Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Objawy zatrucia i zasady postępowania. MUCHOMOR SROMOTNIKOWY.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Objawy zatrucia i zasady postępowania. MUCHOMOR SROMOTNIKOWY."— Zapis prezentacji:

1 Objawy zatrucia i zasady postępowania

2 MUCHOMOR SROMOTNIKOWY

3 Muchomor sromotnikowy Charakterystyka Kapelusz Białozielonkawy, oliwkowozielonkawy, szarozielony, brunatnozielony, na brzegu zwykle jaśniejszy, czasem żółtawy; kształt dzwonkowaty, czasem zbliżony do płaskiego o średnicy 6-12 cm. Trzon Białawy z odcieniem żółtawozielonkawym; wysokość 8-15 cm, grubość 1-2,5 cm. Ma wyraźny pierścień, gładki, lub słabo prążkowany. Nasada trzonu jest wyraźnie zgrubiała, bulwiasta i otoczona wysoką, odstającą pochwą. Miąższ Biały, nie zmienia koloru po przełamaniu, ma łagodny smak i słodkawy, nieco mdły zapach. Blaszki Białe, u starych okazów z lekkim odcieniem żółtawozielonkawym, o szerokości 8-12 mm. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki gładkie, o rozmiarach 9-12 x 7-9 μm. Biotop Występuje najczęściej w lasach liściastych, także w mieszanych, rzadziej iglastych; rośnie pojedynczo, lub w małych grupkach, przeważnie blisko dębów, buków, sosen i brzóz. Wstępuje od lipca do października.

4 Muchomor sromotnikowy Grzyb śmiertelnie trujący - zawiera dwa rodzaje toksyn: fallotoksyny (falloidyna, falloina, fallizyna, fallicydyna) amatoksyny (amanityna, amanina, amanullina). Główną toksyną odpowiedzialną za zatrucie po spożyciu muchomora sromotnikowego jest alfa-amanityna. Bywa często mylony z gąską zielonką, gołąbkiem zielonawym, czasem także z czubajką kanią. Szczególnie łatwo jest pomylić z pieczarkami jego odmiany - muchomor wiosenny Amanita phalloides var. verna lub muchomor sromotnikowy odm. biały Amanita phalloides var. alba, których owocniki są zupełnie białe. Toksyny zawarte w muchomorze sromotnikowym są niezwykle odporne na gotowanie i inne czynniki niszczące, zachowują swoje właściwości na wiele lat. Spożycie 50 gramów suchej masy grzyba grozi śmiercią.

5 MUCHOMOR WIOSENNY

6 Charakterystyka Kapelusz Biały, kremowy, z wiekiem może żółknąć o średnicy 4-8 cm, początkowo owalny, potem stożkowato-dzwonkowaty. Powierzchnia kapelusza gładka, wilgotna lepka, sucha jedwabista. Blaszki Białe, gęsto ustawione, czasami mają postrzępione brzegi. Przy trzonie wolne. Trzon Cylindryczny w górze zwężony, z bulwiastą podstawą. Z wiekiem staje się wysmukły. Wysokość: 7-10 cm. Powierzchnia z dużymi włóknistymi łuskami. Na trzonie pierścień, który jednak u starych okazów może zanikać. Bulwiasta nasada trzony ma wyraźną, strrzępiastą pochwę. Miąższ Biały, kruchy, nie zmienia koloru po przełamaniu. Smak łagodny, zapach nieprzyjemny, duszący. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki gładkie, kuliste, o rozmiarach 7-10 μm. Biotop Głównie lasy iglaste, rzadziej liściaste.

7 MUCHOMOR CZERWONY

8 Muchomor czerwony Charakterystyka Kapelusz Czerwony (pomarańczowy lub żółty - jeżeli brakuje niektórych składników barwnych), pokryty białawymi plamkami, o średnicy do 20 cm. Blaszki Białe lub bladożółtawe, gęsto ustawione, nie przyrośnięte przy trzonie. Trzon Biały lub żółty, o wysokości do 20 cm z pierścieniem. Nasada trzonu bulwiasta, otoczona wałeczkowatym zgrubieniem i bez wyraźnej pochwy. Miąższ Biały, kruchy, nie zmienia koloru po uszkodzeniu, bez zapachu i o łagodnym smaku. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki gładkie, elipsowate, o rozmiarach 9-11 x 6-9 μm. Biotop, Wymagania Rośnie często w młodych zagajnikach brzozowych, lub sosnowo- brzozowych, ale także w innych lasach liściastych, iglastych i mieszanych. Występuje od lipca do listopada.

9 Muchomor czerwony Trujące alkaloidy zawarte w muchomorze czerwonym to pochodne 3- hydroksyizoksazolu: kwas ibotenowy, muscymol (panteryna) wykazujące działanie parasympatykomimetyczne oraz muskaryna, o działaniu parasympatykolitycznym. Wieland i Motzel w 1953 zidentyfikowali bufoteninę jako substancję halucynogenną. Zawartość muskaryny jest stosunkowo nieduża 0,0002-0,0003%, przy zawartości kwasu ibotenowego 0,03-0,1%. Kwas ibotenowy jest nietrwały i przechodzi w muscymol. Dlatego właśnie, świeże osobniki są znacznie bardziej trujące niż suche. Ze względu na przeciwstawne działanie składników toksycznych objawy zatrucia są mniej wyrażone. Są to: uczucie osłabienia i dezorientacji, szum w uszach, halucynacje głównie wzrokowe pojawiają się po 0,5-1,5 godziny od spożycia, lecz pierwsze objawy pod postacią zaburzeń żołądkowo-jelitowych (wymioty, biegunka, bóle brzucha) mogą wystąpić już po 15 minutach. Przy cięższych zatruciach objawami są: pobudzenie psychoruchowe, narastające aż do szału, wzrost napięcia mięśniowego, drgawki, zaczerwienienie skóry, wzrost temperatury nawet do 40°C. W skrajnie ciężkich zatruciach może dojść do śpiączki. W przebiegu śpiączki może dojść do zgonu, na tle niewydolności krążeniowo-oddechowej.

10 MUCHOMOR PLAMISTY

11 Muchomor plamisty Charakterystyka Kapelusz Brązowoszary lub brązowożółty, o średnicy 4-10 cm. Na powierzchni pokryty białami łatkami. Brzeg kapelusza prążkowany. Blaszki Gęste, białe, przy trzonie wolne. Trzon Biały, cienki, o wysokości 5-12 cm z pierścieniem. Nasada trzonu bulwiasto zgrubiała i otoczona pochwą składającą się z jednego lub kilku wałeczków. Miąższ Biały, kruchy, o łagodnym smaku i lekkim zapachu. Nie zmienia barwy po uszkodzeniu. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki gładkie, elipsoidalne, o rozmiarach 9-12 x 7-9 μm Biotop, Wymagania Rośnie często w lasach liściastych i iglastych, najczęściej w borach sosnowych na glebach kwaśnych, suchych i piaszczystych. Występuje od lipca do października.

12 PIESTRZENICA KASZTANOWATA Owocniki Przypominają pokrojem podstawczaki. Składają się z główki i trzonu, wewnątrz są puste. Główka Wymiary 4-12 x 2-6 cm. Nieregularnie kulista, silnie pofałdowana, ciemnobrązowa niekiedy z odcieniem fioletowym. Trzon Krótki, nieregularny, brudnobiały, w dolnej części nieco zgrubiały. Na całej powierzchni ma nieregularne wgłębienia. U młodych okazów jest pełny, u starszych pusty w środku. Miąższ Chrząstkowaty, łamliwy, o zapachu niedojrzałych orzechów. Jest białawy i bardzo kruchy. Wysyp zarodników Białawy; Biotop Występuje od kwietnia do końca maja, w lasach sosnowych, często na zrębach i piaszczystych glebach. Grzyb trujący: często mylony ze smardzem, Zawiera lotną substancję toksyczną – gyromitrynę.

13 ZASŁONAK RUDY

14 Kapelusz Cynamonowobrązowy, brązowoczerwony lub brązowy, suchy gładki, za młodu półkulisty lub dzwonkowaty, później wypukły z podwiniętymi brzegami, z tępym garbkiem pośrodku. Blaszki Początkowo bladopomarańczowe, potem rdzawobrązowe, wypukłe, rzadkie i dość grube, wycięte z ząbkiem. W młodym owocniku blaszki zakryte osłonką. Trzon Cylindryczny, u dołu zwężony, pełny, żółtawy. Resztki osłonki u góry znikają bez śladu. Miąższ Żółtawy. Smak lekko kwaskowaty, zapach nieznaczny. Wysyp zarodników Rdzawobrązowy. Zarodniki, szerokoelipsoidalne, lekko brodawkowate, brązowoochrowe. Biotop Występuje w lasach liściastych i mieszanych, od sierpnia do października.

15 CZERNIDŁAK POSPOLITY Czernidłak pospolity (Coprinus atramentarius) - jadalny, ale wyłącznie młode osobniki. Grzyby są jednak trujące, jeśli nastąpi spożycie alkoholu w ciągu kilku dni. Kapelusz Szary lub szarobrązowy, bruzdowany, początkowo cylindryczny, później dzwonkowaty, u dojrzałego owocnika cały kapelusz razem z blaszkami rozpływa się w czarną ciecz. Blaszki W młodym owocniku białe, później różowe, a na koniec czarne, gęste i cienkie. Trzon Cylindryczny, pusty, łatwo odłamujący się od kapelusza. Powierzchnia gładka, biała, z niewyraźnym pierścieniem. Miąższ Biały, w kapeluszu cienki i kruchy, w trzonie miękki, włóknisty. Smak nieznaczny, zapach przyjemny, ale niewyraźny. Wysyp zarodników Czarny. Biotop Występuje dość często, raczej w grupach, w ogrodach, łąkach, lasach i nieużytkach. Wyrasta od maja do listopada.

16 GORYCZAK ŻÓŁCIOWY Goryczak żółciowy (Tylopilus felleus) - gatunek grzyba z rodziny borowikowatych, w Polsce dość często spotykany. Młode egzemplarze łatwo jest pomylić z borowikiem szlachetnym lub koźlarzem babką. Potocznie goryczak żółciowy nazywany jest borowikiem szatańskim lub szatanem. Warto jednak wspomnieć, że borowik szatański (Boletus satanas) w Polsce praktycznie nie występuje.

17 TYPY ZATRUĆ GRZYBAMI ZATRUCIA CYTOTROPOWE: polegają na uszkodzeniach komórek narządów wewnętrznych ZATRUCIA NEUROTROPOWE: mają ujemny wpływ na układ nerwowy człowieka ZATRUCIA GASTRYCZNE:charakteryzują się objawami ostrych nieżytów żołądkowo-jelitowch

18 ZATRUCIA CYTOTROPOWE - prowadzą do uszkodzenia narządów wewnętrznych (a nawet, jak w przypadku spożycia muchomora sromotnikowego do hemolizy krwi); - występują po spożyciu: muchomora sromotnikowego, wiosennego i jadowitego –od 8 – 14 godzin; piestrzenicy kasztanowatej od 5 –8 godzin; zasłonka rudego od 3 – 14 dni; - bardzo często kończą się śmiercią;

19 ZATRUCIA NEUROTROPOWE I grupa powoduje: zwolnienie akcji serca, spadek tętna, zaburzenia oddychania, uczucia gorąca, silny ślinotok; II grupa powoduje: podniecenie nerwowe, napady szału, halucynacje, przyspieszenie akcji serca,

20 Zatrucia neurotropowe I GRUPA ZATRUĆ NEUROTROPOWYCH: substancja toksyczna to MUSAKRYNA występująca między innymi u lejkówek II GRUPA ZATRUĆ NEUROTROPOWYCH: substancja toksyczna to MIKOATROPINA która ma działanie psychotropowe; występuje w: MUCHOMORZE PLAMISTYM I CZERWONYM; CZERNIDŁAK POSPOLITY zawiera KOPRINĘ; okres utajenia objawów chorobowych wynosi około 2 godziny;

21 ZATRUCIA GASTRYCZNE: powodują odwodnienie organizmu i zaburzenia równowagi kwasowo - zasadowej płynów ustrojowych; substancje to związki terpenowe występujące u: gołąbków mleczajów wieruszki zatokowej gąski tygrysowatej borowika grubotrzonowego tęgoskóra pospolitego

22 Kliniczny podział zatruć grzybami W praktyce lekarskiej stosuje się podział zatruć grzybami według czasu jaki upłynął od chwili spożycia grzybów do wystąpienia pierwszych objawów chorobowych. Obejmuje on dwie grupy zespołów chorobowych 1. zespoły o krótkim czasie wylęgania objawów, tj. do 6 godzin od momentu zjedzenia grzybów; 2. zespoły o długim czasie wylęgania objawów, czyli powyżej 6 godzin od momentu spożycia grzybów.

23 Podział zatruć Do pierwszej grupy zespołów chorobowych zaliczamy: zespół nieżytu żołądkowo-jelitowego zespół muskarynowy zespół pobudzenia psychoruchowego zwany zespołem muchomora plamistego zatrucie czernidlakiem pospolitym. Do drugiej grupy należą: zespół sromotnikowy zespoły rzekomosromotnikowe - zatrucie piestrzenicą kasztanowatą - zatrucie zasłonakiem rudym.

24 Syndrom żołądkowo-jelitowy Może wystąpić po spożyciu wielu gatunków grzybów, które zawierają związki żywicopodobne, drażniące miejscowo błonę śluzową przewodu pokarmowego. Gatunki te to: Russula (gołąbki), Agaricus (bedłka), Cantherollus (pieprznik), Lactarius (mleczaj), Psallicta xanthoderma (pieczarka żółta), Hypholoma fasciculare (opieńka wiązkowa), Boletus satanas (borowik szatański), Plicaria coronaria (kustrzebka), Scleroderma vulgare (tęgoskór pospolity), Paxillus (olszówka), Tricholoma (gąska).

25 Syndrom żołądkowo-jelitowy Nieżyt żołądkowo-jelitowy zaczyna się nagle w 3-5 godzin po zjedzeniu grzybów i przebiega burzliwie z nudnościami, wymiotami, bólami brzucha i biegunką. Mogą dołączyć się objawy odwodnienia. Choroba ustępuje w ciągu godzin. Nie ma uszkodzenia wątroby. Leczenie polega na płukaniu żołądka oraz podaniu dużej ilości węgla aktywowanego, który dobrze wiąże trucizny grzybowe. Poza tym leczenie jest objawowe wyrównujące niedobory płynowo-elektrolitowe.

26 Syndrom muscaria Występuje po zjedzeniu grzybów gatunków: Inocybe (strzępiaki) i Clitocybe (lejkówki). Grzyby te zawierają znaczną ilość muskaryny (do 0,64 –0,8 % czystej muskaryny). Muskaryna jest to alkaloid występujący głównie w niektórych grzybach trujących. W organizmie człowieka pobudza receptor cholinergiczny (zwanym też dlatego muskarynowym) w układzie nerwowym przywspółczulnym, co powoduje wystąpienie charakterystycznych objawów już po upływie 1 do 2 godzin od spożycia grzybów.

27 Syndrom muscaria Są to: ślinotok, zlewne poty, łzawienie, zwężenie źrenic, kurczowe bóle brzucha, niezbyt obfite wymioty i zwolnienie akcji serca. Objawy te, bardzo burzliwe, nawet nie leczone ustępują w ciągu 8-10 godzin. Zespół muskarynowy nie powoduje uszkodzenia narządów wewnętrznych. Leczenie polega na płukaniu żołądka i podaniu siarczanu atropiny w celu zniesienia objawów muskarynowych.

28 Syndrom pantherina Występuje po zjedzeniu muchomora czerwonego (Amanita muscaria) i muchomora plamistego (Amanita pantherina). Odpowiedzialne toksyny to: muskaryna i muskarydyna, bufotenina oraz kwas ibotenowy i muscymol o działaniu atropinopodobnym. W zależności od rodzaju toksyny obserwujemy różny obraz kliniczny zatrucia,który często nakłada się na siebie: muskaryna i bufotenina: stan podniecenia, halucynacje napady histerii,osłabienie; muskarydyna:biegunka, wymioty,poty,ślinotok, osłabione wydzielanie moczu.

29 Syndrom pantherina W polskich muchomorach wykryto alkaloidy wywołujący objawy atropinowe: suchość w ustach., rozszerzenie źrenic, podwyższenie temperatury do 40oC, pobudzenie ruchowe i halucynacje towarzyszące niewielkim objawom nieżytu żołądkowo-jelitowego. W ciężkich stanach stwierdza się kurcze mięśniowe, spadek ciśnienia tętniczego krwi, zaburzenia oddychania. Jak przy każdym zatruciu grzybami, należy jak najszybciej wykonać płukanie żołądka oraz podawać węgiel aktywowany.

30 Syndrom coprinus W grzybach należących do gatunku Coprimus atramentarius (czernidlak pospolity lub bedłka atramentowa) występuje dwusiarczek czteroetylotiuramu. Zjedzenie tych grzybów wywołuje niewielkie objawy nieżytu żołądkowo-jelitowego. Natomiast późniejsze wypicie alkoholu (nawet w 2-3 dni po spożyciu czernidlaka) powoduje wystąpienie burzliwej reakcji związanej z zablokowaniem dehydrogenazy alkoholowej, w wyniku czego alkohol utlenia się w organizmie tylko do aldehydu octowego.

31 Syndrom coprinus Powoduje to wystąpienie charakterystycznych objawów: zaczerwienie twarzy, uderzenia gorąca, pulsowanie krwi w głowie, kołatania serca i wzrost ciśnienia krwi. Leczenie polega na płukaniu żołądka i dożylnym podaniu witaminy C oraz żelaza w celu odblokowania dehydrogenazy alkoholowej.

32 Syndrom phalloides Z wielu gatunków grzybów trujących najgroźniejszy jest muchomor sromotnikowy (Amanita phalloides). Wyodrębniono z niego jedenaście składników trujących, które dzielą się dwie grupy: 1. falotoksyny (faloidyna, faloina, falocydyny, falizyna i falina B) 2. amatotoksyny (alfa-, beta-, gamma-, delta- i epsilon- amanityna oraz amanina). 100 g świeżego muchomora sromotnikowego zawiera około 10 mg faloidyny, 8 mg alfa-amanityny i 5 mg beta-amanityny. Dawka śmiertelna amanityny dla człowieka wynosi mniej niż 0,1 mg/kg masy ciała.

33 Syndrom phalloides Amatoksyny działają na poziomie DNA, hamują w komórkach narządów wewnętrznych syntezę białek i powodują ich śmierć. Mają one szczególne powinowactwo do wątroby, choć uszkadzają też komórki innych narządów: cewek bliższych nerek, trzustki, jąder, mięśnia sercowego i mózgu, a we krwi granulocyty obojętnochłonne i erytrocyty. W wątrobie kompleks związanych toksyn jest wychwytywany przez komórki naczyń włosowatych typu zatokowego (sinusoid), a wolne amatoksyny (tzn. niezwiązane z albuminą) uszkadzają hepatocyty. Część toksyn przepływa przez wątrobę, by powrócić tam poprzez krążenie jelitowo-wątrobowe. W okresie kilku do kilkunastu godzin nie ma żadnych objawów zatrucia, ale w tym czasie trwa wchłanianie trucizn, których we krwi można nie stwierdzić już po 8 godzinach.

34 Syndrom phalloides Pierwsze objawy zatrucia muchomorem sromotnikowym występują dopiero po upływie 6-24 godzin od spożycia grzybów. Są to nudności, wymioty, bóle brzucha i biegunka, które trwają 1-2 dni. Ich wynikiem jest znaczne odwodnienie z ogólną utratą sił, spadkiem ciśnienia tętniczego krwi, zmniejszeniem ilości oddawanego moczu. Potem następuje stan pozornej poprawy (kilka do kilkunastu godz.), a w końcu dramatyczne pogorszenie stanu chorego. W 2-3 dobie choroby pojawia się żółtaczka, która jest spowodowana uszkodzeniem wątroby przez wymienione toksyny i znajduje to potwierdzenie w badaniach biochemicznych krwi.

35 Syndrom phalloides W ciężkich przypadkach może dojść do ostrej niewydolności wątroby i rozwoju śpiączki wątrobowej kończącej się śmiercią chorego. Mogą też występować inne zaburzenia np. skaza krwotoczna czy niewydolność nerek. Zatrucie muchomorem sromotnikowym obarczone jest dużą śmiertelnością od 11 do 40%, ponieważ objawy występują późno, gdy doszło już do nieodwracalnego uszkodzenia wątroby.

36 Syndrom orellanus Jest spowodowany spożyciem Zasłonaka rudego zawierającego termostabilną truciznę – orellaninę. Okres utajenia wynosi od 4 do dni. Orellanina uszkadza kanaliki nerkowe, powodując zmiany martwicze. Początkowo występują zaburzenia żołądkowo- jelitowe, uczucie pragnienia, bóle głowy i okolicy lędźwiowej. W przypadku zjedzenia dużej ilości grzybów, niewydolność nerek może rozwinąć się już po 2-3 dniach. Śmiertelność jest oceniana na ok. 15%. Długi okres utajenia powoduje trudności z rozpoznaniem.

37 Syndrom gyromitra Zatrucie to wywołuje częściowo termostabilna toksyna – gyromitryna, dzialająca hemolitycznie i hepatotksycznie, występująca w Piestrzenicy kasztanowatej. Objawy zatrucia występują po 6 do 15 godzin od zjedzenia grzyba. Na początku sa to bóle głowy i brzucha, wymioty i biegunka, ustępujace po 2-6 dniach. Po krótkiej, mylącej fazie wyzdrowienia dochodzi do uszkodzenia wątroby i hemolizy. Piestrzenica jest trzecia w ilości wywoływanych zatruć po muchomorze sromotnikowym i olszówce.

38 Przykłady grzybów jadalnych, które można pomylić z trującymi Grzyby jadalneGrzyby trujące gołąbek zielonawy, gąska zielonka czubajka kania muchomor sromotnikowy pieczarkimuchomor wiosenny, muchomor jadowity smardzpiestrzenica kasztanowata zasłoniaki, skórzakizasłonak rudy majówka wiosennastrzępiak ceglasty borowik szlachetnygoryczak żółciowy

39 Postępowanie PIERWSZA POMOC polega na : sprowokowaniu wymiotów; zabezpieczeniu wymiocin, kału, moczu i resztek potrawy grzybowej do badania MYKOLOGICZNEGO; natychmiastowym wezwaniu lekarza lub udaniu się do szpitala;

40 Postępowanie lecznicze 1. Najistotniejsze jest usunięcie resztek grzybów z przewodu pokarmowego - doraźnie przez prowokowanie wymiotów (najskuteczniejsze w krótkim czasie po zjedzeniu grzybów, przeciwwskazane u osób z zaburzeniami świadomości), a w szpitalu przez płukanie żołądka (u chorych nieprzytomnych wyłącznie po uprzednim wykonaniu intubacji dotchawiczej). Przez gruby zgłębnik żołądkowy wlewa się do 500 ml wody, następnie opuszcza się lejek połączony ze zgłębnikiem poniżej poziomu żołądka i uzyskuje treść żołądkową. Pierwsza porcja popłuczyn, uzyskana z użyciem czystej wody, powinna być przekazana do badania mykologicznego. Kolejne płukania wodą wykonuje się do uzyskania czystych popłuczyn - zwykle ilością 1,5-2 litrów łącznie. Zaleca się również podanie środka przeczyszczającego (siarczan magnezu w dawce 25 g dla dorosłych, a 250 mg/kg dla dzieci), zwłaszcza przed rozwinięciem się objawów żołądkowo-jelitowych.

41 Postępowanie lecznicze 2. Drugim celem leczenia jest przerwanie jelitowo- wątrobowego krążenia toksyn. Dlatego po zakończeniu płukania żołądka pozostawia się w nim zawiesinę węgla aktywowanego - 1 g/kg masy ciała; g węgla podaje się też co 4 godziny przez kolejne godzin. W przerwach pomiędzy kolejnymi dawkami węgla aktywowanego (przed podaniem każdej z dawek) należy aspirować treść żołądkowo- dwunastniczą. W odniesieniu do eliminowania amatoksyn drogą plazmaferezy, hemodializy, hemoperfuzji i dializy albuminowej (molecular adsorbent recirculating system - MARS) zdania są podzielone; hemodializy bywają jednak konieczne, jeśli rozwija się niewydolność nerek, a MARS jako przygotowanie do przeszczepienia wątroby u chorych z nasiloną encefalopatią.

42 Postępowanie lecznicze 3. W celu zmniejszenia gromadzenia amatoksyn w wątrobie podaje się przez pierwsze 3 doby penicylinę krystaliczną w dawce 1 mln j./kg mc. i.v., ale pojawiły się publikacje kwestionujące skuteczność takiego postępowania. W niektórych krajach stosuje się również sylimarynę, która ma osłaniać komórki wątrobowe, w dawce mg/kg/d i.v. (postać niedostępna w Polsce) lub p.o. przez 3-4 dni albo N- acetylocysteinę (jak w zatruciu paracetamolem). W niektórych ośrodkach w razie uczulenia na penicylinę zastępuje się ją chloramfenikolem, a w celu osłony narządów miąższowych stosuje się hydrokortyzon 1 g/d i ornitynę do 20 g/d, skuteczności takiego postępowania jednak również nie udowodniono.

43 Postępowanie lecznicze 4. Odwodnienie, które często towarzyszy zatruciom grzybami, jest groźne, ponieważ może prowadzić do wstrząsu. Podobnie jak zaburzenia metaboliczne leczy się je według ogólnie przyjętych zasad, kierując się oceną stanu klinicznego i wynikami badań równowagi kwasowo- zasadowej oraz stężeń elektrolitów w surowicy.

44 Postępowanie lecznicze 5. Monitorowanie czynności wątroby, polegające na badaniu poziomu aktywności aminotransferazy alaninowej [ALT]) oraz monitorowaniu stężenia bilirubiny w surowicy i INR. W najcięższych zatruciach dochodzi bowiem do piorunującego zapalenia wątroby, które przebiega z żółtaczką, skazą krwotoczną, a kończy się niewydolnością wielonarządową, śpiączką i śmiercią. Jako przygotowanie do przeszczepu można zastosować MARS; system ten ma usuwać zarówno toksyny wolne, jak i te związane z albuminą.

45 Postępowanie lecznicze Wskazania do przeszczepienia wątroby z powodu jej ostrej niewydolności ujęto w tzw. kryteriach King's College. W przypadkach niezwiązanych z zatruciem paracetamolem są nimi: czas protrombinowy >100 s (INR >7) albo obecność >=3 z następujących kryteriów: wiek 40 lat, czas protrombinowy >50 s (INR >3,5), bilirubina >308 µmol/l (18,0 mg/dl), czas trwania żółtaczki do wystąpienia encefalopatii >7 dni.

46 Fałszywe mity na temat grzybów Fałszywy mit - Grzyby trujące po posoleniu żółkną. Nieprawda - zmiana zabarwienia spowodowana jest nie przez związki trujące, ale przez zupełnie inne substancje znajdujące się w grzybach. Fałszywy mit - Srebrna łyżka włożona do potrawy z grzybami trującymi czernieje. Nieprawda - czernienie srebrnej łyżki związane jest z obecnością związków siarki, które z reguły nie są trujące. Fałszywy mit - Wszystkie grzyby trujące mają ostry smak. Nieprawda - dla przykładu śmiertelnie trujący muchomor sromotnikowy jest prawie pozbawiony smaku i nie ma żadnego charakterystycznie nieprzyjemnego zapachu.

47 Fałszywe mity na temat grzybów Fałszywy mit - Po przecięciu grzyba trującego następuje zmiana zabarwienia miąższu na niebieskawe. Nieprawda - jest wręcz przeciwnie. Większość grzybów zabarwiających się pod wpływem powietrza na niebiesko należy do gatunków jadalnych. Fałszywy mit - Grzyb nadjedzony przez ślimaki nie jest trujący. Nieprawda – wiele śmiertelnie trujących dla człowieka grzybów jest jadalnych dla innych gatunków zwierząt.

48 Złota zasada grzybobrania Powinno się sięgać wyłącznie po znane gatunki, a jeśli nie mamy pewności, jeszcze przed obraniem i pokrojeniem spytajmy bardziej doświadczonych. Przy dalszych wątpliwościach grzyb należy wyrzucić! Przy małej znajomości grzybów najlepiej nie zbierać okazów z blaszkami pod kapeluszem, a tylko te, które mają rurki!

49 Koniec prezentacji


Pobierz ppt "Objawy zatrucia i zasady postępowania. MUCHOMOR SROMOTNIKOWY."

Podobne prezentacje


Reklamy Google