Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Mikołaj Kopernik. O obrotach sfer niebieskich – co tam jest? Zuzanna Kabacińska, nanotechnologia IV rok.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Mikołaj Kopernik. O obrotach sfer niebieskich – co tam jest? Zuzanna Kabacińska, nanotechnologia IV rok."— Zapis prezentacji:

1 Mikołaj Kopernik. O obrotach sfer niebieskich – co tam jest? Zuzanna Kabacińska, nanotechnologia IV rok

2 Jego najwa ż niejszym dzie ł em jest De revolutionibus orbium coelestium – O obrotach sfer niebieskich, w którym opisa ł heliocentryczn ą wizj ę wszech ś wiata w sposób wystarczaj ą co szczegó ł owy, by mog ł a sta ć si ę naukowo u ż yteczna. Og ł oszona przez niego teoria heliocentryzmu stanowi jedn ą z najwa ż niejszych rewolucji naukowych w dziejach ludzko ś ci od czasów staro ż ytnych, nazywan ą niekiedy przewrotem kopernika ń skim. – astronom, matematyk, prawnik, ekonomista, strateg, lekarz, poeta, astrolog, t ł umacz, kanclerz kapitu ł y warmi ń skiej od 1511, kanonik warmi ń ski, scholastyk wroc ł awski, duchowny katolicki. Urodzi ł si ę 19 lutego 1473 w Toruniu, zmar ł 24 maja 1543 we Fromborku.

3 Powstanie O obrotach – pocz ą tek spisywania Ksi ę gi I "De revolutionibus orbium coelestium". Ca ł e dzie ł o by ł o napisane po ł acinie i powstawa ł o do roku Kopernik wiedzia ł, z jakim sprzeciwem wspó ł czesnych mog ą spotka ć si ę jego odkrycia. Mimo, ż e nowy obraz wszech ś wiata by ł ju ż w jego zapiskach ukszta ł towany na pocz ą tku XVI w., zwleka ł z og ł oszeniem owych tez i dopiero na krótko przed ś mierci ą uleg ł naciskom przyjació ł i zgodzi ł si ę wydrukowa ć oraz rozpowszechni ć swe dzie ł o. Ś mier ć by ł a jednak szybsza i autor nie doczeka ł si ę jego wydania. Teolog norymberski, Andrzej Osiander, namówi ł Miko ł aja Kopernika, aby w przedmowie do swego dzie ł a przedstawi ł je jako hipotez ę, ł agodz ą c w ten sposób zbyt ś mia łą jego wymow ę. W 1533 roku pogl ą dy Miko ł aja Kopernika wy ł o ż one w r ę kopisie jego dzie ł a "De Revolutionibus" zreferowano papie ż owi Klemensowi VII. W roku 1542 pierwsze dwa arkusze "De revolutionibus" wysz ł y spod prasy drukarskiej. Miko ł aj Kopernik wys ł a ł do Norymbergi napisan ą przez siebie przedmow ę dedykowan ą papie ż owi Paw ł owi III. Rozdzia ł y 13 i 14 Ksi ę gi I ukaza ł y si ę drukiem w Wittenberdze pod postaci ą osobnej ksi ąż ki "De lateribus et angulis triangulorum..." (O bokach i k ą tach trójk ą tów), z przedmow ą Retyka.

4 "De Revolutionibus…". Ksi ę ga I. Rozdzia ł X. Pierwsz ą i najwa ż niejsz ą ze wszystkich jest sfera gwiazd sta ł ych, obejmuj ą ca sam ą siebie oraz ca ł y ś wiat (...). Z kolei idzie pierwsza z planet, Saturn, który obiegu swego dope ł nia w ci ą gu trzydziestu lat. Za nim Jowisz, dokonuj ą cy obiegu w dwunastu latach. Nast ę pnie Mars, który odbywa obieg w ci ą gu dwu lat. Czwarte miejsce w tym szeregu zajmuje sfera o rocznym obiegu, w której, jak powiedzieli ś my, mie ś ci si ę Ziemia ze sfer ą Ksi ęż yca jakby ma ł ym epicyklem. Na pi ą tym miejscu Wenus powraca do pierwotnego po ł o ż enia co dziewi ęć miesi ę cy. Szóste wreszcie miejsce zajmuje Merkury, odbywaj ą cy obieg w ci ą gu osiemdziesi ę ciu dni. A w ś rodku wszystkich ma sw ą siedzib ę S ł o ń ce. Czy ż bowiem w tej najpi ę kniejszej ś wi ą tyni mogliby ś my umie ś ci ć ten znicz w innym albo lepszym miejscu ni ż w tym, z którego on mo ż e wszystko równocze ś nie o ś wietla ć ?"

5 OBROTÓW KSI Ę GA PIERWSZA Rozdz. I: Ś wiat jest kulisty Rozdz. II: Ziemia jest równie ż kulista Rozdz. III: Jak Ziemia wraz z wod ą tworzy jedn ą kul ę Rozdz. IV: Ruch cia ł niebieskich jest jednostajny i kolisty nieustanny lub z ruchów kolistych z ł o ż ony Rozdz. V: Czy Ziemi przys ł uguje ruch kolisty i gdzie jest jej miejsce? Rozdz. VI: Ogrom nieba w stosunku do wielko ś ci Ziemi Rozdz. VII: Dlaczego staro ż ytni s ą dzili, ż e Ziemia spoczywa bez ruchu w ś rodku wszech ś wiata jakby jego punkt centralny? Rozdz. VIII: Odparcie przytoczonych dowodów i ich niewystarczalno ść Rozdz. IX: Czy mo ż na Ziemi przypisa ć wi ę ksz ą ilo ść ruchów i o ś rodku wszech ś wiata Rozdz. X: Porz ą dek sfer niebieskich Rozdz. XI: Uzasadnienie trojakiego ruchu Ziemi Rozdz. XII: O ci ę ciwach w kole Tablica ci ę ciw w kole Rozdz. XIII: O bokach i k ą tach trójk ą tów p ł askich prostolinijnych Rozdz. XIV: O trójk ą tach sferycznych Spis tre ś ci De revolutionibus...

6 OBROTÓW KSI Ę GA DRUGA Rozdz. I: Ko ł a i ich nazwy Rozdz. II: Nachylenie zodiaku, rozst ę p zwrotników i sposób ich wyznaczania Rozdz. III: Ł uki i k ą ty przecinaj ą cych si ę z sob ą kó ł - równika, zodiaku i po ł udnika, z których pochodzi deklinacja i rektascenzja, oraz ich obliczanie Tablica deklinacji Tablica rektascenzji Tablica k ą tów po ł udnikowych Rozdz. IV: Sposób obliczania deklinacji i rektascenzji dla dowolnej gwiazdy, po ł o ż onej poza ko ł em, które przebiega ś rodkiem znaków zwierzy ń cowych, gdy znana jest jej szeroko ść i d ł ugo ść, oraz sposób obliczania stopnia zodiaku, wraz z którym gwiazda kulminuje Rozdz. V: Przeci ę cia horyzontu Rozdz. VI: Ró ż ne rodzaje cieni po ł udniowych Rozdz. VII: W jaki sposób najd ł u ż szy dzie ń, rozpi ę to ść wschodu i nachylenie sfery wzajemnie si ę okre ś laj ą, oraz o wszystkich innych nierówno ś ciach dni Ró ż nice wznosze ń dla sfery uko ś nej

7 Rozdz. VIII: Godziny oraz cz ęś ci dnia i nocy Rozdz. IX: Wznoszenie uko ś ne punktów zodiaku oraz sposób wyznaczania stopnia kulminuj ą cego dla dowolnego stopnia wschodz ą cego Rozdz. X: K ą t przeci ę cia zodiaku z horyzontem Tablica wznosze ń znaków zwierzy ń cowych w obrocie sfery prostej Tablica wznosze ń na sferze uko ś nej Tablica k ą tów, które zodiak tworzy z horyzontem Rozdz. XI: Praktyczne zastosowanie tych tablic Rozdz. XII: K ą ty i ł uki kó ł, które przechodz ą c przez bieguny horyzontu przecinaj ą si ę z tym ż e ko ł em znaków zwierzy ń cowych Rozdz. XIII: Wschód i zachód gwiazd Rozdz. XIV: Okre ś lenie po ł o ż enia gwiazd i opis katalogu gwiazd sta ł ych Katalogowy opis konstelacji i gwiazd, pocz ą wszy od tych, które si ę znajduj ą na pó ł kuli pó ł nocnej Opis konstelacji i gwiazd znajduj ą cych si ę po ś rodku, czyli przy zodiaku Opis konstelacji i gwiazd znajduj ą cych si ę na pó ł kuli po ł udniowej

8 OBROTÓW KSI Ę GA TRZECIA Rozdz. I: Antycypacja równonocy i przesile ń Rozdz. II: Historia obserwacji potwierdzaj ą cych nierówno ść precesji równonocy i przesile ń Rozdz. III: Za ł o ż enia wyja ś niaj ą ce zmienno ść równonocy oraz wzajemnego nachylenia zodiaku i równika Rozdz. IV: W jaki sposób ruch wahad ł owy, czyli ruch libracji powstaje z ruchów ko ł owych Rozdz. V: Przeprowadzenie dowodu nierówno ś ci antycypacji równonocy i nachylenia Rozdz. VI: Równomierne ruchy precesji równonocy oraz nachylenia zodiaku Ruch ś redni precesji równonocy dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch ś redni precesji równonocy dla dni i sze ść dziesi ą tek dni Ruch anomalii równonocy dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch anomalii równonocy dla dni i sze ść dziesi ą tek dni Rozdz. VII: Wielko ść maksymalnej ró ż nicy mi ę dzy równomiern ą a widom ą precesj ą równonocy Rozdz. VIII: Poszczególne ró ż nice tych ruchów i ich tabelaryczny uk ł ad Tabela prostaferez równika i nachylenia zodiaku Rozdz. IX: Sprawdzenie i skorygowanie podanych wiadomo ś ci o precesji równonocy Rozdz. X: Wielko ść maksymalnej ró ż nicy mi ę dzy przeci ę ciami równika i zodiaku Rozdz. XI: Oznaczanie miejsc ruchów równomiernych równonocy i anomalii Rozdz. XII: Obliczanie precesji równonocy wiosennej i nachylenia Rozdz. XIII: Wielko ść i zró ż nicowanie roku s ł onecznego

9 Rozdz. XIV: Równomierne i ś rednie ruchy obrotów ś rodka Ziemi Tablica równego niez ł o ż onego ruchu S ł o ń ca dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Tablica równego niez ł o ż onego ruchu S ł o ń ca dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Tablica równego z ł o ż onego ruchu S ł o ń ca dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Tablica równego z ł o ż onego ruchu S ł o ń ca dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Tablica równego ruchu anomalii S ł o ń ca dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Tablica ruchu anomalii S ł o ń ca dla dni i sze ść dziesi ą tek dni Rozdz. XV: Rozwa ż ania wst ę pne do wyja ś nienia nierówno ś ci widomego ruchu s ł onecznego Rozdz. XVI: Widoma nierównomierno ść S ł o ń ca Rozdz. XVII: Wyja ś nienie pierwszej, czyli rocznej, nierówno ś ci s ł onecznej wraz z jej poszczególnymi ró ż nicami Rozdz. XVIII: Sprawdzanie równego ruchu w d ł ugo ś ci Rozdz. XIX: Ustalanie po ł o ż e ń i pierwiastków dla równego ruchu S ł o ń ca Rozdz. XX: Druga, czyli podwójna, ró ż nica, zachodz ą ca u S ł o ń ca na skutek zmiany absyd Rozdz. XXI: Wielko ść drugiej ró ż nicy w nierówno ś ci s ł onecznej Rozdz. XXII: Sposób okre ś lania równego ruchu apogeum s ł onecznego wraz z ruchem zmiennym Rozdz. XXIII: Poprawianie anomalii S ł o ń ca i ustalanie jej miejsc pierwiastkowych Rozdz. XXIV: Tabelaryczny wykaz ró ż nic mi ę dzy ruchem równym i widomym Tablica prostaferez Doko ń czenie tablicy prostaferez Rozdz. XXV: Obliczanie widomego ruchu s ł onecznego Rozdz. XXVI: Doba, czyli zmienno ść dnia naturalnego

10 OBROTÓW KSI Ę GA CZWARTA Rozdz. I: Hipotezy o ko ł ach ksi ęż ycowych w wyobra ż eniu staro ż ytnych Rozdz. II: S ł abo ść powy ż szych za ł o ż e ń Rozdz. III: Inny pogl ą d na ruch Ksi ęż yca Rozdz. IV: Obroty Ksi ęż yca i poszczególne jego ruchy Ruch Ksi ęż yca dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch Ksi ęż yca dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Ruch anomalii ksi ęż ycowej dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch anomalii ksi ęż ycowej dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Ruch szeroko ś ci Ksi ęż yca dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch szeroko ś ci Ksi ęż yca dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Rozdz. V: Wyja ś nienie pierwszej nierówno ś ci Ksi ęż yca, zachodz ą cej w czasie nowiu i pe ł ni Rozdz. VI: Potwierdzenie poprzednich wywodów o rówbych ruchach d ł ugo ś ci i anomalii Ksi ęż yca Rozdz. VII: Miejsca pierwiastkowe d ł ugo ś ci i anomalii ksi ęż ycowej Rozdz. VIII: Druga ró ż nica Ksi ęż yca i stosunek pierwszego epicykla do drugiego Rozdz. IX: Ostatnia ró ż nica, z jak ą Ksi ęż yc zdaje si ę porusza ć nierównomiernie od najwy ż szej absydy epicykla Rozdz. X: Sposób okre ś lania widomego ruchu Ksi ęż yca z danych ruchów równomiernych Rozdz. XI: Tabelaryczny wykaz prostaferez, czyli wyrówna ń ksi ęż ycowych Tablica prostaferez ksi ęż ycowych Rozdz. XII: Obliczanie biegu ksi ęż ycowego Rozdz. XIII: Sposób badania i wyznaczania ruchu szeroko ś ci ksi ęż ycowej Rozdz. XIV: Miejsca anomalii szeroko ś ci Ksi ęż yca

11 Rozdz. XV: Budowa przyrz ą du paralaktycznego Rozdz. XVI: Sposób okre ś lania paralaks Ksi ęż yca Rozdz. XVII: Okre ś lanie odleg ł o ś ci Ksi ęż yca od Ziemi i jej stosunku w cz ęś ciach, jakich promie ń Ziemi zawiera jedn ą Rozdz. XVIII: Ś rednica Ksi ęż yca i cienia ziemskiego w miejscu przej ś cia Ksi ęż yca Rozdz. XIX: Sposób równoczesnego wyznaczania odleg ł o ś ci S ł o ń ca i Ksi ęż yca od Ziemi, ich ś rednic i cienia w miejscu przej ś cia Ksi ęż yca oraz osi cienia Rozdz. XX: Wielko ść powy ż szych trzech cia ł niebieskich: S ł o ń ca, Ksi ęż yca i Ziemi, oraz porównanie ich ze sob ą Rozdz. XXI: Widoma ś rednica S ł o ń ca i jego paralaksy Rozdz. XXII: Nierówno ść widomej ś rednicy Ksi ęż yca oraz jego paralaksy Rozdz. XXIII: Zasada zmienno ś ci cienia ziemskiego Rozdz. XXIV: Tabelaryczny wykaz poszczególnych paralaks S ł o ń ca i Ksi ęż yca na kole przechodz ą cym przez bieguny horyzontu Tablica paralaks S ł o ń ca i Ksi ęż yca Tablica promieni S ł o ń ca, Ksi ęż yca i cienia Rozdz. XXV: Obliczanie paralaksy S ł o ń ca i Ksi ęż yca Rozdz. XXVI: Sposób rozpoznawania paralaks d ł ugo ś ci i szeroko ś ci Rozdz. XXVII: Potwierdzenie wywodów o paralaksach Ksi ęż yca Rozdz. XXVIII: Ś rednie koniunkcje i opozycje S ł o ń ca i Ksi ęż yca Tablica koniunkcji i opozycji S ł o ń ca i Ksi ęż yca Rozdz. XXIX: Badanie prawdziwych koniunkcji i opozycji S ł o ń ca i Ksi ęż yca Rozdz. XXX: Sposób odró ż niania za ć mieniowych koniunkcji i opozycji S ł o ń ca i Ksi ęż yca od innych Rozdz. XXXI: Wielko ść za ć mienia S ł o ń ca i Ksi ęż yca Rozdz. XXXII: Okre ś lanie przewidywanego czasu trwania za ć mienia

12 OBROTÓW KSI Ę GA PI Ą TA Rozdz. I: Ich obroty i ś rednie ruchy Ruch komutacji Saturna dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch komutacji Saturna dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Ruch komutacji Jowisza dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch komutacji Jowisza dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Ruch komutacji Marsa dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch komutacji Marsa dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Ruch komutacji Wenus dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch komutacji Wenus dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Ruch komutacji Merkurego dla lat i sze ść dziesi ą tek lat Ruch komutacji Merkurego dla dni, sze ść dziesi ą tek dni i cz ęś ci dnia Rozdz. II: Opis równego i widomego ruchu tych cia ł niebieskich wed ł ug pogl ą du staro ż ytnych Rozdz. III: Ogólne wyja ś nienie widomej nierówno ś ci wp ł ywem ruchu Ziemi Rozdz. IV: Przyczyny ukazywania si ę w ł asnych ruchów planet jako nierównych Rozdz. V: Opisy ruchu Saturna Rozdz. VI: Trzy inne pó ź niej zaobserwowane opozycje Saturna Rozdz. VII: Sprawdzanie ruchu Saturna Rozdz. VIII: Wyznaczenie pierwiastkowych miejsc Saturna Rozdz. IX: Paralaksy Saturna pochodz ą ce od rocznej orbity Ziemi i wielko ść jego odleg ł o ś ci Rozdz. X: Opisy ruchu Jowisza Rozdz. XI: Trzy inne pó ź niej zaobserwowane opozycje Jowisza Rozdz. XII: Potwierdzenie równego ruchu Jowisza Rozdz. XIII: Wyznaczenie miejsc pierwiastkowych ruchu Jowisza Rozdz. XIV: Okre ś lanie paralaks Jowisza i jego wysoko ś ci w stosunku do orbity obrotu ziemskiego Rozdz. XV: Gwiazda Marsa Rozdz. XVI: Trzy inne ostatnio zaobserwowane opozycje nocne gwiazdy Marsa Rozdz. XVII: Potwierdzenie ruchu Marsa

13 Rozdz. XVIII: Ustalenie pierwiastkowych miejsc Marsa Rozdz. XIX: Wielko ść orbity Marsa w cz ęś ciach, z jakich jedna stanowi roczn ą orbit ę Ziemi Rozdz. XX: Gwiazda Wenus Rozdz. XXI: Stosunek ś rednic orbity Ziemi i Wenus Rozdz. XXII: Dwoisty ruch Wenus Rozdz. XXIII: Sprawdzenie ruchu Wenus Rozdz. XXIV: Miejsca pierwiastkowe anomalii Wenus Rozdz. XXV: Merkury Rozdz. XXVI: Miejsce najwy ż szej i najni ż szej absydy Merkurego Rozdz. XXVII: Wielko ść mimo ś rodu Merkurego i stosunek proporcjonalny jego kó ł Rozdz. XXVIII: Przyczyny pojawiania si ę przy boku sze ś ciok ą ta wi ę kszych odchyle ń Merkurego od wyst ę puj ą cych w perigeum Rozdz. XXIX: Sprawdzenie ś redniego ruchu Merkurego Rozdz. XXX: Nowsze obserwacje ruchów Merkurego Rozdz. XXXI: Ustalenie miejsc pierwiastkowych ruchu Merkurego Rozdz. XXXII: Pewna inna zasada przysuwania si ę i cofania Rozdz. XXXIII: Tablice prostaferez pi ę ciu gwiazd b łę dnych Tablica prostaferez SaturnaTablica prostaferez Wenus Tablica prostaferez Jowisza Tablica prostaferez Merkurego Tablica prostaferez Marsa Rozdz. XXXIV: Sposób obliczania miejsc tych pi ę ciu gwiazd w d ł ugo ś ci Rozdz. XXXV: Postoje i cofania si ę pi ę ciu gwiazd b łę dnych Rozdz. XXXVI: Sposób okre ś lania czasów, miejsc i ł uków ruchów wstecznych

14 OBROTÓW KSI Ę GA SZÓSTA Rozdz. I: Ogólne przedstawienie odchylenia pi ę ciu planet w szeroko ś ci Rozdz. II: Hipotezy o ko ł ach, po których te gwiazdy poruszaj ą si ę w szeroko ś ci Rozdz. III: Wielko ść nachylenia orbit Saturna, Jowisza i Marsa Rozdz. IV: Przedstawienie wszelkich innych, dowolnych w ogóle, szeroko ś ci tych trzech gwiazd Rozdz. V: Szeroko ś ci Wenus i Merkurego Rozdz. VI: Drugie przesuni ę cie si ę w szeroko ś ci Wenus i Merkurego odpowiednio do pochy ł o ś ci ich orbit w apogeum i perigeum Rozdz. VII: Rodzaje k ą tów oblikwacji obu gwiazd, Wenus i Merkurego Rozdz. VIII: Trzeci rodzaj szeroko ś ci Wenus i Merkurego, nazywany dewiacj ą Szeroko ś ci Saturna, Jowisza i Marsa Szeroko ś ci Wenus i Merkurego Rozdz. IX: Obliczanie szeroko ś ci pi ę ciu gwiazd b łę dnych

15 Karta tytu ł owa pierwszego wydania De revolutionibus orbium coelestium, Norymberga, 1543 Skrzynka w której przechowywany jest manuskrypt Kopernika.

16 Karta 1 versoKarta 1 recto

17 Ta sama karta w pierwszym wydaniu Karta 9 verso

18 Karta 11 rectoKarta 16 recto

19 Ź ród ł a Internet: Wikipedia: Miko ł aj Kopernik, O obrotach sfer niebieskich

20 Dziękuję za uwagę


Pobierz ppt "Mikołaj Kopernik. O obrotach sfer niebieskich – co tam jest? Zuzanna Kabacińska, nanotechnologia IV rok."

Podobne prezentacje


Reklamy Google