Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Helmintologia lekarska Marcin Czarnecki Bartosz Szetela.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Helmintologia lekarska Marcin Czarnecki Bartosz Szetela."— Zapis prezentacji:

1 Helmintologia lekarska Marcin Czarnecki Bartosz Szetela

2 Mechanizmy odporności przeciwpasożytniczej IMMUNOGLOBULINY najczęściej niespecyficzne – faza tkankowa (diagnostyka, sekwestracja zakażenia) ADCC- pasożyty opłaszczone przeciwciałami stają się wrażliwe (bo rozpoznawalne) na atak makrofagów, eozynofili i neutrofili IgA, IgE KOMÓRKI T reakcja późnej nadwrażliwości, sekwestracja zakażenia i ograniczenie rozprzestrzeniania komórki Th są niezbędne dla prawidłowego działania komórek B i makrofagów ODPORNOŚĆ NIESPECYFICZNA monocyty – Giardia lamblia limfocyty NK

3 Eozynofilia/IgE W zakażeniach, w przebiegu których pasożyt bytuje także poza światłem przewodu (m.in. faza tkankowa). Nietypowa w zakażeniach pierwotniakowych (poza Isospora belli). Często spotykana w glistnicy, węgorczycy, włośnicy, schistosomozie i zespole larwy wędrującej (faza tkankowa). Nie występuje w amebozie, lambliozie, zakażeniu włosogłówką. Znaczenie eozynofilii niejasne i zmienne. Wyraźne właściwości bójcze w schistosomozie – szczególne znaczenie w fazie tkankowej cyklu życiowego pasożyta.

4 Mechanizmy obronne pasożytów 1. Bytowanie w niszach niedostępnych dla układu odpornościowego: wewnątrzkomórkowo (Toxo, Leishmania, cysty) 2. Mimikra antygenowa (Schistosomy) 3. Zmienność antygenowa (Trypanosomy) 4. Ubogość antygenowa (Leishmania) 5. Indukowanie immunosupresji: nadprodukcja niespecyficznych Ig blokuje receptory na komórkach efektorowych, niespecyficzne antygenowo więc immunosupresja uogólniona (schistosoma) 6. Zaburzenia funkcji neutrofilów – (zespół larwy wędrującej) 7. Oporność na enzymy żywiciela (komórkowe i jelitowe)

5 Robaczyce: Inwazje przywr Inwazje tasiemców Inwazje nicieni

6 Schistosoma Wykorzystanie tegumentu: częsta zmiana zewnętrznej warstwy nieliczne antygeny w zewnętrznej warstwie lipidowej mimikra antygenowa poprzez adsorpcję glikoprotein osoczowych, cząstek MHCI, dopełniacza i IgG

7 Schistosoma miracidia, sporocysty i cerkaria: –dysmutaza nadtlenkowa. –peroksydaza glutationowa –glutationo-S-transferaza (GST) GST występuje najczęściej – detoksykacja nadtlenków.

8 Węgorek jelitowy – Strongyloides stercoralis

9 Postać rozsiana u osób z immunosupresją: nasilona autoinwazja wewnętrzna (jelitowa) lub zewnętrzna (skóra okolicy odbytu). Diagnostyka: -aspiracja dwunastnicza -badanie kału (powtarzane) -test paskowy -eozynofilia – zmniejsza infestację w fazie tkankowej -obecne przeciwciała IgG (nawet u osób z immunosupresją) – niediagnostyczne (konieczna diagnostyka parazytologiczna) Węgorek jelitowy – Strongyloides stercoralis

10 Węgorczyca – immunosupresja – nasilenie autozakażenia

11 brązowy: 1 - 5% ciemno-żółty: poniżej 1% Węgorek jelitowy a zakażenie HTLV-1 – prewalencja HTLV-1 około 15–20 milionów osób zakażonych HTLV na świecie najwyższa prewalencja: Japonia (do 37%), Karaiby (do 6%), Afryka (do 5%)

12 HTLV-1 a Strongyloides stercoralis Parasite Immunology, 2004, 26, 487–497

13 Hiperzakażenie W przypadku immunosupresji dochodzi do nasilenia autozakażenia (wewnątrzjelitowo, okołoodbytniczo) i rozsianego zakażenia węgorkiem. Objawy: zapalna biegunka, zapalenie dwunastnicy i żołądka, często porażenie funkcji jelit, eozynofilia Zgon w przebiegu zapalenia jelita grubego, niewydolności oddechowej, sepsy i zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych – śmiertelność sięga 70%!

14 Czynniki ryzyka hiperzakażenia węgorkiem jelitowym Immunosupresja: kortykosteroidy nowotwory hematologiczne HTLV-1 HIV/AIDS – węgorczyca przyspiesza progresję do AIDS cukrzyca, przewlekła niewydolność nerek, alkoholizm (na terenach endemicznych)

15 Inwazje przywr - fascjoloza (Fasciola heaptica, gigantica) - dikrocelioza (Dicrocoelium dendriticum) - opistorchosa (Opisthorchis felineus) - klonorchosa (Clonorchis sinensis) - paragonimoza (Paragonimus westermani) - bilharzioza (Schistosoma haematobium) - schistosomozy powodowane przez Schistosoma mansoni Schistosoma japonicum

16 Inwazje przywr Zwalczanie: - niszczenie ślimaków wodnych i ich siedlisk - izolacja zbiorników wodnych i ludzkich orz zwierzęcych odchodów Stosowane leki: Prazykwantel (Cesol) Niklozamid Dehydroemetyna

17 Bilharcjoza Epidemiologia: - występuje w Afryce, na Bliskim Wschodzie, Portugalia - wg WHO zarażonych jest około 200 mln. osób - prewlencja do 70% populacji wiejskiej Egiptu Schistosoma hameatobium

18 Schistosoma

19 Schistosoma haematobium

20

21 Bilharcjoza Klinika: Faza skórna(do 36h): świąd, miejscowy odczyn zapalny, obrzęk, wysypka plamisto –grudkowa. Faza toksyczno- alergiczna( 4 – 10 tyg po zarażeniu): gorączka, - dreszcze, bóle brzucha, stawów, głowy, biegunka. - Hepatosplenomegalia, limfadenopatia. - Objawy uogólnionej reakcji zapalnej Faza narządowa: bóle podbrzusza, częstomocz, krwiomocz - przewlekłe zmiany zapalne i włóknienie oraz zmiany brodawczakowate narządów miednicy mniejszej

22 Schistosoma mansoni

23

24 AIDS + Schistosoma + CMV

25 Schistosomoza Klinika: Przewlekła schistosomoza: ziarniniaki w wątrobie i śledziony włóknienie nadciśnienie wrotne wodobrzusze i żylaki przełyku - rzadko powstają ziarniniaki w płucach i ośrodkowym układzie nerwowym - wzrasta ryzyko procesu npl w narządach miednicy mniejszej

26 Schistosomoza Klinika: Zarażenie Schistosoma japonicum przebiega najciężej – faza narządowa może przebiegać w postaci: - mózgowej: zaburzenia mowy, utrata pamięci, napady padaczki. - jelitowej: biegunki z domieszką krwi, krwawienia z przewodu pokarmowego Schistosoma japonicum - jajo

27 Schistosoma mansoni

28 Schistosomoza Diagnostyka: - badanie: moczu na obecność jaj (osad z dobowej zbiórki) S haematobium, S. japonicum kału i zeskrobin z jelita grubego na obecność jaj S haematobium, S. japonicum, S mansoni - test wylęgania miracidium - testy serologiczne (ELISA) S. japonicumS mansoniS haematobium

29 Fasciola hepatica

30

31 Miracidium Redia Cerkaria

32 Fascioloza

33 Taenia solium

34

35 Cysticerkoza

36

37

38 Taenia saginata

39 Diphyllobothrium latum

40

41 Echinococcus granulosus

42

43 Echinococcosis

44

45

46 Ancylostoma duodenale

47

48 Ascaris lumbricoides

49

50

51 Toxocara catis

52 Toxocara canis

53 Trichinella spiralis

54

55 Trichuris trichuria

56

57 Dracunculus medinensis

58

59 Loa


Pobierz ppt "Helmintologia lekarska Marcin Czarnecki Bartosz Szetela."

Podobne prezentacje


Reklamy Google