Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Gdybyśmy mogli powiększyć wymiary liniowe kawałka złotej folii 10 9 razy, obserwowalibyśmy go jako olbrzymi stos atomów o średnicy ponad pół metra. Praktycznie.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Gdybyśmy mogli powiększyć wymiary liniowe kawałka złotej folii 10 9 razy, obserwowalibyśmy go jako olbrzymi stos atomów o średnicy ponad pół metra. Praktycznie."— Zapis prezentacji:

1 Gdybyśmy mogli powiększyć wymiary liniowe kawałka złotej folii 10 9 razy, obserwowalibyśmy go jako olbrzymi stos atomów o średnicy ponad pół metra. Praktycznie cała masa atomu byłaby jednak skoncentrowana w jądrze - o średnicy ok. 0,025 mm, czyli o wielkości bardzo małego ziarenka piasku. Rzeczywiste rozmiary atomów i jego części składowych podaje tabela 2.1 Tabela 2.1 Promień atomu i jego części składowych Promień Atomu ok m Jądra ok m Elektronu? jest 1837 razy lżejszy od jądra atomu wodoru Wnioski, które sformułował Rutherford stały się podstawą wszystkich współczesnych teorii budowy atomu. Ustalono, że głównymi elementami składowymi jądra są neutrony i protony. Protony i neutrony noszą wspólną nazwę nukleonów.

2 Rys. 3 Uproszczony model atomu Atom W atomie znajduje się jednakowa ilość elektronów i protonów, dlatego jest elektrycznie obojętny. Protony i neutrony znajdują się w jądrze. Jądro jest bardzo małe w porównaniu z wymiarem całego atomu. Całą pozostałą przestrzeń wokół jądra zajmują elektrony. Elektrony są przyciągane siłami elektrostatycznymi przez protony znajdujące się w jądrze. Siła przyciągania elektronów przez protony decyduje o własnościach atomów (pierwiastków). Elektrony odgrywają dużą rolę w reakcjach chemicznych. Elektron Jest to cząstka materii o ładunku ujemnym obdarzona masą (m e = 1/1823m p ), rozmieszczona w powłoce elektronowej atomu. Masa elektronu wynosi m e = 1/1823 masy protonu i posiada ujemny ładunek elementarny o wartości x (C). Dla wygody przyjęto, że elektron ma ładunek -1. Elektrony znajdują się w przestrzeni wokół jądra atomowego i poruszają się z bardzo dużą prędkością. Liczba elektronów w powłoce elektronowej jest równa liczbie protonów w jądrze atomu. Proton Cząstka która posiada dodatni ładunek elementarny o wartości x (C). Dla wygody przyjęto, że proton ma ładunek +1. Neutron Cząstka elektrycznie obojętna.

3 Masy części składowych atomu Masy atomów są ekstremalnie małe. Przykładowo masa atomu węgla wyrażona w kilogramach ma wartość m a ( 6 12 C) = 1, kg. Odpowiednio dla magnezu m a ( Mg) = kg. Dlatego, żeby nie posługiwać się tak małymi wartościami mas, do wyrażania masy atomów zastosowano jednostkę masy atomowej - unit (u). Wyrażając w jednostkach masy atomowej masy składników atomu otrzymamy Jednostka masy atomowej jest dwunastą częścią masy jądra atomu węgla 6 12 C. 1 u (unit) odpowiada kg. Proton u Neutron u Elektron0,00055 u Z powyższego wynikają wnioski: masy protonu i neutronu są prawie identyczne w jądrze (protony plus neutrony) skupiona jest prawie cała masa atomu elektrony które równoważą dodatni ładunek protonów mają masę równą tylko 0.05% całej ich masy

4 Przykłady promieni atomów [w pm]: Pikometr [pm] jest jedną miliardową częścią milimetra. H – 30, He – 140, Ca – 197, Zn – 133, S – 104, Br – 114 O b l i c z e n i e: 1. Ile atomów możemy rozmieścić wzdłuż średnicy główki szpilki? 1. Główka od szpilki ma średnicę około m (milimetr długości). 2. Atom ma średnicę m, stąd m/ m = atomów 3. Cztery miliony atom ó w ( ) można rozmieścić wzdłuż średnicy główki od szpilki. Jeżeli ta sama główka od szpilki będzie jądrem atomu, to odpowiednio średnica atomu będzie miała wartość 10 m, bowiem średnica jądra stanowi około 0,01% średnicy atomu.

5 W rozważaniach przyjmiemy, że jądro składa się z 1 protonu i 1 neutronu : Wtedy masa jądra = ~2.0 u = 2 ( g) = g średnica jądra = m promień jądra r = m/2 = m objętość jądra = (4/3) (r) 3 = m 3 masa/objętość = g/ m 3 = g/m 3 oznacza to, że 1 cm 3 materii składającej się tylko z neutronów i protonów będzie miał masę - 6, g/m 3 ) ( m 3 ) = g/cm 3 Czyli 1 cm 3 jądra atomowego wazy sześć miliardów kilogramów, lub sześć milionów ton. 2. Jaką gęstość ma jądro atomu?

6 W czasach na współczesnych w miejsce orbity wprowadzono pojęcie powłoki, a elektron spostrzegany jest jako "chmura elektronowa" posiadającą swoją energię. Elektrony o zbliżonych energiach zajmują w atomie jedną powłokę a jeżeli różnią się energią to zajmują różne powłoki. Poziomy energetyczne elektronów mają oznaczenia n = 1, 2, 3, 4,..).Często w podręcznikach oprócz oznaczeń cyfrowych, powłokom nadaje się symbole literowe. Wartość n Symbol literowyKLMNOP Oznaczenia K, L, M, N, O, P są obecnie traktowane jako historyczne i nie zaleca się ich stosować. Każdy z poziomów energetycznych może pomieścić maksymalnie ściśle określoną ilość elektronów, która odpowiednio wynosi odpowiednio 2n 2

7 Elektrony walencyjne Zapełnianie powłok elektronami następuje od powłok najbliżej położonych jądra, tj. powłoki 1, dalej 2, itd. Na zewnętrznej ostatniej powłoce znajdują się elektrony słabo związane z jądrem atomu. Elektrony te nazywamy elektronami walencyjnymi. Znając ilość elektronów w atomie, kolejność zapełniania powłok i ich maksymalną pojemność, jesteśmy w stanie zbudować modele atomów. Przykładem są modele atomów sodu (Na) i magnezu (Mg) (patrz rysunki 2.6 i 2.7). Ilości elektronów walencyjnych w przedstawionych modelach odpowiednio wynoszą; 1 elektron walencyjny dla sodu (Na) 2 elektrony walencyjne dla magnezu (Mg). Konfiguracje elektronowe Często rozmieszczenie elektronów w atomie przedstawia się za pomocą tzw. konfiguracji elektronowej, która podaje w jaki sposób rozmieszczone są elektrony na powłokach. Przykład Na - (2,8,1), Mg - (2,8,2) Konfiguracja elektronowa, czyli rozmieszczenie elektronów w atomie, daje chemikowi cenne informacje, pozwalające przewidywać właściwości i zachowanie się pierwiastka w różnych warunkach oraz reakcje chemiczne, w jakie może wchodzić

8 Analiza widm atomów oraz zastosowanie zasad mechaniki kwantowej do wyjaśnienia budowy powłok elektronowych wykazały, że elektrony zajmujące określone poziomy energetyczne wykazują niewielkie różnice energii i są rozmieszczone na podpowłokach. Podpowłoka najniższego poziomu energetycznego ma oznaczenie s a kolejne według wzrastającej energii p, d i f. Maksymalna liczba elektronów na tych podpoziomach wynosi: s – 2; p - 6; d - 10; f - 14

9 Jeżeli w zapisie konfiguracji elektronowej atomów uwzględnimy podział powłok elektronowych na podpoziomy energetyczne (s, p, d i f), otrzymamy nowy bardziej czytelny sposób rozmieszczenia elektronów w atomie: 11 Na - (2, 8, 1), 12 Mg - (2, 8, 2) --> 11 Na - 1s 2 2s 2 2p 6 3s 1, 12 Mg - 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 Przy nowym sposobie przedstawiania konfiguracji elektronowej atomów, należy przed symbolem podpoziomu energetycznego umieścić liczbę równą numerowi powłoki (n = 1, 2, 3, 4..). W prawym górnym rogu nad symbolem podpowłoki liczbę elektronów zajmującą dany podpoziom (np. p 6 ). Dla przykładu 11 Na - 1s 2 2s 2 2p 6 3s 1 odczytamy, że atom sodu ma 11 elektronów, które są rozmieszczone na trzech powłokach. Na pierwszej powłoce znajdują się dwa elektrony i zajmują tylko jeden podpoziom energetyczny s (1s 2 ), na drugiej powłoce znajduje się 8 elektronów i zajmują dwa podpoziomy energetyczne s i p (2s 2 2p 6 ), zaś na ostatniej powłoce znajduje się jeden elektron zajmujący tylko jeden podpoziom energetyczny s (3s 1 ). Do zapisania konfiguracji elektronowej atomu konieczna jest znajomość: liczby elektronów w atomie numeru powłoki elektronowej symbolu podpoziomu energetycznego liczby elektronów w każdej powłoce kolejności zapełniania powłok i podpowłok

10

11 Liczby kwantowe – w mechanice kwantowej nazywane są tak wartości własne odpowiadające określonym stanom własnym operatorów kwantowych, które odpowiadają energii i innym cechom układów kwantowych.mechanice kwantowej wartości własnestanom własnym operatorów kwantowych Symbole liczb kwantowych są tradycyjnie ustalone. Na przykład elektronowi w atomie przypisane są następujące liczby kwantowe:elektronowi n oznacza numer orbity i przyjmuje wartości całkowitych liczb dodatnich, l oznacza wartość bezwzględną orbitalnego momentu pędu imomentu pędu przyjmuje wartości liczb naturalnych z zakresu, m oznacza rzut orbitalnego momentu pędu na wybraną oś i przyjmuje wartości liczb całkowitych z zakresu, s oznacza spin. Dla elektronu przyjmuje wartości +1/2spin (prawoskrętny) lub – 1/2 (lewoskrętny). Małymi literami oznacza się liczby kwantowe opisujące stan jednego elektronu. Stany wieloelektronowe opisuje się literami dużymi.

12 główna liczba kwan- towa " n " sym- bol pow- łoki maksy- malna pojem- ność powłoki " 2n 2 " poboczna liczba kwantowa "L" symbol podpowłoki s p d f magnetyczna liczba kwantowa " m " 0 -1, 0,+1 -2,-1, 0,+1,+2 -3,-2,-1, 0,+1,+2 +3 maksymalne zapełnie- nie powłoki i podpowłok 1K21s 2 2L8 2s 2 2p 6 3M18 3s 2 3p 6 3d 10 4N32 4s 2 4p 6 4d 10 4f 14 5O(50) 5s 2 5p 6 5d 10 5f 14 6P(72) 6s 2 6p 6 6d 10 7Q(98) 7s 2 7p 6 7d 10

13 Kolejność obsadzania poziomów w atomie przedstawia rysunek. Znajomość powyższych zasad pozwala nam przedstawić konfiguracje elektronową atomów każdego pierwiastka, ale...

14 K) 1s 2 L) 2s 2, 2p 6 M) 3s 2, 3p 6 i co dalej? Dylemat nr 1: gdzie umieścić 19-sty elektron, czy na 3d, czy 4s? Reguła nr 1: osiągnij minimum (n + l) Obliczenie: (n + l) dla 3d = = 5, zaś dla 4s = = 4, stąd wniosek 1: najpierw 4s Dylemat nr 2: gdzie umieścić 21-szy elektron, czy na 3d, czy 4p? Próba reguły nr 1: (n + l) dla 3d = = 5, zaś dla 4p = = też 5 wniosek 2: reguła nr 1 nie rozstrzyga dylematu nr 2, stąd Reguła nr 2: jeżeli (n + l)1 = (n + 1)2, to osiągnij minimum n wniosek 3: najpierw 3d, potem 4p

15 Lantanowce La La 57 Lanta n Ce Ce 58 Cer Pr Pr 59 Prazeody m Nd Nd 60 Neody m Pm Pm 61 Prome t Sm Sm 62 Sama r Eu Eu 63 Europ Gd Gd 64 Gadoli n Tb Tb 65 Terb Dy Dy 66 Dyspro z Ho Ho 67 Holm Er Er 68 Erb Tm Tm 69 Tul Yb Yb 70 Iterb Lu Lu 71 Lutet Aktynowce Ac Ac 89 Aktyn Th Th 90 Tor Pa Pa 91 Protaktyn U U 92 Uran Np Np 93 Neptu n Pu Pu 94 Pluto n Am Am 95 Amery k Cm Cm 96 Kiur Bk Bk 97 Beker el Cf Cf 98 Kaliforn Es Es 99 Einstei n Fm Fm 100 Fer m Md Md 101 Mendele w No No 102 Nobe l Lr Lr 103 Loren s Układ okresowy pierwiastków - stan skupienia

16

17 Atomic Radii

18 Lantanowce La La 57 1,1 Ce Ce 58 1,1 Pr Pr 59 1,1 N d N d 60 1, 1 P m P m 61 1,1 S m S m 62 1,2 Eu Eu 63 1,2 Gd Gd 64 1,2 Tb Tb 65 1,2 D y D y 66 1,2 H o H o 67 1,2 Er Er 68 1,2 Tm Tm 69 1,2 Y b Y b 70 1,2 L u L u 71 1,2 Aktynowce Ac Ac 89 1,1 Th Th 90 1,3 Pa Pa 91 1,5 U U 92 1, 7 Np Np 93 1,3 Pu Pu 94 1,3 Am Am 95 1,3 Cm Cm 96 1,3 Bk Bk 97 1,3 Cf Cf 98 1,3 Es Es 99 1,3 Fm Fm 100 1,3 Md Md 101 1,3 No No 102 1,3 Lr Lr ,3 Układ okresowy pierwiastków - elektroujemność

19

20

21 Le Chatelier's Principle The Chromate - Dichromate Equilibrium In this experiment you will study a reaction in which there is considerable reversibility. This is the reaction beween chromate ions, CrO 4 2- (aq) which are yellow, and dichromate ions Cr 2 O 7 2- (aq) which are orange. The reaction that you will investigate is: 2 CrO 4 2- (aq) + 2 H + (aq) Cr 2 O 7 2- (aq) + H 2 O The procedure involves varying the concentration of the H + ion in order to see how the concentrations of the yellow and orange species change. In part I of the procedure you are looking only for a change in color: the more orange, the more Cr 2 O 7 2- (aq) is present the more yellow the color, the more CrO 4 2- (aq) is present

22 Put approximately 1 ml (10 drops) of 0.1 M CrO 4 2- (aq) solution into one clean 13 x 100 mm test tube. Put about the same amount (10 drops) of 0.1 M Cr 2 O 7 2- (aq) into a second Add 1 M HCl drop by drop (maximum of 5 drops) to each test tube and record the color change Repeat the first part of step 1 with fresh solutions (you will now have four test tubes with colored solutions). Add 1 M NaOH drop by drop (maximum of 5 drops) to each test tube, and record the color change

23 In a solution we call a chromate solution, there is also a little bit of dichromate, but the predominant color will be yellow. In a solution we call a dichromate solution, there is also a little bit of chromate, but the predominant color will be orange. 2 CrO 4 2- (aq) + 2 H + (aq) Cr 2 O 7 2- (aq) + H 2 O (l)

24

25

26

27 Zmiany barwy wskaźników Wskaźnik Barwa formy kwasowej Zakres zmiany barwy pK In Barwa formy zasadowej Błękit tymolowy Oranż metylowy Błękit bromofenolowy Zieleń bromokrezolowa Czerwień metylowa Błękit bromotymolowy Lakmus Czerwień fenolowa Błękit tymolowy Fenoloftaleina Żółcień alizarynowa Alizaryna Czerwona Żółta Czerwona Żółta Czerwona Żółta Bezbarwna Żółta Czerwona od 1,2 do 2,8 3,2 do 4,4 3,0 do 4,6 4,0 do 5,6 4,8 do 6,0 6,0 do 7,6 5,0 do 8,0 6,6 do 8,0 9,0 do 9,6 8,2 do 10,0 10,1 do 12,0 11,0 do 12,4 1,7 3,4 3,9 4,7 5,0 7,1 6,5 7,9 8,9 9,4 11,2 11,7 Żółta Niebieska Żółta Niebieska Czerwona Niebieska Różowa Czerwona Purpurowa

28 MnO H+ 5e = Mn 2+ +4H 2 O (środowisko kwaśne od H 2 SO 4 ) Przykłady 2KMnO 4 + 5H 2 C 2 O 4 + 3H 2 SO 4 = 2MnSO CO 2 + K 2 SO 4 + 8H 2 O MnO Fe H + = Mn Fe H 2 O 2MnO H 2 O 2 + 6H + = 2Mn O 2 + 8H 2 O Zad. 1. W kolbie miarowej na 250 cm 3 rozpuszczono 0,01575 g H 2 C 2 O 4 2H 2 O w wodzie dest.. Na zmiareczkowanie 20 cm 3 tego roztworu zużyto 25 cm 3 roztworu KMnO 4. Oblicz stężenie molowe roztworu KMnO 4. Zad. 2. Naważkę 0,4111 g suchego osadu po koagulacji ścieków za pomocą PIX-u rozpuszczono w rozcieńczonym H 2 SO 4, po czym całość jonów żelaza zredukowano do Fe 2+. Na zmiareczkowanie tego roztworu zużyto 17,85 cm 3 0,02m KMnO 4. Oblicz % zawartość Fe w badanym osadzie [Fe=56]. Zad. 3. W kolbie na 250 cm 3 1,003 g roztworu H 2 O 2 uzupełniono wodą dest.. Na zmiareczkowanie 25 cm 3 tego roztworu zużyto 17,4 cm 3 0,02 m KMnO 4. Oblicz stężenie procentowe badanego roztworu H 2 O 2. Zad. 4. Naważkę wapienia o masie 0,25 g rozpuszczono i jony Ca 2+ ilościowo wytrącono w postaci CaC 2 O 4. Osad przemyto i rozpuszczono w rozcieńczonym H 2 SO 4. Na zmiareczkowanie tego roztworu zużyto 40 cm 3 roztworu KMnO 4, którego 1 cm 3 zawierał 0,00316 g KMnO 4. Oblicz % zawartość CaO w badanej skale wapiennej [Ca=40, Mn=55].

29 A Peter Agre Kurt Alder Sidney Altman Svante Arrhenius B Adolf von Baeyer Derek Barton Friedrich Bergius Herbert C. Brown Adolf Butenandt C Yves Chauvin Aaron Ciechanover Dorothy Crowfoot Hodgkin Robert Curl E Hans von Euler-Chelpin F John Fenn Ernst Fischer G Robert Grubbs H Fritz Haber Otto Hahn Arthur Harden Odd Hassel Dudley Robert Herschbach Avram Hershko Gerhard Herzberg György von Hevesy Jaroslav Heyrovský Jacobus Henricus van't Hoff Roald Hoffmann J Frédéric Joliot-Curie Irène Joliot-Curie K William Knowles Walter Kohn Richard Kuhn L Irving Langmuir Jean-Marie Lehn Willard Libby M Roderick MacKinnon Robert S. Mulliken N Giulio Natta Walther Hermann Nernst Ryōji Noyori O Lars Onsager P Linus Pauling John Polanyi John A. Pople Ilya Prigogine R Robert Robinson Irwin Rose Ernest Rutherford S Richard Schrock Barry Sharpless Maria Skłodowska-Curie James Batcheller Sumner T Kōichi Tanaka U Harold Clayton Urey V Vincent du Vigneaud W Otto Wallach Alfred Werner Geoffrey Wilkinson Adolf Otto Reinhold Windaus Georg Wittig Kurt Wüthrich Z Karl Ziegler

30 The Nobel Prize in Chemistry 1913 "in recognition of his work on the linkage of atoms in molecules by which he has thrown new light on earlier investigations and opened up new fields of research especially in inorganic chemistry" Alfred Werner Switzerland University of Zurich Zurich, Switzerland b (in Mulhouse, then Germany) d. 1919

31 PierwiastekJonJon kompleksowy Kobalt Co (27) 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 7 4s 2 Co 3+ 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 6 Co(NH 3 ) s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 10 4s 2 4p 6 struktura Kryptonu Żelazo Fe (26) 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 6 4s 2 Fe 2+ (Fe 3+ ) 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 6 (3d 5 ) Fe(CN) 6 4- Fe(CN) s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 10 (3d 9 ) 4s 2 4p 6 struktura Kryptonu (prawie) Miedź Cu (29) 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 10 4s 1 Cu 2+ 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 9 Cu(NH 3 ) s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 9 4s 2 4p 6 struktura (prawie) Kryptonu Cynk Zn (30) 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 10 4s 2 Zn 2+ 1s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 10 Zn(OH) s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 3d 10 4s 2 4p 6 struktura Kryptonu

32

33 Typowe kompleksy i reakcje kompleksowania [Cu(NH 3 ) 4 ] 2+ ; [Zn(NH 3 ) 4 ] 2+ ; [Ag(NH 3 ) 2 ] + ; [Fe(CN) 6 ] 4- ; [Fe(CN) 6 ] 3- ; [Ag(S 2 O 3 ) 2 ] 3- [Al(OH) 4 (H 2 O) 2 ] - ; [Pb(OH) 3 ] Au + 4HCl + 3HNO 3 HAuCl 4 + 3NO 2 + 3H 2 O [CuCl 2 (H 2 O)] + Cl - [CuCl 3 (H 2 O)] - + H 2 O ogrzewanie [Co(NH 3 ) 6 ]Cl 3 [Co(NH 3 ) 5 H 2 O]Cl 3...[Co(H 2 O) 6 ]Cl 3...[Co(H 2 O) 5 Cl]Cl Zn(OH) 2 + 2OH - [Zn(OH) 4 ] HgS + S 2- [HgS 2 ] 2- ; As 2 S S 2- 2[AsS 3 ] 3-

34 Przyrodnicze znaczenie kompleksowania 1. Transport kationów (np. żelaza III) z gleby do rośliny poprzez tzw. wielochelatowe połączenia. 2. Transport Ni 2+, Co 2+, czy Ca 2+ w organizmach za pomocą aminokwasów jako ligandów. 3. Rozpuszczanie trudno rozpuszczalnych osadów: a) Cu(OH) 2 + 4NH 3 H 2 O [Cu(NH 3 ) 4 ](OH) 2 b) fosfogipsu np. w kwasie winowym ; c) zapobieganie zamuleniu organizmu ssaków poprzez zdolność witaminy C (jako tzw. bioligandu) do przekształcania osadów w przyswajalne. 4. Nawozy dolistne zawierające bioligandy poprawiają przyswajalność np. Ca 3 (PO 4 ) 2. Chelaty (szczególnie wielokleszczowe typu chlorofilu, hemoglobiny, czy witaminy B 12 ) generalnie zakwaszają środowisko, zwiększając rozpuszczalność (przyswajalność) osadów. 5. Przyroda działa wybiórczo, selekcjonuje chelaty i preferuje układy labilne. Przykładowo kwas cis- maleinowy kompleksuje mocno, stąd w przyrodzie spotyka się jego odmianę trans. Chelatoterapia to ważna dziedzina medycyny: a) cis-platinium hamuje rozwój tkanki nowotworowej, b) nadmiar Cu 2+ w żywności (tzw. choroba Wilsona) leczy się za pomocą bioligandu EDTA, c) BAL (2,3-ditio-1-propanol) jest odtrutką przy zatruciach metalami ciężkimi.

35

36

37

38

39

40

41 Figure 1. Schematic illustration of the chemical structure of Proteomix ion-exchange phases.

42

43 Strong-acid cation exchange resins are prepared by sulfonating the benzene rings in the polymer. The SO3- groups are permanently fixed to the polymer network to give a negatively charged matrix and exchangeable, mobile positive hydrogen ions.

44 Strong-base anion exchange resins require 2 reactions: chloromethylation and amination :

45 Typowe reakcje zachodzące podczas zmiękczania: kationit Kt-Na 2 + Ca(HCO 3 ) 2 --> Kt-Ca + 2NaHCO 3 Kt-Na 2 + MgCl 2 --> Kt-Mg + 2NaCl Kt-Na 2 + CaSO 4 --> Kt-Ca + Na 2 SO 4 w czasie regeneracji Kt-Ca + 2NaCl --> Kt-Na 2 + CaCl 2 Kt-Mg + 2NaCl --> Kt-Na 2 + MgCl 2


Pobierz ppt "Gdybyśmy mogli powiększyć wymiary liniowe kawałka złotej folii 10 9 razy, obserwowalibyśmy go jako olbrzymi stos atomów o średnicy ponad pół metra. Praktycznie."

Podobne prezentacje


Reklamy Google