Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Systemy wbudowane Wykład nr 9 Programowanie sterowników PLC Piotr Bilski.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Systemy wbudowane Wykład nr 9 Programowanie sterowników PLC Piotr Bilski."— Zapis prezentacji:

1 Systemy wbudowane Wykład nr 9 Programowanie sterowników PLC Piotr Bilski

2 Wstęp Celem programowania jest implementacja algorytmu sterowania Norma IEC zdefiniowany jest standard programowania dla wszystkich rodzin Podstawowe pojęcia to model programowania i model danych

3 Rodzaje języków programowania PLC Języki tekstowe –IL – odpowiednik asemblera dla PLC –ST – odpowiednik C lub Pascala dla PLC Języki graficzne –LD – język schematów drabinkowych, składa się ze styków, cewek, połączeń między nimi oraz funkcji –FBD – język funkcjonalnych schematów blokowych (schematy przepływu sygnałów)

4 Struktura wewnętrzna programu Opisywana przez sekwencyjny schemat funkcjonalny SFC Jest to graf składający się z wierzchołków (kroków programu) oraz krawędzi (tranzycji między krokami) Kroki definiowane są przez akcje programu Tranzycje opisują warunki przejścia z jednego stanu programu do następnego

5 Elementy języków programowania PLC Typy danych (stałe, zmienne oraz ich wartości) Jednostki organizacyjne oprogramowania (niezależne fragmenty programu: funkcje, bloki funkcjonalne, programy) Elementy sekwencyjnego schematu funkcjonalnego Elementy konfiguracji (wspomagają konfigurację sprzętu i instalację oprogramowania: konfiguracje, zasoby, zadania, zmienne globalne)

6 Model programistyczny

7 Zalety modelu programistycznego Prosta reprezentacja hierarchicznej struktury zależności pomiędzy elementami programu Łatwe wykonywanie wielu zadań w systemie wieloprocesorowym Jednoznaczna interpretacja uruchamiania konfiguracji, zasobu itp.

8 Model komunikacji Wymiana danych odbywa się pomiędzy: Elementami jednego programu Programami w ramach jednej konfiguracji Różnymi konfiguracjami

9 Komunikacja między elementami jednego programu Najprostsze w realizacji Połączenie typu wejście-wyjście (bloków funkcjonalnych)

10 Komunikacja między różnymi programami Zmienne globalne (VAR_GLOBAL) Funkcje komunikacyjne

11 Komunikacja między konfiguracjami – ścieżka dostępu

12 Cele stosowania normy IEC Bezpieczeństwo stosowania obszarów danych –wprowadzenie nazw zmiennych o określonym zasięgu –wymuszenie określenia typu danych zmiennej Rozszerzenie możliwości jednostek organizacyjnych (wielokrotne wykorzystanie funkcji, programów itp.) Ujednolicenie języków i technik programowania Ujednolicenie struktury programu

13 Struktura programu Jednostki organizacyjne są niezależne od siebie Rekurencje są niemożliwe (funkcja nie może wywołać samej siebie) Bloki funkcjonalne są elementami dynamicznymi, funkcje – statycznymi Jednostka ma następujące elementy: –Nazwa i typ (PROGRAM, FUNCTION, FUNCTION BLOCK) –Deklaracja zmiennych (wejściowych, wyjściowych i lokalnych) –Kod FUNCTION ALARM: BOOL;

14 Deklaracje zmiennych Zmienne przechowywane są w pamięci danych Muszą mieć zadeklarowany typ Zmienne są przyporządkowane adresom wejść lub wyjść Zmienne globalne deklarowane są poza jednostkami organizacyjnymi, lokalne wewnątrz nich Zmienne podtrzymywane bateryjnie

15 Deklaracje zmiennych - przykład VAR S1 AT%I1:BOOL; S2:BOOL; END_VAR VAR RETAIN K1 AT%Q1:BOOL; END_VAR

16 Kod jednostki Występuje po części deklaracyjnej Zalecenie: kod powinien być pisany w jednym języku! Ujednolicona strukturyzacja programu (schemat SFC oparty na sieciach Petriego) Przykład: %Q1 := NOT(NOT STOP OR %I4) AND (%Q1 OR %I1 AND NOT %Q2)

17 Realizacje kodu jednostki %I1 %I4 ~STOP %Q1 (R) %Q1 (S) ~%Q1 LD%I1 ANDN%Q2 S%Q1 LDNSTOP OR%I4 R%Q1 FlipFlop(S:=%I1 AND NOT %Q2, R1:=NOT STOP OR %I4); %Q1 := FlipFlop.Q1; Język LD Język IL Język ST RS OR AND %Q1 S R1 %I1 %Q2 STOP %I4 Język FBD

18 Wpływ wielozadaniowości na wykonanie programu Problem przydziału procesora do uruchomionego zadania Uruchomione programy maja różne priorytety Przypisywanie zmiennych do adresów fizycznych Szczegółowe informacje o przydziale i sposobie wykonania przechowywane są w konfiguracji

19 Przykład konfiguracji

20 Elementy wspólne języków Ograniczniki – znaki specjalne (np. + _ $ = := # ; ( ) * ) Słowa kluczowe – identyfikatory funkcji, operacji, deklaracji itp. (np.. FUNCTION, VAR_INPUT, INT, BOOL, AND, ADD) Literały – służą do przedstawiania wartości danych (stałych i zmiennych) Identyfikatory – ciągi znaków alfanumerycznych w celu definiowania własnych zmiennych, etykiet, funkcji itp.

21 Zmienne Deklarowane są poza POU (globalne) lub wewnątrz (lokalne) lub jako parametry (wejściowe/wyjściowe) Deklaracja zawiera nazwę, typ oraz atrybuty Odwołanie do zmiennej to wskazanie na pewne miejsce w pamięci Typ wymusza rezerwację określonej wielkości pamięci

22 Typy danych BOOL – true/false SINT – liczby całkowite -128 do 127 INT – liczby całkowite do USINT – liczby całkowite 0 do 255 REAL – liczby rzeczywiste pojedynczej precyzji LREAL – liczby rzeczywiste podwójnej precyzji ANY_NUM – ogólne dane liczbowe ANY_DATE – ogólna data STRING – ciąg znaków o zmiennej długości BYTE – ciąg 8 bitów WORD – ciąg 16 bitów Itd.

23 Przykłady danych – ciąg pusty R – litera R $ – apostrof $R$L – CR+LF T#14ms – czas trwania – 14ms t#5d14h12m18s3.5ms – dokładna godzina (time of day) DATE#

24 Pochodne typy danych Typy definiowane przez użytkownika Rozpoczynają się słowem TYPE, kończą – END_TYPE Brak możliwości deklaracji typów graficznie Możliwe jest podawanie nazw alternatywnych (aliasów), typów wyliczeniowych, okrojonych, tablic danych oraz struktur Zmienne otrzymują wartości domyślne

25 Przykłady pochodnych typów danych TYPE (* typ wyliczeniowy*) ANALOG_SIGNAL_TYPE: (SINGLE_ENDED, DIFFERENTIAL) END_TYPE TYPE (* typ wyliczeniowy*) ANALOG_16_IN: ARRAY[1..16] OF ANALOG_DATA; ANALOG_ARRAY: ARRAY[1..4,1..16] OF ANALOG_DATA; END_TYPE

26 Zmienne Deklarowane na samym początku POU Słowa kluczowe: VAR, VAR_INPUT, VAR_OUTPUT, VAR_IN_OUT, VAR_EXTERNAL, VAR_GLOBAL Przykład: VAR_OUTPUTRETAIN Sivar:DINT := 240; END_VAR

27 Zmienne proste Są to zmienne przechowujące jedną wartość Adres poprzedza symbol %, po którym następuje przedrostek lokalizacji i rozmiaru: –I – wejście –O – wyjście –M – pamięć –X – jeden bit –B – jeden bajt –W – słowo –D – podwójne słowo

28 Przykłady zmiennych prostych %QX45 – 45. bit wyjścia %IW20 – 20. słowo wejścia %MB7 – 7. bajt w pamięci (pod adresem 7) %IW – adresowanie hierarchiczne (np. 1. słowo wejścia 7. gniazda w 5. kasecie na 2. magistrali)

29 Jednostki organizacyjne oprogramowania Stanowią niezależne moduły w aplikacji użytkownika Funkcja jest blokiem o parametrach wejściowych, produkującą wartość wyjściową Blok funkcjonalny ma wejścia i wyjścia, generacja sygnałów wyjściowych zależy od wejść i historii Program jest najwyższą jednostką, wszystkie funkcje i bloki muszą znajdować się wewnątrz niego

30 Funkcje Produkują jeden element danych wyjściowych Prezentowane graficznie jako prostokąty Możliwe dodatkowe wejście EN i wyjście ENO (relacja: 0 -> 0, 1 -> 1) Przykłady:

31 Bloki funkcjonalne Mogą produkować wiele wartości wyjściowych Są elementami dynamicznymi (informacja o stanie – pamięć!) Blok może być wykonywany w programie wielokrotnie, ale za każdym razem konieczna jest rezerwacja pamięci – ukonkretnienie egzemplarza Brak możliwości deklarowania zmiennych reprezentowanych bezpośrednio (%I, %Q, %M)

32 Programy Odpowiedniki programu głównego w klasycznych językach programowania Nie są wywoływane jawnie przez inne POU Można w nich deklarować zmienne reprezentowane bezpośrednio Program w trakcie wykonania jest kojarzony z zadaniem


Pobierz ppt "Systemy wbudowane Wykład nr 9 Programowanie sterowników PLC Piotr Bilski."

Podobne prezentacje


Reklamy Google