Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

NIELETNI W USTAWODAWSTWACH ZAGRANICZNYCH. KANADA  W 1908 r. uchwalono kanadyjską ustawę o nieletnich przestępcach (Juvenile Delinquents Act),  „nieletnim”

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "NIELETNI W USTAWODAWSTWACH ZAGRANICZNYCH. KANADA  W 1908 r. uchwalono kanadyjską ustawę o nieletnich przestępcach (Juvenile Delinquents Act),  „nieletnim”"— Zapis prezentacji:

1 NIELETNI W USTAWODAWSTWACH ZAGRANICZNYCH

2 KANADA  W 1908 r. uchwalono kanadyjską ustawę o nieletnich przestępcach (Juvenile Delinquents Act),  „nieletnim” w rozumieniu ustawy był nie tylko sprawca czynu zabronionego kodeksem karnym oraz ustawami federalnymi lub wydawanymi przez władze prowincji, ale także sprawca zachowań niemoralnych o podłożu seksualnym i innych zachowań wskazujących na złe skłonności,  Dolna granica nieletniości została określona na 7 lat, a górna miała zostać wyznaczona przez władze poszczególnych prowincji: wahała się w przedziale od 16 do 18 lat

3  Podstawowym zadaniem sędziego było działanie dla dobra nieletniego, którego mógł umieścić w rodzinie zastępczej, placówce opiekuńczej albo zakładzie poprawczym na czas nieoznaczony,  Środki zastosowane wobec nieletnich mogły być dowolnie zmieniane aż do ukończenia przez nieletniego 21 roku życia,  W wyjątkowych wypadkach sąd dla nieletnich uprawniony był do przekazania sprawy nieletniego sądowi karnemu, jeżeli wymagało tego dobro dziecka lub interes społeczny,  Postepowanie przed sądem dla nieletnich było wysoce odformalizowane; sędzia w niniejszym postępowaniu przejmował obowiązki rodziców źle wychowujących dzieci

4  System postępowania wprowadzony ustawą dotyczącą postępowania z nieletnimi z 1908 r. przetrwał w Kanadzie do 1984 r., kiedy weszła w życie kolejna ustawa o nieletnich przestępcach z 1982 r. (Young Offenders Act),  W ustawie tej podniesiono wiek nieletniości z 7 do 12 lat, dzieci poniżej 12 roku życia nie odpowiadały karnie, ponadto wprowadzono jednolitą górną granice nieletniości do 18 roku życia,  W myśl zasad ustawy z 1982 r.: -nieletni sprawcy przestępstw powinni ponieść odpowiedzialność karną za swoje zachowania, nie mogą jednak odpowiadać jak dorośli, -społeczeństwo ma prawo bronić się przed przestępczością nieletnich, ale także ma obowiązek podjęcia działań prewencyjnych w tym zakresie,

5 -nieletnim na równi z dorosłymi przysługują prawa i wolności, także konstytucyjne, wyrażone w kanadyjskiej Karcie Praw i Wolności, -ingerencja w prawo nieletniego do wolności powinna być ograniczono do minimum, -rodzice maja prawo do udziału w postepowaniu dotyczącym dzieci  Katalog sankcji orzekanych wobec nieletnich obejmował: -karę pozbawienia wolności do lat 2, a wyjątkowo do lat 3, -grzywnę do 5 tys. dolarów, -odszkodowanie na rzecz ofiary do wysokości wyrządzonej szkody, -restytucję, np. skradzionych przedmiotów lub zapłatę ich równowartości, -osobistą pracę na rzecz ofiary za jej zgoda,

6 -pracę na rzecz społeczności lokalnej, traktowana jako naprawienie szkody, -konfiskatę i przepadek przedmiotów lub korzyści uzyskanych nielegalnie, -probację polegającą na oddaniu pod nadzór kuratora i nałożeniu na niego obowiązku zachowania zgodnego z prawem.  Kara pozbawienia wolności traktowana była jako ultima ratio i miała być stosowana, jeśli nieletni popełnił poważne przestępstwo lub stwarzał znaczne zagrożenie dla społeczeństwa.

7 BELGIA  Ustawa o ochronie dzieci została uchwalona w 1912 r. wykluczyła odpowiedzialność karną dzieci i młodzieży poniżej 16 roku życia,  Stosowane wobec nieletnich środki wychowawcze miały na celu nie ukaranie, ale zapewnienie potrzebnej im ochrony i wychowania,  Ustawa składała się z trzech części: 1) pozbawienie władzy rodzicielskiej, 2) przestępczość nieletnich, 3) przestępstwa przeciw dzieciom

8  Sądy dla nieletnich na mocy niniejszej ustawy zajmowały się sprawami o czyny zabronione prawem karnym popełnione przez ukończeniem 16 lat oraz sprawami nieletnich poniżej 18 roku życia, jeśli uprawiali żebractwo, włóczęgostwo albo zachowywali się w sposób wywołujący niepokój rodziców, czy opiekunów,  Sądy w stosunku do obydwu grup nieletnich mogły orzekać środki: ochronne, opiekuńcze, wychowawcze (np. nagana, nadzór rodziców lub opiekunów, opieka określonej osoby, umieszczenie w placówce wychowawczej),  Środki te mogły być modyfikowane w toku ich wykonywania, a orzekane były na czas nieoznaczony, ich wykonywanie kończyło się z ukończeniem przez nieletniego 21 lat,  Takie podejście zostało utrzymane do czasu wprowadzenia ustawy o ochronie dzieci z 1965 r.

9 HISZPANIA  Ustawy o sądach opiekuńczych dla dzieci i młodzieży zostały wydane w 1918 i 1948 r.,  Zgodnie z ustawą z 1948 r. sprawy o przestępstwa popełnione przed ukończeniem 16 lat należały do właściwości sądów opiekuńczych dla dzieci i młodzieży, do kompetencji tych sadów należały także: -sprawy dzieci i młodzieży dopuszczających się innych nagannych zachowań (prostytucja, włóczęgostwo) przed ukończeniem 16 lat, -sprawy opiekuńcze dotyczące pozbawienia lub ograniczenia władzy rodzicielskiej, -sprawy o przestępstwa popełnione przez dorosłych na szkodę małoletniego

10  Sprawy o popełnienie czynu zabronionego prawem karnym przed ukończeniem 16 lat, a także sprawy dotyczące innych nagannych zachowań dzieci i młodzieży należały do kompetencji poprawczych sądu,  Katalog środków stosowanych wobec dzieci i młodzieży obejmował: -Ostrzeżenie, -Krótki areszt, -Wolność nadzorowaną, polegającą na wyznaczeniu przez sąd osoby nadzorującej nieletniego, -Oddanie nieletniego pod opiekę określonej osoby, -Umieszczenie nieletniego w zakładzie wychowawczym lub poprawczym,

11 ANGLIA I WALIA  Pierwsze sady dla nieletnich utworzono w Anglii i Walii na mocy ustawy o dzieciach z 1908 r.,  Zgodnie z tą ustawą sądy dla nieletnich zajmowały się sprawami o przestępstwa popełnione przez dzieci w wieku od 7 do 15 lat z wyjątkiem spraw o morderstwa i przestępstw popełnionych wspólnie z dorosłymi, sądom tym powierzono także sprawy dzieci i młodzieży zagrożonej wykolejeniem społecznym,  Przestępstwem nieletniego był tylko taki czyn, który stanowił przestępstwo także w odniesieniu do dorosłego,

12  Sprawy karne nieletnich rozpoznawały sądy dla nieletnich w postepowaniu karnym, w którym obowiązywały standardy dowodowe i gwarancje procesowe podobne jak w przypadku dorosłych,  Jeśli chodzi o nieletnich przestępców to w 1933 r. uchwalona została ustawa (Children and Young Persons Act) podwyzszyła granice nieletniości do przedziału 8 – 14 lat (warunkowa odpowiedzialność karna), po ukończeniu 14 roku życia nieletni byli uznawani za zdatnych do ponoszenia pełnej odpowiedzialności, ale podlegali sankcjom znacznie złagodzonym,  Sprawcy poniżej 21 roku życia nie mogli być skazani na kare pozbawienia wolności przewidziana dla dorosłych, zamiast tej kary orzekano wobec nieletnich, którzy ukończyli 15 lat umieszczenie w zakładzie dla nieletnich

13  Po popełnieniu morderstwa dziecko, które ukończyło 10 lat podlegało karze pozbawienia wolności z oddaniem do dyspozycji królowej, kara ta przypominała karę dożywotniego pozbawienia wolności,  Za inne poważne przestępstwa dzieci powyżej 10 lat mogły być skazane na pozbawienie wolności wykonywane w miejscu i na warunkach określonych przez ministra spraw wewnętrznych

14 NIEMCY  Uchwalona w 1923 r. ustawa o sądownictwie dla nieletnich regulowała zasady traktowania sprawców przestępstw popełnionych po ukończeniu 14 a przed ukończeniem 18 lat,  Odpowiedzialność karna wobec wskazanej powyżej grupy nieletnich była warunkowa, uzależniona została od poziomu dojrzałości intelektualnej i moralnej nieletniego w chwili popełnienia czynu,  Środki wychowawcze wykonywane wobec nieletnich były następujące: ostrzeżenie, oddanie nieletniego pod nadzór opiekuna lub szkoły, nałożenie na nieletniego określonych obowiązków, umieszczenie go w rodzinie zastępczej albo zakładzie wychowawczym

15  Istniał wyraźny prymat środków wychowawczych nad karami, jeśli środki dawały nadzieję poprawy, kary miano orzekać, jeśli środki miałyby niewystarczający charakter, w przypadku drobnych przestępstw rozważano możliwość odstąpienia od stosowania kar,  Kary orzekane wobec nieletnich były następujące: więzienie, areszt, grzywna, granice stosowanych kar uległy redukcji o połowę w odniesieniu do dorosłych,  Relacja między karami, a środkami wychowawczymi nie były w ustawie jednoznaczna; w pewnych wypadkach ustawodawca zakładał wychowanie bez karania, w innych wychowanie przez karanie

16  Ustawa o sądownictwie dla nieletnich z 1923 r. obowiązywała w Niemczech do roku 1943, kiedy uchwalono ustawę o prawie karnym nieletnich Rzeszy,  Przewidywała ona nowy podział reakcji na przestępczość nieletnich na: -Środki wychowawcze, -Środki poprawcze, -Karę pozbawienia wolności dla nieletnich,  Zmieniona nazwa kary podkreślała jej odrębność od kary pozbawienia wolności przewidzianej dla dorosłych i jej samodzielny charakter


Pobierz ppt "NIELETNI W USTAWODAWSTWACH ZAGRANICZNYCH. KANADA  W 1908 r. uchwalono kanadyjską ustawę o nieletnich przestępcach (Juvenile Delinquents Act),  „nieletnim”"

Podobne prezentacje


Reklamy Google