierza Starogardzkiego nale żą ca do parafii Wniebowzi ę cia Naj ś wi ę tszej Marii Panny w Nowej Cerkwi, ma stary rodowód. W 1286 roku odnotowano j ą jako Redentin, w 1302 roku Resentin, w 1400 Resencin, w 1597 Rzez ę zino. Obecna nazwa wsi pojawia si ę dopiero w ko ń cu XIX wieku. Prawdopodobnie jest to nazwa dzier ż awcza wywodz ą ca si ę od staropolskiej nazwy osobowej Redzi ę ta lub Radzi ę ta, a wi ę c pierwotna nazwa tej osady, potem wsi to polski Radzi ę cin. Nie ulega w ą tpliwo ś ci, ż e do rozwoju Rze żę cina w XIV wieku przyczynił si ę opat pelpli ń ski Gotfryd z Elbl ą ga, który w 1316 roku wystawił dokument lokacyjny. Jego odbiorc ą był Ludek z Gr ę blina, który kupił sołectwo od opata. Dnia 1 stycznia 1656 roku oddział starosty Kiszewskiego w pobli ż u Rze żę cina stoczył bitw ę z wojskami szwedzkimi zd ąż aj ą cymi na Jasn ą Gór ę. W ten sposób wie ś wpisała si ę tak ż e w dzieje wojny polsko – szwedzkiej zwanej potopem. W 1772 r. mieszkało tu 186 osób, a w 1885 – 429. W 1912 powierzchnia wsi wzrosła do 762 ha, a zamieszkiwało tu wówczas 546 osób. Pierwsza wzmianka o szkole podstawowej w Rze żę cinie pochodzi z 1867 roku. W ko ń cu XX wieku szkoł ę zlikwidowano, a dzieci ucz ą si ę w Morzeszczynie. Obecnie we wsi działa przedszkole. W latach 1935 – 1985 na terenie wsi działała Ochotnicza Stra ż Po ż arna.

8 Nazwa wsi pochodzi od jej lokalizacji w rozległych niegdy ś lasach i zwi ą zana jest z lipami w nich rosn ą cymi oraz pagórkowatym terenem. W XV wieku pojawiła si ę te ż niemieckoj ę zyczna nazwa Lindenberg. Nazwa polska przez wi ę ksz ą cz ęść historii wsi Lipiogóra. Brak informacji o dacie powstania osady, lecz osadnictwo na tych terenach ma dług ą histori ę. Pierwsza pisana informacja o wsi Lipia Góra pochodzi XIV wieku, kiedy to tereny dzisiejszej wsi nabyli Krzy ż acy o byli ich wła ś cicielami do 1466 roku. Po pokoju toru ń skim ziemie przeszły we władze króla polskiego i podlegały starostwu osieckiemu. W Lipiej Górze prawdopodobnie w latach 1400 – 1534 był drewniany ko ś ciół filialny nale żą cy do Barło ż na. W 1664 roku lustrator królewski opisuj ą c tutejszy folwark wymienia dwór, stodoł ę, karczm ę, gorzelni ę i młyn. W latach 1696 – 1728 wie ś dzier ż awiona była przez starostów Radomickich, którym przypisuje si ę przebudow ę drewnianego dworu i posadzenie wokół drzew, z których okazały d ą b ro ś nie do dzisiaj. W kolejnych latach folwarkiem zarz ą dzali starostowie Łochoccy. Jan Łochocki był tu ostatnim polskim starost ą, w 1772 roku utracił maj ą tek na rzecz pa ń stwa pruskiego. Wie ś znalazła si ę w zale ż no ś ci od powiatu ziemskiego w Kwidzynie i pozostał w niej do momentu odzyskania przez Polsk ę niepodległo ś ci. Do 1880 roku dobra były własno ś ci ą Karola Scholera, pod którego rz ą dami powstał nowy maj ą tek Birkenau – dzi ś Suchownia. Stary dwór stoj ą cy nad Jank ą został rozebrany, a na jego fundamentach zbudowano nowy, murowany


Pobierz ppt "Wyst ę puj ą ce na tarczy herbowej symbole s ą ś ci ś le powi ą zane z histori ą ziemi morzeszczy ń skiej oraz tym, i ż istotnymi elementami naszego krajobrazu."

Podobne prezentacje


Reklamy Google