Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

© K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 1 listopad 2004 Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych Wykładowca: Kazimierz.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "© K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 1 listopad 2004 Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych Wykładowca: Kazimierz."— Zapis prezentacji:

1 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 1 listopad 2004 Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych Wykładowca: Kazimierz Subieta Polsko-Japońska Wyższa Szkoła Technik Komputerowych, Warszawa Instytut Podstaw Informatyki PAN, Warszawa Wykład 6: Optymalizacja zapytań – wykorzystanie indeksów, usuwanie martwych podzapytań

2 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 2 listopad 2004 Co to są indeksy? Indeksy są pomocniczymi (redundantnymi) strukturami danych przechowywanymi po stronie serwera. Administrator bazy danych generuje nowe indeksy, o ile rozpozna ich potrzebę, lub je usuwa, jeżeli są nieprzydatne. Indeksy służą do szybkiego wyszukiwania obiektów. Zaletą indeksu jest jego stosunkowo mały rozmiar oraz jednoaspektowość wyszukiwania, co umożliwia ich bardzo efektywną organizację. W najbardziej popularnym ujęciu indeks należy rozumieć jako dwu- kolumnową tablicę, gdzie pierwsza kolumna zawiera wartości kluczowe, zaś druga – wartości niekluczowe, najczęściej referencje do obiektów. Wartości kluczowe są unikalne i służą jako wejście dla procedury wyszukiwania w indeksie. Wynikiem wyszukiwania według danej wartości kluczowej są wartości niekluczowe umieszczone w tym samym wierszu tablicy. Wartości kluczowe są wartościami zapamiętanymi w określonych atrybutach obiektów bazy danych (dla indeksów gęstych) lub są reprezentantami przedziałów tych wartości (dla indeksów zakresowych).

3 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 3 listopad 2004 Mini-baza danych i 1 Prac i 2 Nazwisko Nowak i 3 Zar 2500 i 4 PracujeW i 22 Dział i 23 Nazwa Sprzedaż i 24 Lokacja Radom i 25 Zatrudnia i 26 Zatrudnia i 17 Dział i 18 Nazwa Produkcja i 19 Lokacja Kielce i 21 Zatrudnia i 20 Lokacja Kraków i 9 Prac i 10 Nazwisko Barski i 11 Zar 900 i 16 PracujeW i 13 Miasto Radom i 14 Ulica Wolska i 15 NrDomu 12 i 12 Adres i 5 Prac i 6 Nazwisko Kowalski i 7 Zar 2000 i 8 PracujeW

4 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 4 listopad 2004 Przykładowe indeksy Indeks dla obiektów Prac wg atrybutu Nazwisko (mini-baza) Wartość kluczowa Barski Kowalski Nowak Wartość nie-kluczowa i 9 i 5 i 1 Indeks dla obiektów Dział wg atrybutu Lokacja (mini-baza) Wartość kluczowa Kielce Kraków Radom Wartość nie-kluczowa i 17 i 22 Indeks dla obiektów Prac wg atrybutu Stan Wartość kluczowa analityk kierownik operator programista radca Wartość nie-kluczowa i 15, i 17, i 43 i 72, i 43 i 18, i 22, i 25, i 57 i 22, i 43, i 59, i 48 i 7 Indeks zakresowy dla obiektów Prac wg atrybutu Zar Wartość kluczowa Wartość nie-kluczowa i 15 i 72, i 43 i 18, i 22, i 25 i 25, i 45, i 59, i 48 i 26, i 55 i 29, i 66 i 7

5 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 5 listopad 2004 Fizyczna organizacja indeksów Najbardziej popularną strukturą danych używaną do organizacji indeksów są indeksy z kodowaniem haszującym (hash coding) w bardzo wielu odmianach Prawie równie popularne są indeksy oparte na metodzie zwanej B- drzewem (B-tree, balanced tree), również w bardzo wielu odmianach. Kodowanie haszujące, oparte na funkcji haszującej (hash function) działającej na wartości kluczowej, dostarcza praktycznie jednakowego czasu wyszukiwania dla dowolnego rozmiaru indeksu. Wadą tej metody jest konieczność określenia z góry rozmiaru tablicy indeksu. Wada ta jest wyeliminowana przez tzw. dynamiczne haszowanie (dynamic hashing) lub haszowanie liniowe (linear hashing). Druga wada polega na konieczności rozstrzygania konfliktów (ten sam wynik funkcji haszującej dla różnych wartości kluczowych). Metoda oparta na B-drzewie jest nieco gorsza jeżeli chodzi o czas wyszukiwania i jest wrażliwa na częste aktualizacje indeksu. Jej zaletą jest prostota algorytmu i oszczędność miejsca.

6 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 6 listopad 2004 Dwie istotne własności indeksów Przezroczystość indeksów dla programisty baz danych. Programista nie uwzględnia istnienia indeksów w zapytaniach, są one uwzględniane automatycznie. Dzięki temu administrator bazy danych ma pełną swobodę w zakresie generowania nowych indeksów i usuwania indeksów bez konieczności zmiany programów aplikacyjnych. Automatyczna aktualizacja indeksów, która następuje w wyniku zmian w bazie danych. Indeksy, jak wszystkie struktury redundantne, mogą utracić spójność, o ile baza danych zostanie zaktualizowana. Automatyczny mechanizm powinien poprawić, zlikwidować lub od nowa wygenerować indeks w przypadku zmian w bazie danych.

7 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 7 listopad 2004 Architektura systemu z indeksami Parser zapytań/programów Środowisko rozwoju oprogramowania (edytor, kompilator, itd.) Klient Drzewo syntaktyczne zapytania/programu Optymalizacja poprzez przepisywanie Optymalizacja poprzez indeksy Interpreter zapytań/programów Lokalny skład danych Stos środowiskowy Stos rezultatów Statyczny stos środowiskowy Statyczny stos rezultatów Baza danych: metabaza, trwałe obiekty, abstrakcje, indeksy,... Zarządzanie obiektami Przetwarzanie trwałych abstrakcji bazujących na zapytaniach Rejestr indeksów Serwer

8 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 8 listopad 2004 Logiczny obraz indeksu (1) Z punktu widzenia języka zapytań, organizacja indeksu i jego własności fizyczne mają znaczenie dla wydajności, lecz nie dla koncepcji. Koncepcyjnie, wszystkie indeksy maja postać funkcji, która przyjmuje argument w postaci stringu, liczby, daty, itp. i zwraca wynik w postaci referencji do obiektu lub do obiektów. Niekiedy funkcje te mają wiele argumentów i/lub mają argument w postaci zbioru. Niektóre typy indeksów (np. indeksy ścieżkowe) zwracają bag struktur referencji do obiektów. Same indeksy są zapamiętane w bazie danych. Informacja o nich jest zapamiętana w specjalnym rejestrze indeksów znajdującym się na serwerze i zarządzanym przez administratora bazy danych. Rejestr przechowuje całą informację niezbędną do automatycznego wykorzystania indeksu przez optymalizator zapytań. Nie będziemy zajmować się organizacją tego rejestru oraz interfejsem jego administratora.

9 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 9 listopad 2004 Logiczny obraz indeksu (2) Indeks można uważać za kolekcję zapamiętanych zapytań o jednakowej budowie. Np. indeks IndeksOsobaNazwisko(x), dotyczący nazwisk obiektów Osoba, można uważać za realizację zapytania Osoba where Nazwisko = x, gdzie x jest stringowym parametrem. Dzięki temu, zapytanie o postaci: Osoba where Nazwisko = Nowak można zastąpić wywołaniem funkcji IndeksOsobaNazwisko(Nowak). Reguła zastępowania zapytania przez wywołanie indeksu może być dla niektórych indeksów złożona. Jeżeli zostanie odkryty dostatecznie często spotykany wzorzec zapytania, wówczas dla takiego wzorca można zbudować specjalny indeks, i następnie zastępować zapytania poprzez wywołanie indeksu. Stąd m.in. wynika duża liczba różnych typów indeksów. Do tego dochodzi organizacja fizyczna, która również może być specjalna.

10 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 10 listopad 2004 Klasyfikacja indeksów Indeks główny jest obliczony na unikalny klucz kolekcji: dla danego argumentu zwraca dokładnie jedną referencję do obiektu. Np. indeks, którego argumentem (wartością kluczową) jest numer PESEL. Indeks wtórny jest obliczony na atrybut, którego wartość nie jest unikalna dla danej kolekcji obiektów. Np. indeks, którego argumentem (wartością kluczową) jest stanowisko pracownika. Indeks gęsty oznacza, że dla każdej wartości atrybutu występującej w bazie danych tworzona jest pozycja indeksu. Np. dla obiektów Osoba indeks, którego argumentem jest dowolne nazwisko występujące w bazie danych. Indeks zakresowy dotyczy wartości z pewnego zakresu. Np. dla atrybutu zarobek indeks zawiera pozycje z przedziałów 0-99, , ,... Dla nazwisk pozycje mogą mieć postać: nazwiska zaczynające się na A, nazwiska zaczynające się na B,...., nazwiska zaczynające się na Ż. Oprócz tego występują indeksy nie mieszczące się w tej klasyfikacji

11 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 11 listopad 2004 Indeks gęsty Realizuje wzorce zapytań: NazwaObiektu where NazwaAtrybutu = v oraz NazwaObiektu where NazwaAtrybutu v gdzie v jest parametrem. Postępowanie zmierzające do wykorzystania indeksu gęstego IndeksObiektAtrybut nastawionego na indeksowanie obiektów o nazwie NazwaObiektu poprzez wartości atrybutu o nazwie NazwaAtrybutu jest następujące: Poszukujemy w drzewie syntaktycznym fragmentu mającego jedną z następujących postaci:... (NazwaObiektu where NazwaAtrybutu = q) (NazwaObiektu where q = NazwaAtrybutu) (NazwaObiektu where NazwaAtrybutu q) (NazwaObiektu where (p1 and NazwaAtrybutu = q and p2)) (NazwaObiektu where (p1 and q NazwaAtrybutu and p2))...

12 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 12 listopad 2004 Postępowanie z indeksem gęstym q jest dowolnym zapytaniem objętym działaniem operatora where i niezależnym od tego operatora; p, p1, p2 są dowolnymi warunkami, Wiązanie nazwy NazwaObiektu odbywa się w sekcji bazy danych (o numerze 1). W tym celu należy wykorzystać procedurę static_eval, która ustali odpowiednie numery dla wiązania nazw. Jeżeli sekcji bazowych jest więcej niż jedna, należy ustalić, czy wiązanie odbędzie się w sekcji bazy danych. Jeżeli te warunki są spełnione, wówczas odpowiednie fragmenty zapytania należy zastąpić w drzewie syntaktycznym przez fragment drzewa będący wywołaniem funkcji indeksu:...IndeksObiektAtrybut( deref( q ) )... Np. ostatnie 2 postacie należy zastąpić w drzewie syntaktycznym poprzez drzewo powstałe z zapytania:...IndeksObiektAtrybut( deref( q ) ) where (p1 and p2)...

13 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 13 listopad 2004 Przykład – przekształcenie drzewa syntaktycznego Prac where Zar < 2000 and Stan = operator Start 2,2Operator where Prawe podzapLewe podzap Nazwa Prac1,1Operator and Lewe podzap Operator < Lewe podzap Nazwa Zar2,2 Operator deref Prawe podzap Literał 2000 Prawe podzap Operator = Prawe podzap Literał operator Lewe podzap Operator deref Nazwa Stan2,2 IndeksPracStan(operator) where Zar < 2000 Start 2,2Operator where Lewe podzap Prawe podzap Operator < Lewe podzap Nazwa Zar2,2 Operator deref Prawe podzap Literał 2000 Funkcja IndeksPracStan Literał operator

14 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 14 listopad 2004 Indeksy zakresowe Indeks zakresowy realizuje wzorce zapytań podobne do przypadku indeksu gęstego, ale jego wykorzystanie wiąże się z bardziej złożonymi regułami. Wymagają dopasowania aktualnej wartości występującej w zapytaniu do argumentu tego indeksu, zastosowania go, a następnie dodatkowego odfiltrowania wyniku. Idea indeksu zakresowego polega na indeksowaniu zbioru obiektów przedziałami wartości atrybutu. Np. indeks zakresowy dla zarobku pracownika może określać przedziały: , , ,... Każdy z przedziałów jest jedną pozycją w indeksie. Pozycja indeksu zakresowego może zawierać zero, jedną lub więcej wartości niekluczowych. Zaletą indeksów zakresowych jest zmniejszenie rozmiaru pamięci, szybsze wyszukiwanie oraz mniejsza wrażliwość na aktualizację bazy danych. Indeks zakresowy ułatwia optymalizację w sytuacji, gdy w zapytaniu występuje operator lub..

15 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 15 listopad 2004 Funkcja zakresowa Indeks zakresowy jest skojarzony z funkcją zakresową, która dla dowolnej wartości kluczowej ustala przedział (zakres), do którego należy. Granice przedziału są wyznaczane pojedynczą wartością oraz ustalonym dla danego indeksu rozmiarem przedziału. Np. dla indeksu zakresowego dla zarobków funkcja zakresowa dla wartości 77, 345 i 499 przypisuje wartość 500, dla wartości 555, 763, 879 przypisuje wartość 1000,..., itd.; Istotnym kryterium dla funkcji zakresowej jest równomierność rozmieszczenia wartości niekluczowych w poszczególnych pozycjach indeksu. Jeżeli np. indeks dotyczyłby polskich miejscowości i miałby mieć 10 pozycji, to (na podstawie książki telefonicznej): od Albigowa do Burzenin powinniśmy przypisać wartość 1, od Burzyn do Dzieżgoń wartość 2,... od Wieluń do Żywiec wartość 10. To zapewnia równomierność rozmieszczenia pozycji niekluczowych.

16 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 16 listopad 2004 Wykorzystania indeksu zakresowego Jeżeli indeks jest nastawiony na uwzględnianie operatorów oraz, wówczas wartości wyznaczane przez funkcję zakresową muszą mieć ten sam porządek liniowy, który obowiązuje dla wszystkich wartości. Taka funkcja zakresowa jest określana jako zachowująca porządek (order preserving). Jeżeli operatory i są dla danego typu wartości nieistotne, wówczas funkcja zakresowa może być ustalona dowolnie, np. może to być funkcja haszująca. Postępowanie optymalizatora zmierzające do wykorzystania indeksu zakresowego jest bardzo podobne do wykorzystania indeksu gęstego, z dwoma różnicami: Na wartości wyznaczonej przez zapytanie q należy wykonać funkcję zakresową, a dopiero po tym funkcję indeksu; Warunek znajdujący się po operatorze where nie ulega zmianie, gdyż musimy dodatkowo odfiltrować niepotrzebne wartości niekluczowe.

17 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 17 listopad 2004 Zmiana drzewa syntaktycznego Przykładowo, jeżeli indeks IndxZakrObiektAtrybut dotyczy obiektów o nazwie NazwaObiektu i jego atrybutu o nazwie NazwaAtrybutu, funkcja zakresowa ma nazwę FunZakrObiektAtrybut, q jest dowolnym zapytaniem objętym działaniem operatora where i niezależnym od tego operatora, NazwaObiektu jest wiązana w sekcji bazy danych, to zapytanie o postaci:... (NazwaObiektu where (p1 and q NazwaAtrybutu and p2))... można przepisać do postaci:... IndxZakrObiektAtrybut( FunZakrObiektAtrybut( deref( q ))) where (p1 and q NazwaAtrybutu and p2))... Odpowiednie modyfikacje drzewa syntaktycznego są podobne do przypadku indeksu gęstego.

18 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 18 listopad 2004 Porównania inne niż = Indeksy zakresowe buduje się niekiedy po to, aby uwzględnić optymalizację zapytań z operatorami porównania lub. Odbywa się to poprzez wprowadzenie funkcji, która ustala wszystkie te pozycje indeksu, które na pewno będą spełniać warunek porównania. Np. jeżeli mamy warunek NazwaAtrybutu < q i indeks zarobków dla pracowników, to funkcja FunLtObiektAtrybut(q) dla wartości q = 2450 zwróci sumę wartości niekluczowych z pozycji indeksu mających wartość kluczową 500, 1000, 1500 i Pozycje z przedziału FunZakrObiektAtrybut(deref(q)) mogą warunku nie spełniać, zatem należy je jak poprzednio odfiltrować. Jeżeli funkcja FunLtObiektAtrybut(q) wyznacza te pozycje niekluczowe z indeksu IndxZakrObiektAtrybut, które na pewno spełniają warunek NazwaAtrybutu < q, to zapytanie o postaci... (NazwaObiektu where NazwaAtrybutu < q)... zostanie przepisane do postaci...FunLtObiektAtrybut( q ) (IndxZakrObiektAtrybut( FunZakrObiektAtrybut( deref( q ))) where NazwaAtrybutu < q)... Analogiczne dla innych operatorów.

19 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 19 listopad 2004 Kiedy nie da się zastosować indeksu? Podane wyżej wzorce zapytań nie zawsze umożliwiają zastosowanie indeksu. Indeksu nie da się zastosować, jeżeli nazwa obiektu nie wiąże się w dolnej sekcji stosu (sekcji bazy danych). Indeksu nie da się zastosować, jeżeli obiekty identyfikuje pewne wyrażenie różne od nazwy tych obiektów (np. wywołanie funkcji). Indeksu nie da się również zastosować, jeżeli q występujące w przytoczonych wyżej zapytaniach jest zależne od najbliższego operatora where. Przykładowo, zapytanie: Prac where Zar > (Wiek * 100) uniemożliwia zastosowanie indeksu IndeksPracZar, gdyż zapytanie Wiek jest zależne od najbliższego operatora where.

20 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 20 listopad 2004 Wybór indeksu do optymalizacji W niektórych sytuacjach użycie dwóch lub więcej indeksów jest utrudnione lub niemożliwe. Przykładowo, w zapytaniu: Prac where Nazwisko = Nowak and Zar = 2000 można byłoby użyć indeksu IndeksPracNazwisko lub IndeksPracZar, ale nie obu. Po przekształceniu zapytania poprzez użycie jednego z nich, np. do postaci: IndeksPracNazwisko(Nowak) where Zar = 2000 użycie drugiego nie spełnia warunków ustalonych przez nas poprzednio. Możemy to zapytanie przekształcić do postaci: IndeksPracZar( 2000 ) where Nazwisko = Nowak ale wtedy użycie indeksu nazwisk stanie się niemożliwe. Można skorzystania z operatora przecięcia zbiorów: IndeksPracNazwisko(Nowak) IndeksPracZar( 2000 ) ale nie jest pewne, czy będzie to opłacalne: Nie bardzo wiadomo, które rozwiązanie jest najlepsze. Wybór może wspomóc model kosztów ewaluacji zapytania.

21 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 21 listopad 2004 Model kosztów Ponieważ kolekcje obiektów w bazie danych mogą mieć różny rozmiar, różne proporcje wzajemne, różne cechy logiczne i fizyczne itd., zbudowanie teoretycznego modelu kosztów jest niemożliwe. Model kosztów jest modelem heurystyczno-empirycznym, który można uzyskać na bazie wielu eksperymentów w realnym środowisku. Model ten może korzystać ze wszystkich mierzalnych własności indeksów oraz metamodelu bazy danych. W grę wchodzą następujące elementy tego modelu: Rozmiar indeksowanych zbiorów obiektów; Selektywność indeksów, tj. ile przeciętnie wartości niekluczowych jest dostarczanych w wyniku skorzystania z indeksu; Czas odczytania obiektu z pamięci dyskowej (lub innej pamięci trwałej); Czas realizacji operatorów użytych w przekształconym zapytaniu, np. operatora przecięcia zbiorów; Selektywność warunku znajdującego się po operatorze where, tj. wyrażona w procentach ilość wyselekcjonowanych obiektów. Możliwe jest wiele innych czynników.

22 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 22 listopad 2004 Martwe podzapytania Martwym podzapytaniem będziemy nazywać taki fragment zapytania, który nie ma wpływu na jego końcowy wynik. Martwe podzapytania można więc usunąć, razem z operatorami, które je wiążą z całym zapytaniem, i nie zmieni to końcowego wyniku. Przykład zapytania zawierającego martwe podzapytanie: (Prac join (PracujeW.Dział )). Nazwisko W zapytaniu tym kosztowny operator złączenia join działa na podzapytaniu (PracujeW.Dział), ale wynik tego podzapytania jest niepotrzebny. Końcowy wynik wyznacza podzapytanie Nazwisko połączone operatorem kropki, zaś to podzapytanie korzysta wyłącznie z wyniku podzapytania Prac. Zatem podzapytanie (PracujeW.Dział) oraz operator join można w tym przypadku usunąć, optymalizując to zapytanie do postaci: Prac. Nazwisko

23 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 23 listopad 2004 Skąd biorą się martwe podzapytania? Martwe podzapytania mogą pojawić się jako skutek wielu przeróbek programów aplikacyjnych, w wyniku których końcowa intencja zapytania różni się od początkowej, ale o tej początkowej programista nie pamięta. Innym powodem może być sytuacja, w której zapytania są generowane automatycznie przez pewien interfejs (np. graficzny), który przewiduje pewien ogólny format generowania zapytań, ale w konkretnej sytuacji niektóre elementy tego formatu nie są używane. Najczęstszym powodem pojawiania się martwych podzapytań jest omawiana w poprzednim semestrze (JPS) metoda modyfikacji zapytań zastosowana do zapytania wywołującego funkcję lub perspektywę.

24 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 24 listopad 2004 Niech np. definicja funkcji ma postać: procedure MójPrac { return Prac. (Nazwisko as JegoNazwisko, (Zar/avg(Prac.Zar)*100) as JegoProcentŚredniej, (PracujeW.Dział.Nazwa) as JegoDział ) }; Jeżeli ta funkcja będzie wywołana w zapytaniu: MójPrac. JegoNazwisko to po modyfikacji tego zapytania otrzymamy: Prac. (Nazwisko as JegoNazwisko, (Zar/avg(Prac.Zar)*100) as JegoProcentŚredniej, (PracujeW.Dział.Nazwa) as JegoDział ). JegoNazwisko Liczenie podzapytań JegoProcentŚredniej oraz JegoDział jest tu zbędne, gdyż końcowy wynik od nich nie zależy. Jednocześnie, policzenie tych podzapytań może być bardzo kosztowne, Zatem te martwe zapytania (zaznaczone na szaro) należałoby usunąć, sprowadzając zapytanie do postaci: Prac.(Nazwisko as JegoNazwisko). JegoNazwisko Martwe podzapytania jako skutek modyfikacji zapytań

25 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 25 listopad 2004 Obserwacje dotyczące martwych podzapytań Powodem powstawania martwych podzapytań są te operatory, które dają w wyniku struktury lub bagi/sekwencje struktur. Tylko dla nich funkcja nested sumuje bindery pochodzące z ich części. W języku SBQL mamy dwie konstrukcje dające w wyniku struktury: operator join oraz operator konstrukcji struktury struct(...,...,...) struct zwykle pomijamy. Jeżeli pewne zapytanie nie ma operatora generującego struktury, to nie może mieć martwych podzapytań. Dla operatora join martwe może być tylko podzapytanie z jego prawej strony. Dla operatora struct dowolny jego składnik może być potencjalnie martwy. Tylko niektóre operatory niealgebraiczne mogą prowadzić do martwych podzapytań, mianowicie, operator kropki oraz kwantyfikatory. Jeżeli pewne zapytanie po operatorze generującym struktury nie ma operatora kropki lub kwantyfikatora, to nie może mieć martwych podzapytań. Zapytanie może być pozornie martwe, gdyż jego wynik może wpływać na liczność wyniku końcowego.

26 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 26 listopad 2004 Uwzględnienie liczności wyniku zapytań Uwzględnienie ostatniej obserwacji wymaga algorytmu określania liczności rezultatów podzapytań. Liczność ta ustala w dużym przybliżeniu, ile elementów (ewentualnie, wewnątrz bagu) może dane podzapytanie odłożyć na stosie QRES. Do określania tej liczności można przystosować funkcję static_eval, która na bazie liczności zawartych w węzłach grafu schematu wydedukuje liczność wyników poszczególnych podzapytań, umieszczając je w węzłach drzewa syntaktycznego zapytania (dodatkowa informacja). Liczność może przyjąć jedną z pięciu możliwości: 0 - zapytanie zawsze zwraca pusty wynik; 1 - zapytanie zwraca dokładnie jeden wynik; [0..1] - zapytanie zwraca pusty wynik lub dokładnie jeden wynik; [0..*] - zapytanie zwraca pusty wynik lub więcej wyników; [1..*] - zapytanie zwraca co najmniej jeden wynik. Zapytanie jest martwe jeżeli jego wynikowa liczność wynosi 1.

27 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 27 listopad 2004 Graf wynikania Idea: należy ustalić które podzapytanie wynika z którego. Graf wynikania nakłada się na drzewo syntaktyczne zapytania - węzłami tego grafu są węzły drzewa syntaktycznego. Samo drzewo syntaktyczne również przedstawia pewien rodzaj wynikania, gdyż węzły (podzapytania) stojące wyżej wynikają z węzłów (podzapytań) znajdujących się niżej w tym drzewie. Tym razem chodzi nam jednak o wiązanie nazw oraz wskazanie podzapytania, w wyniku realizacji którego pewna nazwa mogła być związana. Na podanych dalej rysunkach poprzednio rysowane przez nas krawędzie drzewa syntaktycznego (obustronne strzałki) zostały tym razem pokazane na szaro. Na drzewie tym zdefiniowaliśmy nowe krawędzie (strzałki) posiadające kierunek, które będziemy określać jako wynikanie.

28 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 28 listopad 2004 Graf wynikania – przykład 1 0..* (Prac join (PracujeW.Dział )). Nazwisko Start Operator. Prawe podzap Operator. Lewe podzapPrawe podzap Nazwa PracujeW Operator join 0..* Lewe podzap 0..* 1 1 Nazwa Nazwisko 1 Prawe podzap Nazwa Dział1 Nazwa Prac 0..* Lewe podzap

29 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 29 listopad 2004 Założenia grafu wynikania Strzałki oznaczające wynikanie prowadzą od podzapytania będącego rezultatem wynikania do podzapytania/podzapytań, z którego/których ten rezultat wynika. Dla każdego podzapytania wyznaczana jest liczność wyniku (szare pole na końcu węzła). Dla operatorów algebraicznych strzałki wynikania prowadzą od wyniku operatora do wszystkich jego argumentów. Podobnie dla wszystkich operatorów niealgebraicznych, z wyjątkiem operatora kropki i kwantyfikatorów. Dla operatora kropki i kwantyfikatorów strzałkę wynikania rysujemy tylko od operatora do jego prawej strony; lewą stronę pomijamy. Dla każdej nazwy występującej w drzewie zapytania rysujemy strzałkę wynikania od tej nazwy do podzapytania, z której ta nazwa wynika. Np. strzałka wynikania prowadzi od nazwy Nazwisko do podzapytania zawierającego nazwę Prac, gdyż wiązanie nazwy Nazwisko odbywa się na binderach, które dostarczyła na stos funkcja nested działająca na rezultacie podzapytania Prac. Analogicznie, dla nazwy Dział, której wiązanie umożliwiła funkcja nested działająca na podzapytaniu PracujeW. Wyznaczanie strzałek wynikania dla nazw odbywa się poprzez modyfikację procedury static_eval.

30 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 30 listopad 2004 Graf wynikania – przykład 2 Nazwa JN (Prac. (Nazwisko as JN, q 1 as JPŚ, q 2 as JD)).JN Start Operator. 0..* Prawe podzap Lewe podzap 1 0..* Operator. 0..* Prawe podzap Lewe podzap 0..* Nazwa Prac 0..*Operator struct 1-sze podzap1 1 2-gie podzap13-cie podzap Operator as JN Operator as JPŚ Operator as JD Nazwa Nazwisko 1 q1q1 q2q

31 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 31 listopad 2004 Postępowanie po wyznaczeniu grafu wynikania Po wyznaczeniu grafu wynikania dalsze postępowanie następuje wyłącznie na drzewie syntaktycznym zapytania i składa się z następujących kroków: Poczynając od korzenia drzewa (Start) poruszamy się po drzewie zgodnie z kierunkiem strzałek wynikania, markując wszystkie węzły znajdujące się na ścieżkach wynikania. Poczynając od każdego markowanego węzła idziemy w górę drzewa (zgodnie z normalnymi krawędziami drzewa), markując wszystkie napotkane po drodze węzły. Węzły, które pozostały nie zamarkowane, reprezentują potencjalnie martwe podzapytania. Idąc od góry drzewa syntaktycznego (po jego normalnych krawędziach) usuwamy wszystkie poddrzewa, które nie są zamarkowane i dla których liczność korzenia wynosi dokładnie 1. Po usunięciu węzłów konieczne jest usunięcie węzłów operatora join, o ile jego prawy argument został w całości usunięty. Analogicznie, można usunąć węzeł operatora struct, o ile okaże się, że liczba argumentów tego operatora wynosi 1.

32 © K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 32 listopad 2004 Kolejność użycia metod optymalizacyjnych Kolejność ta jest wyznaczona zdroworozsądkową heurystyką. Chodzi nam tu raczej o zasygnalizowanie problemu niż o podanie ostatecznych reguł. Na początku usuwamy martwe podzapytania. Następnie stosujemy metodę korzystającą z rozdzielności operatorów. Metodę te stosujemy wielokrotnie, aż do uzyskania sytuacji, gdy dalsze zastosowanie tej metody nie przynosi efektu. Następnie stosujemy metodę opartą na wyciąganiu przed nawias niezależnych podzapytań. Metodę tę stosujemy wielokrotnie, aż do uzyskania sytuacji, gdy dalsze jej zastosowanie nie przynosi efektu. Na końcu stosujemy metody zmierzające do wykorzystania indeksów. Korzystając z rejestru indeksów kolejno badamy możliwość zastosowania danego indeksu w danym zapytaniu. Metodę tę stosujemy wielokrotnie, w celu wykorzystania wszystkich zaimplementowanych indeksów. Selekcji właściwego indeksu dokonujemy na podstawie modelu kosztów. Zastosowana kolejność metod optymalizacyjnych powinna prowadzić do maksymalnego zysku w postaci czasów wykonania zapytania.


Pobierz ppt "© K.Subieta. Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych 6, Folia 1 listopad 2004 Konstrukcja systemów obiektowych i rozproszonych Wykładowca: Kazimierz."

Podobne prezentacje


Reklamy Google