Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Metodyka nauczania języka polskiego Wykład 5 Kształcenie językowe na lekcjach języka polskiego Dr Krzysztof Koc.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Metodyka nauczania języka polskiego Wykład 5 Kształcenie językowe na lekcjach języka polskiego Dr Krzysztof Koc."— Zapis prezentacji:

1 Metodyka nauczania języka polskiego Wykład 5 Kształcenie językowe na lekcjach języka polskiego Dr Krzysztof Koc

2 Formy wypowiedzi ćwiczone w szkole opis (sytuacji, przedmiotu, przeżyć wewnętrznych, osoby, krajobrazu), charakterystyka, rozprawka, recenzja, wywiad, reportaż, sprawozdanie, zaproszenie, podanie, ogłoszenie, poradnik, list, życiorys, hasło słownikowe, informacja, opinia, esej, przemówienie, wykład, referat, artykuł, streszczenie, notatka, zawiadomienie, interpretacja. Każda z tych form ma inną strukturę, składa się z innego zestawu środków językowych i w związku z tym każda wymaga opracowania odmiennego zestawu ćwiczeń umożliwiających opanowanie umiejętności ich samodzielnego tworzenia. obligacje dotyczące kształcenia językowego dotyczą takich sfer porozumiewania się jak słuchanie, mówienie, czytanie i pisanie. Zadaniem polonisty jest z jednej strony komplementarne ich traktowanie umożliwiające prawidłowy rozwój ucznia, a z drugiej takie rozwijanie kompetencji językowej i komunikacyjnej, które uwzględnia autonomię każdej z tych sfer. Istota i cele kształcenia językowego

3 Zapisy w podstawie programowej dla szkoły podstawowej Wymagania ogólne: odbiór wypowiedzi i wykorzystywanie zawartych w nich informacji tworzenie wypowiedzi Czynnościowy sposób zapis treści kształcenia w podstawie programowej Istota i cele kształcenia językowego

4 Zapisy w podstawie programowej dla szkoły podstawowej Wymagania szczegółowe: Uczeń bowiem kończący np. edukację w szkole podstawowej to ktoś, kto m.in. sprawnie czyta, identyfikuje nadawcę i odbiorcę wypowiedzi, identyfikuje wypowiedź na podstawie jej funkcji, rozpoznaje różne formy gatunkowe wypowiedzi, rozpoznaje podstawowe funkcje składniowe wyrazów użytych w wypowiedziach, rozpoznaje w tekście rodzaje zdań i rozumie ich funkcje, rozpoznaje kategorie gramatyczne i rozumie ich funkcje w wypowiedzi, rozpoznaje znaczenie niewerbalnych środków komunikowania, tworzy spójne teksty na tematy poruszane na zajęciach – związane z otaczającą rzeczywistością i poznanymi tekstami kultury, formułuje pytania, tworzy wypowiedzi pisemne w różnych formach gatunkowych, dostosowuje sposób wyrażania się do oficjalnej i nieoficjalnej sytuacji komunikacyjnej oraz do zamierzonego celu. Czynnościowy sposób zapis treści kształcenia w podstawie programowej Istota i cele kształcenia językowego

5 Zapisy w podstawie programowej dla szkoły podstawowej Wymagania ogólne i wymagania szczegółowe Czynnościowy sposób zapis treści kształcenia w podstawie programowej Konsekwencje dydaktyczne: sytuowanie ucznia na lekcjach poświęconych kształceniu językowemu zarówno w roli nadawcy, jak i odbiorcy wypowiedzi, konieczność aranżowania rozmaitych sytuacji komunikacyjnych i zwracania uwagi na towarzyszące wypowiedziom konteksty. Istota i cele kształcenia językowego

6 Praktyka szkolna - podręczniki Różnice w sposobie myślenia o koncepcji kształcenia językowego w szkole można dostrzec już na poziomie terminologii, która pojawia się w podtytułach podręczników. Podręcznik do języka polskiego. Kształcenie językowe; Podręcznik do kształcenia językowego; Podręcznik do nauki o języku z ćwiczeniami; Podręcznik do języka polskiego. Ćwiczenia językowe; Język polski. Gramatyka i stylistyka. Nauka języka czy nauka o języku??? Istota i cele kształcenia językowego

7 Dlaczego wiedza o gramatyce jest najważniejsza w ramach kształcenia językowego? Onufry Kopczyński, Witold Doroszewski, Zenon Klemensiewicz, Jan Tokarski znajomość gramatyki ułatwia opanowanie języków obcych, zwłaszcza osobom dorosłym, gdyż uczą się one przede wszystkim dzięki metodom kontrastywno-komparatystycznym; wiedza o systemie gramatycznym sprawia, że uczestnik rozmaitych sytuacji komunikacyjnych posługuje się świadomie poszczególnymi składnikami tego systemu; znajomość gramatyki umożliwia poznanie normy językowej, a więc wpływa na poprawność konkretnych aktów komunikacyjnych; wiedza gramatyczna jest potrzebna przy interpretacji tekstów literackich; znajomość gramatyki ułatwia zrozumienie struktury poszczególnych aktów mowy, nie można jej zatem przeciwstawiać teorii aktów mowy; znajomość systemu gramatycznego ojczystego języka wzmacnia świadomość przynależności do wspólnoty narodowej i europejskiej; niechęć uczniów do gramatyki w szkole ma swoje źródła nie w samej dyscyplinie, ile w słabym po względem merytorycznym przygotowaniu lingwistycznym osób kończących studia uniwersyteckie i podejmujących pracę w zawodzie nauczyciela polonisty; znajomość gramatyki to jeden z integralnych elementów wiedzy o języku. Nauka o języku czy nauka języka

8 Dlaczego wiedza o gramatyce nie jest najważniejsza w ramach kształcenia językowego? Jan Baudouin de Courtenay, Stanisław Szober, Kordian Bakuła człowiek rodzi się z uwewnętrznioną gramatyką, posługuje się nią zatem w sposób samoistny i oczywisty (zob. sposób opanowywania języka przez dzieci); teoria aktów mowy w zupełności wystarczy do zbudowania skutecznej metody kształcenia językowego, które powinno polegać wyłącznie na kształceniu kompetencji komunikacyjnej; celem edukacji lingwistycznej w szkole jest zaspokajanie autentycznych potrzeb życiowych dzieci i młodzieży oraz dostarczanie praktycznych narzędzi umożliwiających komunikację z innymi; należy zwrócić szczególną uwagę na skuteczność wypowiedzi – dlatego warto korzystać także z osiągnięć retoryki; problemem edukacyjnym jest komunikacja, a nie opis systemu językowego, dlatego szczególnie ważne dla edukacji lingwistycznej są takie kategorie jak zachowanie językowe, styl funkcjonalny, funkcje wypowiedzi; użycie systemu jest ważniejsze od jego opisu – dlatego warto skorzystać z ustaleń badawczych socjolingwistów i psycholingwistów; wszelkie procesy językowe trzeba analizować z perspektywy podmiotu – czyli uczącego się, a nie z perspektywy przedmiotu – czyli systemu językowego; nie wolno zapominać, iż język jest też narzędziem poznania, dlatego kognitywizm z wypracowaną przez siebie koncepcją językowego obrazu świata także powinien wpływać na koncepcję edukacji lingwistycznej obowiązującą w szkole. Nauka o języku czy nauka języka

9 Uwarunkowania ogólnokulturowe: język w środkach masowego przekazu (np. ekspansja angielszczyzny, język reklamy, zanik etykiety językowej, kryzys kultury dyskusji, agresja językowa, manipulacja językowa); rozwój nowych technologii komunikacyjnych (np. esemesy, e, czaty internetowe, blogi) skutkujący skrótowością języka i przyzwoleniem na nieprzestrzeganie zasad ortograficznych i interpunkcyjnych w formach komunikacji pisanej; ekspansja kultury obrazowej; kryzys czytelnictwa. Uwarunkowania edukacji lingwistycznej

10 Uwarunkowania środowiskowe: wpływ rówieśników na wybór środków językowych (slang uczniowski, dominacja stylu potocznego w wypowiedziach ustnych i pisemnych); praktyka językowa (operowanie raczej kodem ograniczonym niż rozwiniętym, posługiwanie się strukturami języka mówionego w tekstach pisanych, wulgaryzacja języka, niestaranna wymowa); mało zróżnicowane sytuacje komunikacyjne, które są udziałem ucznia. Uwarunkowania edukacji lingwistycznej

11 Uwarunkowania edukacyjne: dominacja nauki o języku w szkolnej praktyce dydaktycznej, a w rezultacie teorii gramatycznej nad praktyką językową; przewaga ćwiczeń polegających na analizie elementów struktury języka (oderwanych od kontekstu komunikacyjnego) nad ćwiczeniami odwołującymi się do konkretnych sytuacji komunikacyjnych; zaplanowana, celowa i świadoma refleksja nad językiem stymulowana prawie wyłącznie na lekcjach języka polskiego; priorytetem nauczanie o systemie gramatycznym, następnie uczenie pisania, w dalszej kolejności czytania i mówienia, okazjonalne rozwijanie umiejętności słuchania; brak czasu na zaplanowane, dokładne i systematyczne kształtowanie kompetencji językowej (zwłaszcza na IV etapie edukacji) spowodowany zbyt dużą ilością materiału literacko-kulturowego, który należy omówić z uczniami; dominuje rozdzielne myślenie o kształceniu literacko-kulturowym i językowym (prezentowane w wielu podręcznikach i programach nauczania) utrudniające integrowanie obu obszarów polonistyki szkolnej; Uwarunkowania edukacji lingwistycznej

12 Uwarunkowania edukacyjne: w programie studiów filologicznych w zakresie kształcenia językowego nadal dominuje strukturalistyczne podejście do języka (kosztem marginalizacji nowych metodologii językoznawczych); rzadko też integruje się wiedzę z różnych przedmiotów i dyscyplin filologicznych; w programie studiów uniwersyteckich przygotowujących do wykonywania zawodu nauczyciela polonisty niewiele miejsca poświęca się nauczaniu komunikacyjnemu i metodyce kształcenia językowego na poszczególnych etapach edukacji (kładzie się nacisk na opis struktury języka i jej przemiany - czyli ma gramatykę opisową i historyczną); projekty kształcenia językowego przedstawione w podręcznikach i programach rzadko uwzględniają nowe koncepcje lingwistyczne oraz spory dotyczące sposobów poznawania i uczenia języka pojawiające się w dyskursie akademickim (naukowym); Uwarunkowania edukacji lingwistycznej

13 Uwarunkowania instytucjonalne: zapisy podstawy programowej pozwalają te same treści i cele (dotyczące kształcenia językowego) realizować w ramach nauki o języku i nauki języka, a więc w zupełnie odmienny sposób; system egzaminacyjny obowiązujący w polskim systemie edukacji wyraźnie preferuje umiejętność pisania (kosztem mówienia, czytania i słuchania), a w jej obrębie schematyczność, powtarzalność i przewidywalność (nie zachęca to polonistów do szczególnej troski o rozwijanie wśród uczniów potrzeby tworzenia zróżnicowanych, oryginalnych i twórczych wypowiedzi); brak ogólnopolskiego programu edukacji lingwistycznej z wyraźnie wyodrębnionymi priorytetami i koncepcją ich realizacji (wpisanego np. w podstawę programową); brak ośrodka badawczego systematycznie monitorującego poziom kompetencji językowej uczniów, wskazującego te potrzeby językowe, które szkoła powinna zaspokajać i te przemiany w języku, na które szkoła powinna reagować. Uwarunkowania edukacji lingwistycznej

14 Uwarunkowanie psychologiczne: wybór koncepcji kształcenia językowego przez nauczyciela w dużej mierze zależy od jego tzw. wewnętrznej teorii nauczania wyprowadzonej z własnych edukacyjnych doświadczeń (szkolnych i uniwersyteckich), a te raczej odwołują się do nauki o języki, a nie nauki języka. Uwarunkowania edukacji lingwistycznej

15 odsłanianie uczniom zjawisk, procesów, sytuacji językowych, z którymi stykają się (lub mogą się zetknąć) na co dzień (bezpośrednio lub pośrednio); dostarczanie im narzędzi umożliwiających ocenę tychże zjawisk, procesów i sytuacji oraz uwrażliwienie na próby manipulacji czy też łamania zasad etyki słowa; refleksja nad wpływem języka na rozwój tożsamości człowieka (w wymiarze indywidualnym i zbiorowym) oraz nad zmianami kulturowymi, które mają istotny wpływ na język i wzajemną komunikację. Kształcenie językowe = program wychowania językowego Funkcje kształcenia językowego

16 Nauczanie komunikacyjne – założenia: 1.Analiza struktury wewnątrzjęzykowej prowadzi do wiedzy o języku, wyjaśniania więzi systemowych, a to rozmija się z potrzebami edukacyjnymi i nie usprawnia mowy dziecka. 2.Celem edukacyjnym nie jest zatem opanowanie jak największej liczby informacji o systemie gramatycznym, ale opanowanie przez ucznia umiejętności samodzielnego tworzenia aktów mowy, ich oceny, rozpoznawania intencji, stosowności, poprawności. 3.Nadawca (a także odbiorca) wypowiedzi powinien dysponować wieloma repertuarami środków językowych. Ta bogato rozwinięta kompetencja językowa przekłada się z kolei na umiejętność dokonywania wyborów językowych ze względu na: treści, odbiorcę, intencje, okoliczności, sytuację aktu komunikacji. 4.Celem edukacji polonistycznej jest kształcenie kompetencji umożliwiających świadome uczestnictwo w rozmaitych aktach i sytuacjach komunikacyjnych. Kształcenie to powinno polegać na zapoznaniu uczniów z opisem struktury języka jedynie w ścisłym związku z doskonaleniem umiejętności w zakresie dokonywania różnorodnych, żywych operacji językowych oraz na uświadomieniu uczniom możliwości wyboru różnorodnych kombinacji i struktur dla wyrażenia różnych funkcji mowy. Istnieje zatem ścisły związek między rozwiniętymi kompetencjami językowymi a kompetencjami komunikacyjnymi. Program wychowania językowego a nauczanie komunikacyjne

17 Kompetencja językowa polega na umiejętności tworzenia poprawnych gramatycznie i funkcjonalnie wypowiedzi. Kompetencja komunikacyjna polega na wykorzystywaniu wiedzy na temat użycia języka w kontekście społecznym, czyli na uświadomieniu młodemu człowiekowi istnienia różnych ról społecznych i odpowiadającego im języka. Przykład uczeń zna werbalne i niewerbalne wykładniki perswazyjnej funkcji języka oraz strukturę tekstu reklamowego, wie, co to jest slogan, potrafi wskazać równoważniki zdań i rozpoznaje przymiotniki, które umie też stopniować = uczeń posiadł kompetencję językową uczeń wykorzystuje ww. kompetencję językową w określonych sytuacjach komunikacyjnych, np. redagując reklamę swoich nożyczek, projektując kampanię reklamową dla swojej szkoły, przygotowując ulotkę zachęcającą do wybrania go do samorządu szkolnego czy klasowego = uczeń opanował kompetencję komunikacyjną Kompetencja językowa i komunikacyjna

18 Założenia: 1.Ćwiczenie kompetencji komunikacyjnej odbywa się poprzez analizę czynników komunikacyjnych. Wystarczy w każdym komunikacie przeanalizować: kto mówi (pisze), do kogo, o czym, po co, w jakim gatunku mowy, w jakiej sytuacji, by można było zbadać i wyjaśnić stosowność lub niestosowność wypowiedzi, jej fortunność lub niefortunność, skuteczność lub nieskuteczność. 2. Uczeń powinien być sytuowany w rozmaitych rolach: nadawcy, odbiorcy, analityka, obserwatora różnych aktów językowych. 3. Zagadnienia gramatyczne wprowadza się tylko w ścisłym związku z analizą konkretnych komunikatów językowych. Nie ma tu zatem miejsca na ćwiczenia sztuczne, spreparowane, dalekie od praktyki komunikacyjnej. Lekcje polskiego mają bowiem służyć wychowaniu świadomego użytkownika języka, a nie pamięciowemu opanowaniu teoretycznej wiedzy o systemie gramatycznym, jaką posiadają językoznawcy. 4. Analizę aktów mowy warto ćwiczyć na materiale zróżnicowanym, autentycznym i atrakcyjnym dla młodego człowieka (w ten sposób realizować można też element motywacyjny, gdyż uczeń rozumie, po co wykonuje zestaw ćwiczeń), na który składają się teksty wyrażone w różnej poetyce i stylu, reprezentujące rozmaite gatunki i realizujące różne funkcje języka. Metodyka kształcenia językowego

19 Metody (na podstawie klasyfikacji Anny Dyduchowej) Metody kształcenia sprawności językowej uczniów. Projekt systemu, model podręcznika, Kraków Metodyka kształcenia językowego MetodaWłaściwości metody Metoda analizy i twórczego naśladowania wzoru. - polega na analizie cech (stylistycznych, słownikowych, składniowych, treściowych, kompozycyjnych) danej wypowiedzi przez ucznia; - analizowane przykłady mogą dotyczyć zarówno form wypowiedzi pisemnej, jak i ustnej;

20 Metodyka kształcenia językowego MetodaWłaściwości metody Metoda norm i instrukcji - polega na przygotowaniu przez ucznia danej wypowiedzi według zaproponowanego przez nauczyciela porządku, z przestrzeganiem wyznaczonych norm i zasad i na podstawie dokładnie sprecyzowanych instrukcji; - może integrować mówienie, pisanie, czytanie i słuchanie; - stosuje się tę metodę zwłaszcza przy pracy nad bardziej skomplikowanymi aktami komunikacji wymagającymi znajomości różnych aktów komunikacji (np. przy pracy nad opowiadaniem, reportażem, esejem); - metodę też można stosować jako zadanie końcowe podsumowujące cykl pracy nad danym zagadnieniem językowym (wymaga wówczas od ucznia wykorzystania zróżnicowanych kompetencji obejmujących czytanie, pisanie, słuchanie i mówienie);

21 Metodyka kształcenia językowego MetodaWłaściwości metody Metoda praktyki pisarskiej - polega na sytuowaniu ucznia w różnych rolach komunikacyjnych wymagających sprawnego posługiwania się językiem pisanym (np. w roli recenzenta, dziennikarza, sprawozdawcy itp.), - może integrować mówienie, słuchanie, czytanie i pisanie (np. przy ćwiczeniach dotyczących wywiadu);

22 Struktura lekcji językowej (propozycja Z.A. Kłakówny) I etap - analiza konkretnych przykładów różnorodnych komunikatów językowych (ćwiczenia analityczne) II etap - działania na tekstach (również przykładowych), np. ich przekształcanie (ćwiczenia transformacyjne) III etap - samodzielne przygotowanie określonej formy wypowiedzi; opracowanie jej struktury i języka, w celu osiągnięcia konkretnego celu i wyrażenia założonej intencji, z uwzględnieniem sytuacji, kontekstu i odbiorcy (ćwiczenia syntetyzujące) Metodyka kształcenia językowego

23 I etap - ćwiczenia analityczne Przykłady Analiza przykładów (autentycznych lub celowo przygotowanych) przez/dla ucznia: listu oficjalnego i nieoficjalnego, informacji i opinii; reklam prasowych, telewizyjnych, radiowych; szyldów sklepowych; różnych ogłoszeń prasowych; reportażu (interwencyjnego, literackiego); komentarza sportowego (mówionego); przemówień itp. Metodyka kształcenia językowego

24 II etap - działania na tekstach (ćwiczenia transformacyjne) Przykłady Przekształcanie przez ucznia: informacji na opinię; opinii na informację; opisu na reklamę; sprawozdania na opowiadanie; wypowiedzi rozmówcy na tekst wywiadu; notatek na głos w dyskusji (z tezą, argumentami i przykładami) ; rozkazu na prośbę; stylu potocznego na styl oficjalny itp. Metodyka kształcenia językowego

25 III etap - samodzielne przygotowanie określonej formy wypowiedzi (ćwiczenia syntetyzujące) Przykłady Tworzenie, przygotowanie przez ucznia: projektu serwisu informacyjnego; kampanii reklamowej; kampanii społecznej dotyczącej jakiegoś istotnego zagadnienia (np. wrażliwość na cierpienie innych, troska o środowisko naturalne itp.); przewodnika po mieście lub okolicy; pamiętnika; opowiadania, opisu, listu; przemówienia; ogłoszenia (kupna, sprzedaży, o zgubie); bajki, baśni, itp. Metodyka kształcenia językowego

26 Problem edukacyjny: Zależność między analizą wartości komunikowanych przez język a analizą wartości komunikowanych poprzez kulturę. Szkoła podstawowa – potrzeby edukacyjne Poznanie języka kultury i wartości przez komunikowanych kulturę. Rozumienie swojego miejsca w świecie (roli dziecka, jego związków z rodziną, społecznością, wspólnotą kulturową). Rozumienie relacji łączących dziecko ze światem dorosłych. Potrzeba komunikowania swoich dziecięcych fascynacji, ale i lęków, sukcesów i trosk, radości i cierpienia, wartości cenionych i odrzucanych. Potrzeba uczenia poprzez zabawę, działanie, odwoływanie się do konkretu. Wychowanie językowe, czyli aksjologiczny wymiar kształcenia językowego

27 Szkoła podstawowa – wybrane kręgi tematyczne związane z potrzebami edukacyjnymi i służące rozwiązaniu problemu edukacyjnego Językowy obraz świata w baśniach, mitach, opowiadaniach, w poezji, w tekstach kultury adresowanych do dzieci i/lub których bohaterami są dzieci. Rozpoznawanie etykiety językowej i jej funkcji w procesie komunikowania się (także na przykładach literackich). Kultura języka i jej wpływ na relacje międzyludzkie (także na przykładach literackich). Językowe sposoby wyrażania emocji, poglądów, postaw (także na przykładach literackich). Wychowanie językowe, czyli aksjologiczny wymiar kształcenia językowego

28 Na lekcjach języka polskiego w szkole funkcjonują co najmniej dwa modele rozwijania sprawności językowej – jeden eksponuje naukę o języku, a drugi naukę języka. Różnią się one celami edukacyjnymi, sposobem wprowadzania zagadnień językowych i osiągniętymi rezultatami. Integralnym elementem edukacji lingwistycznej jest program wychowania językowego umożliwiający dzieciom ocenę sytuacji i zdarzeń językowych, uwrażliwiający na próby manipulacji oraz łamanie zasad etyki słowa i etykiety językowej, motywujący również do refleksji nad wpływem języka na rozwój tożsamości człowieka i nad zmianami kulturowymi wywierającymi wpływ na język i wzajemną komunikację. Rozwijanie sprawności lingwistycznej uczniów w obszarze mówienia, czytania, pisania i słuchania wymaga dydaktyki czynnościowej. W procesie edukacji lingwistycznej warto eksponować związek między językiem a wartościami i ich wzajemne oddziaływanie. W ten sposób można kształcenie językowe ulokować w horyzoncie egzystencjalnym i aksjologicznym ucznia, wywołując motywację i odsłaniając etyczny wymiar posługiwania się językiem. Kształcenie językowe - podsumowanie

29 Edukacja lingwistyczna w szkole nie może polegać na zdobywaniu wiedzy o systemie gramatycznym dla samej wiedzy, ale na funkcjonalnym wprowadzaniu refleksji nad zagadnieniami gramatycznymi w ścisłym związku z rozwijaniem kompetencji językowej i komunikacyjnej. Wprowadzanie uczniów w zagadnienia językowe polega na analizie konkretnych, przykładowych, rzeczywistych aktów komunikacji w naturalny sposób wykorzystujących te środki wyrażania, które czynimy przedmiotem refleksji na lekcji. Sytuowanie ucznia w roli uczestnika, twórcy czy obserwatora poszczególnych aktów komunikacji pozwala skuteczniej wprowadzać go w problematykę lingwistyczną niż w przypadku przekazywania mu wiedzy teoretycznej i analizy abstrakcyjnych, oderwanych od życia, sztucznie spreparowanych ćwiczeń. W projektowaniu lekcji dotyczących zagadnień językowych warto korzystać zarówno z metodologii wypracowanej przez teorię aktów mowy, jak i kognitywizm, psycholingwistykę, socjolingwistykę, retorykę, czy gramatykę strukturalną. Refleksja nad tekstem (użytkowym, naukowym, artystycznym) pozwala integrować kompetencję językową i komunikacyjną z kompetencją kulturową (odbiorczą) – im głębsza świadomość językowa, tym większa szansa na to, iż uczeń będzie interpretował dzieła literackie na poziomie refleksyjnym i symbolicznym. Kształcenie językowe - podsumowanie


Pobierz ppt "Metodyka nauczania języka polskiego Wykład 5 Kształcenie językowe na lekcjach języka polskiego Dr Krzysztof Koc."

Podobne prezentacje


Reklamy Google