Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Starożytność Przyszłe pokolenia będą nas podziwiać tak, jak podziwiali nas współcześni (Perykles)

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Starożytność Przyszłe pokolenia będą nas podziwiać tak, jak podziwiali nas współcześni (Perykles)"— Zapis prezentacji:

1 Starożytność Przyszłe pokolenia będą nas podziwiać tak, jak podziwiali nas współcześni (Perykles)

2 Starożytność Starożytność – okres historyczny stosowany przeważnie dla historii Europy i Bliskiego Wschodu. Obejmuje czasy od około 5000 lat p.n.e. – 4000 lat p.n.e. do pierwszych wieków naszej ery. Najczęściej spotykaną datą końca starożytności jest rok 476 – upadek Cesarstwa Zachodnio-Rzymskiego.

3 Literatura – Grecja i Rzym Pierwowzór: Sofokles - Antygona Homer - Iliada Owidiusz - Porwanie Europy Homer - Odysea Mit o Demeter i Korze Mit o Orfeuszu i Eurydyce Lukrecjusz Pochwała Epikura Nawiązania: Jarosław Iwaszkiewicz – Ikar Tadeusz Różewicz – Prawo i obowiązki Norman Devis – legenda o Europie Zbigniew Herbert – Achilles Pentesilea

4 Literatura - Biblia Pierwowzór: Przypowieść o miłosiernym Samarytanie Józef sprzedany przez braci Stworzenie świata (księga Rodzaju) Nawiązanie: Anna Kamieńska – Pierwsi ludzie w raju Żarłoczna Ewa Jan Kochanowski – Psalm 8

5 Malarstwo Malarstwo egipskie podporządkowane było ówczesnym nakazom religijnym. Minimalna ilość użytych przez artystę środków oddawać miała istotę przedstawianych zjawisk. Ludzką twarz pokazywano z profilu, by jak najlepiej oddać jej indywidualne cechy, natomiast oczy malowane były en face. Taki zabieg ożywiać miał spojrzenie rysowanych postaci. Ramiona pokazywane były przodem i oddawały całą szerokość pleców, a ręce i nogi ukazywane z profilu sugerować miały ruch.

6 Malarstwo Tego rodzaju chwyt stwarzał wrażenie trójwymiarowości. Kompozycje ujmowane były w układzie pasowym. Wybitny malarz grecki Polignot, pochodzący z Tazos i żyjący w V w. p. n. e., wprowadził technikę czterech barw - białej, czarnej, czerwonej, żółtej oraz wieloplanowe ujęcie przestrzeni, czyli rodzaj pozornej perspektywy.

7 Rzeźba W Grecji rzeźba początkowo nierozłącznie wiązała się z religią. W najstarszych świątyniach Grecy stawiali drewniane kloce, odziane w naturalne szaty, zwieńczone maską człowieka. Lepili lub odlewali z gliny prymitywne figurki ofiarne, które składali bóstwom na ołtarzu. Najwcześniejsze rzeźby pochodzą z około VIII wieku przed nasza erą. Charakterystycznymi przykładami z tego okresu są figury nagich chłopców i odzianych w szaty dziewcząt.

8 Rzeźba Figury były statyczne, sztywno kroczące lub siedzące, nie mające indywidualnych rysów twarzy. W okresie klasycznym rzeźbiarze zaczęli przedstawiać postacie w pełni realistyczne, oddając ich naturalny ruch. Za wzór postawili sobie naturę. Wybierali z niej najdoskonalsze elementy, przez co przedstawiali idealny wygląd człowieka. Trzech najwybitniejszych rzeźbiarzy greckich to Fidiasz, którego dziełem jest m.in. posąg Zeusa Olimpijskiego, Poliklet autor Deryfosa oraz Myron twórca Dyskobola.

9 Architektura Architektura rzymska ukształtowała się w znacznej mierze pod wpływem architektury hellenistycznej i architektury etruskiej. Pierwsze rzymskie świątynie powstały podczas panowania etruskich królów, to wtedy Rzymianie nauczyli się odlewać brąz, wypalać terakotę, poznali konstrukcje łukowe i sklepienia. Wpływom greckim Rzymianie zawdzięczają zaś porządek koryncki, sami wykształcili porządek kompozytowy. Wynalezienie cementu produkowanego z wapna i popiołów wulkanicznych, wody i drobnych kamieni pozwoliło na opanowanie techniki wyroby zapraw, tynków.

10 Architektura Opanowana w II w. p.n.e. umiejętność wypalania cegły przyczyniła się do przełomu w sztuce rzymskiej. W tym czasie (przed okresem cesarstwa) zakładane miasta miały siatkę ulic przecinających się pod kątem prostym, brukowane ulice, kanalizacje. Domy budowane były w oparciu o wzory greckie, posiadały atrium i perystyl, budowane też wille, a w miastach powstawały kamienice czynszowe (tzw. insula) mieszczące sklepy i warsztaty na parterze, mieszkania na wyższych kondygnacjach.

11 Teatr Teatr grecki wywodzi się z tradycji obrzędów religijnych, zwłaszcza związanych z obchodami ku czci Dionizosa. Widowiska te musiały być łatwo dostępne dla ludności, pierwsze sztuki wystawiano więc na wytyczonym u stóp wzgórza placu zwanym orchestra, a na jego środku ustawiano ołtarz (thymele). Początkowo orchestra miała kształt zbliżony do prostokąta, koła albo elipsy, ostatecznie przyjął się kształt koła. Na placu (orchestrze) występował chór i odbywały się popisy taneczne, widzowie zasiadali na zboczu góry, początkowo bezpośrednio na ziemi, później na drewnianych ławkach. Tak powstała widownia w kształcie dużego (większego od półkola) wycinka koła, czyli theatron.

12 Teatr Teatr i dramat rzymski wywodzą się, podobnie jak i staroż. Grecji, z obrzędów kultowych, wcześnie straciły jednak charakter religijny. Do ważniejszych form widowiskowych należały fabula Atellana (lud. farsa o improwizowanym tekście, przeplatana śpiewem) oraz przejęte z Grecji: pantomima i mim; od czasów republiki organizowano igrzyska cyrkowe (wyścigi na wozach, walki zapaśnicze, parady wojsk.) i amfiteatr. (walki gladiatorów, walki z dzikimi zwierzętami, walki okrętów na zalanej wodą arenie); wystawiano także, w łac. przeróbkach, tragedie i komedie gr. oraz oryginalne dramaty rzymskie, zwł. komedie. Widowiska teatr. odbywały się pierwotnie na prowizorycznych, drewnianych platformach; widzowie oglądali je stojąc.

13 Filozofia Przez filozofię rozumiemy nowy sposób myślenia, który narodził się w Grecji, około 666 lat przed Chrystusem. Wcześniej odpowiedzi na wszystkie pytania dawały ludziom rozmaite religie i związane z nimi wierzenia. W Grecji były to mity. Pierwsi greccy filozofowie krytykowali mitologię (zbiór mitów po raz pierwszy spisany przez Homera i Hezjoda) za to, że bogowie swym wyglądem, zachowaniem i posiadaniem przywar za bardzo przypominali ludzi, dlatego postawili sobie za cel znaleźć naturalne wyjaśnienie procesów zachodzących w przyrodzie. Wspólny dla pierwszych filozofów był pogląd, że musi istnieć określona pierwotna materia, będąca zasadą wszelkich zmian, interesowali się szczególnie przyrodą i zjawiskami jakie w niej zachodzą. Dlatego nazywani są FILOZOFAMI PRZYRODY.

14 Filozofowie greccy Sokrates (ok. 470/ r. p.n.e.) - Filozof grecki. Nie pozostawił po sobie żadnych pism, jego poglądy znane są jedynie z dzieł Platona i Ksenofonta. Według Sokratesa najważniejsze są: cnota i mądrość, do których można dojść poprzez wyzbycie się głupoty i zakłamania. Uznawał istnienie absolutnego dobra i absolutnej prawdy. Podkreślał świadomość własnej niewiedzy ("Wiem, że nic nie wiem"). Platon (ok r. p.n.e.) - Filozof grecki, uczeń Sokratesa, twórca filozofii zwanej platonizmem. Autor 26 znanych nam dialogów, jednego monologu i 11 listów, w tym m.in. dzieł: "Uczta", "Państwo", "Obrona Sokratesa", "Fedon" i in. Założyciel Akademii Platońskiej, do której uczęszczał m.in. Arystoteles. Zenon z Kition (ok r. p.n.e.) - Twórca systemu filozoficznego zwanego stoicyzmem, założyciel szkoły stoickiej w Atenach. Stoicyzm głosił uznanie cnoty za najwyższe i jedyne dobro, służące opanowaniu namiętności.

15 Filozofowie greccy Arystoteles ( r. p.n.e.) - Słynny filozof grecki, najwszechstronniejszy myśliciel i uczony starożytności, uczeń Platona. Zajmował się wieloma dziedzinami nauki, m.in. etyką, polityką, biologią, psychologią, logiką oraz poetyką i retoryką. Dwa jego dzieła: "Poetyka" i "Retoryka" odegrały znaczącą rolę w rozwoju sztuki pisania i mówienia: - "Poetyka" - nauka zasad poezji (głównie epiki i dramatu). -"Retoryka" - zbiór zasad wymowy. Epikur z Samos (ok ok. 270 r. p.n.e.) - Filozof grecki, twórca systemu filozoficznego zwanego epikureizmem, który uznawał zasadę rozumnego dążenia do szczęścia. Głosił on pogodną afirmację (aprobatę) życia i unikanie cierpień jako możliwość osiągnięcia tego szczęścia.

16 Historia Hammurabi- szósty król pierwszej dynastii babilońskiej, syn i następca króla Sin-muballita. Podbił miasta-państwa Sumeru i Akadu, tworząc potężne imperium babilońskie. Zdołał po raz pierwszy od czasów III dynastii z Ur ponownie scalić Sumer i Akad. Perykles - największy ateński polityk, doskonały mówca (ta umiejętność była konieczna do osiągnięcia sukcesu politycznego) i twórca ateńskiej demokracji. Aleksander Wielki (Aleksander Macedończyk) - król Macedonii z dynastii Argeadów ( p.n.e.). Jest powszechnie uznawany za wybitnego stratega i jednego z największych zdobywców w historii ludzkości. W latach p.n.e. podbił największe państwo ówczesnego świata – imperium perskie. Spartakus - niewolnik, gladiator rzymski, z pochodzenia prawdopodobnie Trak. Przywódca powstania niewolników. Był organizatorem i przywódcą największego powstania niewolników w starożytnym Rzymie (73-71 p.n.e.), w którym wzięło udział około 100 tys. wojowników (niewolników i gladiatorów). Powstanie zostało krwawo stłumione przez Marka Krassusa.

17 Historia Juliusz Cezar - rzymski polityk, wódz, dyktator i pisarz. Jeden z członków stronnictwa popularów, spokrewniony z Cynną i Mariuszem. Po ich śmierci piastował kolejno urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora. Sławę zdobył dzięki namiestnictwu w Galii i dzięki pomocy swych żołnierzy udało się mu pokonać opozycję, skupioną wokół senatu i Pompejusza – tzw. Optymatów. Neron - posiadał duży talent poetycki i aktorski. Cesarz rzymski od 54 roku, kiedy to jego matka otruła swojego męża i przejęła władzę. Neron odsunął później matkę od wpływów, a w końcu, w 59 roku, zlecił jej zamordowanie.

18 Wykonali: Łukasz Siedlaczek Łukasz Byczek Mariusz Kaczyński


Pobierz ppt "Starożytność Przyszłe pokolenia będą nas podziwiać tak, jak podziwiali nas współcześni (Perykles)"

Podobne prezentacje


Reklamy Google