Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Język celebracji i znaków na lekcjach religii. Nauczanie religii w szkole i katecheza wzajemnie się uzupełniają (DOK 73). W warunkach polskich, biorąc.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Język celebracji i znaków na lekcjach religii. Nauczanie religii w szkole i katecheza wzajemnie się uzupełniają (DOK 73). W warunkach polskich, biorąc."— Zapis prezentacji:

1 Język celebracji i znaków na lekcjach religii. Nauczanie religii w szkole i katecheza wzajemnie się uzupełniają (DOK 73). W warunkach polskich, biorąc pod uwagę historyczne uwarunkowania oraz utwierdzoną przez ostatnie dziesięciolecia tradycję katechetyczną, należy szkolne nauczanie religii traktować jako część katechezy, tj. jako specyficzną formę katechezy. Zarówno w katechezie, jak i w szkolnym nauczaniu religii podmiotem działającym jest Kościół. W katechezie aktualizuje się on prze parafię, w szkolnym nauczaniu religii przez fakt udzielenia nauczającym religii misji kanonicznej. W szkolnym nauczaniu religii podmiotowy charakter zachowuje, obok Kościoła także szkoła. Szkolne nauczanie religii winno zatem wypełniać zarówno zadania postawione przez Kościół, jak i wybrane cele wyznaczone przez szkołę. Stosunek nauczania religii wobec szkoły wyrażają relacje zarówno podporządkowania, jak i autonomii. Dyrektorium Katechetyczne Kościoła Katolickiego w Polsce nr 82

2 Katecheza zwyczajna droga formacji chrześcijańskiej Posiada własne cele i zadania, posługuje się sobie właściwymi metodami. Uznawana przez Kościół jako naturalna droga wejścia w doświadczenie chrześcijańskie, odkrywanie i przeżywanie wiary, tajemnicy Boga, wprowadzanie w życie wspólnoty eklezjalnej. Określana przez trzy podstawowe funkcje Dopiero w całości tworzą właściwie rozumiany akt katechetyczny zdolny doprowadzić do skutecznego osiągnięcia celów i wyznaczają zadania dla języka religijnego.

3 Funkcje w wymiarze nauczania podawanie informacji na tematy związane z wiarąpodawanie informacji na tematy związane z wiarą tajemnicą Bogatajemnicą Boga KościołaKościoła człowiekaczłowieka świata…świata… Wiedza jest niezbędnym elementem każdego procesu To ona zapewnia rozumienie podstawowych słów, pojęć, bez której trudno sobie wyobrazić właściwą międzyludzką komunikację, na której zasadza się cały proces formacyjny. Jest to żywa pamięć, związana z uaktualnianiem dzieła zbawienia w historii, której sprawcą, jak wierzy się w Kościele, jest Duch Święty, wzbudzający i niejako niosący moc zbawienia dokonanego przez Chrystusa. ! Niestety, nie zawsze podaje się taką interpretację tej funkcji w dzisiejszej katechezie, zazwyczaj nadal sprowadzającej nauczanie do pamięciowego opanowania określonego zasobu wiedzy religijnej.

4 Język używany w przekazie katechetycznym winien zachować swoją odrębność jako język religijny, informujący i wprowadzający w tajemnicę Boga, a jednocześnie winien pozostać żywy i komunikatywny, związany z doświadczeniami życiowymi adresatów katechezy. Katecheza winna również posługiwać się językiem poprawnym i czystym, unikając wszelkich form wulgaryzmu. Szczególny szacunek dla języka ojczystego w przekazie katechetycznym wynika również z faktu, że był on zawsze twierdzą tożsamości narodowej. W ten sposób język ma szansę stać się środkiem inkulturacji przekazu katechetycznego. Dyrektorium Katechetyczne Kościoła Katolickiego w Polsce nr 47

5 Funkcje w wymiarze wychowania Językowi w procesie chrześcijańskiego wychowania przysługuje zadanie nawiązania i pogłębiania komunikacji między wychowawcą i wychowankiem.Językowi w procesie chrześcijańskiego wychowania przysługuje zadanie nawiązania i pogłębiania komunikacji między wychowawcą i wychowankiem. Dowartościowuje się tu głównie język nauczyciela i ucznia tak aby doszło do kontaktu osobowego, w wyniku którego będzie możliwe wzajemne otwieranie się na siebie, konieczna wymiana wartości, dialog i współdziałanie.Dowartościowuje się tu głównie język nauczyciela i ucznia tak aby doszło do kontaktu osobowego, w wyniku którego będzie możliwe wzajemne otwieranie się na siebie, konieczna wymiana wartości, dialog i współdziałanie. Język jest medium niezmiernie czułym, które potrafi dotknąć samego rdzenia duszy (Stefan Chwin).Język jest medium niezmiernie czułym, które potrafi dotknąć samego rdzenia duszy (Stefan Chwin). Wymaga to umiejętności graniczącej ze sztuką.Wymaga to umiejętności graniczącej ze sztuką. W pedagogice zwane procesem formowania postaw Wierność Bogu i człowiekowi

6 Przekaz wiary, nie może polegać tylko na przekazywaniu wiadomości religijnych i na ich przyswojeniu przez katechizowanych, lecz ma na celu rozwijać i kształtować ich wiarę (…) Dzisiaj natomiast nie można zakładać istnienia wspólnoty wiary i dlatego rzeczą istotną dla katechezy jest stworzenie wychowankom również możliwości przeżycia i doświadczenia wartości religijnych we wspólnocie katechetycznej. Skuteczność jakiegokolwiek wychowania zależy od możliwości przeżycia i doświadczenia wartości. Dyrektorium Katechetyczne Kościoła Katolickiego w Polsce nr 37

7 Funkcje w wymiarze wtajemniczenia Kościół od samego początku dostrzegł ten fakt i dlatego pierwszą formą formacji religijnej było utworzenie katechumenatu, który miał za zadanie wprowadzać katechumena do Kościoła przez szereg celebracji, rytów, znaków i symboli pomagających odkryć wielkie misterium wiary, misterium Chrystusa.Kościół od samego początku dostrzegł ten fakt i dlatego pierwszą formą formacji religijnej było utworzenie katechumenatu, który miał za zadanie wprowadzać katechumena do Kościoła przez szereg celebracji, rytów, znaków i symboli pomagających odkryć wielkie misterium wiary, misterium Chrystusa. Wybór języka symbolicznego jest zamierzony. Język rytów i symboli jest najbardziej typowy w komunikacji religijnej, wtedy orędzie jest nie tylko prezentowane czy opisywane, ale staje się społeczną, komunikatywną akcją, rodzajem przeżywanego wydarzenia bogatego w symbole i gesty.Wybór języka symbolicznego jest zamierzony. Język rytów i symboli jest najbardziej typowy w komunikacji religijnej, wtedy orędzie jest nie tylko prezentowane czy opisywane, ale staje się społeczną, komunikatywną akcją, rodzajem przeżywanego wydarzenia bogatego w symbole i gesty. Organiczna i systematyczna formacja wiary Jest ona pogłębieniem całego życia chrześcijańskiego (…), które pomaga w autentycznym pójściu za Chrystusem oraz włącza we wspólnotę, która żyje wiarą, celebruje ją i o niej świadczy. DOK Wejście w misterium wiary, Boga, świata i człowieka. Podstawowy warunek zrozumienia tego jakie bogactwa czy wartości kryją się w religii i jakie mogą mieć znaczenie dla człowieka.

8 Ksiądz Romano Guardini (1885 – 1968) profesor chrześcijańskiego światopoglądu ukazywał ewangeliczną drogę jaka jest do przebycia oraz niebezpieczeństwa z nim związane.Ksiądz Romano Guardini (1885 – 1968) profesor chrześcijańskiego światopoglądu ukazywał ewangeliczną drogę jaka jest do przebycia oraz niebezpieczeństwa z nim związane. On jeszcze przed Soborem zauważył, to co my stwierdzamy dzisiaj, że ludzka zdolność symboliczna stopniowo zanika i traci na znaczeniu. Przyczyną tego miało być wchodzenie na miejsce rzeczywistości ducha – rzeczywistości abstraktu i przez to jakby rozchodzi się znacząca jedność ciała i duszy. W świecie zaczyna dominować myślenie racjonalno-techniczne i pojawia się nowy stosunek do naturalnych symboli.On jeszcze przed Soborem zauważył, to co my stwierdzamy dzisiaj, że ludzka zdolność symboliczna stopniowo zanika i traci na znaczeniu. Przyczyną tego miało być wchodzenie na miejsce rzeczywistości ducha – rzeczywistości abstraktu i przez to jakby rozchodzi się znacząca jedność ciała i duszy. W świecie zaczyna dominować myślenie racjonalno-techniczne i pojawia się nowy stosunek do naturalnych symboli. Znaczenie poglądów Guardiniego od strony pedagogicznej jest niewątpliwe i zostało już niejednokrotnie docenione.Znaczenie poglądów Guardiniego od strony pedagogicznej jest niewątpliwe i zostało już niejednokrotnie docenione. Nas interesują jego wskazania dotyczące kształcenia katechetycznego, którego pierwszym zadaniem jest zdolność symboliczna.Nas interesują jego wskazania dotyczące kształcenia katechetycznego, którego pierwszym zadaniem jest zdolność symboliczna. Guardini w wychowaniu symbolicznym i liturgicznym wychodzi od elementarnych gestów liturgicznych.Guardini w wychowaniu symbolicznym i liturgicznym wychodzi od elementarnych gestów liturgicznych. Dla niego ważniejsze aniżeli wyjaśnianie, co te czynności oznaczają, jest obok osobistego przeżycia i działania także żywy przykład w rodzinie i we wspólnocie.Dla niego ważniejsze aniżeli wyjaśnianie, co te czynności oznaczają, jest obok osobistego przeżycia i działania także żywy przykład w rodzinie i we wspólnocie.

9 Któż z nas nie chciałby mieć tyle pomysłów, serca i wiedzy jak ksiądz Guardini. Przyszło mu pracować w zlaicyzowanym powojennym środowisku studentów, widział jak obumiera tradycyjna religijność Bawarczyków, a jednak potrafił przyprowadzić tylu młodych do Jezusa, do Jego Kościoła, liturgii i świętych znaków.Któż z nas nie chciałby mieć tyle pomysłów, serca i wiedzy jak ksiądz Guardini. Przyszło mu pracować w zlaicyzowanym powojennym środowisku studentów, widział jak obumiera tradycyjna religijność Bawarczyków, a jednak potrafił przyprowadzić tylu młodych do Jezusa, do Jego Kościoła, liturgii i świętych znaków. Reasumując, należy zaznaczyć, że aktualne zdają się być ciągle wszystkie impulsy Guardiniego, jeśli chodzi o wychowanie do symbolu. Mają one też swoje uzasadnienie w wymiarze psychologiczno-rozwojowym jak i w teorii nauczania.Reasumując, należy zaznaczyć, że aktualne zdają się być ciągle wszystkie impulsy Guardiniego, jeśli chodzi o wychowanie do symbolu. Mają one też swoje uzasadnienie w wymiarze psychologiczno-rozwojowym jak i w teorii nauczania. Wszystkie aspekty wynikają jednoznacznie z jego koncepcji symbolu, która bazuje na ludzkiej cielesności, ważności zmysłowego poznania.Wszystkie aspekty wynikają jednoznacznie z jego koncepcji symbolu, która bazuje na ludzkiej cielesności, ważności zmysłowego poznania. Dydaktyka symbolu jawi się u niego jako wychowanie estetyczne, jako pobudzanie do zmysłowego postrzegania i ludzkiej ekspresywności.Dydaktyka symbolu jawi się u niego jako wychowanie estetyczne, jako pobudzanie do zmysłowego postrzegania i ludzkiej ekspresywności.

10 Oto czynisz znak krzyża, czynisz go w sposób właściwy. Nie jest to jakiś tam gest niezdarny i pośpieszny, nie wiadomo co oznaczający. Nie! Czynisz należyty znak krzyża, powolny, duży, od czoła do piersi, od jednego ramienia do drugiego. Czy czujesz, jak on obejmuje ciebie całkowicie? Zechciej skupić się, jak należy; wszystkie swe myśli i całe swe serce zbierz w jedno w tym znaku, co idzie od czoła do piersi, od ramienia do ramienia. A wtedy odczujesz, iż znak ten opasuje ciebie całego, ciało twe i dusze, iż cię ogarnia, udostajnia, uświęca. Czemuż to? Bo jest on znakiem wszystkiego i jest znakiem zbawienia. Na krzyżu Pan nasz odkupił wszystkich ludzi. Przez krzyż uświęca człowieka aż do najmniejszej tkanki jego istoty. Przeto znak ten czynimy przed modlitwą, by nas natchnął ładem i skupieniem, by naszą myśl, wolę i serce zespolił z Bogiem. Czynimy ten znak po modlitwie, by w nas przetrwało to, czym Bóg raczył nas obdarzyć. Czynimy ten znak w pokusie, by nam dodał siły. W niebezpieczeństwie, aby pełnia żywota Bożego wstąpiła w duszę, żeby zapłodniła i uświęciła wszystko w jej wnętrzu. Myśl o tym, ilekroć czynisz znak krzyża świętego. Jest to najświętszy znak, jaki istnieje. Czyń go w sposób właściwy; powoli, szeroko, z namysłem. Wówczas ogarnie on całą twą istotę, postać i duszę, twoje myśli i twą wolę, rozum i uczucie, pracę i wytchnienie; wszystko będzie przezeń utwierdzone, określone i uświęcone mocą Chrystusa, w imię Boga w Trójcy Jedynego. Romano Guardini

11 Jak zachowuje się człowiek, gdy wzbiera pycha? Wyprostowuje się, wznosząc głowę, barki i całą swą postać. Wszystko w nim mówi: Jestem większy niż ty! Więcej znaczę niźli ty!. Natomiast gdy ktoś jest pokorny duchem, gdy czuje się małym, wówczas pochyla głowę, zgina całą swą postać, słowem, uniża się. I to tym głębiej, im większy jest ten, kto przed nim stoi, a im mniej on sam znaczy w oczach własnych. Kiedy zaś odczuwamy wyraźniej swoją małość, jak nie wtedy, gdy stajemy przed Bogiem? Wielki Bóg, który był wczoraj, jak i dzisiaj, jak po stu latach i po tysiącu! Który napełnia i ten mój pokój, i całe miasto, i szeroki świat, i niezmierzone gwiaździste niebo. Bóg, wobec którego wszystko jest jakby pyłek drobny. Święty Bóg, czysty, sprawiedliwy, Bóg nieskończonej wspaniałości... Jakiż On wielki... a ja taki mały! Tak mały, iż w ogóle nie mogę się z Nim porównać; tak mały, iż jestem niczym wobec Niego! Narzuca się samo przez się, że przed Jego obliczem nie można jawić się w dumnej postawie. Człowiek staje się mały, rad by swoją postać uczynić jeszcze niższą, by nie wydawała się zarozumiałą i patrz, już złożył w ofierze połowę swej wysokości: człowiek klęczy. A jeżeli i to nie wystarcza jego sercu, tedy może się jeszcze i pochylić. A schylona postać mówi: Ty jesteś wielki Bóg, ja zaś jestem nicością!. Gdy zginasz kolano, niechże to nie będzie czynność jakaś pośpieszna i niedbała. Włóż w nią całą duszę! Ale duszą klękania jest warunek, by i serce w czci głębokie skłoniło się przed Bogiem. Gdy wchodzisz do kościoła lub z niego wychodzisz, albo gdy mijasz ołtarz, uklęknij nisko, głęboko, powoli, a niech przy tym i pospołu całe twe serce przemawia: Mój wielki Boże.... W tym właśnie okazuje się pokora i prawda i to za każdym razem przyniesie dobro twojej duszy. Romano Guardini

12 Zuzanna Hołubowicz

13 Warmińsko-Mazurski Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Olsztynie Filia w Ełku ul. Parkowa Ełk tel./fax (87)


Pobierz ppt "Język celebracji i znaków na lekcjach religii. Nauczanie religii w szkole i katecheza wzajemnie się uzupełniają (DOK 73). W warunkach polskich, biorąc."

Podobne prezentacje


Reklamy Google