Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Horyzontalny Układ Współrzędnych. v Płaszczyzna podstawowa układu: płaszczyzna prostopadła do kierunku siły ciężkości w danym miejscu na Ziemi (lokalnej.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "Horyzontalny Układ Współrzędnych. v Płaszczyzna podstawowa układu: płaszczyzna prostopadła do kierunku siły ciężkości w danym miejscu na Ziemi (lokalnej."— Zapis prezentacji:

1 Horyzontalny Układ Współrzędnych

2 v

3 Płaszczyzna podstawowa układu: płaszczyzna prostopadła do kierunku siły ciężkości w danym miejscu na Ziemi (lokalnej linii pionu). Płaszczyzna podstawowa przecina sferę niebieską wzdłuż koła wielkiego, które nazywamy horyzontem. Kierunek przeciwny sile ciężkości przecina sferę niebieską w punkcie noszącym nazwę: zenit. Przeciwległy mu punkt sfery niebieskiej nosi nazwę: nadir.

4 Bieguny świata północny (Bn) i południowy (Bs) wytycza przecięcie przedłużenia osi obrotu Ziemi ze sferą niebieską. Południk miejscowy (lokalny) koło wielkie przechodzące przez Z, Nd, Bn,Bs. Przecina horyzont w punktach północy (N) i południa (S). Pierwszy wertykał koło prostopadłe do południka lokalnego. Przecina horyzont w punktach wschodu (E) i zachodu (W).

5 Punkty N, S, E, W – punkty kardynalne.

6 Bieguny świata północny (Bn) i południowy (Bs) wytycza przecięcie przedłużenia osi obrotu Ziemi ze sferą niebieską. Południk miejscowy koło wielkie przechodzące przez Z, Nd, Bn,Bs. Przecina horyzont w punktach północy (N) i południa (S). Pierwszy wertykał koło prostopadłe do południka lokalnego. Przecina horyzont w punktach wschodu (E) i zachodu (W). Punkty N, S, E, W – punkty kardynalne.

7

8 oś główna : linia pionu miejsca obserwacji, środek układu: środek Ziemi; +biegun : ZENIT, - biegun : NADIR, koło podstawowe: horyzont, półkole początkowe: połowa południka lokalnego łącząca Zenit z Nadirem przez punkt południowy S.

9 Współrzędne w układzie horyzontalnym: Wysokość h - kąt utworzony przez kierunek na dany obiekt (G) z płaszczyzną horyzontu. Dopełnienie wysokości do 90 o nosi nazwę: odległość zenitalna. Wysokość mierzymy od - 90 o do +90 o

10 Współrzędne w układzie horyzontalnym: Azymut A - kąt jaki tworzy półkole koła wierzchołkowego (wertykału) przechodzącego przez dany punkt sfery niebieskiej z półkolem południka miejscowego (lub odpowiadający mu łuk horyzontu). Azymut liczy się od 0 o do 360 o od punkty S przez punkty WNE, lub od 0 o do 180 o w obie strony od punktu południowego S. W geodezji azymuty liczone są od punktu północnego horyzontu.

11 Linie stałej wysokości: almukantaraty (koła małe równoległe do horyzontu); Linie stałego azymutu: wertykały (koła wielkie przechodzące przez Z i Nd).

12

13 Kąt środkowy pomiędzy osią świata a płaszczyzną horyzontu to szerokość geograficzna miejsca obserwacji.

14 Szerokość miejsca obserwacji to wysokość bieguna ponad horyzontem

15 Wyznaczanie współrzędnych horyzontalnych. Gnomon – jeden z najstarszych przyrządów astronomicznych. Składa się z poziomej podstawy i prostopadłego do niej pręta. Wyznaczanie wysokości z wzoru (g - wysokość pręta, c- długość cienia) tg h = g/c Azymut odczytujemy z kierunku padania cienia (po uprzednim wyznaczeniu południka lokalnego)

16 Wyznaczanie współrzędnych horyzontalnych. Półkole wierzchołkowe i kwadrant - kątomierz o kącie pełnym (półkole) lub prostym (kwadrant) pozwalający wyznaczyć azymut i wysokość Słońca oraz wysokość gwiazd.

17 Wyznaczanie współrzędnych horyzontalnych. Laska Jakuba wynaleziona przez Levi ben Gersona Gersonidesa ( )

18 Wyznaczanie współrzędnych horyzontalnych. Teodolit (Przyrząd uniwersalny)

19 Układ horyzontalny jest układem lokalnym.

20 Układy równikowe 1.Godzinny

21 Płaszczyzna podstawowa - płaszczyzna równika niebieskiego (równika ziemskiego zrzutowanego na sferę niebieską)

22 Równik tworzy z horyzontem kąt równy: 90 o - 

23 oś główna : oś świata, środek układu: środek Ziemi; +biegun : BN, - biegun : BS, koło podstawowe: równik niebieski, półkole początkowe: połowa południka lokalnego (BN-Z-BS)

24 Deklinacja  - kąt jaki tworzy kierunek ku ciału niebieskiemu z płaszczyzną równika niebieskiego. Deklinacja punktów północnej półkuli jest dodatnia, a południowej - ujemna. Odległość biegunowa (n) dopełnienie deklinacji do 90st. Wartości deklinacji ciał niebieskich nie zależą od miejsca obserwacji i od upływu czasu (ruchu dziennego sfery) Współrzędne w układzie godzinnym

25 Kąt godzinny t - kąt dwuścienny jaki tworzy półkole godzinne przechodzące przez daną gwiazdę z półkolem południka lokalnego (lub odpowiadający mu łuk równika). Kąt ten liczymy w kierunku ruchu dziennego sfery niebieskiej od południka na zachód (S-W-N-E). Kąt godzinny wyrażamy skali czasowej (0h – 24h). Wartość „t” zmienia się jednostajnie w czasie (zależy od ruchu dobowego sfery) a przez południk lokalny jest związany z miejscem obserwacji. Współrzędne w układzie godzinnym

26 Linie stałego kąta godzinnego: koła godzinne (koła wielkie na sferze niebieskiej przechodzące przez oba bieguny: północny i południowy); Linie stałej deklinacji: równoleżniki niebieskie (koła małe równoległe do równika niebieskiego).

27 Otrzymamy w ten sposób najprostszy zegar słoneczny. Kąt godzinny Słońca jest miarą miejscowego prawdziwego czasu słonecznego. Do wyznaczania współrzędnych godzinnych można wykorzystać gnomon, ustawiony wzdłuż osi świata.

28 Układy równikowe 2.Równonocny

29 Roczny ruch Słońca Słońce w ciągu roku systematycznie przesuwa się na tle gwiazd z zachodu na wschód okrążając całe niebo w ciągu roku. Ten ruch Słońca na sferze niebieskiej nosi nazwę: ruchu rocznego. Jest on odbiciem rzeczywistego ruchu Ziemi wokół Słońca. Orbita Ziemi wyznacza płaszczyznę ekliptyki. Ekliptyka - koło wielkie na sferze niebieskiej po którym porusza się Słońce.

30 Punkty równonocy - punkty przecięcia ekliptyki z równikiem niebieskim. Punkt równonocy wiosennej (Punkt Barana) punkt, w którym Słońce przechodzi z półkuli południowej na północną (ok.21 marca). Punkt równonocy jesiennej (Punkt Wagi) punkt, w którym Słońce przechodzi z półkuli północnej na południową (ok. 23 września).

31 oś główna: oś świata, środek układu: środek Ziemi; +biegun: BN ; - biegun: BS; koło podst.: równik niebieski, półkole początkowe: połowa koła godzinnego przechodzącego przez punkt Barana.

32 1) Deklinacja  Współrzędne w układzie równonocnym 2) Rektascensja  - kąt dwuścienny między półkolem godzinnym przechodzącym przez punkt równonocy wiosennej i półkolem godzinnym przechodzącym przez dane ciało niebieskie (lub odpowiadający mu łuk na równiku). Rektascensję liczymy od punktu równonocy wiosennej w kierunku ruchu rocznego Słońca, to jest z zachodu na wschód, czyli przeciwnie niż kąt godzinny. Rektascensję wyrażamy w mierze czasowej od 0 h do 24 h.

33 Linia stałej deklinacji: równoleżnik niebieski; Linia stałej rektascencji: koło godzinne.

34 Współrzędne w układzie równonocnym tworzą układ, w którym można sporządzać mapy i atlasy nieba ważne w ciągu dłuższych okresów czasu.

35 Układ współrzędnych ekliptycznych

36 Ekliptyka - koło wielkie na sferze niebieskiej po którym porusza się Słońce. Płaszczyznę ekliptyki wyznacza orbita Ziemi.

37

38 β λ oś główna : oś prostopadła do ekliptyki, środek układu: środek Ziemi; +biegun : Północny biegun ekliptyki, - biegun : Południowy biegun ekliptyki, koło podstawowe: ekliptyka, półkole początkowe: połowa „południka” układu ekliptyki (koła szerokości) przechodzącego przez punkt barana. γ

39 Współrzędne w układzie ekliptycznym Szerokość ekliptyczna  - kąt jaki tworzy kierunek ku danemu ciału niebieskiemu z płaszczyzną ekliptyki Długość ekliptyczna - kąt dwuścienny utworzony przez półkole wielkie łączące bieguny ekliptyki przez dane ciało niebieskie z półkolem wielkim przechodzącym przez punkt równonocy wiosennej β λ γ


Pobierz ppt "Horyzontalny Układ Współrzędnych. v Płaszczyzna podstawowa układu: płaszczyzna prostopadła do kierunku siły ciężkości w danym miejscu na Ziemi (lokalnej."

Podobne prezentacje


Reklamy Google