Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

UNIJNE I MIĘDZYNARODOWE PODSTAWY PRAWNE PROCEDURY OOŚ.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "UNIJNE I MIĘDZYNARODOWE PODSTAWY PRAWNE PROCEDURY OOŚ."— Zapis prezentacji:

1 UNIJNE I MIĘDZYNARODOWE PODSTAWY PRAWNE PROCEDURY OOŚ

2 Źródła prawa UE i zasady ogólne Przez prawo Unii Europejskiej rozumiemy zbiór aktów składających się na system prawny Unii Europejskiej. Całość dorobku prawnego Unii Europejskiej, łącznie z np. orzeczeniami ETS, nosi nazwę acquis Prawo pierwotne Na prawo pierwotne składają się traktaty zawierane przez Państwa Członkowskie - z prawnego punktu widzenia są to zwyczajne umowy międzynarodowe, początkowo zawierane w sposób uregulowany Konwencją wiedeńską o prawie traktatów. Obecnie tryb zmiany traktatów opisany jest w artykule 48 Traktatu o Unii Europejskiej.

3 Prawo pierwotne Traktaty założycielskie Wspólnot Europejskich i Unii Europejskiej: Traktat paryski z 1951 r. (obowiązywał w latach ) Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali Traktaty rzymskie z 1957 r. (weszły w życie w 1958 r.) Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej Traktat z Maastricht z 1992 r. (wszedł w życie w 1993 r.) Konstytucja dla Europy z 2004 r. (nie weszła w życie)

4 Traktaty akcesyjne Traktat o przystąpieniu Danii, Irlandii i Wielkiej Brytanii z 1972 r. (wszedł w życie w 1973 r.) Traktat o przystąpieniu Grecji z 1979 r. (wszedł w życie w 1981 r.) Traktat o przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii z 1985 r. (wszedł w życie w 1986 r.) Traktat o przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji z 1994 r. (wszedł w życie w 1995 r.) Traktat ateński z 2003 r. (wszedł w życie w 2004 r.) podpisany 16 kwietnia 2003 r. ; jest prawną podstawą przystąpienia 10 krajów Europy Środkowej i Południowej: Cypru, Czech, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Słowacji, Słowenii i Węgier) Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii z 2005 r. (wszedł w życie 1 stycznia 2007 r.)

5 Umowy zawarte między państwami członkowskimi zmieniające i uzupełniające traktaty założycielskie Konwencja o niektórych instytucjach wspólnych dla EWG i EWEA z 1957 r. (weszła w życie w 1958 r.) Protokół dotyczący Antyli Holenderskich z 1978 r.) Traktat fuzyjny z 1965 r. (wszedł w życie w 1967 r.) Luksemburski traktat budżetowy z 1970 r. Brukselski traktat budżetowy z 1975 r. Traktat zmieniający niektóre postanowienia Protokołu w sprawie Statutu EBI z 1975 r. Traktat grenlandzki z 1984 r. Jednolity Akt Europejski z 1986 r. (wszedł w życie w 1987 r.) Traktat amsterdamski z 1997 r. (wszedł w życie w 1999 r.) Traktat nicejski z 2001 r. (wszedł w życie w 2003 r.) Traktat lizboński z 2007 r. (wszedł w życie 1 grudnia 2009 r.) obowiązuje od chwili ogłoszenia [ w Dzienniku Ustaw, co nastąpiło 2 grudnia 2009 (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569).Dzienniku UstawDz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569

6 Ogólne zasady prawa Unii Europejskiej Szereg zasad prawa UE wypracowanych na podstawie orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które nie zawsze wynikają wprost z Traktatów.Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Również zasady, do których przestrzegania zobowiązała się Unia Europejska (głównie Europejska Konwencja Praw Człowieka);Europejska Konwencja Praw Człowieka

7 Prawo wtórne Prawo wtórne (nazywane często pochodnym) znajduje swoje umocowanie w art. 288 Traktatu z Lizbony. Prawo wtórne jest tworzone przez instytucje Unii na podstawie prawa pierwotnego. Nie zawsze nazwa aktu odpowiada jego faktycznej zawartości - przyjmowane są np. rozporządzenia o faktycznym charakterze decyzji (i odwrotnie).

8 Prawo wtórne: pięć kategorii aktów prawnych. Rozporządzenia Dyrektywy Decyzje Opinie Zalecenia oraz inne dokumenty będące aktami sui generis, takie jak : oświadczenie, deklaracja, program działania, protokół, rezolucja, konkluzje, wnioski, wspólne działanie, komunikat, obwieszczenie.

9 Rozporządzenia pełnią rolę ujednolicającą przepisy prawa w krajach wspólnotowych UE, mają charakter wiążący, zasięg ogólny (adresatami mogą być zarówno państwa, jak i jednostki) oraz abstrakcyjny (dotyczą nieokreślonej liczby przypadków / sytuacji), podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym UE. Każde rozporządzenie wchodzi w życie w terminie w nim zawartym, obowiązują bezpośrednio: nie jest wymagana transpozycja ani inne dodatkowe działanie legislacyjne, do rozporządzeń dodawane są również akty wykonawcze, władze krajowe mają obowiązek uchylenia wszelkich przepisów niezgodnych z treścią rozporządzenia oraz zakaz wydawania aktów prawnych niezgodnych z jego treścią, państwa członkowskie nie posiadają żadnej swobody regulacyjnej w ramach wprowadzania / wykonywania postanowień zawartych w rozporządzeniu.

10 Dyrektywy mają charakter wiążący, adresatami dyrektyw mogą być wyłącznie państwa członkowskie UE, wiążą wyłącznie co do rezultatu, państwo członkowskie ma swobodę wyboru formy i środków implementacji danej dyrektywy, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym UE, transpozycja następuje poprzez przyjęcie przez odpowiednie organy prawodawcze danego państwa odpowiedniego aktu prawnego, powszechnie obowiązującego (w polskim porządku prawnym rolę taką pełni ustawa), naruszenie zobowiązania pełnej i terminowej transpozycji dyrektywy może być podstawą wniesienia przez Komisję lub państwo członkowskie skargi do ETS czego konsekwencją może być narzucona na dane państwo sankcji finansowych lub możliwość wystąpienia z postępowaniem roszczeniowym przeciwko własnemu państwu przez osobę fizyczną lub prawną (odpowiedzialność odszkodowawcza).

11 Decyzje mają charakter indywidualny i konkretny co oznacza, że każda z nich jest skierowana do ściśle określonego grona adresatów i dotyczą ściśle określonych spraw i/lub sytuacji, adresatami decyzji są przede wszystkim państwa członkowskie lub osoby prawne / fizyczne, dla których mają one charakter wiążący, jeżeli decyzja jest adresowana do wszystkich państw członkowskich, wówczas podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym UE, jeżeli zaś skierowana jest do mniejszej liczby adresatów – podlega notyfikacji adresatom, do których jest skierowana.

12 Opinie i zalecenia Opinie nie mają mocy wiążącej, zawierają określone oceny, często stosowane w postępowaniu między instytucjami i organami wspólnot. Zalecenia - nie mają mocy wiążącej, sugerują podjęcie określonych działań.

13 Kompetencje Rozporządzenia, dyrektywy i decyzje są wydawane przez Radę Unii Europejskiej, niekiedy przy współudziale Parlamentu Europejskiego - wyłączna inicjatywa ustawodawcza w tym zakresie przysługuje Komisji Europejskiej (wyjątkiem jest prawo Parlamentu do opracowania projektu jednolitej ordynacji wyborczej do PE). Rozporządzenia wykonawcze, są wydawane przez Komisję Europejską. Opinie i zalecenia może wydawać każdy z organów unijnych

14 Podstawowe zasady wspólnotowego systemu prawnego Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego Zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego Zasada bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego Zasada jednolitości Zasada subsydiarności Zasada proporcjonalności Zasada równowagi kompetencyjnej Zasada autonomii prawa wspólnotowego Zasada solidarności (Unia Europejska) Zasada wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem wspólnotowym Zasada odpowiedzialności odszkodowawczej państw członkowskich wobec jednostek za naruszenie prawa wspólnotowego Zasady acte claire i acte eclaire (powiązana z zasadą pytań prejudycjalnych) W większości przypadku zasady te stwierdzane są przez ETS w toku jego pracy orzeczniczej i nie są bezpośrednio zapisane w prawie pierwotnym.

15 Błędy i niezgodności mogą mieć konsekwencje dla inwestora odrzucenia przez KE wniosku o dofinansowanie projektu; odmowy przyznania dofinansowania przez właściwą instytucję albo wstrzymania finansowania projektu i obowiązku zwrotu środków; zakwalifikowanie niezidentyfikowanego w postępowaniu OOŚ negatywnego oddziaływania jako szkody w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (D.U. 75 poz. 493);

16 Błędy i niezgodności mogą mieć konsekwencje dla inwestora cd zaskarżenie i opóźnienia przygotowania przedsięwzięcia (zaskarżyć do KE i Komitetu Konwencji z Aarhus mogą nie tylko strony!); niedoszacowanie kosztów, które beneficjent będzie musiał ponieść w związku z wdrażaniem rozwiązań minimalizujących lub kompensujących oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko;

17 Wybrane dyrektywy OOŚ – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko" Dyrektywa 2011/92/UE (zastąpiła dyrektywy: 85/337/EWG, 97/11/WE, 2003/35/WE i 2009/31/WE) Obszary NATURA 2000 siedliskowe: 92/43/EWG Obszary NATURA 2000 ptasie: 2009/147/WE SOOŚ - Dyrektywa 2001/42/WE Dyrektywa szkodowa 2004/35/WE Dostęp do informacji o środowisku 2003/4/WE Ramowa Dyrektywa Wodna 2000/60/WE Oraz ogólne informacje o dyrektywach: Hałas środowiskowy: 2000/14/WE Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom: 2008/1/WE Inspire: 2007/2/WE

18 Dyrektywa 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko zastępująca (i uchylająca) dyrektywy: 85/337/EWG, 97/11/WE, 2003/35/WE, 2009/31/WE

19 Wyprowadzona z zasad: ostrożności oraz zapobiegania zapobieganiu powstawania szkód – w pierwszej kolejności działając u źródła „zanieczyszczający płaci” wpływ na środowisko powinien być uwzględniany w możliwie najwcześniejszym etapie planowania technicznego i procesu decyzyjnego

20 Założenia: Dyrektywa określa wymagania minimalne – państwa członkowskie mogą je zaostrzać Odnosi się do pozwoleń na realizację publicznych i prywatnych przedsięwzięć które mogą mieć wpływ na środowisko Pozwolenia takie powinny być udzielane jedynie po wykonaniu oceny oddziaływania na środowisko

21 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko„ (Realizuje część założeń propozycji KE z 2012 roku, COM (2012)628 final )

22 15 maja 2014 weszła w życie Nowe przepisy stosują się do spraw wszczynanych po 16 maja 2017 r. w procedurze OOŚ obowiązkowa jest analiza wpływu na różnorodność biologiczną oraz "gatunki i siedliska chronione na podstawie dyrektywy siedliskowej i ptasiej„ musi być analizowane oddziaływanie na krajobraz obowiązek rozstrzygania o potrzebie OOŚ w 90 dni, z możliwością przedłużenia ze względu na złożoność sprawy

23 zapewnić, że "raport oddziaływania na środowisko będzie przygotowany przez ekspertów posiadających odpowiednie kompetencje„ zakaz wydawania decyzji środowiskowych samemu sobie wprowadzenia kar za naruszanie przepisów wykonujących dyrektywę; kary muszą być proporcjonalne, odstraszające i skuteczne obowiązek przedstawiania w raporcie i analizowania w OOŚ kumulacji oddziaływania z oddziaływaniem innych już realizowanych lub zatwierdzonych przedsięwzięć.

24 Uwzględnienie wymagań RDW: ocena wpływu na wody obejmuje ocenę wpływu na jej ilość, jakość i cechy hydromorfologiczne (niezależnie od wpływu na florę i faunę) obowiązek analizowania wpływu na klimat i podatności na zmiany klimatu. Wymagana nowelizacja polskiego prawa: projekt ustawy o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw

25

26 Geneza ooś Genezy koncepcji ocen oddziaływania na środowisko jako instrumentu ochrony środowiska, zwłaszcza w procesie inwestycyjnym, należy szukać w doświadczeniach Stanów Zjednoczonych z lat 60. ubiegłego stulecia, kiedy rozwojowi przemysłu towarzyszyła intensywna degradacja środowiska.

27 Odwołanie do pojęcia/procedury „oceny oddziaływania na środowisko” - historia Instrument (prawny) stosowany od lat 70-tych jako reakcja na problemy środowiskowe związane z industrializacją (National Environmental Policy Act z ostatniego dnia roku 1969), Australia 1974, Malezja 1974,Tailandia 1975, Francja 1976, Filipiny 1978, Izrael 1981, Pakistan 1983, UE 1985 (pierwsza propozycja dyrektywy z 1980r) W Polsce: lata 70-te – badania w ramach UNEP i Światowej Organizacji Zdrowia, początek lat 80-tych OWS- oddz. IOŚ w Katowicach – badania w projekcie WHO, 1980 – ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska („opinia wpływu na środowisko” wykonywana przez rzeczoznawców), Po nowelizacji w 1989 „ocena oddziaływania na środowisko” jako ekspertyza 1997 – ratyfikacja Konwencji z Espoo 2001 POŚ Rola UNEP we wprowadzaniu ooś na całym świecie 24 czerwca 1997 ratyfikacja konwencji Espoo przez UE

28 Odwołanie do pojęcia/procedury „oceny oddziaływania na środowisko” – dobre praktyki IAIA/IEMA i UNEP Environmental Impact Assessment and Strategic Environmental Assessment; Towards an Integrated Approach, H. Abaza, R. Bisset, B. Sadler, UNEP 2004.

29 9 zasad ogólnych EIA (UNEP 2004) Ocena oddziaływania na środowisko powinna być stosowana jako narzędzie wspomagające osiągnięcie rozwoju zrównoważonego OOŚ powinna być włączona w prowadzone planowanie rozwoju i procesy akceptacji tak by wprowadzać minimalne zaburzenia do istniejących postanowień a maksymalna skuteczność OOŚ była uzyskiwana przez odpowiednie umiejscowienie OOŚ w zarówno w strukturze jak i odpowiednim momencie procesu podejmowania decyzji OOŚ powinna być stosowana jako narzędzie wdrażania zarządzania środowiskowego, a nie jako raport służący uzyskaniu pozwolenia na realizację przedsięwzięcia OOŚ powinna być włączona w cykl życia projektu. […] Musi być zapewnione stałe współdziałanie i informacja zwrotna pomiędzy zespołem przeprowadzającym OOŚ i zespołem projektowym i wnioskodawcą, tak by zapewnić ze mogą być wprowadzone zmiany w projekcie technicznym jak i lokalizacji tak by uniknąć lub w maksymalnie możliwy sposób zminimalizować ujemne oddziaływanie na środowisko

30 9 zasad ogólnych EIA (UNEP 2004) cd OOŚ powinna odnosić się do wszystkich proponowanych działań, które mogły by mieć znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko lub zdrowie ludzi. W kontekście socjalnym szczególna uwaga powinna być poświecona grupom podatnym na szkody takim jak grupy tubylcze lub społeczności lokalne uzależnione od miejscowych zasobów umożliwiających ich trwałość przetrwania lub zachowania stylu życia OOŚ powinna obejmować analizę wykonalnych alternatyw dla proponowanych działań OOS powinien obejmować w sposób znaczący możliwość udziału społeczeństwa. Powinno to być możliwe w ciągu całego procesu OOŚ, używając mechanizmów odpowiednich dla zainteresowanych. Podstawowe elementy udziału społecznego obejmują: - scoping -raporty przejściowe (jeśli są opracowywane) - raport OOŚ wstępny/roboczy i końcowy - podejmowanie decyzji - etap po decyzji OOŚ powinna być przeprowadzona w sposób multi-dyscyplinarny używając najlepszej dostępnej wiedzy naukowej OOŚ powinien uwzględniać w maksymalnym możliwym stopniu informację o oddziaływaniach społecznych, socjalnych, ekonomicznych i biofizycznych. Zintegrowane podejście może być częścią studium OOŚ lub może być przeprowadzone jako cześć przygotowania raportu i syntezy

31 OOŚ jako instrument zarządzania Jeden z najważniejszych instrumentów zarządzania środowiskiem (spośród rozróżnianych ok. 26 ). Ocena oddziaływania na środowisko jest procedurą wspomagającą podejmowanie decyzji. Zadaniem oceny jest dostarczanie wiedzy pozwalającej na racjonalne podjęcie decyzji (w tym również administracyjnej), a udział społeczny powinien minimalizować ryzyko polityczne podejmowanych decyzji.

32 Podstawowe elementy ooś Kwalifikacja do pełnej oceny (screening) Określenie zakresu raportu (scoping) Raport Konsultacje instytucjonalne i społeczne Decyzja „zezwolenie na inwestycję”

33 OOŚ – Dobre praktyki Procedura OOŚ to systematyczna, powtarzalna i interdyscyplinarna ocena potencjalnych oddziaływań planowanych przedsięwzięć (w tym inwestycji) i alternatywnych wobec nich rozwiązań praktycznych na cechy fizyczne, chemiczne, biologiczne, kulturowe i społeczno- ekonomiczne danego obszaru geograficznego. Procedura OOŚ winna być systematyczna, aby zapewnić, że wszystkie wykonalne rozwiązania alternatywne spełniające podstawowy cel i potrzebę planowanego przedsięwzięcia (w tym inwestycji) zostaną rozpatrzone i porównane, że opisane i ocenione zostaną także odpowiednie zasoby środowiska oraz że w procesie planowania uwzględnione zostaną w pełni wszystkie środki, jakich można by użyć do ochrony tych zasobów. Procedura OOŚ winna być powtarzalna, aby pozwolić na niezależną weryfikację przyjętych ustaleń i wniosków, w tym zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Procedura OOŚ winna być interdyscyplinarna, aby specjaliści właściwych dziedzin nauk fizycznych, chemicznych, biologicznych, zajmujących się kulturą i problematyką społeczno-ekonomiczną, mogli wnieść wkład swej wiedzy do pełnej oceny sprawiając, że analiza zasobów oraz oddziaływań będzie wszechstronna i dokładna. Procedura OOŚ jest kluczowym elementem planowania przedsięwzięć (w tym inwestycji) na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym oraz planowania przestrzennego i rozwoju gospodarczego. Jej celem jest zapewnienie, że cenne zasoby środowiska zostaną dostrzeżone na wczesnym etapie planowania i ochronione dzięki właściwym planom zagospodarowania przestrzennego i decyzjom lokalizacyjnym

34 Ocena oddziaływania na środowisko określa, opisuje i ocenia we właściwy sposób dla każdego indywidualnego przypadku i zgodnie z art. 4—12, bezpośrednie i pośrednie skutki przedsięwzięcia dla następujących elementów: a) istot ludzkich, fauny i flory; b) gleby, wód, powietrza, klimatu i krajobrazu; c) dóbr materialnych i dziedzictwa kultury; d) oddziaływania między elementami, o których mowa w lit. a), b) i c). Art Państwa członkowskie zapewniają w razie konieczności, by organy posiadające stosowne informacje, w szczególności w odniesieniu do art. 3, udostępniały te informacje wykonawcy. Wymagania dyrektywy art. 3

35 Screening Dla inwestycji z: Załącznika I (ocena obowiązkowa) Załącznika II (ocena fakultatywna) Metody: Badanie indywidualne, lista + progi lub obydwie metody

36 art. 4 (3) - Screening: badanie indywidualne – kryteria selekcji; zał. III; 1.CECHY PRZEDSIĘWZIĘĆ Cechy przedsięwzięć muszą być rozpatrzone z uwzględnieniem w szczególności: a) rozmiaru przedsięwzięcia; b) kumulacji z innymi przedsięwzięciami; c) korzystania z zasobów naturalnych; d) produkcji odpadów; e) zanieczyszczeń i zagrożeń; f) ryzyka wypadku, w szczególności uwzględniając użyte substancje i technologie.

37 art. 4 (3) - Screening: badanie indywidualne – kryteria selekcji; zał. III; 2. LOKALIZACJA PRZEDSIĘWZIĘĆ Środowiskowa podatność obszarów geograficznych, które mogą być dotknięte skutkami spowodowanymi przez przedsięwzięcia, musi być rozpatrywana z uwzględnieniem w szczególności: a) dotychczasowego przeznaczenia gruntów; b) względnej obfitości, jakości i zdolności do odtwarzania zasobów naturalnych na danym obszarze; c) zdolności absorpcji środowiska naturalnego, ze zwróceniem szczególnej uwagi na: tereny podmokłe; strefy nabrzeżne; góry i obszary leśne; rezerwaty naturalne i parki; obszary sklasyfikowane lub chronione przez ustawodawstwo państw członkowskich; obszary specjalnej ochrony wyznaczone przez państwa członkowskie na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa ( 1 ) i dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych ( 2 ); obszary, na których zostały już przekroczone normy jakościowe w odniesieniu do ochrony środowiska określone w ustawodawstwie Unii; obszary gęsto zaludnione; krajobrazy o znaczeniu historycznym, kulturalnym lub archeologicznym.

38 art. 4 (3) - Screening: badanie indywidualne – kryteria selekcji; zał. III; 3. CECHY POTENCJALNEGO ODDZIAŁYWANIA Potencjalne znaczące skutki przedsięwzięć muszą być rozpatrywane w stosunku do kryteriów określonych w pkt 1 i 2 oraz z uwzględnieniem w szczególności: a) zakresu oddziaływania (obszar geograficzny i liczba mieszkańców, którzy znajdą się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia); b) transgranicznego charakteru oddziaływania; c) ciężaru i kompleksowości oddziaływania; d) prawdopodobieństwa wystąpienia oddziaływania; e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności.

39 Wyniki screeningu Zaliczenie inwestycji do grupy I lub II (załącznik I lub II do dyrektywy) Dla grupy II określenie czy wymagana jest pełna ocena UWAGA: Klasyfikacja banków IFC/EBRD różni się od klasyfikacji wynikającej z dyrektywy – dla zakwalifikowania do grupy I decydująca jest nieodwracalność zmian w środowisku

40 Interpretacja i przewodnik screeningu Interpretacja definicji niektórych kategorii projektów zawartych w załącznikach I oraz II do Dyrektywy OOŚ, EC 2008: Ostateczna interpretacja zawsze należy do ETS Orzecznictwo ETS dotyczy też problemu salami slicing tzn. praktyki dzielenia przedsięwzięcia na mniejsze projekty tak, aby każdy z nich kwalifikował się poniżej progów lub kryteriów sceeningowych i dzięki temu uniknął wymogu przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko

41 Definicja „przedsięwzięcia” „Przedsięwzięcie” zdefiniowano w Artykule 1(2)a Dyrektywy OOŚ, jako: „wykonanie prac budowlanych lub innych instalacji lub systemów, inne ingerencje w środowisko przyrodnicze i krajobraz, łącznie z wydobyciem zasobów mineralnych (obecne brzmienie wersji polskiej: „inne interwencje w otoczeniu naturalnym i krajobrazie włącznie z wydobywaniem zasobów naturalnych”) Termin „instalacja” (nie jest tożsamy z definicja IPPC) i obejmuje również instalacje ruchome i tymczasowe (zał. II 13b)

42 Art. 9(1) Kiedy decyzja o przyznaniu lub odmowie wydania zezwolenia na inwestycję zostaje podjęta, właściwy organ lub organy informują o niej społeczeństwo zgodnie z odpowiednimi procedurami, podając do wiadomości społeczeństwa następujące informacje: a) treść decyzji i związane z nią warunki; b) przebadawszy troski i opinie wyrażone przez zainteresowaną społeczność, główne przyczyny i okoliczności, na których oparta jest decyzja, włączając informacje dotyczące udziału społeczeństwa; c) w miarę potrzeby, opis podstawowych środków, jakie mają być podjęte w celu uniknięcia, ograniczenia i, jeżeli jest to możliwe, skompensowania znaczących niekorzystnych skutków.

43 PRZYKŁAD Załącznik I (7) „(a) Budowa dalekobieżnych linii kolejowych i portów lotniczych o podstawowej długości pasa startowego 2100 m i więcej; Europejski Trybunał Sprawiedliwości (C-227/01, Komisja przeciwko Królestwu Hiszpanii) orzekł, że przedsięwzięcie mające na celu położenie uzupełniającej linii kolejowej długości 13, 2 km, z czego część o długości 7, 64 km biegła nowym szlakiem, a która była częścią linii kolejowej o długości 251 km, objęta była definicją z Załącznika I, punkt 7. Załącznik I punkt 7 musi zatem być rozumiany jako obejmujący podwojenie istniejącej linii kolejowej, które nie może zatem być uznane za zwykłą modyfikację istniejącego przedsięwzięcia. Trybunał zdecydował, że fakt iż przedsięwzięcie było związane jedynie z krótkim odcinkiem połączenia długodystansowego nie miał znaczenia. Jako, że nowe tory spowodowałyby z pewnością nowe niedogodności, nie ma potrzeby udowadniać istnienia namacalnego szkodliwego wpływu - jego prawdopodobieństwo jest wystarczające,aby zadecydować, że przedsięwzięcie podlega definicji z Załącznika I.

44 Przewodniki Komisji Europejskiej wspomagające ooś „Wytyczne dotyczące OOŚ; Screening, KE, 2001 „Wytyczne dotyczące OOŚ; Scoping, KE 2001 „Wytyczne dotyczące OOŚ; Weryfikacja ROŚ, KE 2001 Guidelines for the Assessment if Indirect and Cumulative Impacts as well as Impact Interactions, KE 1999

45 Przewodniki

46 Sreening & Scoping wg EU Przewodniki:  Guidance on EIA; Screening Checklist of information needed for screening The Screening Checklist Checklist of criteria for evaluating the signifcance of environmental effects  Guidance on EIA; Scoping Checklist of information needed for scoping Consultations checklist: environmental authorities other interested organisations the general public. Scoping checklist questions on project characteristics Characteristics of the project environment Checklist of criteria for evaluating the significance of impacts Checklist of potential alternatives and mitigation measures

47 Art. 5 – zakres informacji dostarczanej przez inwestora - minimum a) opis przedsięwzięcia zawierający informacje o miejscu, projekcie i wielkości przedsięwzięcia; b) opis środków przewidzianych w celu uniknięcia, zmniejszenia i, jeżeli to możliwe, naprawienie poważnych niekorzystnych skutków; c) dane wymagane do rozpoznania i oszacowania głównych skutków, które mogą być spowodowane w środowisku przez to przedsięwzięcie; d) zarys zasadniczych alternatywnych rozwiązań rozważanych przez wykonawcę, łącznie ze wskazaniem głównych powodów dokonanego przez niego wyboru, uwzględniającego skutki środowiskowe; e) podsumowanie w języku nietechnicznym informacji, o których mowa w lit. a)–d).

48 Art.5.1. Gdy wymagana ocena- potrzebne informacje z zał. IV (raport) 1. Opis przedsięwzięcia obejmujący w szczególności: a) opis cech fizycznych przedsięwzięcia i wymagań użytkowania terenu w czasie poszczególnych faz budowy i eksploatacji; b) opis głównych cech procesów produkcyjnych, na przykład rodzaju i ilości używanych materiałów; c) ocena typu i ilości spodziewanych pozostałości i emisji (zanieczyszczeń wody, powietrza i gleby, hałasu, wibracji, światła, ciepła, promieniowania itp.) wynikających z funkcjonowania wnioskowanego przedsięwzięcia. 2. Zarys głównych alternatywnych rozwiązań rozpatrzonych przez wykonawcę, włącznie ze wskazaniem głównych powodów dokonanego przez niego wyboru, uwzględniającego skutki środowiskowe. 3. Opis aspektów środowiska, na które może w znaczący sposób oddziaływać wnioskowane przedsięwzięcie, obejmujący w szczególności zaludnienie, faunę, florę, glebę, wodę, powietrze, czynniki klimatyczne, dobra materialne, włącznie z dziedzictwem architektonicznym i archeologicznym, krajobraz oraz wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami. 4. Opis możliwych znaczących skutków środowiskowych wnioskowanego przedsięwzięcia wynikających z: a) istnienia przedsięwzięcia; b) korzystania z zasobów naturalnych; c) emisji zanieczyszczeń, tworzenia uciążliwości i unieszkodliwiania odpadów. 5. Informacja wykonawcy odnośnie do prognozowania metod (błąd w oficjalnej wersji polskiej – ma być metod prognozowania) zastosowanych w celu oceny skutków powodowanych w środowisku, o których mowa w pkt Opis środków przewidzianych w celu zapobiegania, zmniejszenia oraz tam gdzie to możliwe kompensowania znaczących, szkodliwych skutków powodowanych w środowisku. 7. Nietechniczne podsumowanie informacji przekazanych zgodnie z pozycjami 1–6. 8. Wskazanie trudności (niedostatków technicznych lub braku specjalistycznej wiedzy), które wykonawca napotkał przy zestawieniu wymaganych informacji

49 Dostęp do informacji i udział społeczny w ooś W wielu krajach screening i scoping są objęte konsultacjami społecznymi. Udział społeczny wymagany jest dyrektywą i konwencją z Aarhus W Polsce jedynie po zakwalifikowaniu postępowania do wykonania raportu – ma miejsce tzw „postępowanie z udziałem społeczeństwa” (screening i scoping są wyłączone z konsultacji społecznych)


Pobierz ppt "UNIJNE I MIĘDZYNARODOWE PODSTAWY PRAWNE PROCEDURY OOŚ."

Podobne prezentacje


Reklamy Google