Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Targi Edukacyjne Poznaję mój zawód WSAP Białystok – 17 kwietnia 2013r.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Targi Edukacyjne Poznaję mój zawód WSAP Białystok – 17 kwietnia 2013r."— Zapis prezentacji:

1 Targi Edukacyjne Poznaję mój zawód WSAP Białystok – 17 kwietnia 2013r.

2

3 Ustawa z dnia 7 września 1991r. z późniejszymi zmianami. Rozporządzenie MEN z 15 grudnia 2010r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Rozporządzenie MEN z 23 grudnia 2011r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Rozporządzenie Men z 7 lutego 2012r. w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach. Biała Księga. Nauczanie i uczenie się na drodze do uczącego się społeczeństwa. Komisja Europejska 1993r.

4 wprowadziła od 1 września 2002r., po ukończeniu 3 letniego gimnazjum nowego typu szkoły: 3 letnie liceum ogólnokształcące, 3 letnie liceum profilowane, 4 letnie technikum, 2lub 3 letnią szkołę zawodową, 2 letnie technikum uzupełniające, 1lub2 letnią szkołę policealną.

5 W założeniach MEN z 2000r.- Reforma systemu edukacji. Szkolnictwo ponadgimnazjalne - struktura szkół ponadgimnazjalnych kończących się maturą do szkół zawodowych miała wynosić 80:20, czego efektem miało być: upowszechnienie wykształcenia średniego kończącego się egzaminem maturalnym, dynamiczny wzrost studentów na uczelniach wyższych, niedobory wykwalifikowanych robotników i rzemieślników powinny być kształcone na kursach zawodowych lub w szkołach policealnych, zakładano nawet likwidację techników jako średnich szkół zawodowych.

6 marginalizacja kształcenia zawodowego na poziomie zasadniczym i średnim, afrykanizacja szkolnictwa zawodowego – wg prof. Mieczysława Kabaja, struktura szkół ponadgimnazjalnych kończących się maturą do szkół zawodowych w Unii Europejskiej - 40:60, w Niemczech 23:77, w Holandii 30:70, w Hiszpanii 60:40, w Portugalii 76:24

7 aspiracje młodzieży i rodziców, motywacja rektorów szkół wyższych, motywacja władz lokalnych decydujących o sieci szkół ponadgimnazjalnych, motywacja władz centralnych.

8 Stopień skolaryzacji wzrósł z 13% w roku akademickim 1990/91 do 54% w roku akademickim 2010/2011 i jest to jeden z najwyższych w świecie współczynników (studiuje 2 mln osób na 800 wyższych uczelniach), ale struktura studentów jest następująca: kierunki ekonomiczne i administracyjne -23%, społeczne – 14%, pedagogiczne – 12%, humanistyczne – 9%, inżynieryjno – techniczne – informatyczne – 12%.

9 Kształcenie ponadgimnazjalne i rozwój szkolnictwa wyższego, w dużej mierze oparte są na aspiracjach i interesach partnerów procesów edukacyjnych, a nie na realnych potrzebach gospodarki. Na szczęście duże bezrobocie wśród absolwentów szkół wyższych zmienia i będzie zmieniało to nieracjonalne działanie w kierunku zdobywania zawodu potrzebnego dla gospodarki na poziomie średnim i wyższym (np. kierunki zamawiane na uczelniach wyższych).

10 Pozytywne zmiany dotyczące pondgimnazjalnego szkolnictwa zawodowego wprowadzone zostały rozporządzeniami MEN w sprawie nowej podstawy programowej i w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, polegały one m.in. na: zaprzestaniu od 1 września 2012r. rekrutacji do liceum profilowanego i technikum uzupełniającego, wyodrębnieniu w ramach określonych zawodów – a jest ich 200 – kwalifikacji, z których każda obejmuje określony zasób wiedzy, umiejętności zawodowych, kompetencji personalnych i społecznych opisanych w podstawie programowej kształcenia w zawodach (od 2 do 3 kwalifikacji),

11 TECHNIK LOGISTYK A.30. Organizacja i monitorowanie przepływu zasobów i informacji w procesach produkcji, dystrybucji i magazynowania A.31. Zarządzanie środkami technicznymi podczas realizacji procesów transportowych A.32. Organizacja i monitorowanie przepływu zasobów i informacji w jednostkach organizacyjnych TECHNIK HANDLOWIEC A.18. Prowadzenie sprzedaży A.22. Prowadzenie działalności handlowej

12 zbliżenie kształcenia zawodowego do rynku pracy, uelastycznienie procesu kształcenia zawodowego, szybsze reagowanie na zmieniające się potrzeby gospodarki, rozwój ustawicznej edukacji zawodowej osób dorosłych (kurs na kwalifikację: A.18. Prowadzenie sprzedaży godz., A.22. Prowadzenie działalności handlowej godz.)

13

14 około bezrobotnych ofert pracy osoby bez kwalifikacji zawodowych – osoby bez wykształcenia średniego – osoby bez doświadczenia zawodowego –

15

16

17

18 szkoły produkują bezrobotnych? gospodarka zlikwidowała część miejsc pracy, gospodarka jest w fazie stagnacji lub nie rozwija się harmonijnie.

19 Co należy zrobić, by przyszły absolwent szkoły zawodowej znalazł ciekawą pracę odpowiadającą jego wykształceniu i aspiracjom? Kształcenie zawodowe musi być ściśle związane z oczekiwaniami rynku pracy, czyli należy: zmienić szkodliwe twierdzenie, że aspiracje edukacyjne młodzieży to głównie lub wyłącznie aspiracje do uzyskania wyższego wykształcenia,

20 dofinansować kształcenie zawodowe, uwzględnić w strukturze szkół zawodowych bieżących i perspektywicznych potrzeb gospodarki, podnieść jakość kształcenia zawodowego. Realizacja tych działań skierowana jest na podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw, a przede wszystkim produktywności pracy, o której decydują ludzie, ich kwalifikacje, wiedza teoretyczna, praktyczna, postawy i motywacje, wydajność kultura pracy.

21 kształcić w zawodach o szerokim profilu, o szerokiej wiedzy teoretycznej i zawodowej, kształcenie praktyczne musi dawać uprawnienia absolwentom do wykonywania kilku specjalności, np. stolarz – meblowy – budowlany – artystyczny, parkieciarz, cykliniarz, zawód szerokoprofilowy powinien oznaczać uprawnienia do wykonywania wiązki zawodów, np. hydraulik powinien mieć uprawnienia malarza, murarza, wiedza i umiejętności szerokoprofilowe dają możliwość zdobycia nowego zawodu – specjalności,

22 Szkoła i przedsiębiorstwo są miejscami zdobywania wiedzy uzupełniającymi się nawzajem, dlatego należy je koniecznie zbliżyć. W pewnych krajach europejskich to zbliżenie ma miejsce od dawna. W innych niestety nie, czy to dlatego, że wprowadza się je z opóźnieniem i stopniowo, czy też dlatego, że istnieje bariera pomiędzy światem edukacji i produkcji. Należy zachęcać do znoszenia barier pomiędzy szkołą i przedsiębiorstwem zarówno z jednej strony, jak i z drugiej. Szkoła, w szerokim sensie tego słowa, od podstawowej do wyższej powinna zapewnić otrzymywanie kształcenia, jak najbardziej adekwatnego do możliwości zatrudnienia. Dla przedsiębiorstwa stawką jest to, aby móc liczyć na pracowników obdarzonych kwalifikacjami zawodowymi i podstawową kulturą ogólną, zdolnościami własnymi i rozwiniętymi takie zbliżenie zwiększa szanse na dostęp do zatrudnienia i przystosowanie się do zmian w pracy. Zbliżanie szkoły i przedsiębiorstw jest więc priorytetem, powinni się tym zainteresować obydwaj partnerzy społeczni.

23 w zakresie ustalania programów kształcenia, w zakresie organizacji praktyk, bieżąca i długofalowa współpraca szkół zawodowych z pracodawcami.

24 Nie oszukujmy się praktykant jak przyjdzie to od razu nie będzie robił potraw, bo się okazuje, że nie umie tych najprostszych rzeczy, tak jak na przykład umyć szklanki, że nie umie umyć garów, że nie umie skrobać ziemniaków. Nie umieją! W to trudno uwierzyć, ale nie umieją. Nie potrafią wyżąć szmaty... (IDI, firma mała, gastronomia)... ci uczniowie szkół zawodowych to mają za mało praktyki, oni kończą szkołę praktykę i praktycznie muszą się od nowa wszystkiego uczyć. W tej chwili to oni już chyba mają tylko dwa tygodnie tej praktyki, to czego mogą się przez ten czas nauczyć. (IDI, firma średnia, sprzedaż i serwis samochodów) Można by było podzielić młodzież na taką, która chce pracować, która chce coś osiągnąć, chce się uczyć i chce zdobyć wiadomości, doświadczenie. I taką, która tylko żeby coś tam mieć w papierach. (IDI, firma średnia, deweloper)

25

26 Z INICJATYWY SZKOŁY Zainteresowanie szkoły przebiegiem praktyk; ścisła współpraca szkoły z przedsiębiorstwem, stały kontakt Przekazywanie szkołom przez pracodawcę uwag odnośnie organizacji praktyk/ nauki zawodu, programu nauczania Pracodawca udostępnia odpowiednio przystosowane firmowe pomieszczenia, sprzęt i materiały (np. spawalnię) na praktyki dla uczniów Dostosowanie terminów i warunków praktyk do potrzeb pracodawcy i specyfiki branży (np. uwzględnienie sezonu urlopowego czy okresów, gdy potrzeba więcej pracowników) Refundacje i zniżki dla pracodawców za przyjmowanie osób na praktyki i staż Nawiązywanie współpracy przez pracodawcę w celu otwarcia nowych (deficytowych) kierunków kształcenia Staranny dobór kandydatów np. wpływ przedsiębiorstwa na nabór praktykantów, pierwszeństwo dla uczniów osiągających dobre wyniki, zaangażowanych Szkolenie małych grup lub 1:1 Wynagradzanie uczniów za pracę w ramach praktyk Organizacja imprez prezentujących osiągnięcia uczniów, skierowanych do pracodawców.

27 Nawiązanie współpracy z pracodawcą jest trudne Jest to trudna rzecz, bo wiadomo, tych szkół (…) jest mnóstwo, a tych zakładów mechanicznych nie aż tak wiele. Ten rynek jest w tej chwili dość mocno konkurencyjny i te małe zakłady upadają, więc znalezienie takiego zakładu graniczny z cudem Nawiązania współpraca opiera się na kontaktach osobistych Ogólnie polegamy na własnych możliwościach, umiejętnościach, na jakichś prywatnych znajomościach, czasami nauczycieli, pracowników ośrodka, raczej żadne instytucje poza nami nie pomagają nam w pozyskaniu nowych adresów, nowych możliwości Współpraca z pracodawcami jest długotrwała W tych zawodach, w których kształcimy od lat to mamy tych samych, z którymi współpracujemy od lat (…) Po pierwsze zaczyna się od osób, które się zna, a jak nie, to trzeba przejść się od zakładu do zakładu w zależności od tego, jaki mamy profil nauczania i rozmawiać i przekonywać do siebie, żeby wzięli pracowników

28 Jeżeli mówimy o unowocześnianiu polskiego systemu edukacji zawodowej i dostosowywaniu struktur, treści kształcenia do bieżących i przyszłych potrzeb gospodarki to kluczowym zagadnieniem jest, na pewno, szersze wdrażanie dualnego systemu kształcenia zawodowego, który polega na tym, że kształcenie ogólne i zawodowe odbywa się w szkole i miejscu pracy, ale znaczną część tego kształcenia organizują przedsiębiorstwa (Niemcy, Holandia, Belgia, kraje skandynawskie).

29 stopa bezrobocia wśród młodzieży, w tych krajach jest niższa niż w innych krajach europejskich, system dualny jest bardziej efektywny niż inne sposoby kształcenia zawodowego, sektor przedsiębiorstw lepiej rozpoznaje ludzi, którzy w tym trybie uzyskali wykształcenie zawodowe, kultura kształcenia i uczenia znajduje inspirację na poziomie przedsiębiorstw, praktykanci są wynagradzani, pracownicy, którzy są instruktorami zawodu, są wspierani i uznawani w przedsiębiorstwie, jednym z celów działania przedsiębiorstw jest rozwijanie wiedzy i kwalifikacji ludzi, praktykanci są przygotowania do przyszłej pracy w rzeczywistych warunkach pracy, w systemie dualnym finansowanie kształcenia zawodowego opiera się na trzech elementach: władze państwowe, pracodawcy /np. w Niemczech 50% kosztów kształcenia/ oraz sam praktykant /ale otrzymuje tez wynagrodzenie od 1/3 do 2/3 najniższego uposażenia, które w Niemczech wynosi 1430E.

30 pracodawcy nie mają wygórowanych wymagań wobec absolwentów szkół zawodowych bardziej niż kwalifikacje zawodowe liczą się kompetencje miękkie: - staranność, - sumienność, - dyspozycyjność, - odpowiednie podejście do klienta, pracodawcy są skłonni dokształcać młodych pracowników.

31 kompetencje kluczowe porozumiewanie się w języku ojczystym umiejętność uczenia się świadomość i ekspresja kulturalna porozumiewanie się w języku obcym kompetencje społeczne i obywatelskie kompetencje informatyczne kompetencje matematyczne i podstawowe kompetencje naukowo- techniczne innowacyjność i przedsiębiorczość

32 Organizacja i efektywność kształcenia zawodowego WnioskiPostulaty/ Rekomendacje 1. Aktualny wizerunek kształcenia zawodowego w Polsce jest negatywny – obarczony niską akceptacją społeczną oraz aktywną promocją szkół ogólnokształcących i wyższych (o charakterze akademickim). Oparcie działań promujących kształcenie w zawodach na długofalowej strategii, z jasno identyfikowaną misją tego kształcenia 2. Negatywne stereotypy nt. szkolnictwa zawodowego (silny wpływ rodziców), moda na kształcenie ogólne i wykształcenie wyższe. Realizacja ogólnopolskiej kampanii społecznej, przełamującej negatywne stereotypy nie tylko wśród młodzieży, ale także rodziców 3. Kampanie lokalne są niewystarczające i nastawione na osiąganie celów krótkoterminowych (np. skuteczna rekrutacja). Utrzymanie dotychczasowych działań lokalnych (targi edukacyjne, targi pracy, informatory, biuletyny) z naciskiem na promowanie praktycznych umiejętności zdobywanych przez uczniów (pokazy).

33 WnioskiPostulaty/ Rekomendacje 4. Brak wśród młodzieży kończącej gimnazjum z wysokimi wynikami w nauce chętnych do nauki w szkołach zawodowych Wprowadzenie systemu stypendiów naukowych dla zdolnych uczniów (szczególnie w zasadniczych szkołach zawodowych), organizacja olimpiad, konkursów i turniejów zawodowych. 5. Przestarzałe wyposażenie pracowni szkolnych do praktycznej nauki zawodu. Uruchomienie dodatkowych źródeł finansowania modernizacji bazy szkolnej. Zapewnienie uczniom dostępu do technologii, którymi dysponują pracodawcy. 6. Problem z pozyskaniem dobrze wykwalifikowanej i młodej kadry do nauczania przedmiotów zawodowych. Brak oferty doskonalenia dla nauczycieli (np. staży, praktyk w przedsiębiorstwach) oraz niechęć dydaktyków do dokształcania się Wyposażenie dyrektorów szkół w wyższe środki finansowe na wynagrodzenia dla specjalistów do praktycznej nauki zawodu (z kręgu pracodawców, izb rzemieślniczych, szkół wyższych) zatrudnianych w szkołach. Upowszechnienie dokształcania praktycznego nauczycieli, np. przez rozbudowę oferty staży dla nauczycieli w przedsiębiorstwach (przez instytucje koordynujące szkolnictwo zawodowe w regionach).

34 WnioskiPostulaty/ Rekomendacje 7. Niska renoma i użyteczność oraz duża trudność zdawania egzaminu zawodowego w technikach. Wprowadzenie obligatoryjności egzaminu zawodowego. Zmiana formuły egzaminu praktycznego w technikach z pisemnego na praktyczny. Upowszechnienie możliwości przeprowadzania egzaminu u pracodawców. Przesunięcie terminu zdawania egzaminu zawodowego w technikach (na okres poprzedzający maturę). 8. Niezrozumiała i niespójna klasyfikacja zawodów (szkolna / rynku pracy). Stworzenie przejrzystej (w części zawodów szkolnych) klasyfikacji zawodów szkolnych, która będzie mogła być wykorzystana przez wszystkich interesariuszy. Uproszczenie nazw zawodów (np. ich unowocześnienie, dostosowanie do nazewnictwa rynkowego).

35 WnioskiPostulaty/ Rekomendacje 1. Brak systemowo funkcjonującego doradztwa zawodowego, tj. właściwej diagnostyki predyspozycji zawodowych. Standaryzacja warunków realizacji doradztwa zawodowego (w kontekście narzędzi diagnostycznych, sposobów działania doradców zawodowych). 2. Brak systemowego doradztwa zawodowego na wczesnoszkolnym etapie edukacji i w gimnazjum Upowszechnienie doradztwa zawodowego w gimnazjach (obligatoryjnie) Dodatkowo edukacja w zakresie różnych zawodów realizowana na etapie przedszkolnym i wczesnoszkolnym. 3. Niska świadomość znaczenia doradztwa zawodowego wśród gimnazjalistów i ich rodziców. Informowanie uczniów gimnazjum o zakresie nauczania w ramach poszczególnych zawodów. Organizacja zebrań z rodzicami, w których udział biorą doradcy zawodowi. 4. Błędne decyzje/ wybory kierunku kształcenia, brak umiejętności poruszania się młodzieży (i w konsekwencji absolwentów) po rynku pracy Nacisk na zdobywanie w szkołach podstawowych i gimnazjach kompetencji w zakresie: przygotowania c.v., odbycia rozmowy kwalifikacyjnej, znajomości praw pracowniczych, czynników wpływających na zmiany na rynku pracy.

36 WnioskiPostulaty/ Rekomendacje 1. Niedopasowanie kształcenia zawodowego do potrzeb rynku pracy. Koordynacja przez władze regionalne współpracy organów prowadzących w zakresie tworzenia krótkoi średniookresowych strategii dostosowywania szkolnictwa zawodowego do wymogów lokalnego rynku pracy. Stworzenie szybkiej ścieżki dla uruchamiania kształcenia w ramach nowych kwalifikacji (zawodów), na które jest zapotrzebowanie na rynku pracy. 2. Niedostępność analiz prognostycznych, obecne analizy rynku pracy bazują głównie na danych z urzędów pracy (nie wszyscy pracodawcy zgłaszają swoje potrzeby kadrowe). Zwiększenie nacisku na opracowywanie prognoz rozwoju sytuacji na rynku pracy (nie tylko analizy bieżące). Stworzenie wspólnej, dostępnej bazy lokalnych pracodawców oraz raportów PUP, WUP i innych analiz rynku pracy. 3. Zróżnicowanie postaw dyrektorów (różny stopień partykularności w podejmowanych decyzjach) wpływa na ich politykę zarządzania szkołą i ofertą edukacyjną. Większy nacisk ze strony władz regionalnych na kształtowanie oferty edukacyjnej szkół według zapotrzebowania rynkowego, a nie popularności (mody) wśród młodzieży lub zasobów kadrowych w szkole.

37 WnioskiPostulaty/ Rekomendacje 1. Niska świadomość pracodawców na temat ich roli w podnoszeniu jakości kształcenia zawodowego Stworzenie standardów mających na celu związanie pracodawców z systemem oświaty. Zachęcanie do udziału w tworzeniu programów edukacyjnych. 2. Brak wystarczającego systemu zachęt skierowanych do pracodawców odnośnie prowadzenia przez nich praktycznej nauki zawodu Stworzenie regulacji w zakresie zachęt finansowych dla pracodawców, m.in. ułatwiających refundację wynagrodzeń dla młodocianych pracowników (także uczniów, którzy skończyli 18 lat) oraz składek ZUS. 3. Brak standardów oraz nadzoru nad kształceniem praktycznym. Wypracowanie standardów współpracy pomiędzy szkołami i pracodawcami w zakresie praktycznej nauki zawodu. Wzmocnienie organizacyjnego nadzoru nad praktyczną nauką zawodu w szczególności poprzez ponowne zdefiniowanie roli aktualnych opiekunów praktyk w szkołach. Wzmocnienie merytorycznego nadzoru nad praktyczną nauką zawodu – praktyczna nauka zawodu powinna być wszechstronna i odbywać się na różnych stanowiskach pracy związanych z danym zawodem.

38

39 Dziękuję za uwagę! Paweł Drożyner – dyrektor Zespołu Szkół Ekonomicznych i Ogólnokształcących nr 6 w Łomży


Pobierz ppt "Targi Edukacyjne Poznaję mój zawód WSAP Białystok – 17 kwietnia 2013r."

Podobne prezentacje


Reklamy Google