Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

C++ Paweł Rzechonek Instytut Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego semestr letni 2011/2012.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "C++ Paweł Rzechonek Instytut Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego semestr letni 2011/2012."— Zapis prezentacji:

1 C++ Paweł Rzechonek Instytut Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego semestr letni 2011/2012

2 Organizacja zajęć Cel Nauka programowania obiektowego w języku C++. Umiejętność wykorzystania wybranych klas z biblioteki standardowej. Wymagania Umiejętność programowania strukturalnego w języku ANSI C. Znajomość podstawowych struktur danych (tablice, listy, drzewa, grafy).

3 Organizacja zajęć Wykład Wykładowca: Paweł Rzechonek Kontakt mailowy: Materiały do wykładu i zadania laboratoryjne będzie można znaleźć na stronie: 2012lato/cpp/cpp.html Zakres materiału: programowanie obiektowe w C++; szablony w C++; biblioteka STL.

4 Organizacja zajęć Laboratorium W semestrze będzie do zrealizowania około 12 prostych zadań. Za każde zaprogramowane zadanie będzie można dostać do 10 punktów. Aby zaliczyć kurs należy do końca semestru zgromadzić co najmniej 50% z możliwych do zdobycia punktów. Zadania należy oddawać w wyznaczonym terminie. Studenci powinni osobiście prezentować swoje programy w czasie trwania ćwiczeń laboratoryjnych.

5 Organizacja zajęć Literatura B.Stroustrup: Język C++. WNT, Warszawa N.M.Josuttis: C++. Biblioteka standardowa. Podręcznik programisty. Wydawnictwo Helion, Gliwice J.Grębosz: Symfonia C++ (tom 1, 2, 3). Oficyna Kallimach, Kraków J.Grębosz: Pasja C++ (tom 1, 2). Oficyna Kallimach, Kraków S.B.Lippman, J.Lajoie: Podstawy języka C++. WNT, Warszawa C.L.Tondo, B.P.Leung: Podstawy języka C++. Ćwiczenia i rozwiązania. WNT, Warszawa 2001.

6 Cechy języka C++ C++ jest rozszerzeniem ANSI C. C++ jest zorientowany na programowanie obiektowe. C++ to język ogólnego przeznaczenia. Wygenerowany przez kompilator C++ kod wynikowy jest bardzo efektywny. C++ i jego standardowe biblioteki zakładają przenośność.

7 Historia języka C++ Język C++ został wymyślony Bjarnea Stroustrupa. Pierwsza wersja języka, znana jako C z klasami, pojawiła się w roku 1979 (było to obiektowe rozszerzenie języka C). Nazwa języka C++ została zaproponowana przez Ricka Mascitti w 1983 roku. Pierwszy standard języka C++ powstał w 1998 roku (ISO/IEC 14882:1998 "Information Technology – Programming Languages – C++"). Aktualny standard języka C++ pochodzi z roku 2003 (jest to ISO/IEC 14882:2003).

8 C++ wykład 1 ( ) Łagodne wprowadzenie do języka C++

9 Spis treści Pierwsze programy w C++ Struktura programu w C++ Stałe Zmienne ulotne Referencje Napisy Typ void Standardowe wejście i wyjście Klasy, obiekty, pola, metody

10 Pierwszy program Oto program powitalny w języku C++: # include using namespace std; int main (int argc, char *argv[]) { cout<

11 Drugi program Oto program, który zamieni milimetry na cale: # include using namespace std; int main () { cerr << "podaj długość w [mm]: "; int mm; cin >> mm; double inch = mm* ; cerr << "ta sama długość w [in]: "; cout << mm << "[mm] = " << inch << "[in]"<< endl; return 0; }

12 Struktura programu w C++ Podział na pliki: nagłówkowe (rozszerzenie.h lub.hpp ) z deklaracjami, źródłowe (rozszerzenie.cpp ) z definicjami. W plikach nagłówkowych stosujemy włączanie warunkowe: # ifndef moje_h # define moje_h /* właściwa zawartość pliku moje_h */ # endif Aby otrzymać uruchamialny plik wynikowy w jednym z plików źródłowych musi się znaleźć definicja funkcji main().

13 Standardowe pliki nagłówkowe Pliki nagłówkowe odnoszące się do biblioteki standardowej nie mają żadnego rozszerzenia, na przykład: # include # include # include Nazwy odnoszące się do starych plików nagłówkowych z języka C są poprzedzone literą c, na przykład: # include Wszystkie definicje z biblioteki standardowej są umieszczone w przestrzeni nazw std, dlatego wygodnie jest na początku (małego) programu włączyć tą przestrzeń poleceniem: using namespace std;

14 Stałe, czyli zmienne ustalone Stałe są oznaczone deklaratorem const w deklaracji: const TYP zmienna = wyrażenie; Stałą należy zainicjalizować podczas deklaracji. Inicjalizacja stałego argumentu w funkcji następuje podczas wywołania funkcji. Do stałej nie wolno w programie nic przypisać – jej wartość określamy tylko podczas inicjalizacji.

15 Stałe w porównaniu z makrodefinicjami Dlaczego stałe są bezpieczniejsze od makrodefinicji? można określić zasięg nazwy stałej nazwa stałej jest znana kompilatorowi stała to komórka pamięci posiadająca swój adres łatwiejsza praca z debugerem

16 Zmienne ulotne Zmienne ulotne są oznaczone deklaratorem volatile w deklaracji: volatile TYP zmienna; Obiekt ulotny może się zmieniać w sposób wymykający się spod kontroli kompilatora (na przykład w obliczeniach współbieżnych). Kompilator nie optymalizuje kodu ze zmiennymi ulotnymi.

17 Referencje Operatory, które umożliwiają tworzenie typów złożonych: [] tablica * wskaźnik () funkcja & referencja Referencja odnosi się do istniejącego w pamięci obiektu. Referencję trzeba zainicjalizować. Referencja nie może zmienić obiektu, z którym została związana w czasie inicjalizacji.

18 Referencje Definicja referencji: typ &ref = obiekt; Przykład referencji: int x = 4; int &r = x; Referencje mają zastosowanie głównie jako argumenty funkcji i jako wartości zwracane przez funkcje. Przykład funkcji, która zamienia miejscami wartości zewnętrznych zmiennych: void zamiana (double &a, double &b) { double c = a; a = b; b = c; } Referencje implementuje się jako stały wskaźnik.

19 Napisy C-string to napis umieszczony w tablicy typu char[] zakończony znakiem o kodzie 0 '\0'. String to napis typu string przechowywany w obiekcie. Stringi są zadeklarowane w pliku nagłówkowym. Stringi można ze sobą konkatenować za pomocą operatorów + i +=. W przypadku stringów nie trzeba się martwić o miejsce na napis – zostanie ono automatycznie zaalokowane.

20 Typ void Typ void informuje nas o braku typu. Typ void jest typem fundamentalnym, jednak nie wolno zadeklarować zmiennej typu void. Słowo void może wystąpić jako typ prosty w deklaracji typu złożonego: void *ptr; oznacza wskaźnik do pamięci na obiekt nieznanego typu; void fun (); oznacza, że funkcja nie będzie zwracała żadnego wyniku.

21 Stos i sterta Stos to pamięć zarządzana przez program. Zmienne lokalne tworzone w instrukcji blokowej są automatycznie usuwane przy wychodzeniu z bloku. Sterta to pamięć, którą zarządza programista. Programista przydziela obszar pamięci dla zmiennej operatorem new, ale musi pamiętać o zwolnieniu tej pamięci operatorem delete.

22 Standardowe wejście i wyjście W bibliotece standardowej są zdefiniowane cztery obiekty związane ze standardowym wejściem i wyjściem: cin standardowe wejście, cout standardowe wyjście, clog standardowe wyjście dla błędów, cerr niebuforowane standardowe wyjście dla błędów. Do czytania ze strumienia wejściowego został zdefiniowany operator >> : cin >> zmienna; Do pisania do strumieni wyjściowych został zdefiniowany operator << : cout << wyrażenie; clog << wyrażenie; cerr << wyrażenie; Operatory czytające >> ze strumienia i piszące << do strumienia można łączyć kaskadowo w dłuższe wyrażenia (wielokrotne czytanie albo pisanie).

23 Klasy Klasa to nowy typ danych (projekt). Obiekt to instancja klasy (realizacja projektu). Klasa posiada różne pola i metody: wartości pól w obiekcie określają stan obiektu, metody determinują funkcjonalność obiektu. Klasę definiuje się następująco: class klasa { // definicje pól // deklaracje metod };

24 Klasy Przykład klasy: class Punkt { public: double x, y; Punkt (double a, double b); void przesun_x (double dx); void przesun_y (double dy); double odleglosc (Punkt p); };

25 Klasy Metody w klasie tylko deklarujemy (jak funkcje w plikach nagłówkowych). Definicje metod umieszczamy poza klasą (definicje te są kwalifikowane nazwą kasy za pomocą operatora zakresu :: ). Przykład definicji metody poza klasą: void Punkt::przesun_x (double dx) { x += dx; }

26 Konstruktor Konstruktor to specjalna metoda uruchamiana tylko podczas inicjalizacji obiektu. Konstruktor ma taką samą nazwę jak klasa. Konstruktor nie zwraca żadnego wyniku. Przykład konstruktora: Punkt::Punkt (double a, double b) { x = a, y = b; }

27 Obiekty Można utworzyć obiekt na stosie za pomocą zwykłej deklaracji połączonej z inicjalizacją. Przykład obiektu automatycznego: Punkt a = Punkt(4,6); Punkt b(5,7); Można też utworzyć obiekt na stercie za pomocą operatora new. Pamiętaj o usunięciu go operatorem delete, gdy będzie niepotrzebny. Przykład obiektu w pamięci wolnej: Punkt *p = new Punkt(-2,-3); // … delete p;

28 Składowe w obiekcie Do składowych w obiekcie odwołujemy się za pomocą operatora dostępu do składowych (kropka. dla obiektów i referencji albo strzałka -> dla wskaźników). Metoda jest wywoływana na rzecz konkretnego jednego obiektu. Przykłady odwołania do składowych w obiekcie: Punkt a(17,23), b(20,19), *p = &p; double d = a.odleglosc(b); b.przesun_y(8); p->przesun_x(6);


Pobierz ppt "C++ Paweł Rzechonek Instytut Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego semestr letni 2011/2012."

Podobne prezentacje


Reklamy Google