Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

HOLOKAUST Zagłada narodu żydowskiego. Pierwotnie członkowie plemienia Judy, jednego z dwunastu plemion izraelskich zamieszkujących Palestynę. Następnie.

Podobne prezentacje


Prezentacja na temat: "HOLOKAUST Zagłada narodu żydowskiego. Pierwotnie członkowie plemienia Judy, jednego z dwunastu plemion izraelskich zamieszkujących Palestynę. Następnie."— Zapis prezentacji:

1 HOLOKAUST Zagłada narodu żydowskiego

2 Pierwotnie członkowie plemienia Judy, jednego z dwunastu plemion izraelskich zamieszkujących Palestynę. Następnie nazwa Żydzi zaczęła oznaczać zarówno mieszkańców Judy, jak i zamieszkujących poza jej obszarem wyznawców judaizmu. Żydzi zamieszkiwali w XIII w. p.n.e.- I w.n.e. Palestynę. W I w. n.e. podlegali Rzymowi. Po I powstaniu żydowskim (66- 70) cesarz Tytus deportował znaczną część Żydów do wielu prowincji rzymskich (najwięcej do Hiszpanii, Galii, Panonii). II powstanie żydowskie ( ), zakończone także klęską, spowodowało wygnanie prawie całej ludności żydowskiej z Judei. Żydzi

3 Judaizm-religią narodu żydowskiego Żydzi przekonani o wyjątkowości własnych dziejów, oczekując na przyjście Mesjasza, z duża rezerwą odnosili się do wszelkich rozważań nad ewolucją w stosunkach społecznych, kształtowaniem się narodów, klas społecznych, przemianami ekonomicznymi, kulturalnymi i mentalnymi. Bóg stwarzając świat, wyznaczył sens dziejów. Wystarczy żyć zgodnie z danym przez niego prawem. Religia i obyczajowość żydowska sprzyjały izolacji. Nakazywały ścisłe przestrzeganie przepisów religijnych i zwyczajów, w tym posługiwanie się w życiu religijnym dawnym językiem Tory, czyli hebrajskim.

4 Diaspora Rozproszenie jakiejś narodowości wśród innych narodów lub wyznawców jakiejś religii wśród innowierców; także grupa tych ludzi i terytorium na którym żyją. W węższym znaczeniu – rozproszenie Żydów poza Palestyną. Menora – jeden z najważniejszych symboli judaizmu (siedmioramienny świecznik).

5 Żyd wieczny tułacz Żyd wieczny tułacz, rozpowszechniony motyw w literaturze i sztuce. Grafika Gustave Dore (1852). Niechętne postawy wobec Żydów kształtowane w średniowieczu i w czasach nowożytnych po części pod wpływem Kościoła. Żydów obarczano odpowiedzialnością za epidemię dżumy. Pogromy i mordy sprawiły masową ucieczkę do Europy Wschodniej.

6 Europa Wschodnia Bardzo liczne społeczności żydowskie na ziemiach polskich, Litwie, Ukrainie, Bukowinie, Węgrzech, Besarabii, trwały w tradycyjnym sposobie życia i izolowały się od otoczenia. Na przełomie XVIII i XIX wieku wielu zwolenników wśród Żydów wschodnioeuropejskich zdobył sobie chasydyzm, ruch religijny, którego celem była odnowa religijności wyznawców judaizmu. Chasydyzm łączył pierwiastki mistyczne z elementami miejscowej kultury ludowej, zyskał zwolenników w ubogich warstwach społeczności żydowskiej. W tej części Europy asymilacja Żydów czyniła małe postępy.

7 Żydzi wśród innych mniejszości narodowych w państwach Europy Środkowo- -Wschodniej przed wybuchem drugiej wojny światowej.

8 Chasydzi w tradycyjnych strojach, daleko odbiegających od wzorów zachodnich. Szarawary, futrzana czapka i kontusz stanowiły ich podstawę. Jidysz Jeden z języków żydowskich ukształtowany miedzy XII a XVI w. na bazie języka niemieckiego i języków słowiańskich. Szczególnie rozpowszechniony wśród Żydów wschodnioeuropejskich. Do dziś używany przez ortodoksyjne środowiska chasydzkie w USA i Izraelu.

9 Zmiany w życiu społecznym w XIX wieku Rewolucja przemysłowa wyzwoliła rywalizacje o dobra materialne. Idee rewolucji francuskiej dały początek narodzinom nowoczesnych narodów. Już w I połowie XIX w. nastąpił szybki rozwój ideologii nacjonalistycznych, których zadaniem była konsolidacja narodu wokół idei własnej państwowości. Przez naród rozumiano ludzi tej samej krwi, rasy, ludzi urodzonych na tej samej ziemi, wywodzących się od tych samych przodków i mających wspólne interesy narodowe.

10 Antysemityzm Termin spopularyzował niemiecki dziennikarz Wilhelm Marr ( ), który w 1879 r. utworzył w Berlinie partię o nazwie Liga Antysemitów, której celem było propagowanie antyżydowskich poglądów oraz stworzenie antysemickiego ruchu politycznego. Żydzi są z natury „źli”, mają szczególną zdolność do zespołowego działania, a ich celem jest narzucenie swojej kultury innym narodom. Rasizm W 1854 r. francuski dyplomata i powieściopisarz Artur Gobineau opublikował Esej o nierówności ras ludzkich w którym dowodził wyższości rasy aryjskiej nad innymi.

11 Theodor Fritsch ( ) w 1883 roku opublikował Rasistowski dekalog: dziesięć przykazań antysemity 1. Bądź dumny, z tego że jesteś Niemcem, staraj się szczerze i stale praktykować odziedziczone cnoty naszych ludzi: odwagę, wierność i prawdę [...] 2. Wiedz, że ty razem ze wszystkimi twoimi rodakami Niemcami, bez względu na wiarę czy wyznanie, masz wspólnego nieprzejednanego wroga. Nazywa się Żyd. 3. Zachowaj swoją krew czystą. Uważaj za przestępstwo, które plami ludzi szlachetnej rasy aryjskiej, mieszanie się z rasą żydowską. Wiedz, Że krew żydowska jest wieczna, naznaczająca ciało i duszę piętnem żydowskim aż do najdalszych pokoleń. 5. Nie utrzymuj żadnych stosunków z Żydem. Unikaj wszelkich kontaktów i jakiejkolwiek wspólnoty z nim. Trzymaj go z dala od siebie i twojej rodziny, zwłaszcza twoich córek, ażeby nie zostały zranione na ciele i duszy.

12 6. Nie prowadź żadnych interesów z Żydem. Nigdy nie wybieraj Żyda na swojego partnera w interesach, nie pożyczaj ani nie kupuj u niego, także żonę zachowuj z dala od tego. Nie możesz jemu nic sprzedać ani używać go jako agenta w twoich transakcjach, abyś mógł pozostać wolnym i nie był niewolnikiem Żyda ani nie pomagał mu pomnażaniu jego pieniędzy [...] 7. Masz wypędzić Żyda ze swojego serca i nie brać żadnego przykładu z żydowskich sztuczek i zdrady. Nigdy nie dorównasz Żydowi w oszustwie [...] 8. Nie powierzaj twoich spraw żydowskim prawnikom, ani swojego dala żydowskim lekarzom, ani twoich dzieci żydowskim nauczycielom, żeby twój honor, ciało i dusza nie ucierpiały. 9. Nie dawaj posłuchu i wiary Żydowi. Trzymaj z dala od niemieckiego domu wszystkie żydowskie pisma, żeby ich uporczywa trucizna nie mogła pozbawić cię sił i zepsuć ciebie oraz twojej rodziny.

13 Upowszechniane poglądy o spisku Żydów celem przejęcia władzy nad światem i podporządkowania sobie wszystkich ludzi. Pamflet Protokoły Mędrców Syjonu autorstwa anonimowego pracownika carskiej policji politycznej Ochrany, opublikowany w 1903 r. przetłumaczony na wiele języków. W Polsce wydany po raz pierwszy w 1920 r. Adolf Hitler i jego zwolennicy wykorzystywali tekst do usprawiedliwiania prześladowań Żydów.

14 Proces asymilacji Żydów w wielu państwach Europy Rodzina Rosenbergów, zasymilowanych Żydów niemieckich. Ulotka Związku Żydowskich Żołnierzy Frontowych informująca o 12 tyś. żydowskich żołnierzy armii niemieckiej poległych za ojczyznę.

15 Żydzi w Niemczech Pochodzeniem żydowskim legitymowało się wielu wybitnych przedstawicieli niemieckiej kultury i nauki: Albert Einstein, Zygmunt Freud, Franz Kafka, Stefan Zweig, Franc Werfel, Gustav Mehler. Wśród niemieckich noblistów osoby pochodzenie żydowskiego stanowiły aż jedną trzecią, w dziedzinie medycyny - połowę nagrodzonych. W dużych miastach ponad jedna trzecia lekarzy i prawników była Żydami a wiele przedsiębiorstw przemysłowych, prasę, i teatr postrzegano jako kontrolowane przez osoby pochodzenia żydowskiego.

16 Skrajny antysemityzm NSDAP Hitler stał się głównym propagatorem antysemityzmu w ruchu narodowosocjalistycznym. Wykorzystywany był tu wizerunek Żyda, który był uosobieniem demonicznej siły, działającej z premedytacją na szkodę rasy germańskiej. Żydów uważano za symbol absolutnego zła, odpowiedzialnego za wszystkie niepowodzenia jakie spadały na Niemcy. Antysemickie poglądy Hitler zawarł w książce Mein Kampf napisanej w 1924 r w więzieniu. Nie ulega wątpliwości, że właśnie ta książka położyła ideologiczne podwaliny pod największą zbrodnię w dziejach - Holokaust.

17 Program Mein Kampf Według Hitlera Żydzi byli całkowitym przeciwieństwem Aryjczyków, których uważał za najlepszą i najszlachetniejszą rasę ludzką. Kierowali się wyłącznie obłudą, wyrachowaniem, przewrotnością. Hitler określał ich często mianem trutni, pijawek, bakcyli i zarazy. Nie byli zdolni do wytworzenia własnej kultury a jedynie do marnego naśladownictwa wzorów innych narodów. Religia mojżeszowa miała Żydom służyć głównie do oszukiwania i okradania innych narodów, żyjących z owoców swojej ciężkiej pracy. Pasożytniczy tryb życia Żydów, zerujących na innych nacjach nie predestynował ich do posiadania własnego państwa. Dlatego zawiązali światowy spisek dla zdobycia panowania na światem oraz zniszczenia rasy aryjskiej.

18 Fragment listu Adolfa Hitlera z 16 września 1919 roku. [...] Po pierwsze żydostwo to niewątpliwie rasa, a nie wyznanie religijne. [...] Żyd zachował na ogól swoją rasę i jej odrębność w stopniu wyższym niż wiele z tych narodów, wśród których żyje. A z tego wynika, że wśród nas żyje nieniemiecka, obca rasa, nieskłonna, ani też nie będąca w stanie poświęcić swej rasowej odrębności, wyrzec się własnych uczuć, własnego sposobu myślenia i dążeń; a mimo to mająca wszelkie prawa polityczne, takie same jak my.

19 Uczucia Żyda dotyczą spraw czysto materialnych, tym bardziej jego myśli i dążenia... Wszystko to, co pozwala człowiekowi dążyć do wyższych celów, czy to będzie religia, socjalizm czy demokracja, wszystko to jest dla niego tylko środkiem do celu - zaspokojenia żądzy pieniądza i władzy. [...] A z tego wynikają rzeczy następujące: antysemityzm o czysto emocjonalnym podłożu znajdzie swój ostateczny wyraz w pogromach. (!) Antysemityzm rozumny natomiast musi prowadzić do planowego i ustawowego zwalczania i usuwania przywilejów żydostwa... Jego ostatecznym celem musi być jednak nieodwracalna eliminacja (usunięcie - d/e Entfernung) Żydów w ogóle.

20 Hitler kanclerzem Adolf Hitler przejmuje z rąk prezydenta republiki Paula von Hindenburga urząd kanclerski. Niemcy w ciągu kilku miesięcy z państwa demokratycznego przekształciły się w totalitarne. Natychmiast po objęciu rządów Hitler przystąpił do eliminacji politycznych przeciwników.

21 Terror państwowy wobec ludności żydowskiej Zarządzenia dyskryminujące i szkalujące Żydów. Wykluczenie ludności żydowskiej z życia publicznego i społecznego. Akty przemocy i fizycznych represji szturmowców z SA. Bojkot sklepów, domów towarowych lekarzy i adwokatów. Zamknięto dostęp do policji, służby publicznej, urzędów, mediów. Usuwanie osób pochodzenia żydowskiego z życia kulturalnego i społecznego. Zamknięto dostęp do szkolnictwa państwowego. Znaki ostrzegające Żydów przed wchodzeniem do restauracji, parków, czy nawet miejscowości.

22 r. W Berlinie i innych miastach uniwersyteckich naziści urządzili publiczne palenie obcych rasowo książek. Na czarnej liście znalazły się m.in. prace Woltera, Lessinga, Marksa, Freuda, Einsteina, Manna, Brechta, Heinego. Akcja palenia żydowskich książek Muzyka, film, malarstwo zostały zgazyfikowane.

23 Rasistowskie prawo Ustawy norymberskie z 15 września 1935 roku wprowadziły separację biologiczną ludności żydowskiej od Aryjczyków. § 1. Zawieranie małżeństw między Żydami i niemieckimi poddanymi krwi niemieckiej albo pokrewnej jest zakazane. Małżeństwa zawarte wbrew temu zakazowi są nieważne także, gdy dla obejścia niniejszego zakazu zawarte zostaną za granicą. § 2. Pozamałżeńskie stosunki między Żydami a niemieckimi poddanymi krwi niemieckiej albo pokrewnej są zakazane. § 3. Żydom nie wolno zatrudniać w gospodarstwie domowym kobiet, niemieckich poddanych, krwi niemieckiej albo pokrewnej w wieku poniżej 45 lat. § 4. Zakazuje się Żydom używania flag o barwach narodowych niemieckich. Mogą natomiast używać flag o barwach żydowskich; egzekwowanie tego prawa chronione jest przez państwo. § 5. Kto naruszy zakaz zawarty w § 1, podlega karze więzienia.

24 Noc kryształowa Masowy pogrom na niespotykaną skalę. Spontaniczny protest przygotował i osobiście nim kierował szef niemieckich służb bezpieczeństwa Reinhard Heydrich. Dnia 10 listopada 1938 r. tłuczono szyby w sklepach żydowskich, plądrowano ich magazyny, setki synagog i domów żydowskich stanęło w płomieniach, wielu Żydów atakowano fizycznie. Około 20 tysięcy Żydów aresztowano i zesłano do obozów koncentracyjnych w Dachau, Sachsenhausen i Buchenwaldzie, gdzie w wyniku brutalnego traktowania wielu zmarło.

25 Kolejne zakazy: prowadzenia przedsiębiorstw, nabywania nieruchomości, udziału w targach i jarmarkach, uczęszczania do kin, teatrów, czytelni, łaźni, parków itd., sprzedaży kosztowności i dzieł sztuki. Dokonano konfiskaty majątków, zablokowano konta bankowe.

26 Emigracja W latach z Niemiec wyemigrowało około 190 tyś. Żydów, z Austrii po Anschlussie ok. 65 tyś. Większość państw niechętnie przyjmowała żydowskich emigrantów. Londyński Times sugerował, że francuski Madagaskar może stać się terenem szeroko zakrojonego osadnictwa. Propozycje przyjęcia po 25 tys. uchodźców konsekwentnie odrzucały Wielka Brytania, Francja, Szwajcaria, Dania, Norwegia, Holandia i Belgia. Ilustracją losu żydowskich emigrantów z Niemiec jest historia rejsu statku pasażerskiego „St. Louis”z 930 uchodźcami na pokładzie, z których 660 zginęło w obozach i gettach Europy Wschodniej.

27 Holokaust Holos – cały, kaustos – spalony (gr.) Holokaustikos – całopalenie, ofiara spalona całkowicie na ołtarzu. Holocaust – termin angielski. Szoa – (hebr.) Shoah (ang) – całkowita zagłada, zniszczenie o ogromnych rozmiarach. Hurbn – zagłada (jidysz).

28 Eksterminacja pośrednia ( ) Polityka różnicowania i antagonizowania Polaków i Żydów. Instrukcja Szefa Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy Heydricha dla grup operacyjnych z 21 września 1939 r. w sprawie przeprowadzenia w jak najszybszym tempie koncentracji Żydów w większych miastach, przez które przebiegały linie kolejowe. Getto- pośredni etap eksterminacji Żydów. miało też służyć ich całkowitej izolacji od ludności aryjskiej. Potrzebę tworzenia gett tłumaczono względami bezpieczeństwa. Propaganda hitlerowska rozpowszechniała opinię, że Żydzi nie lubią i nie chcą pracować. Koncentracja i izolacja w gettach traktowana była jako działanie wychowawcze, polegające na zmuszaniu ich do pracy i karności.

29 Getta na ziemiach polskich Do tworzenie gett Niemcy przystąpili już jesienią 1939 r. Pierwsze utworzono r. w Piotrkowie Trybunalskim, następne w Puławach i Radomsku. Wiosną 1940 r. utworzono getta w Jędrzejowie, Wodzisławiu, Włoszczowej, Rakowie i Przedborzu. Na okupowanych ziemiach polskich założono ponad 400 gett, w których skupiono niemal całą ludność żydowską.

30 O tym, że Niemcy od samego początku planowali masową zagładę Żydów, a getta uważali za etap zbrodni, może świadczyć uzasadnienie prezydenta regencji kalisko-łódzkiej Friedricha Ubelhórera, który w tajnym okólniku z 10 grudnia 1939 roku dotyczącym zorganizowania zamkniętej i izolowanej dzielnicy dla Żydów w Łodzi podkreślał, że utworzenie getta jest oczywiście tylko środkiem przejściowym. [...] Celem ostatecznym jednak jest całkowite wypalenie tego wrzodu. Przed wchodzeniem na teren getta przestrzegały tablice z napisem w języku polskim i niemieckim: Obszar zagrożony tyfusem. Dozwolony tylko przejazd. Od jesieni 1941 roku do Generalnego Gubernatorstwa zaczęto przywozić Żydów z Europy Zachodniej. Traktowano ich pobyt w gettach jako tymczasowy – w drodze do ośrodków zagłady.

31 Getto w Warszawie 2 października 1940 gubernator dystryktu warszawskiego Fischer zarządził tworzenie getta w Warszawie. Było to największe getto w okupowanej Europie, skupiające na powierzchni ok. 4km 2 ok. 400 tys. Żydów. 16 listopada zostało odcięte od reszty miasta Budowa muru granicznego getta w Warszawie ( ). Mur miał 2,5 m wysokości. Rozporządzenie generalnego gubernatora Franka: Żydzi, którzy bez upoważnienia, opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę.

32 Fragment telefonogramu szefa RSHA R. Heydricha z 21 września 1939 roku do dowódców grup operacyjnych Policji Bezpieczeństwa dotyczący tworzenia Judenratów: 1) W każdej gminie żydowskiej należy ustanowić żydowską Radę Starszych (ein judischer Altestenrat), którą w miarę możności należy utworzyć z pozostałych na miejscu osobistości i rabinów. [...] Radę należy obarczyć pełną odpowiedzialnością w całym tego stówa znaczeniu za dokładne i terminowe wykonanie wszelkich wydanych lub wydawanych poleceń. [...]Rady Żydowskie (die Judenrdte) winny przeprowadzić w swoich rejonach pomocniczy spis ludności żydowskiej [...] 3)[...] Trzeba je następnie obarczyć osobistą odpowiedzialnością za ewakuację Żydów z prowincji. [...] 5)Rady Starszych w miastach będących punktami koncentracji powinny być odpowiedzialne za dostarczenie odpowiednich pomieszczeń Żydom przybywającym z prowincji. [...] 6)Rady Starszych należy także obarczyć odpowiedzialnością za odpowiednie żywienie Żydów w czasie transportowania ich do miast. [...]

33 Żydowska Służba Porządkowa (SP) Szczególne miejsce w strukturze rad żydowskich zajmowała Służba Porządkowa. Policjanci żydowscy podlegali rozporządzeniom Judenratu i utrzymywali porządek w getcie, a w okresie likwidacji gett, latem i jesienią 1942 r. wykonywali zarządzenia niemieckie. Policjantom żydowskim zarzucano przekupstwo, demoralizację i brutalność w wykonywaniu czynności porządkowych.

34 Reglamentacja żywności w gettach Konieczność szmuglu żywności ze strony aryjskiej. Zazwyczaj zajmowały się tym dzieci, którym łatwiej było przedostać się przez mur. Minimum fizjologiczne dla człowieka niepracującego wynosi 2400 kalorii dziennie

35 Ofiary głodu i chorób W kolejce po zupę. Ofiarami głodu były najczęściej dzieci, żebracy oraz ludność przesiedlona z innych miejscowości czy państw. Choroby zakaźne były powodem wysokiej śmiertelności mieszkańców gett. Fatalne warunki higieniczne, ciasnota, ciągłe niedożywienie, uczucie beznadziejności sprzyjały rozwojowi tyfusu, duru i gruźlicy.

36 Niezależne życie w gettach Życie kulturalne, zwłaszcza muzyczne i teatralne. W gettach przebywali wybitni przedwojenni twórcy kultury, aktorzy, poeci, śpiewacy, członkowie orkiestr symfonicznych. Występy na ulicach, podwórzach i w małych lokalach. Wystawiano sztuki teatralne żydowskich autorów. Organizowanie archiwów, które miały dokumentować życie gett i tragedię narodu żydowskiego. Działalność partii politycznych, organizacji młodzieżowych, ruch wydawniczy

37 Ostateczne rozwiązanie ( ) ENDLÖSUNG Przełom w polityce niemieckiej wobec europejskich Żydów nastąpił w połowie 1941 r. po inwazji na ZSRR. Żydzi ze Wschodu są intelektualnym rezerwuarem bolszewizmu i należy ich zlikwidować Führer. Działalność na froncie wschodnim czterech zmotoryzowanych grup policyjnych Einsatzgruppen (A,B,C,D). Dowódca Einsatzgruppe D Otto Ohlendorf tak opisywał „typową" masową egzekucję Żydów dokonaną przez podległych mu żołnierzy: Wyznaczony do wykonania zadania; oddział wkraczał do wsi czy miasteczka i rozkazywał starszyźnie żydowskiej zwołać wszystkich Żydów w sprawie przesiedlenia. Następnie kazano im oddać wszystkie kosztowności dowódcom jednostki [...] Potem prowadzono ich na miejsce egzekucji - zazwyczaj byt to, rów przeciwczołgowy. Tam ich rozstrzeliwano w pozycji klęczącej lub stojącej, a trupy bądź same wpadały do rowu, bądź je tam strącano.

38 Eksterminacja na Wschodzie Masowe egzekucje wykonywano m.in. w Babim Jarze pod Kijowem, gdzie tylko 29 i 30 września 1941 r. rozstrzelano Żydów, w Ponarach pod Wilnem gdzie wymordowano 65 tyś. Żydów, w Kownie (30 tyś ofiar). Ziemie Litwy, Łotwy, Estonii, Białorusi i Ukrainy stały się do wiosny 1943 r. miejscem kaźni 1,3 mln Żydów.

39 Polecenie H. Göringa przygotowania „ostatecznego rozwiązania" kwestii żydowskiej z 31 lipca 1941 roku (fragmenty): Uzupełniając przekazane już Panu zarządzeniem z roku zadanie znalezienia korzystnego, odpowiadającego obecnym czasom rozwiązania kwestii żydowskiej w formie emigracji lub ewakuacji, polecam Panu niniejszym podjęcie wszelkich koniecznych przygotowań organizacyjnych, fachowych i materiałowych w celu kompleksowego rozwiązania tej kwestii na obszarze niemieckich wpływów w Europie. Jeśli konieczne będzie wykorzystanie w tym celu kompetencji innych naczelnych instancji, należy uwzględnić ich udział. Polecam Panu ponadto przedłożenie mi wkrótce kompleksowego zarysu wstępnych czynności w sferze organizacyjnej, fachowej i materiałowej, niezbędnych w celu dokonania planowanego ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. Polecenie dla obergruppenfürhrera SS Heydricha. Marszałek Rzeszy Hermann Göring pełnomocnikiem do spraw rozwiązania kwestii żydowskiej

40 Decyzje konferencji w Wannsee Protokół konferencji w Wannsee (fragmenty): Od dziś, zgodnie z rozkazem Führera, ewakuacja Żydów na wschód zastępuje emigrację. Jest to jedynie częściowe rozwiązanie problemu. [...] Żydzi mają być użyci jako siła robocza na terytoriach wschodnich. Ci, którzy są zdolni do pracy, zostaną podzieleni na grupy czy ekipy - osobno mężczyźni i kobiety -i ewakuowani do określonych miejsc. Podczas przesiedlania mają być użyci do budowy dróg, co wyeliminuje większą ich część. Ci, którym uda się przeżyć [...] muszą być traktowani w wiadomy sposób. Każde uchybienie w tej dziedzinie doprowadzić by mogło do odnowienia się żydostwa w Europie. Międzyresortowa konferencja została zorganizowana przez Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy 20 stycznia 1942 r. w Wannsee pod Berlinem. Ustalenia konferencji miały fundamentalne znaczenie dla dalszego biegu wydarzeń. Stały się podstawa do masowej deportacji ludności żydowskiej do obozów zagłady oraz dalszej rozbudowy aparatu ludobójstwa.

41 Adolf Eichmann Niemiecki funkcjonariusz nazistowski, ludobójca, zbrodniarz wojenny, główny koordynator i wykonawca planu Ostatecznego Rozwiązania Kwestii Żydowskiej, członek SS, SD, Gestapo. Powieszony w Ramali w Izraelu w 1962 r.

42

43 Obozy hitlerowskie Miejsce więzienia, odosobnienia, przymusowej i niewolniczej pracy oraz masowej zagłady ludzi organizowane na terenie Trzeciej Rzeszy oraz krajów przez nią okupowanych. Dachau (1933), Sachsenhausen (1936), Buchenwald (1937), Mauthausen, Ravensbrück (1939). Do 1939 r. przez obozy koncentracyjne w Niemczech przeszło ok. 170 tys. więźniów politycznych. Po wybuchu wojny obozy stały się narzędziem biologicznej eksterminacji podbitych narodów. Powstały nowe obozy m.in. Stutthof (1939), Auschwitz I, Gross-Rosen, Bergen-Belsen (wszystkie 1940), Majdanek (1941), które służyły z reguły do masowego uśmiercania więźniów. Na przełomie 1941/1942 roku zaczęto tworzyć ośrodki natychmiastowej zagłady ludności żydowskiej w Chełmie nad Nerem, Treblince, Sobiborze, Bełżcu, Auschwitz II Birkenau i na Majdanku w Lublinie. Wszystkie tzw. obozy śmierci umiejscowiono na okupowanych ziemiach polskich.

44 Obóz natychmiastowej zagłady w Chełmie nad Nerem Pierwszy na ziemiach polskich obóz śmierci. Początkowo funkcję komór gazowych pełniły specjalnie w tym celu skonstruowane ciężarówki, które dla zamaskowania zbrodni oznaczono symbolem Czerwonego Krzyża. Szacuje się, że zamordowano w tym obozie 310 tys. osób, w tym Żydów, Polaków, Rosjan, Romów. Cykolon B – cyjanowodór (kwas pruski). silnie trujący związek chemiczny używany do uśmiercania ludzi w komorach gazowych.

45 Po otrzymaniu odpowiedniego zarządzenia policja otaczała lokalne getto i w bestialski sposób wypędzała przeznaczonych na śmierć Żydów na najbliższą stację kolejową. Stąd jechali w bydlęcych, szczelnie zamkniętych wagonach do komór gazowych. Na miejscu, po krótkiej selekcji - grupę najsilniejszych pozostawiano do prac pomocniczych - rozebranych do naga Żydów (kobietom golono głowy) pędzono do komór. Następnie specjalne komando zakopywało bądź paliło ciała. Wszystkie obozy śmierci wykorzystywały te same metody eksterminacji, tj. komory gazowe, pozwalające uśmiercić kilkaset osób w ciągu minut. Masowe deportacje Żydów do obozów śmierci Selekcja na rampie kolejowej

46 „Uprzemysłowiony" proces zabijania trwał ok. 2 godzin, tak aby w krótkim czasie umożliwić przyjęcie kolejnych transportów. Cała akcja deportacyjna była perfekcyjnie zorganizowana. Zaangażowano w nią tysiące „zwyczajnych" ludzi - urzędników, którzy skrupulatnie obliczali możliwości przewozowe kolei, notowali kolejne transporty, ulepszali komory gazowe i krematoria. Choć nie zabili osobiście ani jednego Żyda, to bez ich pracy masowy mord na taką skalę raczej nie byłby możliwy. Ludobójstwo

47 Auschwitz Największy obóz koncentracyjny a jednocześnie obóz zagłady, założony z rozkazu Himmlera w kwietniu 1940 r. w Oświęcimiu na terytoriach wcielonych do Rzeszy. Z początku kierowano do niego prawie wyłącznie polskich więźniów politycznych. W Brzezince (3 km od Oświęcimia) powstał ośrodek zagłady Auschwitz II. Masowa eksterminacja Żydów w KL Auschwitz rozpoczęła się wczesną wiosną 1942 r. Brama wjazdowa

48 Auschwitz Wnętrze krematorium I Pierwsze krematorium czynne do 1943 r. Obóz męski Cztery komory gazowe na terenie Birkenau mogły w ciągu doby uśmiercić do 8 tys. ludzi. W ciągu roku zamordowano ok. 80% wszystkich Żydów przebywających w gettach GG

49 Cywilny ruch oporu Zdobywanie żywności. Udzielanie pomocy lekarskiej. Wydawanie i rozprowadzanie prasy podziemnej. Utrzymywanie kontaktów z innymi gettami. Organizowanie tajnego nauczania, życia kulturalnego i religijnego. Organizacja archiwów (Archiwum Getta Warszawskiego Emanuela Ringelbluma).

50 Żydowska konspiracja wojskowa Zjednoczona Organizacja Partyzancka ( ) Izaak Wittenberg Żydowska Organizacja Wojskowa ( ) Icchak Cukierman, Cywia Lubetkin, Mordechaj Tanenbaum, Josef Kapłan. ŻOB zrzeszała ok. 500 czł. Charakter żydowskiego ruchu oporu zmienił się w połowie 1942 r. wraz z rozpoczęciem akcji likwidacji gett. Inicjatywę przejęły organizacje młodzieżowe dążące do walki zbrojnej. Cywia Lubetkin i Icchak Cukierman – współzałożyciele ŻOB, uczestnicy powstania w getcie warszawskim w 1943 r., walczyli też w powstaniu warszawskim. Po wojnie wyjechali do Izraela.

51 Żydowski Związek Wojskowy – Paweł Frenkel, skupiał ok. 250 członków lepiej uzbrojonych i wyszkolonych w porównaniu z ŻOB Działalność – szkolenie członków, tworzenie filii w innych gettach, organizowanie zamachów na kolaborantów, produkcja broni, przygotowanie do zbrojnego powstania. Mordechaj Anielewicz ( ) – komendant ŻOB, dowódca powstania w getcie warszawskim w otoczonym przez Niemców bunkrze przy ulicy Miłej 18 przywódcy ŻOB popełnili samobójstwo.

52 Powstanie w Getcie Warszawskim Pierwsze miejskie wystąpienie w okupowanej Europie ( r.). W walkach wzięło udział około tysiąca słabo uzbrojonych bojowników żydowskich. Niemcy przeciwstawili ponad 2 tysiące żołnierzy Wehrmachtu, SS oraz pomocniczych oddziałów ukraińskich, litewskich i łotewskich wyposażonych w pojazdy opancerzone artylerię oraz lotnictwo. Zacięty opór przez ponad miesiąc. Walki koncentrowały się w rejonie ul. Zamenhoffa, Nalewek, na placu Muranowskim. Marek Edelman – dowódca powstania w getcie warszawskim po śmierci Anielewicza.

53 r. Niemcy ogłosili koniec akcji pacyfikacyjnej. Getto warszawskie zostało zrównane z ziemią a pozostali przy życiu Żydzi rozstrzelani na miejscu bądź wywiezieni do obozów. Likwidacja getta w Warszawie Wieści o powstaniu rozeszły się po całym kraju. Efektem tego były powstania w Białymstoku, Będzinie, Częstochowie, Wilnie.

54 Pomoc Polaków dla narodu żydowskiego Ukrywanie dzieci żydowskich w sierocińcach i domach dziecka prowadzonych przez żeńskie zgromadzenia zakonne. W tę akcję zaangażowanych było 49 spośród 74 czynnych zgromadzeń zakonnych, uratowano co najmniej 1200 dzieci. Powstanie ( ) i działalność Rady Pomocy Żydom (Żegota) Zadaniem Rady jest niesienie pomocy Żydom jako ofiarom eksterminacyjnej akcji okupanta, a to pomocy w kierunku ratowania ich od śmierci, ich legalizacji, przydzielania im pomieszczeń, udzielania zasiłków materialnych względnie, gdzie to wskazane, wyszukiwanie zajęć zarobkowych jako podstawy egzystencji, zawiadywanie funduszami i ich rozprowadzanie - słowem działalność, która pośrednio lub bezpośrednio wchodzić może w zakres pomocy. Rada działała do początku 1945 r. Pomogła kilkunastu tysiącom ukrywających się po stronie aryjskiej Żydów. Byłą to jedyna w Europie instytucja państwowa niosąca pomoc Żydom.

55 Polska rodzina skazana na śmierć za pomoc udzieloną Żydom. Podziemne sądy karały śmiercią szmalcowników i denuncjatorów. Polacy byli pierwszymi, którzy informowali świat o o losie Żydów, organizowali dla nich pomoc, angażując w to struktury państwa podziemnego.

56 W wyniku Holokaustu śmierć poniosło około 6 mln Żydów z 11 mln, jakie zamieszkiwały wówczas Europę. Prawie 5 mln zgładzono na okupowanych ziemiach polskich, w tym 2,8 mln polskich Żydów. W. Linke z cyklu kamienie krzyczą

57 Szmul Zygielbojm, delegat żydowski w polskiej Radzie Narodowej rezydującej w Londynie, który w proteście przeciwko bierności świata wobec Zagłady 12 maja 1943 roku popełnił samobójstwo, w swoim pożegnalnym liście napisał: Odpowiedzialność za zbrodnię wymordowania całej narodowości żydowskiej spada przede wszystkim na sprawców, ale pośrednio obciąża ona ludzkość całą, Narody i Rządy Państw Sprzymierzonych, które do dziś dnia nie zdobyły się na żaden czyn konkretny w celu ukrócenia tej zbrodni. W 1953 r. Instytut Pamięci Yad Vashem w Jerozolimie ustanowił medal Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, przyznawany za ratowanie Żydów w czasach zagłady. Do końca 2000 r. przyznano takie odznaczenia, z czego 5503 otrzymali Polacy.

58 Autor prezentacji: Arkadiusz Lupa Zespół Szkół Licealnych Ustrzyki Dolne ©Arkadiusz Lupa Tylko do wykorzystania edukacyjnego


Pobierz ppt "HOLOKAUST Zagłada narodu żydowskiego. Pierwotnie członkowie plemienia Judy, jednego z dwunastu plemion izraelskich zamieszkujących Palestynę. Następnie."

Podobne prezentacje


Reklamy Google