Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Obrady Okr ą głego Stołu. SPIS TRE Ś CI 1. Ż yciorys Lecha Wał ę sy 2. Sytuacja Polski przed obradami 3. Przyczyny zwołania Obrad Okr ą głego Stołu 4.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Obrady Okr ą głego Stołu. SPIS TRE Ś CI 1. Ż yciorys Lecha Wał ę sy 2. Sytuacja Polski przed obradami 3. Przyczyny zwołania Obrad Okr ą głego Stołu 4."— Zapis prezentacji:

1 Obrady Okr ą głego Stołu

2 SPIS TRE Ś CI 1. Ż yciorys Lecha Wał ę sy 2. Sytuacja Polski przed obradami 3. Przyczyny zwołania Obrad Okr ą głego Stołu 4. Uczestnicy obrad 5. Przebieg 6. Postanowienia 7. 7 kwietnia 1989

3 LECH WAŁ Ę SA

4 Lech Wał ę sa urodził si ę 29 wrze ś nia 1943 w Popowie, koło Lipna na Ziemi Dobrzy ń skiej. Ojciec, Bolesław Wał ę sa, z zawodu cie ś la cieszył si ę szacunkiem i powa ż aniem społeczno ś ci lokalnej. Za uchylanie si ę od pracy na rzecz okupantów w trakcie II Wojny Ś wiatowej został wysłany do obozu pracy, z którego powrócił wycie ń czony, w skutek czego w niedługim czasie zachorował i zmarł. Matka, Feliksa Kamie ń ska, pochodz ą ca ze starej szanowanej rodziny dobrzy ń skiej z tradycjami, wychowywała dzieci w duchu patriotyzmu i pobo ż no ś ci. Rodzin ą po ś mierci Bolesława zaopiekował si ę jego brat. Młody Lech Wał ę sa uczył si ę w pobliskim Halinie i Lipnie. Prac ę zawodow ą rozpocz ą ł w Pracowniczym O ś rodku Maszynowym w Łochocimie, jako elektryk mechanik. Stamt ą d trafił do jednostki Wojskowej w Koszalinie, gdzie odbył zasadnicz ą słu ż b ę wojskow ą. Równie ż i tam ujawniły si ę jego talenty przywódcze. Jego dru ż yna działała bardzo sprawnie. Był wymagaj ą cy, ale potrafił te ż ś wietnie rozwi ą zywa ć problemy i motywowa ć innych do pracy. Słu ż b ę zako ń czył ze stopniem kaprala. Cz ę sto pó ź niej w wypowiedziach i ż artach nawi ą zywał do tego rozdziału w swoim ż yciorysie mówi ą c, ż e w trakcie rozmów z generałami jego wojskowe do ś wiadczenie bardzo si ę przydało. Po powrocie z wojska i krótkiej pracy w POM-mie w Leniach, tak jak wielu innych młodych ludzi w tamtym czasie ruszył do Gda ń ska w poszukiwaniu lepszej pracy i perspektyw. Jako zdolny fachowiec dostał prac ę w Stoczni Gda ń skiej im. Lenina", gdzie zacz ą ł pracowa ć na stanowisku elektryka okr ę towego na wydziale W- 4 2 czerwca 1967 roku. Od tego czasu jego ż ycie na stałe zwi ą zało si ę z Gda ń skiem. Tutaj poznał Danut ę Goło ś, z któr ą wzi ą ł ś lub 8 grudnia 1969 roku.

5 Pierwsze wzmianki zwi ą zane z jego działalno ś ci ą opozycyjn ą si ę gaj ą 1968 roku, kiedy to miał namawia ć kolegów w stoczni do odmawiania udziału w masówkach pot ę piaj ą cych strajki studentów. Od tamtego czasu zacz ą ł coraz aktywniej anga ż owa ć si ę w sprawy społeczne. W trakcie trwania strajku w grudniu 1970 roku brał aktywny udział w pracach Komitetu Strajkowego, pojawiła si ę nawet propozycja, by został jego szefem. Wiele jest legend zwi ą zanych z tamtym czasem. Jedno jest pewne: Lech Wał ę sa ju ż wtedy był czynnym działaczem opozycji demokratycznej i jednym z liderów strajku. Po tragicznych zaj ś ciach i ś mierci robotników poprzysi ą gł sobie, ż e taka sytuacja ju ż nigdy nie mo ż e si ę powtórzy ć. Z pełn ą moc ą wł ą czył si ę w prac ę Wolnych Zwi ą zków Zawodowych (WZZ). Organizował stoczniowców, kolportował ulotki, wraz z innymi działaczami organizował spotkania dotycz ą ce praw pracowniczych i samokształcenia. Jego głównym celem w tamtym czasie było godne upami ę tnienie ofiar grudnia. W stoczni Został wybrany delegatem do rady oddziałowej i zacz ą ł pełni ć funkcj ę Społecznego Inspektora Pracy. Po roku jednak zrezygnował z ponownego kandydowania daj ą c do zrozumienia, ż e funkcja ta jest tylko iluzoryczna i zmiany nie s ą mo ż liwe. W kolejnych miesi ą cach represje zacz ę ły dotyka ć ludzi bior ą cych aktywny udział strajku. Jednym z nich był Lech Wał ę sa. Został jednak obroniony przez samorz ą d robotniczy. Kolejne działania Lecha Wał ę sy maj ą ce na celu upami ę tnienie ofiar grudnia, coroczne manifestacje i składanie wie ń ców pod bram ą, działanie w WZZ, oraz niepokorna postawa wobec władzy doprowadziły do jego zwolnienia ze stoczni w 1976 roku. Stamt ą d trafił do ZREMB-u, gdzie pracował jako elektryk, oraz gdzie kontynuował swoj ą misj ę u ś wiadamiania pracowników o ich prawach, ci ą gle działaj ą c na rzecz WZZ. Niedługo i tam został zwolniony z powodów politycznych. W maju 1979 roku trafił do przedsi ę biorstwa Elektromonta ż, gdzie pracował zaledwie do grudnia, bowiem znów został zwolniony, tym razem z powodu udziału w obchodach rocznicy strajku. Od pocz ą tku lat siedemdziesi ą tych Lech Wał ę sa wraz z rodzin ą ż ył pod stał ą kontrol ą i obserwacj ą Słu ż by Bezpiecze ń stwa. Jego telefon był na podsłuchu", sam Lech Wał ę sa był nieustannie ś ledzony i represjonowany.

6 Do rozpocz ę cia strajku w sierpniu 1980 roku pozostawał bez pracy. Był jednym z głównych inicjatorów sierpniowego protestu i gdy tylko stoczniowcy zacz ę li gromadzi ć si ę przed budynkiem dyrekcji stoczni, Lech Wał ę sa wykonał swój słynny skok przez płot" i znalazł si ę w sercu wydarze ń. To, co stało si ę w sierpniu, zapisało si ę złotymi zgłoskami w naszej historii a tak ż e w historii Europy i ś wiata. Osobista postawa Lecha Wał ę sy, nieust ę pliwe negocjacje i walka o postulaty, wsparcie i zaufanie, jakim go obdarzyli ludzie strajkuj ą cy w całej Polsce, przyczyniły si ę do tworzenia poczucia solidarno ś ci i wspólnoty Polaków, czego instytucjonalnym wynikiem było powstanie NSZZ Solidarno ść " i pierwsza bezkrwawa wygrana w naszej historii. Wtedy to oczy całego ś wiata zwróciły si ę w stron ę Polski, Gda ń ska i Lecha Wał ę sy, który godnie reprezentował rodaków zyskuj ą c podziw i szacunek wolnego ś wiata. Reakcj ą totalitarnego pa ń stwa na ówczesne wydarzenia było wprowadzenie Stan Wojennego 13 grudnia 1981 roku. Lech Wał ę sa był jednym z pierwszych internowanych. Trafił do Chylic, Otwocka, a na koniec do Arłamowa, gdzie był przetrzymywany do listopada 1982 roku. Rok pó ź niej wrócił do pracy w Stoczni Gda ń skiej na stanowisko elektryka, które formalnie zajmował do 1990 roku. Przez ciemn ą noc Stanu Wojennego i trudne lata po delegalizacji NSZZ Solidarno ść ", kiedy zwi ą zek był rozbity i niewielu ludzi miało jeszcze nadziej ę na zwyci ę stwo, Lech Wał ę sa był tym, który si ę nie poddał. Był ż ywym symbolem, rzecznikiem i or ę downikiem idei solidarno ś ci. Pomimo rozpuszczanych plotek na jego temat i ci ą głych represji ze strony organów bezpiecze ń stwa PRL, nie załamał si ę. Jego walka została doceniona przez społeczno ść w Polsce, jak i poza granicami naszego kraju. W 1983 roku został laureatem Pokojowej Nagrody Nobla. W obawie przed zakazem powrotu do ojczyzny, Lech Wał ę sa nie zdecydował si ę na osobisty odbiór tego wyró ż nienia. Na uroczysto ś ci w Oslo godnie zast ą piła go jego Mał ż onka wraz z najstarszym synem Bogdanem.

7 W ko ń cu lat osiemdziesi ą tych Lech Wał ę sa zasiadł do rokowa ń z władzami komunistycznymi przy Okr ą głym Stole. Te pokojowe przemiany, okrzykni ę te bezkrwaw ą rewolucj ą, były fenomenem na skal ę ś wiatow ą i przykładem dla innych, w jaki sposób mo ż na bezkrwawo doj ść do porozumienia. Waleczno ść i odwaga Lecha Wał ę sy, który stan ą ł na czele delegacji opozycji demokratycznej, doprowadziła do kompromisu ze słab ą, lecz jeszcze gro ź n ą władz ą komunistyczn ą, czego wynikiem były wybory czerwca 1989 roku i utworzenie pierwszego niekomunistycznego rz ą du po wschodniej stronie Ż elaznej Kurtyny. Kolejne lata to walka o dalsz ą demokratyzacj ę Polski i przemiany w stron ę gospodarki rynkowej. 22 grudnia 1990 roku Lech Wał ę sa został pierwszym, demokratycznie wybranym w wyborach powszechnych prezydentem Rzeczypospolitej. Lata prezydentury to trudne zmiany gospodarcze i walka o kształt sceny politycznej. Do jego wielkich sukcesów w tamtym czasie nale ż y doprowadzenie do wyprowadzenia wojsk radzieckich z Polski, oraz uzyskanie dokumentów dotycz ą cych zbrodni katy ń skiej, a tak ż e zorganizowanie uroczystych obchodów 50 rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. W trakcie prezydentury nie zapomniał o swoich korzeniach. Starał si ę wspiera ć robotników w trudnych dla nich czasach przemian gospodarczych. Proponował własne rozwi ą zania i zawsze gotowy był rozmawia ć, dyskutowa ć i mediowa ć. Tak ż e nigdy nie uchylał si ę od odpowiedzialno ś ci za swoje decyzje i za przyj ę cie trudnej i cz ę sto bolesnej drogi do wolno ś ci osobistej i gospodarczej, za co przyszło mu zapłaci ć przegran ą w wyborach prezydenckich 1995 roku. W trakcie swojej prezydentury i po jej zako ń czeniu Lech Wał ę sa pozostawał rzecznikiem Polski na arenie mi ę dzynarodowej. Działał na rzecz przyj ę cia naszego kraju do Struktur Paktu Północnoatlantyckiego, oraz do Unii Europejskiej. W roku 1995 ufundował Instytut Lecha Wał ę sy, którego misj ą jest wspieranie demokracji i samorz ą dno ś ci w Polsce i na ś wiecie. Dzi ś Lech Wał ę sa kontynuuje sw ą misj ę rzecznika solidarno ś ci. Podró ż uj ą c po całym ś wiecie, przypomina nasze polskie do ś wiadczenia i bezkrwaw ą walk ę o pokój i demokracj ę.

8 Sytuacja przed obradami Stan wojenny w Polsce, ograniczenie praw obywatelskich wprowadzone w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 w celu zahamowania aktywno ś ci społecze ń stwa d ążą cego do gruntownej reformy ustroju społeczno-politycznego PRL. Potwierdzony dekretem Rady Pa ń stwa, niezgodnym z konstytucj ą zabraniaj ą c ą wydawania dekretów w czasie trwania sesji sejmu. Przygotowywany od sierpnia 1980, uzasadniany gro ź b ą zamachu stanu i przej ę cia władzy przez opozycj ę skupion ą w "Solidarno ś ci", załamaniem gospodarki, mo ż liwo ś ci ą interwencji radzieckiej. Organem pełni ą cym funkcj ę administratora stanu wojennego w Polsce była Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego (WRON) z generałem W. Jaruzelskim na czele.Rady Pa ń stwa"Solidarno ś ci"Wojskowa Rada Ocalenia NarodowegoW. Jaruzelskim Przepisy stanu wojennego ograniczały podstawowe prawa obywatelskie, wprowadziły m.in. godzin ę milicyjn ą (do maja 1982), zawiesiły działalno ść organizacji społecznych i zwi ą zków zawodowych (niektóre rozwi ą zano, np. "Solidarno ść ", Niezale ż ne Zrzeszenie Studentów, Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, ZASP, ZLP, w innych dokonano zmian w kierownictwie, np. w Stowarzyszeniu PAX). Zmilitaryzowano główne działy gospodarki, zakazano zmian miejsca pobytu, wprowadzono cenzur ę korespondencji, tryb dora ź ny w post ę powaniu s ą dowym. Działaczy Solidarno ś ci, opozycji politycznej oraz kilkunastu reprezentantów władzy sprzed sierpnia 1980 internowano (ł ą cznie ok. 10 tys. osób).Stowarzyszeniu PAX

9 Pozostali na wolno ś ci działacze Solidarno ś ci w kwietniu 1982 utworzyli Tymczasow ą Komisj ę Koordynacyjn ą (Z. Bujak, F. Frasyniuk, W. Hardek, B. Lis) i podj ę li działalno ść podziemn ą, organizuj ą c demonstracje (m.in. w Warszawie, Gda ń sku, w Nowej Hucie w Krakowie) oraz strajki w fabrykach i kopalniach, tłumione przez Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej(ZOMO) nierzadko przy u ż yciu ci ęż kiego sprz ę tu bojowego (m.in. 9 zabitych górników w kopalni Wujek w grudniu 1981, ofiary ś miertelne w Lubinie w sierpniu 1982). Uczestników wyst ą pie ń protestacyjnych, działaczy konspiracji, członkówSolidarno ś ci zwalniano z pracy, szykanowano, zniesławiano, nakłaniano do "deklaracji lojalno ś ci". Przy współpracy Słu ż by Bezpiecze ń stwa prowadzono weryfikacj ę pracowników s ą dów, o ś wiaty, administracji, ś rodków przekazu. Społecze ń stwo w szerokim zakresie podj ę ło bojkot kontrolowanych przez władze organizacji i instytucji, powstał podziemny ruch prasowo-wydawniczy, niezale ż ny obieg informacji (np. radio "Solidarno ść ").Zmotoryzowane Odwody Milicji ObywatelskiejSłu ż by Bezpiecze ń stwa Szerok ą akcj ę pomocy prze ś ladowanym przez władze prowadził Ko ś ciół katolicki. Podziemn ą "Solidarno ść " moralnie i materialnie wspierały mi ę dzynarodowe organizacje (m.in. Mi ę dzynarodowa Organizacja Pracy) i centrale zwi ą zkowe. USA zastosowały w stosunku do PRL sankcje ekonomiczne. Wobec pogarszaj ą cej si ę sytuacji gospodarczej (spadek produkcji, brak towarów na rynku, system kartkowej dystrybucji artykułów pierwszej potrzeby) i politycznej (presja mi ę dzynarodowej opinii publicznej) stan wojenny został zawieszony 31 grudnia 1982, zniesiony 22 lipca 1983 (przy czym represyjne praktyki i cz ęść ustawodawstwa przetrwały do 1989), a w lutym 1992 Sejm uznał jego wprowadzenie za nielegalne.

10

11 Przyczyny zwołania Obrad Okr ą głego Stołu Bezpo ś redni ą przyczyn ą podj ę cia rozmów przy Okr ą głym Stole były dwie fale strajków w roku Pocz ą tkowo protesty miały głównie płacowy charakter. W Nowej Hucie pojawił si ę pierwszy polityczny postulat - domagano si ę przywrócenia do pracy osób zwolnionych w czasie stanu wojennego. W kwietniu 1988 r. miały miejsce tak ż e demonstracje – pierwsze na tak ą skal ę po stanie wojennym. Władza obawiała si ę tych wyst ą pie ń, dlatego Jaruzelski zdecydował si ę na rozmowy z opozycj ą pod warunkiem zako ń czenia strajków. Wtedy doszło do skutecznej pacyfikacji w Nowej Hucie i rozmowy nieodbyły si ę. Jednak pod koniec maja wybucha druga fala strajków - w Poznaniu, na Ś l ą sku, w Gda ń sku i Stalowej Woli. Wsz ę dzie tam wysuwane były postulaty polityczne. 31 sierpnia 1988 – 8 lat po podpisaniu porozumie ń gda ń skich – docszło do spotkania pomi ę dzy Lechem Wał ę s ą a Czesławem Kiszczakiem (Ministrem Spraw Wewn ę trznych). Było to spotkanie oficjalne, wtedy po raz pierwszy padła idea Okr ą głego Stołu. Pomysł jednak nie został zrealizowany, poniewa ż PZPR stał na stanowisku, ż e w tych rozmowach nie mog ą bra ć udziału Jacek Kuro ń i Adam Michnik. Momentem przełamania impasu i podj ę cia rozmów przy Okr ą głym Stole stała si ę pierwsza debata telewizyjna w okresie PRLu, która odbyła si ę 30 listopada 1988 roku. Nigdy wcze ś niej władze nie zgodziły si ę na wyst ą pienia przedstawicieli opozycji na ż ywo. Rozmow ę zaproponował Miodowicz uznawany za rewelacyjnego mówc ę, który jest spokojny, zrównowa ż ony i potrafi argumentowa ć. Wał ę sa natomiast we własnych kr ę gach i w PZPR był uwa ż any za człowieka nerwowego – to wyst ą pienie miało go o ś mieszy ć, pokaza ć jako osob ę, która nie potrafi si ę wypowiada ć, jest nerwowa i impulsywna. Wał ę s ę zaproszono na debat ę jako osob ę prywatn ą, gdy ż Solidarno ść została zdelegalizowana. Podczas rozmowy przedstawiał rewelacyjne argumenty. Do studia przyszedł z wpi ę tym do marynatki wizerunkiem Matki Boskiej Cz ę stochowskiej. Pierwszy raz w PRL zdarzyło si ę, ż e władza publicznie rozmawiała z przedstawicielem opozycji

12 Po debacie telewizyjnej Wał ę sa – Miodowicz doszło do wyra ź nego przełomu w rozmowach mi ę dzy władz ą a nielegaln ą opozycj ą. Debata powa ż nie wpłyn ę ła na nastroje społeczne, strona rz ą dowa skierowała do opozycji ofert ę współpracy. Rozmowy były przeprowadzane z t ą cz ęś ci ą Solidarno ś ci, która uznawała mo ż liwo ść tzw. demokratyzowania systemu, natomiast nie zakładała jego demonta ż u. Stronie rz ą dowej chodziło o modernizacj ę istniej ą cego aparatu pa ń stwowego. W tym okresie władza nie była w stanie realizowa ć ż adnych własnych decyzji, głównym celem rozmów była przebudowa systemu poprzez wł ą czenie do niego opozycji, ale w sposób kontrolowany. Przez dwa miesi ą ce przed obradami Okr ą głego Stołu toczyły si ę poufne rozmowy w Magdalence. Głównym sukcesem Solidarno ś ci przed Okr ą głym Stołem było uzyskanie zapewnienia ze strony władzy, ż e rozmowy b ę d ą transmitowane na ż ywo przez TVP. Wał ę sa uczynił powtórn ą legalizacj ę Solidarno ś ci warunkiem przyst ą pienia do rozmów. 27 stycznia 1989 r. w Magdalence zapadła decyzja o legalizacji Solidarno ś ci - jest to pierwszy moment kiedy otwieraj ą si ę drogi do wspólnej debaty.

13 Uczestnicy W obradach plenarnych oraz w zespołach uczestniczyli: pierwsi trzej prezydenci III RP (Lech Wał ę sa, Aleksander Kwa ś niewski, Lech Kaczy ń ski),Lech Wał ę saAleksander Kwa ś niewskiLech Kaczy ń ski pi ę ciu pó ź niejszych premierów (Czesław Kiszczak, Tadeusz Mazowiecki, Leszek Miller, Jan Olszewski, Jarosław Kaczy ń ski),Czesław KiszczakTadeusz MazowieckiLeszek MillerJan OlszewskiJarosław Kaczy ń ski czterech pó ź niejszych wicepremierów, sze ś ciu pó ź niejszych marszałków i wicemarszałków Sejmu i Senatu, ponad 75 pó ź niejszych ministrów i wiceministrów, ok. 100 pó ź niejszych parlamentarzystów, kilku pó ź niejszych prezesów S ą du Najwy ż szego, Trybunałów, redaktorów naczelnych gazet. Uczestnicy obrad Okr ą głego Stołu z podziałem na strony: Strona rz ą dowo-koalicyjna: Tomasz Adamczuk Norbert Aleksiewicz Stanisław Ciosek Aleksander Gieysztor Wiesław Gwi ż d ż Marek Hołdakowski Jan Janowski Janusz Jarli ń ski Czesław Kiszczak Zenon Komender Jan Karol Kostrzewski Mikołaj Kozakiewicz Bogdan Królewski Aleksander Kwa ś niewski Maciej Manicki Harald Matuszewski Leszek Miller Alfred Miodowicz Kazimierz Morawski Jerzy Ozdowski Anna Przecławska Tadeusz R ą czkiewicz Jan Rychlewski Władysław Siła-Nowicki Zbigniew Sobotki Romuald Sosnowski Stanisław Wi ś niewski Jan Zaciura Edward Zgłobicki

14 Strona solidarno ś ciowo-opozycyjna Stefan Bratkowski Zbigniew Bujak Władysław Findeisen Władysław Frasyniuk Bronisław Geremek Mieczysław Gil Aleksander Hall Jacek Kuro ń Władysław Liwak Tadeusz Mazowiecki Jacek Merkel Adam Michnik Alojzy Pietrzyk Edward Radziewicz Henryk Samsonowicz Gra ż yna Staniszewska Andrzej Stelmachowski Stanisław Stomma Klemens Szaniawski Jan Józef Szczepa ń ski Edward Szwajkiewicz Józef Ś lisz Witold Trzeciakowski Jerzy Turowicz Lech Wał ę sa Andrzej Wielowieyski

15 Obserwatorzy ko ś cielni ks. Bronisław Dembowski bp Janusz Narzy ń ski ks. Alojzy Orszulik Rzecznicy prasowi Janusz Onyszkiewicz Jerzy Urban Uczestnicy obrad w zespole ds. reform politycznych Strona solidarno ś ciowo-opozycyjna : Bronisław Geremek – przewodnicz ą cy Piotr Baumgart Ryszard Bender Zbigniew Bujak Aleksander Hall Jarosław Kaczy ń ski Krzysztof Kozłowski Marcin Król Jacek Kuro ń Bogdan Lis Tadeusz Mazowiecki Adam Michnik Edmund Jan Osma ń czyk Ryszard Reiff Antoni Stawikowski Stanisław Stomma Adam Strzembosz Janina Zakrzewska

16 Strona rz ą dowo-koalicyjna Janusz Reykowski – przewodnicz ą cy Jan Banaszkiewicz Jan Błuszkowski Artur Bodnar Kazimierz Cypryniak Zofia Czaja Andrzej Gdula Stanisław Gebethner Mariusz Gulczy ń ski Jan Jachymek Bogdan Królewski Hieronim Kubiak Rajmund Moric Kazimierz Orzechowski Jan Rychlewski Karol Szyndzielorz Jerzy Uzi ę bło Jerzy Wiatr Piotr Winczorek Jan Zaciura Sylwester Zawadzki

17 Uczestnicy obrad w zespole ds. gospodarki i polityki społecznej : Strona solidarno ś ciowo-opozycyjna Witold Trzeciakowski – przewodnicz ą cy Janusz Beksiak Ryszard Bugaj Zbigniew Bujak Mieczysław Gil Helena Góralska Krzysztof Hagemejer Gabriel Janowski Cezary Józefiak Andrzej Miłkowski Jan Muj ż el Aleksander Paszy ń ski Jan Rosner Gra ż yna Staniszewska Tomasz Stankiewicz Andrzej Stelmachowski Andrzej Topi ń sk i Andrzej Wieczorek Andrzej Wielowieyski Irena Wóycicka Strona rz ą dowo-koalicyjna Władysław Baka – przewodnicz ą cy Stanisław Długosz Ryszard Gorycki Jerzy Gruchalski Jan Kaczmarek Józef Kaleta Grzegorz Kołodko Jan Kołodziejczak Wincenty Lewandowski Maciej Manicki Wacław Martyniuk Józef Okuniewski Andrzej Olechowski Kazimierz Olesiak Antoni Rajkiewicz Zdzisław Sadowski Ireneusz Sekuła Karol Szwarc Władysław Szyma ń ski Marcin Ś wi ę cicki

18 Uczestnicy obrad w zespole ds. pluralizmu zwi ą zkowego Strona solidarno ś ciowo-opozycyjna : Tadeusz Mazowiecki – przewodnicz ą cy Artur Balazs Władysław Frasyniuk Lech Kaczy ń ski Władysław Liwak Albin Melcer Jacek Merkel Alojzy Pietrzyk Edward Radziewicz Edward Szwajkiewicz Józef Ś lisz Henryk Wujec Tadeusz Zieli ń ski Strona rz ą dowo-koalicyjna Aleksander Kwa ś niewski – przewodnicz ą cy Jan Brol Witold M. Góralski Ludwik Gracel Stanisław Jagiełło Mieczysław Jakubowski Janusz Jarli ń ski Jacek Krzy ż anowski Maciej Lubczy ń ski Stanisław Majewski Walery Masewicz Harald Matuszewski Lesław Nawacki Kazimierz Obsadny Janusz Pawłowski Tadeusz R ą czkiewicz Walerian Sanetra Władysław Serafin Romuald Sosnowski

19 Przebieg Obrady toczone były w trzech głównych zespołach : ds. gospodarki i polityki społecznej, ds. reform politycznych, ds. pluralizmu zwi ą zkowego.

20 Postanowienia Okr ą głego Stołu utworzenie Senatu z liczb ą 100 senatorów; wybory wi ę kszo ś ciowe (po 2 senatorów z ka ż dego województwa, a w woj. warszawskim i katowickim po 3) kontraktowe wybory do Sejmu – 65% miejsc (299 mandatów) miało by ć zagwarantowane dla PZPR, ZSL i SD (60%) oraz dla organizacji katolików – PAX, UChS i PZKS (5%), o pozostałe 35% miejsc (161 mandatów) mieli walczy ć w wolnych wyborach kandydaci bezpartyjni całkowicie wolne wybory do Senatu utworzenie urz ę du Prezydenta PRL; głowa pa ń stwa miała by ć wybierana przez Zgromadzenie Narodowe na 7-letni ą kadencj ę zmiana prawa o stowarzyszeniach, która umo ż liwiła rejestracj ę Solidarno ś ci dost ę p opozycji do mediów (Solidarno ść uzyskała prawo emisji własnego programu raz na tydzie ń przez 30 minut w TVP oraz godzin ę w Polskim Radiu, najwi ę kszym osi ą gni ę ciem rozmów Okr ą głego Stołu była jednak szybka rejestracja Tygodnika Solidarno ść ) wprowadzenie zasady pluralizmu zwi ą zkowego w zakładach pracy (mogły istnie ć zarówno zwi ą zki zawodowe Solidarno ś ci jak i OPZZ. Wcze ś niej takie prawo miał tylko OPZZ) reforma ustroju s ą dów - zapewnienie zasady nieusuwalno ś ci s ę dziów, niezawisło ś ci i niezale ż no ś ci s ą dów

21 7 kwietnia 1989 roku znowelizowano Konstytucj ę Było to uhonorowanie postanowie ń Okr ą głego Stołu w cz ęś ci dotycz ą cej reform politycznych. Do Konstytucji wprowadzono zapiski o urz ę dzie Prezydenta, Zgromadzeniu Narodowym, zmieniono zasady funkcjonowania systemu wyborczego. Jednak nie skre ś lono preambuły, poniewa ż nie zgodziła si ę na to strona rz ą dowa. Nowelizacja dotyczyła trzech najwa ż niejszych segmentów ustroju politycznego: zasad prawa wyborczego, które musiały zmieni ć si ę, aby w ogóle mo ż na było przeprowadzi ć wybory na nowych zasadach zasady organizacji i funkcjonowania systemu naczelnych organów pa ń stwa - Sejm zyskał rang ę najwa ż niejszego organu władzy pa ń stwowej oraz najwy ż szej reprezentacji narodu. Tylko Sejm miał prawo do uchwalania ustaw i kontroli rz ą du. Strona rz ą dowa wywalczyła wprowadzenie mo ż liwo ś ci rozwi ą zania Sejmu za pomoc ą 2/3 głosów ustawowej liczby głosów posłów. Mógł go rozwi ą za ć równie ż Prezydent. Powołano Senat – drug ą izb ę parlamentu, który nie miał prawie ż adnych kompetencji, był tylko tzw. kontrolerem ustaw Sejmu. Powstało Zgromadzenie Narodowe i urz ą d Prezydenta, którego wybierano na sze ś cioletni ą kadencj ę. Rozszerzono kompetencje głowy pa ń stwa o prawo łaski, prawo veta ustawodawczego, Prezydent tak ż e odziedziczył wszystkie kompetencje po Radzie Pa ń stwa – poza wydawaniem dekretów z moc ą ustaw. ustrój s ą dów - wprowadzono zasad ę niezawisło ś ci, niezale ż no ś ci s ą dów i nieusuwalno ś ci s ę dziów. Powstała istniej ą ca do dzi ś Krajowa Rada S ą downictwa, która m.in. monitoruje cał ą procedur ę powoływania kandydatów na s ę dziów. Usprawniono działalno ść Trybunału Konstytucyjnego i Rzecznika Praw Obywatelskich.

22

23

24

25

26

27 KONIEC Wykonały: Patrycja Byra Aleksandra Piekarska Sylwia Ku ś mieruk Kornelia Szumska Aleksandra Gorycka Dominka Rak


Pobierz ppt "Obrady Okr ą głego Stołu. SPIS TRE Ś CI 1. Ż yciorys Lecha Wał ę sy 2. Sytuacja Polski przed obradami 3. Przyczyny zwołania Obrad Okr ą głego Stołu 4."

Podobne prezentacje


Reklamy Google