Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Biegi krótkie Biegi krótkie. Informacje ogólne Do klasycznych biegów na krótkie dystanse zalicza się biegi na 100, 200 i 400m, do tego dochodzą tez nieklasyczne.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Biegi krótkie Biegi krótkie. Informacje ogólne Do klasycznych biegów na krótkie dystanse zalicza się biegi na 100, 200 i 400m, do tego dochodzą tez nieklasyczne."— Zapis prezentacji:

1 Biegi krótkie Biegi krótkie

2 Informacje ogólne Do klasycznych biegów na krótkie dystanse zalicza się biegi na 100, 200 i 400m, do tego dochodzą tez nieklasyczne takie jak 60m i 300m. N ależą one do wysiłków szybkościowo - siłowych, wykonywanych głównie dzięki reakcjom beztlenowym i możliwości zaciągania długu tlenowego Krok biegowy składa się z dwóch podstawowych elementów: fazy podporowej i fazy lotu. W fazie podporowej rozpęczniamy moment przedniego amortyzacyjnego podporu oraz odbicie będące główną siłą napędową podczas biegu.

3 Fazę amortyzacyjną należy skracać do minimum, gdyż jej przedlużanie jest niecelowe i nieekonomiczne - aby ograniczyć jej oddziaływanie na szybkość biegu należy stawiać nogę na podłoge aktywnie i szybko - tzw. ruchem "grzebiącym"). Im wyższa szybkość biegu tym krótszy czas trwania i dłuższa faza lotu. Najważniejszym czynnikiem decydującym o szybkości biegu jest siła odbicia. Im ona większa i im ostrzejszy kat odbicia tym większa szybkość Innymi elementami decydującymi o szybkości biegu są długość i częstotliwość kroków Długość kroków zależy przede wszystkim od siły odbicia i długości nóg

4 Częstotliwość uzależniona jest od ruchliwości procesów nerwowych, intensywności wysiłku, siły mięśniowej i techniki ruchów Zwiększenie częstotliwości jest możliwe poprzez ugięcie nogi wymachowej po odbiciu w kolanie w trakcie przenoszenia jej w przód (w takim stopniu by niemal dotykała pośladka). Takie ugięcie nogi ma korzystny wpływ na przyspieszenie jej ruchu w przód.

5 Historia-100m Pierwotnie bieg odbywał się po trawie na dystansie 100 yardów (91.44m) zanim międzynarodowe porozumienie zmieniło dystans na 100 metrów. Sprinterzy startowali z pozycji stojącej do roku 1887, kiedy Churles H. Sherrill (USA) wykonał małe dołki w podłożu i próbował startować z pozycji kucającej (skulonej), która w kilku odmianach stosowana jest do dnia dzisiejszego. W trenerzy George Breshnahan i William Tuttle (USA) wprowadzili bloki startowe, które ułatwiały w znacznym stopniu start. Używanie bloków startowych zostało oficjalnie uznane przez IAAF w roku W rok później IAAF ogłosiła ze żaden rekord nie będzie uznawany bez odczytu siły wiatru. Maksymalna siła wiatru (która nie prowadzi do przerwania rozgrywania konkurencji) została ustalona na 2m/s. Prymitywne eksperymenty z elektrycznym mierzeniem czasu sprintu datuje się na pierwsza ćwiartkę XX wieku. Ta technologia rozwinęła się do tego stopnia, ze w 1977 roku IAAF ogłosiła ze będą uznawane jedynie rekordy, przy których pomiary wykonywane są elektronicznie.

6 Foto finisz (użyty już podczas Igrzysk w 1932 roku) pozwala na sprawiedliwe ustalenie kolejności zawodników kozy pokonywali metę w małych odległościach. Dzisiejsze techniki pozwalają wychwycić zwycięzcę z dokładnością do 1/1000 sekundy widoczna na zdjęciu z Foto Komórki. Wprowadzenie syntetycznych bieżni (na każda pogodę) także pomogli poprawić czasy sprinterów. Pierwszy rekord świata na 100 yardów został ustanowiony na syntetycznym torze w 1963 roku przez Boba Hayes'a (9.1), kiedy Jim Hines pobił rekord świata (9.9) na 100m podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku (1969).

7 Taktyka-100m Dążymy do tego, by w krótkim czasie uzyskać dużą szybkość i utrzymywać ją jak najdłużej (najlepiej do końca dystansu). Wszystkie wykonywane ruchy musza być swobodne i obszerne. Najnowsze badania wskazują, ze wynik biegu na 100m nie zależy od maksymalnej szybkości, ale od wysokiej średniej szybkości na całym dystansie.

8 Historia-200m Ta konkurencja jest podobna do sprintu antycznych Greków (w literaturze długość stadionu), ale wywodzi się z dystansu milowego, dokładnie 1/8 mili. W USA, konkurencja 200m odbywała się po lii prostej do roku Bieg po półokręgu był stosowany jedynie w Europie, i na olimpiadzie, gdzie dystans ten pojawił się po raz pierwszy w 1900 roku. Bieganie 200m na odcinku bierni 400 metrowej stało się powszechne od 1958 roku. Specjaliści na tym dystansie musza łączyć szybkość sprintera na odcinku 100m, i technikę biegu równoważąc siłę odśrodkową na kręgu. Czas biegu na 200m po prostej jest 3 do 4/10 sekundy szybszy niż bieg częściowo po kręgu (jak to ma miejsce na stadionach).

9 Taktyka- 200m Start odbywa sie na wirażu, bloki ustawia sie z prawej strony toru - tak by początek biegu odbywał sie po linii prostej. Biegnąc po łuku zawodnik musi pokonywać siłę odśrodkowa która jest tym większa im większą szybkość i im bliżej wewnętrznych torów, zależy ona także od ciężaru ciała oraz długości i częstości kroków. By łatwiej pokonać sile odśrodkowa, należy pochylić sie nieco w stronę jej przeciwna - czyli w lewo, do wewnątrz wirażu. Przy wyjściu z łuku na prosta należy stopniowo niwelować pochylenie ciała - jednak nie zbyt gwałtownie.

10 Historia-400m D ystans wywodzi się z biegu na ćwierć mili (440 yardów lub m). Jest to sprint na wytrzymałość. Ten bieg jest znany jako "wykańczający", ponieważ jest rzeczą fizycznie niemożliwą, by człowiek biegł z szybkością bliską maksymalnej dłużej niż 30 do 35 sekund; po tym czasie kończy się powietrze w mięśniach i tworzy się w nich kwas mlekowy, który wraz z krwią wędruje do wątroby. Zawodnicy musza mięć dobre przygotowanie szybkościowe, i muszą się nauczyć znosić ból. Bieg na 400m odbywa się po torach od początku do finiszu, podobnie jak krótsze sprinty, od roku 1912.

11 Dużą zmianą było wprowadzenie w latach sześćdziesiątych syntetycznych bieżni, oraz intensywnych technik treningowych pozwalających zbudować duża szybkość i siłę. Zawodnicy startujący w tej dyscyplinie sprawdzali się również w innych biegach sprinterskich 200m/400m i 400m/800m, jak na przykład Michael Johnson, który zdominował tę konkurencję.

12 Taktyka-400m Umiejętność rozkładania sił na całym dystansie jest tu szczególnie ważna. Aby uzyskać wysoka średnia szybkość i dobry czas końcowy wynik zawodnicy nie biegną z pełną szybkością na żadnej części dystansu (może za wyjątkiem finiszu, choć trudno tu mówić o pełnej szybkości). Jeżeli pierwsza cześć dystansu zostanie przebiegnięta zbyt szybko doprowadzi do zmęczenia w ostatniej fazie biegu, jeśli zaś za wolno - zawodnik nie wykorzysta zapasu sil i nie nadrobi w drugiej części strat z pierwsze polowy dystansu.

13 Rekordziści świata: Tim Montgomery (100m) 9,78s Michael Johnson(200m) 19,32s Michael Johnson (400m) 43,18s

14 Rekordzistki świata: Florence Griffth-Joyner (100m) 10,49s Florence Griffth-Joyner (200m) 21,34s Marita Koch (400m) 47,60s

15 Polscy medaliści: Stanisław Walasiewicz (100) – 11,9s S. Walasiewicz (100m) 11,7s I. Szewińska (200m) 23,1s A. Badeński (400m) 45,6s E. Kłobukowska (100m) 11,6s I. Szewińska (200m) 22,5s I. Szewińska (200m) 22,7s I. Szewińska (400m) 49,29s


Pobierz ppt "Biegi krótkie Biegi krótkie. Informacje ogólne Do klasycznych biegów na krótkie dystanse zalicza się biegi na 100, 200 i 400m, do tego dochodzą tez nieklasyczne."

Podobne prezentacje


Reklamy Google